Thursday, May 2, 2013

MTP ေဆြးေႏြးဖလွယ္ပြဲ

ေမလ ၁ ရက္ေန႔ ၂၀၁၃ မွာလုပ္ခဲ့တဲ့ MTP ေဆြးေႏြးဖလွယ္ပြဲကို အက်ဥ္းေျပာရရင္ ၅၀% ေလာက္သာ ေက်နပ္မွဳရပါတယ္။



ဝန္ၾကီးဦးေအာင္မင္း ေျပာသြားတဲ့အထဲမွာ အေကာင္းျမင္မယ္ဆုိ အရင္စနစ္အမွားေၾကာင့္လက္ရွိလုပ္ေနတဲ့သူေတြထဲမွာ လုပ္ႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့သူေတြ နည္းပါးေနၿပီးအရည္အခ်င္းရွိသူေတြ အမ်ားၾကီးလုိအပ္ေနေၾကာင္း ဝန္ခံသြားပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ေၾကာင့္ျပည္ပမွာရွိေနတဲ့ သူတို႔ရဲ႕အားကို လုပ္ခ်င္လို႔လာတာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ျပန္လာမယ္ဆုိရင္လည္း အၿပီးျပန္လာႏိုင္သူ၊ အလုပ္ပဲလာလုပ္မယ့္သူ၊ခဏပဲျပန္လာႏိုင္တဲ့သူေတြ အဆင္ေျပေအာင္ စီစဥ္ထားေပးမယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ အဲဒီအတြက္အျမဲတန္းေနထိုင္ခြင့္ဥပေဒကို ေရးဆြဲေနၿပီး ဒီႏွစ္လည္ေလာက္မွာ အတည္ျပဳေပးမယ္လုိ႔ေျပာပါတယ္။သူတို႔ရဲ႕ တေနရာတည္းမွာအကုန္လုပ္ေပးႏိုင္မယ့္ ဌာနေတြကိုလည္းဖြင့္ထားေၾကာင္းေျပာဆုိပါတယ္။

အဲဒီေနာက္ ပထမပိုင္းအစီအစဥ္အေနနဲ႔ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီက တင္ျပေဆြးေႏြးၾကတယ္။အဲဒီ ေဆြးေႏြးတာေတြအမ်ားစုကို စိတ္ေက်နပ္မွဳမရလိုက္ပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ၾကိဳးစားလုပ္ေဆာင္မွဳကို အသိအမွတ္ျပဳပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျပာသြားတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကိုျခံဳၾကည့္မယ္ဆို တစ္ခုပဲသြားေတြ႔ရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ေနရာတိုင္းေနရာတိုင္းမွာ စနစ္မရွိတဲ့အတြက္စနစ္ကိုတည္ေဆာက္ၿပီး အဲဒီတည္ေဆာက္ထားတဲစနစ္ကိုထိန္းသိမ္းတဲ့ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္း နဲ႔အာဏာပိုင္အဖြဲ႔အစည္းေတြ ရွိသင့္တယ္ဆုိတာပါပဲ။ ေျပာတဲ့အထဲမွာ အစားအေသာက္ အႏၱရာယ္ကင္းရွင္းေရး၊ ဘူမိေဗဒနဲ႔ေျမတိုင္းလုပ္ငန္းအေၾကာင္း၊ အေဆာက္အဦး အႏၱရာယ္ကင္းရွင္းေရး၊ ေရွးဦးသူနာျပဳအတတ္ပညာအေရးၾကီးမွဳ၊ အဂတိလိုက္လားမွဳကင္းရွင္းေရး စတဲ့အေၾကာင္းေတြကုိ ေျပာပါတယ္။ၿပီးေတာ့ သူတို႔ ဘယ္လုိကူညီႏိုင္ပါတယ္၊ ဘယ္လုိကူညီေနပါတယ္ဆုိတာေျပာတယ္။

တကယ္ဆုိ အဲလုိေျပာသြားတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကို တစ္ေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္ကတစ္နာရီေလာက္ဲ ေျပာရင္ လံုေလာက္ပါတယ္။ အခုေတာ့ အခ်ိန္အၾကာၾကီးကုန္ၿပီး အေၾကာင္းအရာမစံုလင္ဘူးလို႔ထင္မိတယ္။ MTP ရဲ႕ စားပြဲ၀ိုင္းေဆြးေႏြးပြဲအတြက္ ပရိတ္သတ္ထဲကေန ေဆြးေႏြးမယ္သူေတြကိုအၾကံေပးထားတာကေတာ့ ဘာသာရပ္တစ္ခု အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို အေသးစိတ္ မေဆြးေႏြးဖို႔မွာထားေပမယ့္ စားပြဲ၀ိုင္းေဆြးေႏြးပြဲရဲ႕ ေရွ႕ပိုင္းမွာ တင္ျပေဆြးေႏြးသြားတာေတြကေတာ့ဘာသာရပ္တစ္ခုအေၾကာင္းကိုသာ ေဆြးေႏြးသြားၿပီး ေပးခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကေတာ့တစ္ခုတည္းပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္တာပဲ ပိုသြားလို႔လားေတာ့ မသိဘူး။

ဒုတိယပိုင္းမွာ စားပြဲဝိုင္းေဆြးေႏြးပြဲစေတာ့ ေဒါက္တာတင္လိွဳင္ကဦးေႏွာက္ယိုစီးမွဳ (brain drain) ကေန ဦးေႏွာက္္ကိုအျမတ္ရတယ္(brain gain) လို႔မေျပာခ်င္ပဲ ဦးေႏွာက္ေတြျပန္ရတယ္(brain reclaim) လို႔ပဲယူဆခ်င္ေၾကာင္းစၿပီးေျပာပါတယ္။ ေဒါက္တာတင္လိွဳင္ အဓိကေပးတဲ့စကားက အစိုးရရဲ႕ဝန္ထမ္းေရြးခ်ယ္ခန္႔ထားတဲ့စနစ္က အစေျပာင္းလဲသင့္ၿပီး ျပည္ပက ျပန္လာၿပီးလုပ္မယ္သူေတြသင့္ေတာ္တဲ့ေနရာမွာ လုပ္ႏိုင္မယ့္အလုပ္ကို ေနရာေပးခန္႔ထားတဲ့ စနစ္မ်ိဳးေတာင္ရွိဖို႔လုိပါတယ္။ သူတို႔ သံုးသြားတာကေတာ့ meritocracy စနစ္မ်ိဳးျဖစ္သင့္ပါတယ္တဲ့။ ျပည္တြင္းမွာရွိေနတဲ့တခ်ိဳ႕ကလည္း ကိုယ့္ေနရာေလးမ်ားေပ်ာက္သြားမလား စိုးရိမ္ေနတာေလးေတြရွိတဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာပါတယ္။

သမၼတအၾကံေပးအဖြဲ႔က ဦးလွေမာင္ေရႊက ႏိုင္ငံေတာ္အေနနဲ႔ႏိုင္ငံေတာ္တည္ေဆာက္ေရး၊ အမ်ိဳးသားစည္းလံုးေရး၊ ျငိမ္းခ်မ္းမွဳတည္ေဆာက္ေရးစတာေတြကို တခ်ိန္တည္းမွာလုပ္ေနတာျဖစ္လို႔ အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာကိုထင္တာထက္ပိုၿပီး၊ မထင္မွတ္တဲ့ အခက္အခဲေတြလည္း ၾကံဳေတြ႔ရတယ္လို႔ ေျပာသြားပါတယ္။ အဲဒီအခက္အခဲေတြေၾကာင့္လုပ္တာကိုင္တာေတြ ၾကံၾကာေႏွာင့္ေႏွးတာေတြလည္း ရွိတယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ လက္ရွိအစိုးရဟာအဆဲအဆို အမ်ားဆံုးခံရမွာျဖစ္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းအစိုးရေတြက အခုအစိုးရေလာက္အခက္အခဲမျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူးလို႔ေျပာပါေသးတယ္။ မွန္သင့္သေလာကနည္းနညး္ပဲမွန္ပါတယ္လို႔ယူဆပါတယ္။

၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသား ကိုကိုၾကီးေျပာသြားတာကေတာ့ဘယ္ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ကမွေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို အမြဲဆံုးစာရင္းဝင္ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္ဆုိတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိဘူးဆုိတာ ယံုၾကည္ေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ့္ ပညာရွင္ေတြကိုပညာရွင္ေနရာမသံုးခဲ့ဘဲ လံုျခံဳေရးကိုအဓိကထားၿပီး စဥ္းစားတဲ့အတြက္ မျဖစ္သင့္တာေတြျဖစ္ခဲ့ရေၾကာင္း၊ စစ္တပ္ကို အုပ္ခ်ဳပ္တာနဲ႔ ျပည္သူလူထုကို အုပ္ခ်ဳပ္တာ ဘယ္လိုမွမတူႏိုင္ေၾကာင္း အဂတိလိုက္စားတာကိုေျဖရွင္းရာမွာလည္းပြင့္လင္းျမင္သာပိုရွိသင့္ၿပီး အေရးယူရင္ယူတဲ့အေၾကာင္း သတင္းစာေတြမွာထည့္ခြင့္ေပးသင့္ေၾကာင္း၊ ပညာတတ္ေတြ လူမွန္ေနရာမွန္ရဖုိ႔အေရးၾကီးတယ္ဆုိတာေတြကိုေဆြးေႏြးပါတယ္။

စားပြဲဝိုင္းေဆြးေႏြးပြဲကို ညိွႏိွဳင္းေဆာင္ရြက္ေပးသူလုပ္သြားတဲ့သူကျပင္ဆင္ထားလို႔ အဆိုးၾကီးမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႕အေနနဲ႔ ဘာမွ ေသခ်ာဝင္ၿပီးေဆြးေႏြးတာ၊ ေအာက္မွ ေမးခြန္းေတြကို စီစစ္တည္းျဖတ္ေပးတာေလးေတြလုပ္သင့္ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုး ပရိတ္သတ္ထဲမွာ ေဆြးေႏြးသြားသူေတြကို ေမးခြန္းေမးၾကပါတယ္။ေမးခြန္းအမ်ားစုက လက္ရွိ အစိုးရရဲ႕ ေဆာင္ရြက္ေနမွဳေတြကို ေဝဖန္ၿပီးဘာေတြေဆာင္ရြက္ေနလဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္းေတြပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္မွာ ေမးတဲ့ေမးခြန္းအမ်ားစုဟာ ေမးတဲ့ေနရာမွားတယ္ ထင္ပါတယ္။ အခုေဆြးေႏြးပြဲက ျပည္ပကျမန္မာေတြျမန္မာျပည္ကို ဘယ္လို ျပန္ၿပီး လုပ္မလဲ၊ လုပ္ေပးႏိုင္မလဲ၊ လုပ္ေပးဖို႔ရာအတြက္ဘာေတြလုိေနသလဲဆုိတာ ေဆြးေႏြးဖို႔အဓိျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္ေပမယ့္ ေနာက္က်သြားလို႔ ေျပာခြင့္မရေတာ့ပါဘူး။

အခုေလာေလာဆယ္ ေဆြးေႏြးတင္ျပသြားသူေတြ ေျပာသေလာက္ဆုိ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ဟုိဖက္က အသင္းေတြနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး ေဆြးေႏြးပြဲေတြလုပ္တယ္၊သင္တန္းေတြပို႔ခ်တယ္လို႔သိရပါတယ္။ တစ္ေယာက္ခ်င္း တစ္ဖြဲ႔ခ်င္းလုပ္ေနရတာျဖစ္ေျမာက္မွဳနည္းေနပါတယ္။

ဘာနဲ႔တူေနသလဲဆုိေတာ့ သစ္ပင္ေတြစိုက္ထားတာကို ရွင္သန္ၾကီးထြားဖို႔ ေရေလာင္းတဲ့အခါ၊သံုးေလးရက္ ေရသြားေလာင္းလိုက္၊ ေလးငါးလပစ္ထားလိုက္၊ ၿပီးေတာ့မွ ေနာက္တစ္ေခါက္သံုးေလးရက္ေရေလာင္းလိုက္၊ ပစ္ထားလိုက္ လုိျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲေတာ့သစ္ပင္ကေသခ်င္လည္းေသသြားမယ္၊ မေသေတာင္ ပိန္လွီလွီျဖစ္ေနမယ္။ အဲဒီအစား သံုးေလးရက္ေရေလာင္းမယ့္သူေတြကိုစုလိုက္ၿပီးအလွည့္က်စနစ္နဲ႔ ေရေလာင္းသြားမယ္ဆုိ ပိုမေကာင္းဘူးလား။ အဲဒီထက္ ေရကန္ေလးတစ္ခုရွိမယ္ဆုိပိုမေကာင္းဘူးလား၊ ေရျဖည့္ႏိုင္သူေတြသြားျဖည့္ အဲဒီေရကန္္ထဲကေရကို လုိအပ္တဲ့အပင္ေတြကိုေလာင္းေပမယ့္သူေတြရွိရင္ ပိုမေကာင္းဘူးလား။

ေျပာခ်င္တာက ဒီကလူေတြ ဟိုမွာသြားၿပီး သင္တန္းေပးမယ္ဆုိ ထိေရာက္မွဳရွိေအာင္ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရကႏိုင္ငံအဆင့္အရည္အခ်င္းသတ္မွတ္ေပးတဲ့စနစ္ကို တည္ေဆာက္ရပါမယ္(အဲဒါေရကန္နဲ႔တူပါတယ္)။ ဥပမာ - ေရွးဦးသူနာျပဳစုနည္း အေျခခံအဆင့္မွာ ဘာေတြတတ္သင့္တယ္၊ အဆင့္ျဖင္မွာဆုိ ဘာေတြတတ္သင့္တယ္ ဆုိတာေတြကို ျပဌာန္းထားရပါတယ္။ အဲဒါကိုသင္ေပးႏိုင္တဲ့ သင္တန္းေတြကို သူနာျပဳအသင္းလုိအသင္းေတြနဲ႔ပူေပါင္းၿပီးဖြင့္္၊အဲဒါကို ျပည္ပမွာရွိတဲ့ သူနာျပဳေတြကျပန္ႏိုင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ျပန္ၿပီးသင္တန္းပို႔ခ်လို႔ရပါတယ္ (အဲဒါေရသြားသြားျဖည့္တာမ်ိဳးပါ)။သင္တန္းတက္တဲ့သူေတြမွာလည္း သင္တန္းေတြလည္းၿပီး အရည္အခ်င္းမွီလက္မွတ္ရတယ္ဆုိအလုပ္လုပ္တဲ့အခါမွာ အသံုးျပဳႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီလက္မွတ္ဟာအစိုးရအသိအမွတ္ျပဳလက္မွတ္ျဖစ္လုိ႔ ဘယ္သင္တန္းေက်ာင္းမွာတက္တက္ဒီလက္မွတ္ပဲရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေရွးဦးသူနာျပဳစုနည္းဆုိတာ ဥပမာေပးတာပါ။ အဲဒီလုိပဲအစားအေသာက္ ေဘးအႏၱရယ္ကင္းရွင္းေအာင္ ျပင္ဆင္မွဳလက္မွတ္ ဆုိစားေသာက္ဆိုင္ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ အသံုးဝင္မွာျဖစ္သလို၊အေဆာက္အဦးေဘးအႏၱရယ္ကင္းရွင္းေဆာင္္ရြက္ႏုိင္တဲ့လက္မွတ္ဆုိ၊ ေက်ာင္းဆင္းစျမိဳ႕ျပအင္ဂ်င္နီယာေတြအတြက္ အသံုးဝင္မွာပါ။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ေျပာရမယ္ဆုိ ဒီေဆြးေႏြးပြဲဟာ ရည္ရြယ္ခ်က္အင္မတန္ေကာင္းေပမယ့္အေကာင္အထည္ေဖာ္ရာမွာ လုိအပ္ခ်က္ကေလးေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနေသးပါတယ္။ ဒီလုိပြဲေတြစီစဥ္သူေတြနဲ႔ အနီးကပ္ရွိဖူးလို႔ အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာ ရွိတာကိုလည္းနားလည္ပါတယ္။ေနာက္ထပ္မွာ ဒီထက္ပိုၿပီး ေကာင္းမြန္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါေစလို႔ အၾကံဳျပဳပါရေစ။

ေနာက္ဆက္တြဲေျပာခ်င္တာက ေဆြးေႏြးပြဲမွာ အဂၤလိပ္လို ညွပ္ေျပာသြားတာေတြအင္မတန္မ်ားပါတယ္။ စကၤာပညာရွင္မ်ားေရာ ျမန္မာျပည္က ပညာရွင္ေတြေရာပါပဲ။ျမန္မာေဝါဟာရ နည္းေနလို႔လား၊ ျမန္မာလုိပဲ မတတ္ေတာ့လို႔လား ဆုိတာကေတာ့စဥ္းစားစရာပါ။ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုေလးစားၿပီး ျမန္မာလုိကိုပိုၿပီး ေလ့က်င့္ေျပာဆုိေစလုိပါတယ္။



အျပဳသေဘာနဲ႔ေဆြးေႏြးတယ္လို႔ ယူဆေစလိုပါတယ္။

Read More...

Tuesday, December 11, 2012

သို႔ အေမ

သားတို႔ တိုင္းျပည္ၾကီးမွာ တပ္မေတာ္ၾကီးကို အင္အားရွိေအာင္ ကူညီလိုက္တာ ျမစ္ေတြ ေခ်ာင္းေတြ တိမ္ေကာ၊ ေတာေတြက ကြင္းျပင္ေတြျဖစ္၊ ေတာင္ေတြက ေခ်ာက္ျဖစ္၊ လယ္ေတြကို ေတာ္ေကာက္ပစ္လိုက္ၿပီး၊ ေသာက္ေရကန္ေတြက pH ေလ်ာ့ခ် ခံရလို႔ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ တိုးတက္ရစ္ဖို႔ဆုိတာ အျပင္မွာ လုပ္ဖို႔ မလိုအပ္တဲ့ စာအုပ္ထဲက စာေၾကာင္းေတြ ျဖစ္လို႔ေနၿပီ။

ျပည္သူ႔ရဲေတြက အဆင့္ျမင့္ေအာင္လုပ္တာမွာ မီးခိုးကေန မီးျဖစ္ေအာင္ တီထြင္ထားတာ ဘုရားသားေတာ္ေတြကိုေတာင္ စမ္းသပ္ၾကည့္လိုက္ေသးတယ္တဲ့။ မွားလို႔မွားမွန္းမသိ ဘုန္းၾကီးေခါင္းေခါက္ၿပီးေတာ့မွ ေတာင္းပန္တဲ့ စကားၾကားလိုက္ရတာ ေခၚဆဲတာကမွ နားခံသာဦးမယ္။

ေနာက္ၿပီး ျပည္ၾကီးသားေတြ လိုခ်င္သမွ်ကို ယူတာ ေအာက္ေစ်းနဲ႔ေရာင္း၊ ၿပီးေတာ့ အေဟာင္းဆိုင္က ကုလားယူတာ အမွိဳက္ရွဳပ္တာသက္သာလို႔ ေက်းဇူးတင္သလိုမ်ိဳးနဲ႔ ေက်းဇူးရွင္လို သေဘာထား၊ ေက်းဇူးေတာင္ ဆပ္သင့္တဲ့ပံု။ သူတို႔ ဆပ္ခ်င္တယ္ဆုိလည္း မတားပါဘူး သားစဥ္မ်ိဳးဆက္ကို ေခၚသာသြားၿပီး အလုပ္အေကၽြးျပဳၿပီး ကိုယ့္ဘာသာ ဆပ္ပါေတာ့။

ျမန္မာ့ေဘာလံုးကို အဆင့္ျမွင့္လိုက္တာ အားေပးတဲ့ ပရိတ္ေတြလည္း သူေဌးျဖစ္မလား ကံစမ္းရင္ အရက္သမားလံုးလံုး အျဖစ္ကိုေရာက္ေတာ့တာပဲ။ အဆင့္ျမင့္ အရက္ေတြကိုေသာက္ရင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေပၚေရာဂါေတြကို ေစ်းေပါေပါနဲ႔၀ယ္၊ ၿပီးမွ ေစ်းၾကီးၾကီးေပးၿပီ ေပ်ာက္ေအာင္လုပ္ေနၾကတုန္း ၿပီးခဲ့တဲ့ပြဲေတြမွာ ဂိုးဘယ္လိုသြင္းရမယ္ဆုိတာကိုပဲ ေလ့လာႏိုင္ခဲ့တယ္တဲ့။ တခ်ိန္က တေရးႏိုး ထကန္ရင္ေတာင္ႏိုင္တဲ့ ဖ ႏိုင္ငံက ဂိုးဘယ္လုိသြင္းတယ္ဆုိတာ သင္တန္းေတာင္ ေပးလိုက္တယ္။

အဲဒီ လူေတြပဲေပါ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ ေဘာလံုးမ်ားမ်ားကန္ႏိုင္ေအာင္ ေတာေတြရွင္းတာ ေမ်ာက္ေတြေတာင္ အသက္္ရွင္ရပ္တည္ေရးအတြက္ ေဘာလံုးအကန္က်င့္ေနရတယ္ဆုိပဲ။

ေနာက္တစ္ခုက ေက်ာင္းေတြမွာ လက္ေတြ႔ သင္ၾကားတာ နည္းခဲ့ေတာ့ ေစ်းထဲမွာပဲ လက္ေတြက်င့္ၾကတယ္တဲ့ေလ။ အသီးေတြ မည္သို႔မည္ပံုလုပ္လိုက္သည္မသိ ေဆးေလးျဖန္းတာ ခ်က္ခ်င္းမွည့္သြားတာပဲတဲ့။ ပုဇြန္ေတြ စိမ္းေနေအာင္ ဆပ္ျပာေရစိမ္၊ ငပိေတြ ပန္းေရာင္ထေအာင္ ခ်ည္ဆိုးေဆးသံုး၊ အထားခံရေအာင္ ေဖာ္မလင္ေရာ၊ အေရာင္ျဖဴေအာင္ ဓာတုခၽြတ္ေဆးနဲ႔ခၽြတ္၊ အသီးခ်ိဳေအာင္ေဆးသၾကားသုတ္၊ ငပိရည္ ေတာင္ အရိုးႏူးျမန္ေအာင္ ဓာတ္ေျမၾသဇာကိုေရာသတဲ့။ ျမန္မာေတြက ေတာ္ေတာ့ ေက်ာင္းေတြမွာ သင္မေပးလည္း ပညာတတ္ၾကပါတယ္… အေမ။

သားလည္း ဒီမွ ေနရတာၾကာေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအတြက္လည္း လုပ္ေပးခ်င္လာတယ္။ အခုတေလာ Facebook ေပၚမွာေနၿပီး ေခတ္မွီ ဆန္းသစ္တဲ့ အေတြးအျမင္ေတြကို ျဖန္႔ေ၀ေပးတယ္၊ ေဆြးေႏြးတယ္၊ တခ်ိဳ႕လူေတြကိုလည္း ပညာေပးရတယ္ေလ။ တိုင္းျပည္တိုးတက္ေရးအတြက္ စဥ္းစားမိတာကေတာ့ ေန႔ညမအားပဲ… အေမ။ တခါတေလ ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ ပင္ပန္းမိတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း တိုင္းျပည္အတြက္ဆုိေတာ့ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။

ျပန္လာဖုိ႔ ကိုေမးတာကို ဘယ္လိုေျဖရမလဲ အေမ။ အေမလည္းသိသားပဲ၊ ဒီလို ေဘာင္းဘီကေနသာ ပုဆိုးကိုေျပာင္း၊ လူမေျပာင္းတဲ့ အစိုးရ၊ ေပ်ာ့ညံ့တဲ့ အတုိက္အခံ၊ အသံုးမက်တဲ့ ပညာေရး၊ ညံ့ဖ်င္းတဲ့ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မွဳ၊ က်န္းမာေရးနဲ႔ မညီညႊတ္တဲ့ အစားအစာ၊ အို အစစအရာရာ သားအတြက္ အဆင္မေျပပါဘူး။ ကုန္ကုန္ေျပာမယ္ အေမတို႔ေလးစားတဲ့ ျပည္သူ႔ေခါင္းေဆာင္ေတြ လုပ္တာကိုင္တာတာင္ သိပ္အလုပ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အဲေတာ့ ျပန္လာဖုိ႔ေတာ့ မလြယ္ေသးပါဘူး အေမရာ။

P.S: ရံုးမွာလည္း အလုပ္မ်ား၊ အိမ္အသစ္၀ယ္ထားတာကိုလည္း ေနဖို႔ေကာင္းေအာင္ ျပင္ေနရေသးတယ္၊ ၿပီးေတာ့ Gym ကိုလည္းေန႔စဥ္သြား ေနလို႔ အေမ့စာကို ျပန္တာေနာက္က်သြားတယ္။ ေဆာရီးေနာ္။ ဒါနဲ႔ ငပိလည္း ေလ်ာ့စားေပါ။့ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မစားျဖစ္ေအာင္ေနၾကည့္ပါလား၊ အဲဒါ ေအာက္တန္းစားေတြမွ စားတာတဲ့။

Read More...

Thursday, October 11, 2012

ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ အလည္တစ္ေခါက္ - ကန္ခ်နာဘူရီ

တနလၤာေန႔

၆း၃၀ အိပ္ရာက ထဖို႔ ႏွိဳးစက္ေပးထားေပမယ့္ မနက္အိပ္ယာကႏိုးေတာ့ ၇ နာရီျဖစ္ေနၿပီ။ အျမန္ထျပင္ဆင္ၿပီး ဟိုတယ္ေအာက္ကို မနက္စာဆင္းစား။ စားေနတုန္းပဲရွိေသးတယ္ ခရီးသြားကုမၸဏီက ကားကလာေခၚေနၿပီ။ လာေခၚတာကေတာ့ ဆလြန္းကားနဲ႔ ၿပီးေတာ့ သူ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္ေယာက္ထဲ။ ေမာင္းသြားတဲ့ေနရာကေတာ့ သူတို႔စုရပ္ရွိတဲ့ေနရာ ခရီးသြားကုမၸဏီ ျခံ၀န္းထဲကို။ ဟိုတယ္ေပါင္းစံုက သူတို႔ ခရီးအစီအစဥ္၀ယ္ထားတဲ့လူေတြကိုလိုက္ေခၚၿပီး သူတို႔ကုမၸဏီမွာစု ၿပီးမွ ဘတ္စ္ကားၾကီးေတြနဲ႔ ဆက္ၿပီးခရီးထြက္မွာျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီမွာ လူစံုဖို႔ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ေစာင့္ၿပီးေတာ့ ေကြးျမစ္တံတားနဲ႔ ေသမင္းတမန္ရထားလမ္းကိုသြားမယ့္သူမ်ား လို႔ေခၚတာနဲ႔ လိုက္သြားၿပီး ဘတ္စ္ကားၾကီးတစ္စီးကိုညႊန္ျပၿပီး တက္ခုိင္းတယ္။ အေယာက္ေလးဆယ္ဆန္႔ ကားၾကီးေပၚမွာ စုစုေပါင္း ၁၅ေယာက္ေလာက္ပဲပါတယ္။ ကားစထြက္ကတည္းက ဧည့္လမ္းညႊန္အမ်ိဳးသမီးၾကီးက အာဇၨ၀န္း ရႊင္ရႊင္နဲ႔ မိတ္ဆက္စကားေျပာ၊ သြားမယ့္ ခရီးက ႏွစ္နာရီခန္႔ၾကာမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သြားမယ့္ေနရာက ကန္ခ်နာဘူရီ (Kanchanaburi) JEATH ဆုိတဲ့ ျပတိုက္၊ စစ္သခၤ်ိဳင္း ၿပီးေတာ့ ေကြးျမစ္တံတားျဖစ္ေၾကာင္း၊ အဲဒီကမွ တစ္ဆင့္ ေသမင္းတမန္ရထားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ရထားစီးၿပီး ေလ့လာမွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ပထမသြားမယ့္ေနရာမွာ မြန္ဘုန္းေတာ္ၾကီးတစ္ပါး စတင္ထူေထာင္ထားတဲ့ ျပတိုက္ကေလးျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျပတုိက္က လာတဲ့လူေတြကို တံတားေဆာက္တုန္းက လူေတြ ဘယ္လုိေနခဲ့ရတယ္ဆုိတာ ခံစားရနိုင္ဖို႔ ၀ါးတဲကေလးျဖင့္သာေဆာက္လုပ္ထားေၾကာင္း၊ ၿပီးေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံအေၾကာင္း သိေကာင္းစရာေတြေျပာပါတယ္။

ထိုင္းႏိုင္ငံက ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘုန္ၾကီးေပါင္း ၄သိန္းခန္႔၊ ဘိကၡဳဏီကေတာ့ အေယာက္ခုႏွစ္ဆယ္ခန္႔သာရွိေၾကာင္း၊ ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံဆုိေပမယ့္ တျခားယံုၾကည္မွဳေတြျဖစ္တဲ့ ဟိႏၵဴအယူအဆ၊ တရုတ္ဗုဒၶဘာသာ အယူအဆမ်ားလည္းရွိေၾကာင္း ဆက္တိုက္ေျပာတာပါတယ္။

တခ်ိဳ႕အခ်က္အလက္ေတြကေတာ့ ကၽြႏ္ေတာ္လည္း မၾကားတခ်က္ၾကားတခ်က္။

ေသမင္းတမန္ရထားလမ္းနဲ႔ ေကြးျမစ္တံတားကို ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္းက ဂ်ပန္စစ္တပ္က ထိုင္းႏိုင္ငံမွ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းကို ရိကၡာ၊ စစ္လက္နက္ေတြ ပို႔ေဆာင္ဖို႔ အတြက္တည္ေဆာက္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ဖက္ကို ဘုရားသံုးဆူေတာင္ၾကားလမ္းကေနျဖတ္ၿပီး သံျဖဴဇရပ္အထိေရာက္ပါတယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံအတြင္းက ရထားလမ္းက အသံုးျပဳလို႔ရေနေသးပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံထဲမွာေတာ့ အဲဒီရထားလမ္းကို မသံုးေတာ့ဘူး ထင္တာပဲ။ ဖြ႔ံျဖိဳးလာရင္ ထိုင္းေတြလိုပဲ ျပစားလုပ္စား လုပ္သင့္ပါတယ္။

ရထားလမ္းကို ဂ်ပန္စစ္တပ္က မဟာမိတ္တပ္က စစ္သံု႔ပန္းေတြရယ္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံအပါအ၀င္ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြက အလုပ္သမားေတြကို အသံုးျပဳၿပီး တည္ေဆာက္ခဲ့ပါ။ ရာသီဥတုဒဏ္၊ ေနထိုင္စားေသာက္ရတဲ့ အေျခအေန၊ လုပ္ကိုင္ရတဲ့ အလုပ္ေတြ၊ ဂ်ပန္စစ္တပ္ရဲ႕ ႏွိပ္စက္မႈေတြေၾကာင့္ မဟာမိတ္တပ္သား ၁၆၀၀၀ ေက်ာ္ နဲ႔ အလုပ္သမားေပါင္း တစ္သိန္းခန္႔ ေသဆံုးခဲ့ရပါတယ္။ The Bridge on the River Kwai ဆုိတဲ့ ရုပ္ရွင္ေၾကာင့္လည္း ဒီတံတားက လူသိမ်ားၿပီး အခုေတာ့ ခရီးသြားလုပ္ငန္းအတြက္ ေနရာေကာင္းတစ္ခုျဖစ္ေနပါၿပီ။ အဲဒီရုပ္ရွင္ေၾကာင့္လည္း ဒီတံတားကိုေရာက္ခ်င္ခဲ့တာလည္း ပါပါတယ္။

ကားေမာင္းလာေတာ့ လမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္မွာ စကၤာပူမွာမျမင္ရမယ့္ ျမင္ကြင္းက်ယ္ေတြေတြ႔ရမယ္လို႔စိတ္ကူးမိေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာ ကန္ခ်နာဘူရီ သာေရာက္ေရာ ကားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အိမ္ေျခရာေတြ ျပတ္တယ္ရယ္လို႔ကို မေတြ႔ရပါဘူး။

လမ္းမွာ မိုးရြာထားလို႔ လမ္းမေပၚေရၾကီးေနတာလည္း ေတြ႔ခဲ့တယ္။


သစ္ပင္ၾကီးလဲေနတာလည္း ေတြ႔ခဲ့တယ္။

လမ္းလယ္မွာ ဓာတ္တိုင္ၾကီးေတြလည္းေတြ႔ခဲ့တယ္ (ဟမ္)

ႏွစ္နာရီေလာက္ေမာင္းၿပီးေတာ့ ကန္ခ်နာဘူရီျမိဳ႕ထဲကို၀င္လာပါတယ္။ အဲဒီမွာ အင္မတန္နာမည္ၾကီးတဲ့ မြန္ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးက ျမိဳ႕ကိုတိုးတက္ရာတိုးတက္ေၾကာင္း အမ်ားၾကီးလုပ္ခဲ့ေၾကာင္း။ ဘုရင္ကိုယ္တိုင္ ၾကည့္ညိဳလြန္းလို႔ နန္းတြင္းမွာထား ကိုးကြယ္ေၾကာင္း၊ အခုဆုိ သက္ေတာ္ ၉၆ႏွစ္ရွိေနၿပီးျဖစ္ေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ (သူကေျပာပါတယ္ အဲဒါ ေခါင္းေဆးကၽြန္းဆရာေတာ္ၾကီး ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း)

အခုသြားတာကလည္း အဲဒီဘုန္းေတာ္ၾကီး စတင္စုေဆာင္းထားတာေတြကို ျပသထားတာျဖစ္ေၾကာင္းလည္း ေျပာပါတယ္။

ျမိဳ႕ထဲေရာက္ၿပီး ခဏေနေတာ့ လမ္းေလးတစ္ခုထဲကိုခ်ိဳ႕ေကြ႕၀င္သြားၿပီး ျပတိုက္ကေလးကိုေရာက္သြားပါတယ္။ ျပတိုက္ကိုေတာ့ ၀ါးေတြနဲ႔ေဆာက္လုပ္ထားၿပီး ခပ္ေသးေသးခပ္နိမ့္နိမ့္ပါပဲ။ အ၀င္မွာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးရဲ႕ ရုပ္ထုကိုျပသထားပါတယ္။

အထဲကို၀င္ေတာ့ ဓာတ္ပံုမရိုက္ရစာတန္းေၾကာင္း ေလးစားလုိက္နာကာ အမ်ားၾကီးမရိုက္ခဲ့ပါဘူး။ အမွတ္တရအေနနဲ႔ ႏွစ္ပံုေတာ့ ရိုက္ခဲ့ပါတယ္။

ျပထိုက္ထဲမွာေတာ့ စုေဆာင္းထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြ၊ သတင္းေတြ၊ ပန္းခ်ီေတြ စစ္လက္နက္ပစၥည္းေတြကို ျပသထားပါတယ္။ ျပတိုက္ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ဂ်ပန္ကို မုန္းတီးဖို႔ မဟုတ္ပဲ စစ္ရဲ႕ အနိဌာရံုကို သိရွိေစရန္သာျဖစ္ပါတယ္တဲ့။

အဲဒီကေနထြက္လာၿပီးေတာ့ စစ္သခၤ်ိဳင္းကိုသြားပါတယ္။ စစ္သခၤ်ိဳင္းအလွကိုမပ်က္ေစဖုိ႔ ထိန္းသိမ္းေရးအဖြဲ႔က အဲဒီေရွ႕က ေျမကြက္လပ္ကိုေတာင္ ၀ယ္ၿပီး ထိန္းသိမ္းထားတယ္လို႔လဲေျပာတယ္။

စစ္သခၤ်ိဳင္းေရာက္ေတာ့ မိုးရြာထားလို႔ ေရေတြ၀ပ္ေနတယ္၊ လူအမ်ား၀င္လို႔ရွိရင္ ပ်က္စီးမ်ာစိုးလို႔ဆုိၿပီး ပိတ္ထားေလရဲ႕။ အထဲကို မ၀င္ရေပမယ့္ အျပင္ကေနလွမ္းၾကည့္ ဓာတ္ပံုရိုက္ခဲ့ရပါတယ္။

အဲဒီ စစ္သခၤ်ိဳင္းမွာ ရထားလမ္းတည္ေဆာက္တုန္း က်ဆံုးခဲ့တဲ့ မဟာမိတ္စစ္သားေပါင္း ၆၉၇၂ ကို ျမဳပ္ႏွံထားတာျဖစ္ၿပီး Commonwealth War Graves Commission က ထိန္းသိမ္းထားတာျဖစ္ပါတယ္။

တံတားတည္ေဆာက္တုန္းက စုစုေပါင္းလူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ေသဆံုးခဲ့တယ္ဆုိတာ မွတ္တမ္းအတိအက်မရွိေတာ့ ခန္႔မွန္းေခ်ကိုသာေျပာၾကေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္ ရထားလမ္းမွာရွိတဲ့ ဇလီဖားတုန္းတစ္ခုမွာ လူတစ္ေယာက္ေသဆံုးခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အဆိုေတာ့ရွိတယ္လို႔လည္း ရွင္းျပပါတယ္။

ခဏပဲၾကည့္၊ ဓာတ္ပံုရိုက္ ၿပီးတာနဲ႔ ေကြးျမစ္တံတားဆီကို ဆက္ၿပီးသြားခဲ့ပါတယ္။ ေကြးျမစ္တံတားနားမွာ ကားကိုရပ္လိုက္ၿပီး သယ္လာတဲ့ ပစၥည္းေတြအားလံုးကိုလည္း ကိုယ္နဲ႔ တစ္ပါတည္းယူခိုင္ပါတယ္။ တံတားေပၚျဖတ္ၾကည့္ၿပီးရင္ ရထားနဲ႔ဆက္ၿပီး ခရီးဆက္မွာမုိ႔လို႔ပါ။

ဒီ နာမည္ေက်ာ္တံတားကို ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္းမွာ မဟာမိတ္တပ္ေတြ ဗံုးၾကဲတိုက္ခိုက္ခဲ့လို႔ တံတားအလယ္ပိုင္းက က်ိဳးပ်က္ခဲ့ပါတယ္။ အခုလက္ရွိတံတားက ဒုတိယကမၻာစစ္ၿပီးေတာ့မွ ဂ်ပန္ကုမၸဏီ ယိုကိုဂါ၀ါ တံတားတည္ေဆာက္ေရးလုပ္ငန္းက ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေပးခဲ့တာပါ။ ေနာက္ေဆာက္တဲ့ တံတားအပိုင္းရဲ႕ သံေဘာင္က ေလးေထာင့္ခ်ိဳးပံုစံျဖစ္ၿပီးေတာ့ မူလတံတားရဲ႕သံေဘာင္ပံုစံက အ၀ိုင္းပံုစံျဖစ္ပါတယ္။

တံတားေပၚကိုလမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ေလ့လာၾကည့္ရွဳ၊ ၿပီးေတာ့ ဓာတ္ပံုေတြကိုရိုက္။ ေကြးျမစ္ကေတာ့ မိုးတြင္းမို႔လို႔ထင္ပါရဲ႕ ေရရဲ႕အလ်င္က ညစ္ေနာက္ေနတယ္။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ စိမ္းစိမ္းစိုစိုျမင္ရေတာ့ စိတ္ရႊင္လန္းမွဳ ရတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

တံတားတဖက္အဆံုးအထိေတာင္မေရာက္ဘဲ လမ္းေလွ်ာက္ဓာတ္ပံုရိုက္ၿပီးခ်ိန္ေလာက္မွာ ရထားဘူတာကိုသြားဖို႔ အခ်ိန္ကိုေရာက္သြားပါၿပီ။ ရထားက ၁၁ နာရီမွာ ဘူတာကိုေရာက္မွာျဖစ္လို႔ တံတားကေန ၁ ဖာလံုေလာက္ေ၀းတဲ့ ဘူတာကို လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ ေနကေတာ့ အင္မတန္ပူေတာ့ ေရလည္းအင္မတန္ငတ္ပါတယ္။ လမ္းေဘးဆိုင္ေလးက ေရသန္႔ကို ဘတ္ ၂၀ေပးၿပီးေသာက္၊ ဘူတာကိုေရာက္ေတာ့ ရထားကိုေစာင့္။ ဂိုက္အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ ေျပာရွာေလတယ္၊ ေလာ္ကယ္ရထား (local train) ေတြက ဘယ္ေတာ့မွ အခ်ိန္မမွန္ဘူးတဲ့။ ျမန္မာျပည္နဲ႔ သူမသာကိုယ္မသာေလာက္ပဲေပါ့။

အားလံုးေမွ်ာ္တဲ့ရထားက ၁၁း၁၅ ေလာက္မွ ဘူတာကို၀င္လာေလရဲ႕။

ရထားလည္းရပ္ေရာ ရထားေပၚအေျပးတက္ေနရာယူၾကတယ္။ ရထားတြဲက တတိယတန္းဆုိေတာ့ သစ္သားထိုင္ခံု နဲ႔ ဘဘာ၀ေလေအး စနစ္နဲ႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ရထားေပၚမွာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ခံုမွာထိုင္ရေပမယ့္ ေတာ္ေသးတာက ေရွ႕ကိုလွည့္တဲ့ခံုျဖစ္ေနတာပါ။ သူက ေနာက္လွည့္တဲ့ ခံုဆုိ မထိုင္တတ္ပဲ မူးတတ္တယ္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ထိုင္ခံု မွာကေတာ့ အေနာက္တိုင္းသား လင္မယားႏွစ္ေယာက္၊ မိန္းမက ဗြီဒီယို ကင္မရာနဲ႔ ဟိုရိုက္ဒီရိုက္နဲ႔ပါလာတယ္။

ဘူတာကလည္းထြက္ၿပီးေတာ့ ခုနက လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ တံတားေပၚကို ျဖတ္အသြား အားလံုး စိတ္လွဳပ္ရွားစြာနဲ႔ အျပင္ကိုထြက္ ေခါင္းျပဴထြက္ၾကည့္ရွုဳၾကတယ္။ တံတားေဘာင္နဲ႔ ရထားနဲ႔ အရမ္းနီးေနတာ့ သတိထားၿပီး သိပ္ေတာ့ ေခါင္းမျပဴရဲဘူး။

ရထားစထြက္ခါစမွာ အားလံုးက အထူးတဆန္းနဲ႔ အျပင္ကိုၾကည့္လိုက္ ဓာတ္ပံုရိုက္လိုက္ နဲ႔ လုပ္လာေပမယ့္ နည္းနည္းလည္းၾကာလာေရာ ဂ်ံဳးဂ်ံဳးဂ်က္ဂ်က္နဲ႔ ရထားလွဳပ္သိပ္တဲ့ အရသာကို မနည္းေတာင့္ခံကာ လိုက္ခဲ့ရတယ္။ တခ်ိဳ႕တေလကေတာ့ အိပ္ငိုက္ကာ လိုက္ပါၾကေလရဲ႕…

လူလုပ္အားသက္သက္ျဖင့္ ေက်ာက္ေတာင္ၾကီးေတြကို ေဖာက္ထားတာေတြကိုလည္း ျဖတ္ခဲ့ရတယ္။

ျဖတ္လာရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ၾကံခင္းေတြလည္းေတြ႔ရဲ႕၊ စပါးခင္းေတြလည္းေတြ႔ရဲ႕္။ ျမန္မာျပည္နဲ႔တူတာေနာက္တခုက ၾကက္ဆူပင္ေတြကို အမ်ားအျပားစိုက္ထားတာပဲျဖစ္ပါတယ္။

အေ၀းကေတာင္တန္းကိုလည္းေတြ႔တယ္။ စိတ္ကူးထဲမွာေတာ့ အဲဒီေတာင္ေတြကို ေက်ာ္လိုက္ရင္ ျမန္မာျပည္ထဲ ေရာက္သြားမလားဆုိၿပီးေတြးေနမိေသးတယ္။

ဒီလိုဘူတာေလးေတြကိုလည္း ျဖတ္လာရတယ္။ တခ်ိဳ႕ဘူတာေတြမွာေတာ့ ရပ္နားေပးတယ္။

ရထားေပၚမွာ အေအးလာေရာင္းတာလည္းရွိတယ္၊ မုန္႔လာေရာင္းတာလည္းရွိတယ္။ ပေလာပီနံနဲ႔လုပ္ထားတဲ့မုန္႔ဆုိလို႔၀ယ္စားၾကည့္ေသးတယ္။ စားလို႔ေကာင္းတယ္ ဘတ္ ၂၀။

ခရီးသြားကုမၸဏီကလူကလာၿပီး ဓာတ္ပံုရိုက္မယ္ဆုိၿပီး ႏွစ္ေယာက္တြဲပံုရိုက္သြားေလရဲ႕။ ခရီးစဥ္ၿပီးခါနီးမွာ ရိုက္သြားတဲ့ပံုကို ရထားလက္မွတ္ေလးနဲ႔တြဲၿပီး ပလတ္စတစ္ေလာင္းထားၿပီး လိုက္ျပတယ္ ယူမလားတဲ့။ အမွတ္တရ ဘတ္ ၁၀၀။

တစ္နာရီေလာက္လည္းေမာင္းၿပီးေရာ ဂိုက္အမ်ိဳးသမီးက ေရွ႕နားမွာ ဒီရထားလမ္းရဲ႕က အဓိက ရွဳခင္းျဖစ္တဲ့ တံတားကိုျဖတ္ေတာ့မယ္ဆုိၿပီးလာေျပာပါေလေရာ။ တဖက္က ျမစ္၊ တဖက္က ေတာင္ကမ္းပါးရံၾကီးရွိတယ္။ ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႔ျပင္ထားပါလို႔လည္းေျပာလိုက္ေရာ ရထားတစ္တြဲလံု လွဳပ္ရြလွဳပ္ရြျဖစ္ကာ အျပင္ကို ေခါင္းျပဴၾကည့္ၾက၊ ကင္မရာကို အသင့္ျပင္ၾကနဲ႔ အလုပ္ေတြရွဳပ္ကုန္ၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းထြက္ၾကည့္ေတာ့ ေဘးမွာ ေကြးျမစ္ကိုလွမ္ျမင္ေနရတယ္။ ရထားကတည္း တံတားနားမွာ အရွိန္ေလ်ာ့ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္းသာသြားေနေလတယ္။ တံတားက သစ္သားနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ တံတားျဖစ္တယ္။ ဒီတံတားနဲ႔ ရထားနဲ႔ ဓာတ္ပံုကို ေၾကာ္ျငာတဲ့ ပိုစတာမွာ ေတြ႔မိေတာ့ ဓာတ္ပံုေကာင္းေကာင္းမ်ားရေလမလားဆုိၿပီး ၾကိဳးစားၿပီးရိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တျခားလူေတြနဲ႔ အလုအယက္ၾကိဳက္ရေတာ့ ဓာတ္ပံုေတြက ထင္သေလာက္မေကာင္း။ (ဒီလိုပဲ အျပစ္တင္စရာရွာရတာေပါ့)


တံတားျဖတ္အၿပီးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ခရီးအဆံုးဘူတာကိုေရာက္လို႔ ရထားေပၚဆင္းၿပီး ခုနက ျဖတ္လာတဲ့ တံတားေပၚဖက္ျပန္ေလွ်ာက္ၿပီး ဓာတ္ပံုရိုက္ၾကပါတယ္။ ရထားၾကီးကေတာ့ ဆက္လက္ထြက္ခြါသြားေလရဲ႕….

အနီးအနားမွာရွိတဲ့ ထံုးေက်ာက္ဂူထဲကို၀င္ ဘုရားလည္း၀င္ဖူး လိပ္ဥလည္း၀င္တူး အဲ - ဓာတ္ပံုလည္း ရိုက္။

ၿပီးေတာ့မွျပန္ထြက္လာၿပီး ရွႈခင္း နဲ႔ တံတားေတြကို ထပ္ ဓာတ္ပံုရိုက္။ သိပ္အၾကာၾကီးမေနႏိုင္ဘူး။ ေနကပူ ဗိုက္ကလည္းဆာ ၿပီးေတာ့့ ကိုယ့္ေၾကာင့္သူမ်ားေတြ မေစာင့္ရေအာင္ ခပ္သြက္သြက္ပဲ ဓာတ္ပံုရိုက္တာကို အၿပီးသတ္၊ ကားရပ္ထားတဲ့ ေနရာကို လမ္းေလွ်ာက္သြား၊ ကားေပၚေရာက္မွပဲ ေရေသာက္အေမာေျဖရေတာ့တယ္။

အဲဒီကေနၿပီးေတာ့ ထမင္းေကၽြးမယ့္ေနရာကို ေမာင္းသြားပါေတာ့တယ္။ ထမင္းစားတဲ့ေနရာမွာ ဘူေဖးေကၽြးတယ္ဆိုေတာ့မယ္ ထမင္း၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးထမင္း ၾကက္သား၊ အရြက္ေၾကာ္၊ အီတလီေခါက္ဆြဲ၊ ဆာေတးပဲရွိေတာ့ ေရြးစရာသိပ္မရွိ ထမင္းနဲ႔ ၾကက္သား၊ နဲ႔ ဆာေတးကိုစားပါတယ္။ အေအးေသာက္ခ်င္ေတာ့ ဘူးေဖးထဲမွာမပါပါ၊ ဘတ္၂၀ ေပးရပါျပန္ပါၿပီ။

စားၿပီးေတာ့ ငွက္ေပ်ာသီးေၾကာ္ကို ခ်က္ခ်င္းေၾကာ္ေပးတာေတြ႔ေတာ့ သြားယူၿပီးစားၾကည့္တယ္။ စကၤာပူက ငွက္ေပ်ာေၾကာ္နဲ႔မတူ ျမန္မာျပည္က ငွက္ေပ်ာေၾကာ္တဲ့ ပိုတူၿပီး စားလို႔ေကာင္းတယ္။ စားလို႔ေကာင္းလို႔ ႏွစ္ခါေတာင္ယူစားမိတယ္။

စားၿပီးေတာ့ ေန႔လည္ ၂ နာရီေလာက္ရွိေနၿပီ။ ထမင္းစားတဲ့ေနရာကေနၿပီး ဘန္ေကာက္ကို ေတာက္ေလ်ာက္ျပန္ေမာင္းၿပီး ျပန္လာပါတယ္။ လမ္းမွာ က်ားေတြရွိတဲ့ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ေနရာကိုျပတယ္၊ အဲဒီကုိသြားခ်င္ရင္ ဒီခရီးစဥ္နဲ႔ မတူနဲ႔ ခရီးစဥ္ကို၀ယ္ၿပီးသြားရပါတယ္။ (River Kwai and Tiger Temple) ဆုိတဲ့ ခရီးစဥ္ကို သတ္သတ္ေရာင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သြားခဲ့တာကေတာ့ River Kwai and Death Railways ဆုိေတာ့ ခရီးစဥ္ျဖစ္လို႔ က်ားဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို မသြားပါဘူး။

လမ္းမွာေတြ႔တဲ့ စိုက္ခင္းေတြ ေမြးျမဴေရးျခံေတြကို CP ကုမၸဏီကပိုင္တယ္၊ CP ကုမၸဏီ သူေဌးက ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႕ အခ်မ္းသာဆံုး ဆုိၿပီး ဂိုက္အမ်ိဳးသမီး ေျပာျပပါတယ္။ ဒုတိယအခ်မ္းသာဆံုးက RedBull အားျဖည့္အခ်ိဳရည္ပိုင္ရွင္နဲ႔လည္းေျပာရဲ႕ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ေ၀းကြာၿပီး အနားယူေမွးစက္ကာ အိပ္ေပ်ာ္ သြားပါေတာ့တယ္။

ျပန္ႏိုးလာေတာ့ ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕ထဲကို၀င္ေနၿပီ။ ကားက ခရီးသြားကုမၸဏီ ျခံ၀န္းထဲကိုပဲျပန္ေမာင္းသြားပါတယ္။ အဲဒီကေနမွ တစ္ဆင့္ ဟိုတယ္တစ္ခုခ်င္းစီကို ဆလြန္းကားေတြနဲ႔ ျပန္လုိက္ပို႔ေပးတယ္။ ဟိုတယ္ေရာက္ေတာ့ပဲ ညေနငါးနာရီခြဲေနၿပီ။ ကားေပၚက အိပ္လာတာေၾကာင့္ သိပ္ေတာ့မအိပ္ခ်င္ေတာ့။ ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ၿပီး ခဏလွဲ၊ အနားယူ။ ၿပီးေတာ့ ေရခ်ိဳးၿပီး ဟိုတယ္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာရွိတဲ့ CentralWorld ထဲကိုသြားေစ်းပတ္၊ ၀ယ္စရာကေတာ့ဘာမွမရွိ၊ ရွိတဲ့ဆိုင္ေတြ အကုန္လံုးနီးပါးက စကၤာပူမွာလည္းရွိတယ္ ေစ်းေတြကလည္းသိပ္မကြာ။

သြားရင္းနဲ႔ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေရာင္းတဲ့ဆိုင္မွာ ၀င္ၾကည့္ရင္း ဓာတ္ပံုေတြကို သိမ္းဖို႔ Galaxy Tab အတြက္ SD Card adaptor ကိုေမးၿပီး၀ယ္လုိက္ပါတယ္။ ဘတ္ ၆၉၀။ ပါသြားတဲ့ SD Card ေတြမွာ ဓာတ္ပံုကျပည့္ေနၿပီျဖစ္လို႔ ေနာက္ေန႔မွာလည္း ရိုက္စရာေတြ က်န္ေသးတာရယ္ ေနာက္လည္း သံုးရေအာင္ရယ္ ေတြးၿပီး ၀ယ္လိုက္တာ။

ညစာကိုလည္း သိပ္မရွာခ်င္ေတာ့တာနဲ႔ အဲဒီအနားမွာေတြ႔တဲ့ Lee Family ဆုိတဲ့ဆိုင္မွာပဲ၀င္စားလိုက္ေတာ့တယ္။ မွာတာက ငပိထမင္းေၾကာ္၊ ၾကာဇံေၾကာ္၊ တုန္ယမ္းဟင္းခ်ိဳ၊ ၿပီးေတာ့ ထိုင္း အခ်ိဳတစ္ပြဲမွာစားတယ္။ မထင္မွတ္ဘဲ ဘတ္ ၇၀၀ ေက်ာ္က်သြားတယ္။ ေစ်းေတြေရးထားေပမယ့္ tax ေတြ service charges ေတြေၾကာင့္ ထင္တာထက္ပိုကုန္သြားတာေလ။

(Lee Family - Lee Family - စလံုးမွာ ရိတ္တာအားမရလို႔ ထိုင္းမွာေတာင္ လိုက္ရိတ္သလား ေအာက္ေမ့ရတယ္ကြာ။)

စားၿပီးေတာ့ ဘယ္သြားမလဲဆုိၿပီး စဥ္းစားၾကည့္တယ္ ဘိုင္ေယာက္တာ၀ါ ( Baiyoke Tower) အေပၚမွာရွိတဲ့ Observation Deck ကေန ျမိဳ႕ကို ၾကည့္လို႔ရတယ္ဆုိ ဖတ္ထားမိေတာ့ အဲဒီကုိသြားမယ္ဆိုၿပီး ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ တကၠစီကိုငွားေတာ့ မီတာနဲ႔သြားမွာဆုိၿပီး တက္စီးလိုက္တယ္။ ေမာင္းေနရင္းနဲ႔ လမ္းမအလယ္ေရာက္မွ သြားရမွာ တစ္လမ္းေမာင္း၊ ကားေတြကရွုပ္တယ္နဲ႔ ကားသမားက ၀ူး၀ါး၀ူး၀ါးထလုပ္ပါတယ္။ အဲေတာ့ ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲဆုိေတာ့ မီတာမဖြင့္ပဲ ဘတ္၁၀၀ ေပးပါဆုိၿပီးေျပာလာတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ စႏိုးစေနာင့္ျဖစ္သြားၿပီး မေပးခ်င္ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ျပန္ေတြးၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ့ ေရာက္ေနတာ သူမ်ားႏိုင္ငံ ဘာလုပ္မယ္မွန္းမသိ၊ အသာတၾကည့္ပဲ ဘယ္ေလာက္ေ၀းလို႔ ဘတ္ ၁၀၀ ေတာင္းတာလဲဆုိေတာ့ တစ္လမ္းေမာင္း၊ ကားေတြကရွုပ္တယ္နဲ႔ ပဲျပန္ေျပာတယ္။ ညကလည္း ၉နာရီေလာက္ရွိေနၿပီ သူ႔ကားေပၚမွာလည္းေရာက္ေနၿပီ ဆုိေတာ့ကာ သေဘာမတူခ်င္ေပမယ့္ တူလုိက္ရပါတယ္။ ေမာင္းၿပီး ၂ မိနစ္ေလာက္လည္းရွိေတာ့ လမ္းၾကားတစ္ခုတည္း၀င္ၿပီး ေရာက္ၿပီဆုိေျပာေရာ၊ စိတ္က နည္းနည္းတုိသြားၿပီး နီးနီးေလး ဘတ္၁၀၀ ေတာင္းရတယ္လို႔လဲေျပာေရာ တကၠစီသမားရုပ္က အခ်ဥ္တစ္ေကာင္ရလိုက္တဲ့ အျပံဳမ်က္ႏွာနဲ႔။ ဆက္စကားမမ်ားခ်င္ေတာ့တာနဲ႔ သေဘာတူၿပီးသား ဘတ္ ၁၀၀ ကို ေအာက္သက္သက္နဲ႔ေပးလိုက္ရတယ္။ ကားေပၚကေနၿပီး အနားမွာရွိတဲ့ လံုျခံေရးကို ဒါ Baiyoke Tower လားလို႔ ေမးလိုက္ရေသးတယ္။ ေတာ္ၾကာ မဟုတ္တဲ့ေနရာ ခ်ထားခဲ့မွ မိေအးႏွစ္ခါနာျဖစ္ေနဦးမယ္။

Baiyoke Tower ကိုတက္ဖို႔ လက္မွတ္၀ယ္ေတာ့ တစ္ေယာက္ကုိ ဘတ္ ၄၀၀ တဲ့ ၊ ႏွစ္ေယာက္ဆုိ ဘတ္ ၈၀၀။ ပိုက္ဆံလက္က်န္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မနက္ျဖန္အတြက္ပါတြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သိပ္မေလာက္ခ်င္၊ အဲေတာ့ လုိရမယ္ရယူလာတဲ့ အစိမ္း ၁ ေဒၚလာတန္ေတြကို လက္မွတ္ ေကာင္တာမွာပဲ အကုန္လဲလိုက္တယ္၊ အားလံုးေပါင္း ၃၂ ေဒၚလာ။ တစ္ေဒၚလာကို ၂၈ဘတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲရတယ္။

ရတဲ့ ဘတ္ ၉၀၀ ထဲက ဘတ္ ၁၀၀ ကိုယူၿပီး လက္မွတ္ဖိုး ဘတ္ ၈၀၀ ေပးလိုက္တယ္။

Baiyoke Tower က ထိုင္းႏိုင္ငံမွာကေတာ့ အျမင့္ဆံုးအေဆာက္အဦးျဖစ္ပါတယ္။

ဓာတ္ေလွကားနဲ႔ ၇၇ ထပ္မွာရွိတဲ့ skywalk မွာေလွ်ာက္ၾကည့္ပါတယ္။ skywalk ကေန ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕ရဲ႕ညရွဳခင္းကို အေပၚစီးကေနျမင္ရတယ္ ေတာ္ေတာ္ေလးလွပါတယ္။ ေအာက္မွာွရွိတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြ၊ သြားလာေနတဲ့ ကားေတြ၊ အျမန္လမ္းမေတြ ကြန္ယက္ယွက္ျဖာေနတာေတြက မ်က္စိပသာဒ ျဖစ္ေစပါတယ္။

အဲဒီအေပၚကေနမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔တည္းတဲ့ ဟိုတယ္လိုလွမ္းၾကည့္တာ သိပ္မေ၀းလွပါဘူး။ ဘတ္၁၀၀ ေပးတာေတြၿပီး ရင္နာလို႔ မၿပီးေသး။ အျပန္က်ရင္ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ရင္ေတာင္ရမယ္ဆုိေတာ့ သူကလည္း လမ္းေလွ်ာက္ပဲျပန္ရေအာင္တဲ့။ ၾကည့္ရတာ ဘန္ေကာက္တကၠစီကိုနည္းနည္းေၾကာက္သြားပံုပဲ။

အဲဒီကေနမွာ အေပၚကိုေလွကားနဲ႔တက္ၿပီး လည္ေနတဲ့ ၾကည့္ေမွ်ာ္စင္ (revolving observation deck) တက္ၾကည့္ပါတယ္။ အဲဒီမွာမွန္အလံုမဟုတ္ပဲ ကာထားတဲ့ မွန္ပဲရွိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အထပ္ျမင့္ေတာ့ ေလတိုက္ပါတယ္။ ေလတိုက္ေပမယ့္ သိပ္မေအးပဲ ရာသီဥတုက နည္းနည္းေႏြးေနပါေသးတယ္။ သူလွည့္တဲ့အတိုင္းလိုက္စီးၿပီး ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕ကို အေပၚစီးကေန ႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကည့္ၿပီး skywalk ကို ျပန္ဆင္းခဲ့ပါတယ္။


အဲဒီမွာရွိတဲ့ Bar မွာ လက္မွတ္ထဲမွာပါတဲ့ အလကားတိုက္တဲ့ ေကာ့ေတးမွာေသာက္၊ ေအးေအးေဆးေဆးထိုင္ စကားေျပာလိုက္၊ Facebook တက္လိုက္နဲ႔ နားေနပါတယ္။ ျပန္ဆင္းလာေတာ့ ည ၁၀ နာရီ ခြဲခါနီးေနၿပီ။

Baiyoke Tower ကထြက္ လမ္းထဲမွာေရာင္းေနေသးတဲ့ ညေစ်းကိုျဖတ္ ႏွစ္ေယာက္သား ဟုိတယ္ကိုျပန္လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ လမ္းေလွ်ာက္တာေတာင္ ၁၅မိနစ္ေလာက္သာၾကာတဲ့ ခရီး ဘတ္၁၀၀ ေပးရတာ သတိရေနတုန္း …

--------------------------------------------------------------------------

မွတ္ခ်က္။ ဘန္ေကာက္ တကၠစီမ်ား မီတာမဖြင့္ရင္ မစီးပါနဲ႔။ မီတာနဲ႔ လို႔ေျပာၿပီး မီတာကို ရေအာင္ဖြင့္ခိုင္းပါ။

ခရီးသြားရင္ လုိလိုမယ္မယ္ အိမ္မွာရွိတဲ့ အေမရိကန္ေဒၚလာအနည္းအက်ဥ္းလည္းယူသြားပါ။ အသံုး၀င္ပါတယ္။ ေဒသသံုးပိုက္ဆံ အလံုအေလာက္ ပါတာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။

အင္တာနက္သံုးလုိရင္ dtac က happy internet sim card ကို၀ယ္သံုးရင္ ၆၉ ဘတ္နဲ႔ ဆုိ တစ္ရက္ unlimited ရပါတယ္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာသံုးခ်င္ရင္ top-up လုပ္လို႔ရပါတယ္။
7-11 ဆိုင္ေတြမွာ ၀ယ္လို႔ရပါတယ္။ ေလဆိပ္မွာ ၀ယ္ရင္လည္း အလြယ္တကူ၀ယ္လို႔ရပါတယ္။

Read More...

Tuesday, October 9, 2012

ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ အလည္တစ္ေခါက္ - ဘန္ေကာက္ မွာ ေစ်း၀ယ္

တနဂၤေႏြေန႔

မနက္ ႏိုးေတာ့ ၈ နာရီျဖစ္ေနၿပီ။ ဟိုတယ္က မနက္စာစားဖို႔ သြားေတာ့ ထမင္းစားခန္းနားမွာ ခရီးသြားကုမၸဏီက အေရာင္းေကာင္တာတစ္ခုကိုေတြ႔လိုက္မိတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေကြးျမစ္တံတားခရီးစဥ္ကို စံုးစမ္းၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကို ဘတ္ ၁၉၀၀ ၊ ခရီးစရိတ္အျပင္ ေန႔လည္စာပါေကၽြးမယ္ အၿပီးအစီးဆုိေတာ့ စိတ္၀င္စားမိတယ္။ သြားဖို႔ကိုေတာ့ တနလၤာေန႔ကို ေရြးလိုက္တယ္။ ဒီေန႔ကိုေတာ့ စေန-တနဂၤေႏြမွာပဲ ဖြင့္တဲ့ Chatuchak Weekend Market ကိုသြားဖို႔ ေရြးခ်ယ္ထားၿပီးျဖစ္ေနလို႔ေလ။

မနက္စာစားၿပီးေတာ့ ရံုးကလူ တခ်ိဳ႕နဲ႔ တကၠစီငွားၿပီး ခ်တုခ်တ္ေစ်းကိုခ်ီတက္သြားၾကသည္။ တကၠစီႏွစ္စီးကားသြားေပမယ့္ ဟိုေရာက္ေတာ့ အရင္သြားတဲ့ အဖြဲ႔ေတြကိုရွာမေတြ႔။ ကိစၥေတာ့မရိွ - ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ကိုယ္သြား ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေစာင့္ ၿပီးရင္ ကိုယ့္အစီအစဥ္သာျပန္ဖုိ႔ ေျပာထားၿပီးသား … တကၠစီခက ဘတ္ ၈၀ က်တယ္။

ခ်တုခ်တ္ေစ်း က ေစ်းဆို တဲ့ေနရာမွာ နာမည္ၾကီးၿပီးသား - ေစ်းဆစ္ရင္ တစ္၀က္မက ဆစ္ဖို႔ ေျပာထားၾကတဲ့ေနရာ။
ေစ်းေရာက္ေတာ့ ေၾသာ္ ရန္ကုန္က ေလဟာျပင္လိုေစ်းၾကီးကိုး…


ေစ်း၀င္ကတည္းက ေတြ႔ရတာ အ၀တ္အထည္တန္းေတြ… ေစ်းေတြေမး - ေျပာသလိုေစ်းဆစ္ၾကည့္ေတာ့ ဘယ္လိုမွမရ။ ၁၀ဘတ္ ၊ ဘတ္၂၀ ေလာက္ေတာင္ မနည္းဆစ္ယူရတယ္။ မယူဘူး ဆုိၿပီး မူၿပီး ထြက္သြားေတာ့လည္း ျပန္မေခၚဘူး။ အဲေတာ့ ေစ်းအမွန္ပဲေျပာေနတာလား စိတ္ထဲမွာျဖစ္လာတယ္။

တီရွပ္တစ္ထည္မွာ ေရးထားတဲ့ စာသားကိုၾကိဳက္လို႔ေမးၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ကိုက္တဲ့ဆုိက္ဆုိ ဘတ္ ၁၈၀ တဲ့… မနည္းဆစ္ေတာ့မွ ၁၅၀ နဲ႔ရလာသည္။

ထိုင္းပိုး ပ၀ါေလးေတြလွလို႔ေမးေတာ့ ဘတ္ ၂၀၀ က မဆင္း။ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္သာၾကည့္တယ္ ဘာမွသိပ္မ၀ယ္ျဖစ္။ ေနာက္ထပ္ ထိုင္း စတိုင္ ခ်ည္သားအကၤ်ီေလးလွလို႔ ေစ်းဆစ္၀ယ္ေတာ့ ဘတ္ ၂၅၀ နဲ႔ရလာတယ္။

သူက ပ၀ါေတြကိုေစ်းေမးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစ်းကၾကီးေနတာနဲ႔ မ၀ယ္ျဖစ္။ တစ္ဆိုင္ကေတာ့ ႏွစ္ထည္ကို ဘတ္၂၅၀နဲ႔ေပးတယ္။ တစ္ထည္ကို ဘတ္ ၁၀၀ နဲ႔ေစ်းဆစ္တာ မေအာင္ျမင္တာနဲ႔ ထားခဲ့ၿပီးထြက္လာခဲ့တယ္။

ေစ်းကေတာ္ေတာ္ၾကီးၾကီးၿပီး ဆိုင္ေတြကလည္း စံုလွသည္ - လက္မႈအထည္ေတြ၊ ပရိေဘာဂ၊ ပန္းအလွျပင္၊ အေမြးအၾကိဳင္၊ အစားအေသာက္၊ အ၀တ္အထည္၊ အကုန္အစံုရွိတယ္။




ေခ်ာင္က်တဲ့ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ သားေရအိတ္ကေလးေတြလွလို႔ေမးၾကည့္ေတာ့ ဘတ္ ၃၅၀၀ (ေဒၚလာ ၁၄၀ ခန္႔ ) တဲ့၊ သူက စိတ္၀င္စားၿပီး ၀ယ္ခ်င္ေပမယ့္ လက္ရာက အရမ္းၾကီးမေသသပ္ဘူးဆုိၿပီး အျပစ္ရွာေျပာကာ သူ႔ကို ဆြဲေခၚလာခဲ့တယ္။

ေရာက္တဲ့ေနရာတိုင္းမွာ သံလိုက္နဲ႔ကပ္လို႔ရတဲ့ အမွတ္တရပစၥည္းေတြ ၀ယ္တတ္တာမို႔ ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ သံုးခုကို ဘတ္ ၁၀၀ နဲ႔ ရေအာင္ဆစ္ၿပီး၀ယ္လာခဲ့မိေသးတယ္။

ေစ်းပတ္ၿပီး ေမာလာေတာ့ ထိုင္းေရခဲလက္ဖက္ရည္္ေသာက္ၿပီးအေမာေျဖ။ ေနာက္တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ေၾကြဘုရားပန္းအိုးကို တစ္အိုးကို ဘတ္ ၇၀ နဲ႔ ေစ်းဆစ္၀ယ္လာခဲ့တယ္။

ကြမ္းရြက္ကို ၾကက္သြန္ သံပုရာသီး နဲ႔ အခ်ိဳရည္ေတြထည့္ၿပီး ကြမ္းယာလုိယာေနတာကိုလည္းေတြ႔ခဲ့တယ္။ ဘာမွန္းမသိလို႔ ၀ယ္မစားခဲ့ေတာ့ဘူး။


ၿပီးေတာ့ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ရင္း ထိုင္းပိုး ပ၀ါဆိုင္တစ္ခုကိုေရာက္ေတာ့ ေစ်း၀င္ေမးရင္ၾကည့္ေတာ့ ေစ်းကမဆိုး တစ္ထည္ကို ဘတ္ ၁၀၀ တဲ့။ ၈၀ နဲ႔ရမလားဆုိေတာ့ ၅ထည္ေတာ့ အနည္းဆံုး၀ယ္ပါ ဆုိတာနဲ႔ ေရြးေနရင္းကေန ေရာင္းတဲ့ေကာင္ေလးကတည္း ဗမာပဲ ျဖစ္ေနတာသိလိုက္ရတယ္။

ဆိုင္မွာအရင္ေရာက္ေနတဲ့ အေနာက္တိုင္းသူ အဖြားၾကီးနဲ႔ အျပိဳင္ေရြးလိုက္ၾကတာ၊ ပ၀ါအေရာင္တစ္ခုၾကည့္လိုက္ ၾကိဳက္လိုက္ ယူလိုက္နဲ႔ ၊ အဖြားၾကီး ၁၇ ထည္၊ သူက ၁၂ ထည္။ အဖြားၾကီးကို တထည္ကို ဘတ္ ၈၀၊ သူ႔ကို တထည္ ဘတ္ ၇၀ နဲ႔ ရလာခဲ့တယ္။ ပ၀ါေတြ အမ်ားၾကီး ဘာလုပ္ဖို႔လဲေမးေတာ့ ျမန္မာျပည္ျပန္ရင္ လက္ေဆာင္ေပးဖို႔တဲ့ ဘတ္ ၇၀ မွ ၃ေဒၚလာ နီးပါးပဲရွိတာ၊ ၀န္လည္းက်ဥ္းတယ္၊ ေပးရတာလဲလွတယ္၊ ေစ်းလည္းသက္သာတယ္ေလ ဆုိေတာ့ … အင္းဟုတ္တာပဲေလ ဆုိၿပီး ပိုက္ဆံထုတ္ေပးလိုက္ရတယ္။

ၿပီးေတာ့ ထိုင္းက မုန္႔ဟင္းခါးကိုေတြ႔ေတာ့ အစပ္တစ္ပြဲ သိပ္မစပ္တဲ့ တစ္ပြဲမွာစားၾကတယ္။ တစ္ပြဲကို ၃၅ဘတ္၊ အဲဒါကေတာ့ ေတာ္ေတာ္တန္တယ္။ သိပ္မစပ္လည္း ေတာ္ေတာ္စပ္တာပဲ။ အဲဒါနဲ႔ ကိုကာကိုလာ တစ္ပုလင္းကို ဘတ္ ၂၀ ေပးေသာက္လုိက္ရတယ္။ ေန႔လည္စာကို ဘတ္၁၀၀ေအာက္ပဲသံုးၿပီး ေျဖရွင္းလိုက္တာေပါ့…



ေစ်း၀ယ္လို႔ ၿပီးၿပီလို႔ ထင္ရင္ မွားပါလိမ့္မယ္။ သူက တစ္ထည္ကို ဘတ္ ၁၀၀ တန္ မိန္းကေလး၀တ္ တီရွပ္ေတြ ၄-၅ထည္၀ယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဘတ္ ၂၅၀တန္ ဂါ၀န္ကို၀ယ္ ခဲ့ေသးတယ္။ ဟိုပတ္ဒီပတ္နဲ႔ ပင္ပန္းလာတာနဲ႔ ျပန္ရေအာင္ဆုိၿပီး တကၠစီငွားၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ဟိုတယ္ကိုျပန္လာခဲ့တယ္။

လမ္းတစ္ေလွ်ာက္အဆင္ေျပလာတာ ဟိုတယ္နားနီးမွ လမ္းေတြကက်ပ္ အခ်ိန္ေတြၾကာ တကၠစီမီတာတက္။ ဟိုတယ္နားနီးေနၿပီး လမ္းဆင္းေလွ်ာက္မယ္ဆုိေတာ့ တကၠစီသမားက သိပ္မၾကိဳက္၊ ေရာက္ေတာ့မယ္ ဆုိတဲ့ ပံုစံေျပာ၊ ကိုယ္ကလည္း လမ္းဆင္းေလွ်ာက္မယ္လုပ္၊ ေနာက္ေတာ့ က်တဲ့ ၉၇ဘတ္ကို ၁၀၀ ေပးၿပီး ျပန္မအမ္းေတာ့နဲဆုိၿပီးထားခဲ့တယ္။

ဟိုတယ္ေရာက္ေတာ့ ျမန္မာအဖြဲ႔ေတြက Platinum Mall နဲ႔ အနားက ပရာတူနံ (Pratunam) ဖက္မွာေစ်း၀ယ္သြားမွာ လိုက္ခဲ့ပါလားေမးေတာ့ မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ဟိုတယ္ေရာက္ ခဏနားေနတုန္း ျမန္မာျပည္တုန္းက အလုပ္အတူလုပ္ဖူးခဲ့တဲ့ မစုကိုေခၚၾကည့္ေတာ့ ေခၚလို႔မရ… ေရခ်ိဳးၿပီး အနားယူၿပီး ျပန္ေခၚေတာ့က်ေတာ့ ေခၚလို႔ရတယ္။ မစုက ထြက္လာမယ္ ညစာစားမယ္၊ တစ္နာရီေလာက္ၾကာမယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ဟိုတယ္ေအာက္ကိုဆင္းၿပီး ခရီးသြားကုမၸဏီေကာင္တာကို ေကြးျမစ္ခရီးစဥ္ကို၀ယ္ဖုိ႔ ေမးေတာ့ ပိတ္ေတာ့မယ္။ အဲဒါနဲ႔ ပိုက္ဆံၾကည့္ေတာ့ မေလာက္တာနဲ႔ ေဘးမွာရွိတဲ့ Big C Supercentre မွာသြားၿပီး ေငြလဲ။ ၿပီးေတာ့ ခရီးစဥ္အတြက္ ဘတ္ ၃၈၀၀ ေပးလိုက္တယ္။

ၿပီးေတာ့ အျပင္ထြက္ ေလးမ်က္ႏွာဘုရားဖက္ထြက္ၿပီး ဘုရားဖူးၾကတယ္။ ေလးမ်က္ႏွာဘုရားက နာမည္ၾကီးဆုိေတာ့ လူစည္တယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီမွာ အလွဴေငြထည့္ရင္ အကနဲ႔ ထိုင္းေရွးအ၀တ္အစားနဲ႔ ဘုရား၀တ္ရြတ္ေပးတဲ့ အဖြဲ႔လည္း ေတြ႔ရတယ္။ ျမန္မာသေဘၤာသားေတြကေတာ့ ဒီေလးမ်က္ႏွာဘုရားကိုလာဖူး ေလ့မရွိဘူးတဲ့။ ေလးမ်က္ႏွာဘုရားကိုဖူးရင္ ဘန္ေကာက္ကိုျပန္လာရတတ္လို႔တဲ့…

မစုေရာက္လာေတာ့ ရက္နမ္းလမ္းမွာ ညစာစားဖို႔ ေခၚသြားၿပီးစားၾကတယ္။ ငါးဆားငံသီးဟင္းရည္က ေတာ္ေတာ္ေသာက္လို႔ေကာင္းခဲ့တယ္။

စားၿပီးေတာ့ လမ္းေဘးမွာ ေရာင္းေနတဲ့ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္သည္ေတြ႔ေတာ့ သူကမေနႏိုင္ တစ္ဖူး၀ယ္ၿပီးစားလိုက္ေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အခ်ိဳတည္းဖို႔ဆုိ မုန္႔လံုးေရေပၚေလးေတြ၀ယ္လာခဲ့တယ္။ တစ္မ်ိဳးကို ဘတ္၂၀။ လမ္းေဘးမွာ ေရာင္းတဲ့အစားအစာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက တစ္ခုကို ဘတ္၂၀နဲ႔ေရာင္းတာ ပံုမွန္ေစ်းျဖစ္မယ္ထင္တယ္။

အဲဒီကေန လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး Victory Monument ဖက္လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ အဲဒီကေနမွာ မစုက ျပန္သြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ကေတာ့ MBK ဖက္ ရထားစီးၿပီးသြားခဲ့တယ္။ လက္မွတ္၀ယ္ေတာ့ တစ္ေယာက္ကုိ ၂၅ ဘတ္။



ရထားလက္မွ၀ယ္ရတဲ့စက္က အေၾကြပဲလက္ခံေတာ့ ေကာင္တာမွာ အေၾကြလဲလို႔ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ လက္မွတ္ေရာင္းတဲ့စက္မွာ ဘယ္ကိုသြားမလဲအရင္ၾကည့္ရင္ ဘယ္ေလာက္က်မလဲဆုိတာသိရတယ္။ အဲေတာ့မွာ စက္မွာ လက္မွာတန္ဖိုးကိုႏွိပ္ (ဘတ္၂၀၊ ၂၅ ဘတ္၊ ဘတ္ ၃၀) နဲ႔ေရးထားတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ အေၾကြေစ့ကိုထည့္ရင္ လက္မွတ္ထြက္လာတယ္။ လက္မွတ္က အရင္ စကၤာပူမွာသံုးခဲ့တဲ့ သံလိုက္နဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ပလတ္စတတ္ကတ္ပါးေလးေတြပါပဲ။

MBK ေရာက္ေတာ့ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ တီရွပ္ဆိုင္ေတြ႔ တစ္ထည္ဘယ္ေလာက္လဲဆုိေတာ့ ၉၉ဘတ္။ ခ်တူခ်န္ေစ်းမွာ ဘတ္၁၅၀ေအာက္မဆင္းတဲ့ တီရွပ္ေတြေလ။ ေစ်းဆစ္စရာမလို ဒီဇိုင္းေတြကလည္း အလွစားေလးေတြခ်ည္းပဲ။ ေနာက္ေတာ့ စားဖို႔ မုန္႔အေျခာက္ေတြ၀ယ္။

ဘာ၀ယ္ဦးမလဲဆုိေတာ့ ၀ယ္စရာမရွိေတာ့ဘူး ျပန္ထြက္ၿပီးမွ သူက စကၤာပူက မိတ္ကပ္ယူလာဖို႔ ေမ့လာလို႔ မိတ္ကပ္၀ယ္ခ်င္တယ္လို႔ ဆုိလာတယ္။ မိတ္ကပ္မပါရင္ ဓာတ္ပံုရိုက္ရင္ မလွဘူးျဖစ္ေနမွာလို႔လည္း ထပ္ေျပာေလရဲ႕….။ အဲဒါနဲ႔ပဲ MBK ထဲကိုျပန္၀င္ ေရြးလိုက္တာ Shiseido၊ မနက္ျဖန္က် ခရီးသြားဦးမွာဆုိေတာ့ ပိုက္ဆံ မေပးခ်င္တာ ကဒ္နဲ႔ပဲေပးမယ္ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ေပးေတာ့လည္း သတိထားၿပီး ပိုက္ဆံသိပ္မရွိတဲ့အေကာင့္နဲ႔ ဆက္ထားတဲ့ debit card နဲ႔ပဲေပးလိုက္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တျခားတိုင္းျပည္မွာ credit card သံုးရင္ သတိထားတဲ့ အေနအထားေၾကာင့္ပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ေငြသားပဲသံုးတာအေကာင္းဆံုးပါ၊ ေစ်းလည္းသက္သာတယ္၊ တျခားအႏၱရာယ္လည္းကင္းတယ္ေလ။

၀ယ္ၿပီးေတာ့ BTS နဲ႔ပဲ ဟိုတယ္ျပန္လာခဲ့တယ္။ ဟိုတယ္ေရာက္ေတာ့ပဲ ည ၁၀နာရီခဲြ ၁၁ နာရီေလာက္ျဖစ္ေနၿပီ။ ကိုယ္လက္သန္႔စင္ၿပီး ဖုန္း၊ ကင္မရာ ဘက္ထရီေတြကို ျဖည့္ၿပီးေတာ့ အနားယူလိုက္ေတာ့တယ္။

ေနာက္ေန႔လည္း ခရီးဆက္ရဦးမယ္ - ေကြးျမစ္ေပၚကတံတားကို ။

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

မွတ္ခ်က္။ ။ Chatuchak ေစ်းက ေစ်းလည္လို႔ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစ်း၀ယ္လို႔မေကာင္းပါ။ အလြန္႔အလြန္ ၾကိဳက္ၿပီး ေစ်းအင္မတန္ေတာ္ေနရင္ေတာ့လည္း ၀ယ္လို႔ရပါတယ္။

Platinum Mall၊ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က Pratunam ေစ်း၊ MBK တုိ႔မွာ ၀ယ္ရင္ေတာင္ သက္သာတတ္ပါေသးတယ္။

Read More...

Monday, October 8, 2012

ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ အလည္တစ္ေခါက္ - အယုဒၶယ

စက္တင္ဘာလကုန္ ဘန္ေကာက္ကို အပန္းေျဖခရီးစီစဥ္ေပးမယ္လို႔ ရံုးကေန အေၾကာင္းၾကားလာပါတယ္။ အစီအစဥ္က စေနညေနကို စကၤာပူမွထြက္ ဘန္ေကာက္ကို ည ၈ နာရီေလာက္မွေရာက္မယ္။ ၿပီးေတာ့ ညစာစီစဥ္ထားတာကို မတက္မျဖစ္တက္ရတယ္၊ ညစာၿပီးေတာ့ စည္းလံုးမွဳအတြက္ စီစဥ္ထားတာေတြ ကစားမယ္။ ၿပီးမွ ဟိုတယ္ကိုသြားမယ္။ တနဂၤေႏြတစ္ရက္လံုးကေတာ့ ကိုယ္အစီအစဥ္ကိုယ္လည္လို႔ရမယ္၊ တနလၤာေန႔ ညေနမွာ ဘန္ေကာက္ကေန စကၤာပူျပန္လာမယ္ ဆုိတာ သိလိုက္ေတာ့ ကိုယ့္အတြက္လည္ခ်ိန္သိပ္မရတဲ့ အစီအစဥ္ျဖစ္ေနတယ္။

ေလယာဥ္လက္မွတ္၊ ဟိုတယ္ နဲ႔ ညစာအတြက္ကို ၀န္ထမ္းအတြက္သာ ကုမၸဏီကေပးမွာပါ။ အပိုေခၚလာတဲ့လူအတြက္ တစ္ေယာ္ကို ၄၅၀ ေဒၚလာေပးရမယ္တဲ့။

သူကလည္း ဘန္ေကာက္ကိုမေရာက္ဖူးေတာ့ ပိုက္ဆံလည္းသိပ္မကုန္ ကိုယ့္အတြက္လည္းလည္ခ်ိန္ရေအာင္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေလယာဥ္လက္မွတ္၀ယ္သြားလို႔ရမလား၊ တစ္ရက္ေလာက္ ပိုေနလို႔ရလား ဆုိေမးေတာ့၊ ရံုးက ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ဖိုးျပန္ေပးမယ္၊ ဟိုတယ္အတြက္ ပိုေနမယ့္အတြက္ တစ္ရက္စာ၊ ညစာအတြက္ တစ္ေယာက္စာ ကိုသာပိုေပးတဲ့။

ေလယာဥ္လက္မွတ္ကိုေတာ့ အခ်ိန္ကိုၾကည့္ၿပီး၀ယ္ေတာ့ က်ားေလေၾကာင္းလိုင္း (Tiger Airways) က ကီလို ၂၀ အိတ္ေၾကးအပါ ၅၃၀ေဒၚလာ နဲ႔၀ယ္လုိက္တယ္။ ထြက္မယ္ အခ်ိန္ကေတာ့ မနက္အေစာ ၀၆း၃၀။ ဘန္ေကာက္ေရာက္မယ့္ အခ်ိန္က ၀၈း၃၀။ အဲေတာ့ စေနတစ္ရက္လံုးကိုယ့္အတြက္ ရသြားတာေပါ့။ အျပန္ကိုေတာ့ အဂၤါေန႔ညေနပိုင္းေလယာဥ္ကိုေရြးလိုက္ပါတယ္။

အဲေတာ့ စေနေန႔၊ တနဂၤေႏြ၊ တနလၤာ သံုးရက္အျပည့္ကိုယ့္အတြက္ရၿပီး အဂၤါကေတာ့ ေန႔တစ္၀က္ေက်ာ္ အခ်ိန္ရပါတယ္။

ေရာက္မယ့္ေန႔မွာ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က အရမ္းေစာေနေတာ့ ဟိုတယ္က အခန္းကို ၀င္လို႔ရႏိုင္မယ္ မဟုတ္ေသးဘူး။ အခ်ိန္မကုန္ေအာင္ ေလဆိပ္ကေန တခါတည္း အယုဒၶယကိုသြားရေအာင္ စီစဥ္ရင္ေကာင္းမယ္လို႔ေတြးမိၿပီး သူနဲ႔တိုင္ပင္လိုက္ပါတယ္။ ဆက္တုိက္သြားမယ္ဆုိေတာ့ ခရီးနည္းနည္းပန္းမယ္ ဆုိတာကိုပါ ေျပာရပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ လူေရာစိတ္ပါ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ရေအာင္လို႔ပါ။

အဲဒါနဲ႔ ၂၀၀၉ တုန္းက မိဘေတြနဲ႔သြားတုန္းက သိခဲ့တဲ့ ကားအငွားလိုက္တဲ့လူကို လွမ္းဆက္ၾကည့္ေတာ့ သူ႔ကားေတြက မအားဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ခရီးသြားကုမၸဏီမွာလုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကိုလွမ္းေမးၾကည့္ေတာ့ ကားတစ္စီးလံုးကိုငွားမယ္ဆုိ ဘတ္၃၅၀၀ က်မယ္တဲ့။ တြက္ၾကည့္ေတာ့ ေဒၚလာ ၁၄၀ ေလာက္ျဖစ္ေနတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒါကိုမွ မစီစဥ္ရင္ ေရာက္ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူးဆုိၿပီး အဲဒီကားကိုသာငွားလိုက္ပါတယ္။

မသြားခင္ ကသီလင္တ မျဖစ္ေအာင္ ၾကာသပေတးညကတည္းက အ၀တ္ေတြကို ထည့္ထားပါတယ္။ ဒါေတာင္ က်န္တဲ့ပစၥည္းေတြကို စီစဥ္ထည့္တာ ေသာၾကာညက ၁၂ ေလာက္မွ အိပ္ရာ၀င္ႏိုင္ခဲ့တယ္။

စေနေန႔
တကၠစီကို မနက္၄ နာရီမွာထားေတာ့ မနက္က်ေတာ့ ၃း၃၀ေလာက္ျပန္ထရပါတယ္။ ၾကိဳတင္ေခၚအပိုေၾကးနဲ႔ ညဥ့္နက္အပိုေၾကး အားလံုးေပါင္းလိုက္ေတာ့ ၃၀ေလာက္ေတာင္ေပးလိုက္ပါေသးတယ္။ ၾကိဳတင္ေခၚထားတာက တစ္ခါက မနက္အေစာၾကီးသြားမယ္အခ်ိန္ မိုးေတြသည္းၾကီးမည္းၾကီးရြာတာ ဘယ္တကၠစီမွ ငွားမရခဲ့ဘူးတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေၾကာင့္သည္ပါ။

ခ်ိန္ဂီေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ စတားဘတ္မွာထိုင္ ေခၽြတာတဲ့အေနနဲ႔ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္သာမွာ ႏွစ္ေယာက္မွ်ေသာက္။ ေခ်ာင္မွာထိုင္ၿပီး ညက bread talk က၀ယ္လာတဲ့ ေပါင္မုန္႔ေသးေသးတစ္လံုးကို မွ်စား။ စားၿပီးေတာ့ Cheers က ေရသန္႔ဘူးအေသးတစ္လံုး ႏွစ္ေယာက္မွ်ၿပီး အကုန္ေသာက္ - တကယ္က ေရဘူးအခြ႔ံအိမ္က ယူလာဖို႔ေမ့လာတာ။ မဟုတ္ရင္ ၁.၅၀ ေဒၚလာ သက္သာမယ္။

ေလဆိပ္တက္ခါနီးအဆင္သင့္ျဖစ္ေတာ့မွ ေရဗူးကို ေရျပန္ျဖည့္မလို႔ေလ။ မဟုတ္ရင္ ေရေတာင္မတိုက္နဲ႔ က်ားေလယာဥ္ေပၚမွာ ေရသန္႔တစ္လံုး ၄ ေဒၚလာေလာက္ေပး၀ယ္ ေသာက္ေနရမယ္။

က်ားေလေၾကာင္းက ေနာက္က်တတ္လို႔ စိတ္ပူမိေပမယ့္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ပံုမွန္အခ်ိန္မွာထြက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘန္ေကာက္ကိုေရာက္ေတာ့ မနက္ ၈း၃၀။ ကိုယ္လက္သန္႔စင္ၿပီးမွ အျပင္ထြက္ေတာ့ ဘန္ေကာက္ လ၀က က လုပ္တာကိုင္တာ ေႏွးတာနဲ႔ အျပင္ေရာက္ေတာ့ ၉နာရီေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။

အျပင္ေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုေစာင့္ေနတဲ့ ဧည့္ၾကိဳနဲ႔ေတြ႔ သြားခ်င္တဲ့ေနရာေတြကို ေမး၊ ကိုယ္လည္း မွတ္မိသေလာက္ေျပာျပေတာ့ သူက ထိုင္းဘာသာနဲ႔ ေရးၿပီးမွတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ ကားဆီေရာက္ေတာ့ ကားက ဆယ္ေယာက္စီး ဗင္ကားၾကီးျဖစ္ေနတယ္။ ကားအၾကီးၾကီးမွာ ႏွစ္ေယာက္ထဲ။ ေနရာအပိုေတြကို ႏွေမ်ာလိုက္တာ။


အဲဒီလိုနဲ႔ ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕ၾကီးကေန အယုဒၶယကိုေရာက္ - မနက္ ၁၁ နာရီနီးပါးေလာက္ ရွိေနၿပီ။

ပထမဆံုးေရာက္တာကေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ အၾကီးဆံုး ဆင္းတုေတာ္တစ္ခုျဖစ္တဲ့့ ၀ပ္ဖနန္ေခ်ာင္ (Wat Panan Choeng)။ အဲဒီမွာ ဆင္းတုေတာ္ၾကီးကို သကၤန္းကပ္ေနၾကတာကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့တယ္။

ငါးေတြ အစာေကၽြးေနတာလည္း ေတြ႔ခဲ့တယ္။

ငါးေတြ အစာစားေနတာလည္း ေတြ႔ခဲ့တယ္။

ေခါင္းေလာင္းေတြတီးေနတာလည္း ေတြ႔ခဲ့တယ္။

ငွက္ေပ်ာသီးေတြ အုန္းသီးေတြ ကပ္လွဴဖို႔ရာ ျပင္ေနတာကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့တယ္။

အဲဒီကေနေရာက္တစ္ေနရာေရာက္သြားတာက ၀မ္မဟာသက္ (Wat Maha That) ။

၀င္ေၾကးက တစ္ေယာက္ကို ဘတ္ ၅၀။ အယုဒၶယေခတ္ေကာင္းစဥ္က ေတာ္၀င္ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းျဖစ္ခဲ့သလို႔ တန္ခိုးအၾကီးဆံုးေနရာလည္းျဖစ္ခဲ့တယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ ၁၇၆၇ မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုး ထိုင္းျမန္မာစစ္ပြဲအတြင္းမွာ ဖ်က္ဆီး မီးရွိဳ႕ခံခဲ့ရတယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အယုဒၶယ မွာ ျမန္မာလို႔ မေျပာရဲေတာ့ဘူး။ ဘယ္ကလာလည္းေမးရင္ စကၤာပူကလို႔ပဲေျပာတယ္။ ေတာ္ၾကာ နင္မလုပ္ေပမယ့္ နင့္အဘိုးလုပ္တာဆုိၿပီး ျပႆနာရွာေနမွာစိုးလို႔ေလ။
လွည့္ပတ္ၾကည့္ေတာ့ ပ်က္စီးေနတဲ့ ေစတီေတြ။ ဆင္းတုေတာ္ေတြ၊ အုတ္နံရံေတြ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။

တခ်ိဳ႕ေနရာေတြ ေရေတြျပည့္ေနလို႔ အုတ္တံတိုင္းေပၚက ေလွ်ာက္ခဲ့ရတယ္။

ဘုရားဆင္းတုေတာ္ေတြ ကိုယ္လက္အဂၤါမစံုပဲ ဖူးေတြ႔ရေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။

လူအမ်ားစိတ္၀င္စားတဲ့ ဘုရားဦးေခါင္းေတာ္ ေညာင္ပင္ၾကီးၾကားထဲမွာ ေရာက္ေနတာလည္း ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။

ၿပီးေတာ့ ေစ်းဆိုင္တန္းေတြလည္း ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။

ၾကည့္ရွဳလည္းၿပီးေရာ အခ်ိန္က ၁၂ နာရီခြဲေက်ာ္ေနၿပီဆုိေတာ့ ဗိုက္ဆာေနၿပီ။ ေနာက္တစ္ေနရာမသြားခင္ ေန႔လည္စာစားခ်င္တယ္လို႔ ကားသမားကိုေျပာေတာ့ ျမစ္ေဘးကဆိုင္တစ္ဆိုင္ကိုေခၚသြားပါတယ္။ ေစ်းၾကီးမယ္ဆုိတာသိေပမယ့္ ဗိုက္ဆာေနတုန္းမွာ ပိုက္ဆံကုန္မွာကို သိပ္မစဥ္းလုိက္ႏိုင္ပါတယ္။

ငါးေၾကာ္၊ ၾကာဆံသုပ္၊ သေဘၤာသီးေထာင္း၊ တုမ္ယမ္းဟင္းခ်ိဳကိုမွာလိုက္ပါတယ္။ အစားအေသာက္ေတြက ထိုင္းအရသာထက္ ႏိုင္ငံျခားသားအၾကိဳက္ျဖစ္ေအာင္ နည္းနည္းျပင္ထားတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ ပိုက္ဆံရွင္းေတာ့ ဘတ္ ၉၀၀။ ေစ်းမ်ားတယ္၊ စားရတာ မဆိုးဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ဗိုက္ေတာ့ အေတာ္ျပည့္သြားတယ္။

စားေသာက္ၿပီး ေလညွင္းခံ စကားေျပာရင္ အိပ္ငိုက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ မျဖစ္ေသးဘူးဆုိၿပီး အျမန္ထ ေနာက္တစ္ေနရာ သြားရတယ္။

ေနာက္တစ္ေနရာက ၀ပ္သာမိကရတ္ (Wat Thammikarat)။ အင္မတန္ေရွးက်တဲ့ ေစတီဘုရားလို႔ အဆုိရွိတယ္။ ေစတီကို ျခေသၤ့ခံနဲ႔တည္ေဆာက္ထားတာကေတာ့ တျခားေစတီေတြနဲ႔ မတူ ထူးထူးျခားျခားရွိေနပါတယ္။

ေနာက္ၿပီး ေၾကးနဲ႔သြန္းထားတဲ့ ဘုရားေခါင္းေတြၾကီးရွိတယ္။ အခုရွိေနတာကေတာ့ ေနာက္မွ ပံုစံတူျပဳလုပ္ထားတာျဖစ္ၿပီး အစစ္ကေတာ့ ျပတိုက္မွာရွိတယ္။

ေတြ႔ခဲ့တာေတြကေတာ့ ေက်ာင္းေဆာင္ အပ်က္ၾကီး၊

ေနာက္ နရစြမ္ဘုရင္ရုပ္ထုနဲ႔ တိုက္ၾကဖေတြရုပ္တုေတြကိုေတြ႔ခဲ့တယ္။

အဲဒီကေနသြားတာကေတာ့ ဘုရားမြန္ခြန္ ဘိုျဖစ္ (Phra Mongkhon Bophit) ။ အဲဒီမွာက အၾကီးဆံုး ေၾကးဆင္းတုေတာ္ၾကီးနဲ႔ ေစတီအပ်က္မ်ားရွိလို႔ပါပဲ။ အ၀င္မွာ ေစ်းဆိုင္တန္းမ်ားစြာကိုေတြ႔ရဲ႕။ ဘုရား၀င္းအျပင္ဖက္မွာရွိတဲ့ ဆိုင္ေတြမ်ား ခရီးသြားေတြ ေန႔လည္စာစားေနတာကိုေတြ႔မိတယ္။ ဒီေနရာအရင္ေတြ႔မိရင္ ဒီလိုေနရာမွာပဲ စားမိမွာ။ ကိုယ္စားခ်င္တာ တကယ့္ ထိုင္းအရသာစစ္ကိုေလ။ ေမးၾကည့္ေတာ့လည္း ကားသမားက အဂၤလိပ္လုိ ေသခ်ာမတတ္ေတာ့ ဘုရားပြဲေစ်းလို႔သာကိုယ့္ဘာသာ နားလည္လိုက္ပါတယ္။



ဒီေနရာကလည္း နာမည္ၾကီးေနရာျဖစ္ၿပီး ေစတီေတြ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းအေဟာင္းေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ ဒီမွာရွိထဲအထဲက ဘုရားသံုးဆူက နာမည္ၾကီးပါ။ Bon jovi သီခ်င္းရိုက္တာေတာင္ ဒီဘုရားေတြ ေနာက္ခံနဲ႔ ရိုက္တာ ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ အယုဒၶယကိုေရာက္ရင္ ဒီကုိမလာမျဖစ္လာသင့္ပါတယ္။ ၀င္ေၾကးေတာ့ေပးရတယ္ တစ္ေယာက္ကို ဘတ္ ၅၀။


ဆက္သြားျဖစ္တဲ့ေနရာက ေလ်ာင္းေတာ္မူ ၀ပ္လိုကယဆုသာရမ္ (Wat Lokayasutharam)။ အဲဒီေနရာမွက ေနကလည္းပူ လူကလည္းပန္းေနေတာ့ သာမန္ပဲ ဆင္းၿပီး ဓာတ္ပံုရိုက္ ကားေပၚျပန္တက္ခဲ့တယ္။


တျခားခရီးသြားေတြ သိပ္စိတ္မ၀င္စားေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္စိတ္၀င္စားလို႔သြားခဲ့တဲ့ေနရာကိုဆက္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒါက နရစြမ္ ဘုရင္ ရုပ္ထုရွိတဲ့လမ္းနဲ႔ ၀ပ္ဖူးေခါင္သုန္ ေစတီေတာ္တို႔ပါပဲ။ ဟံသာ၀တီဘုရင္ ဘုရင့္ေနာင္ အယုဒၶယကိုေအာင္ႏိုင္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္တည္ထားတာပါပဲ။ ဘုရားအေပၚကိုတက္ ၿပီးေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္း ၾကည့္လို႔ရပါတယ္။





ဘုရားေပၚကဆင္းၿပီးေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား အေတာ္ပင္ပန္းေနၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ ေရာက္တုန္း ျပတိုက္ကိုသြားသင့္တယ္ဆုိၿပီး ျပတိုက္ကိုေမာင္းခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ ျပတိုက္ေရာက္ေတာ့ ျပတိုက္က ပိတ္ေနတာနဲ႔ ၾကံဳေနခဲ့တယ္။ အဲဒါနဲ႔ စိတ္ေလ်ာ့လိုက္ၿပီး ဘန္ေကာက္က တည္းမယ့္ဟိုတယ္ကိုပဲ ေမာင္းခိုင္းလိုက္ပါတယ္။

တလမ္းလံုး ဘယ္လုိက ဘယ္လို ဘန္ေကာက္ကိုေရာက္လာမွန္းမသိေအာင္ ႏွစ္ေယာက္သား အိပ္ေပ်ာ္ၿပီး လိုက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ဟိုတယ္ေရာက္ေတာ့ ညေန ၅နာရီေက်ာ္ေနၿပီ။ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးေတာ့ ခဏအနားယူ။ ၿပီးရင္ ကုမၸဏီကစီစဥ္ထားတဲ့ ညစာကို ၉ နာရီမွာမွ သြားရမွာဆုိေတာ့ အခ်ိန္ေတာ့ရေသးတယ္ေလ။

ရနာရီေက်ာ္မွဟိုတယ္ကေန လမ္းဟိုဖက္မွာရွိတဲ့ CentralWorld ဖက္ကို ထြက္ၿပီးေလွ်ာက္ၾကည့္တယ္။ လမ္းေဘးဆိုင္ေတြၾကည့္ၿပီး တီရွပ္တစ္ထည္ကို ဘတ္ ၁၅၀နဲ႔၀ယ္လိုက္တယ္။ တြက္ၾကည့္ရင္ စင္း ၆ ေဒၚလာဆုိေတာ့ မဆိုးဘူးေလ ဆုိၿပီး…

လမ္းေဘးကဆိုင္ေတြၾကည့္ေတာ့ အကင္ေတြကစားခ်င္စရာ။ တစ္ခုကိုဘယ္ေလာက္လဲေမးေတာ့ ဘတ္၂၀၊ ၀က္သားလံုး၊ ၀က္အူ၊ ၀က္အူေခ်ာင္းလုိဟာမ်ိဳး ၀ယ္စားၾကည့္ျဖစ္တယ္။ (စားတာျမန္ေတာ့ ဓာတ္ပံုမရိုက္ႏိုင္ဘူး) စားလို႔ကေတာ့ ေကာင္းတယ္။ အဲဒါနဲ႔ fanta အေအးတစ္ပုလင္း၀ယ္ ဘတ္၂၀။ ၿပီးေတာ့ ေလးမ်က္ႏွာဘုရား (လို႔ထင္ခဲ့တာ) နဲ႔ မဟာပိႏၷဲရုပ္ထုေရွ႕နားက ထိုင္ခံုေပၚထိုင္စားခဲ့တယ္။

တကယ္ေတာ့ လမ္းေဘးဆိုင္ေတြက စနစ္တက်ထားတတ္ရင္ ခရီးသြားေတြအတြက္ စြဲေဆာင္မွဳတစ္ခုေတာ့ျဖစ္တာပဲေလ။

စားေနရင္းၾကည့္ေတာ့ ဘုရားကိုလာဖူးၾကတာ မ်ားေသာအားျဖင့္ လူငယ္ေတြျဖစ္ၿပီးေတာ့ ပန္း၊ အေမြးတိုင္ေတြပူေဇာ္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔မွာ ရြတ္ဖတ္ဖို႔ စာရြက္ကေလးေတြယူလာၿပီး ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ၾကတယ္။ ၾကည့္ရတာ ၾကည္ညိဳလို႔ ယံုၾကည္လို႔ထက္ ဆုေတာင္းျပည့္တယ္ဆုိၿပီး လာဆုေတာင္းၾကတယ္လို႔ပဲထင္ရတယ္။


အနားကိုလွည့္ပတ္ၾကည့္ေတာ့ သူက တဘက္ေလးေတြ ဘတ္၁၀၀ နဲ႔ေရာင္းေနေတာ့ တန္တယ္ဆုိၿပီး ေလးခု၀ယ္ခဲ့ေလတယ္။ ညစာစားမယ္ေနရာကို တကၠစီငွားေတာ့ သိပ္အဆင္မေျပ။ မီတာနဲ႔သြားမယ္ေျပာလိုက္တိုင္း အဲဒီေနရာက ေ၀းတယ္၊ ကားၾကပ္မယ္နဲ႔ေျပာၾကေတာ့၊ BTS (Bangkok Mass Transit System) နဲ႔ MRT ႏွစ္ခုစီးရင္ေရာက္တယ္ဆိုတာသိထားေတာ့၊ အနီးနားမွာရွိတဲ့ ခ်စ္လြန္း Chit Lom BTS ကိုသြားၿပီး ဘယ္လုိစီးရမယ္ဆုိတာ စံုးစမ္းေမးျမန္းၿပီး လက္မွတ္၀ယ္ခဲ့လိုက္တယ္။ Chit Lom ကေန အာေဆာ့ Asok ကို တစ္ေယာက္ကို ဘတ္၂၀ေပးရတယ္၊ ၿပီးေတာ့ MRT လိုင္းကိုေျပာင္းၿပီးလက္မွတ္ထပ္၀ယ္ရပါတယ္။ ေဟြကြမ္း Huai Khwang ကို တစ္ေယာက္ကို ၂၅ ဘတ္ေပးၿပီး စီးၿပီးမွ ညစာစားမယ့္ေနရာကိုေရာက္ေတာ့တယ္။

ညစာကေတာ့ စားရတယ္မဆိုးေပမယ့္ စားခဲ့တဲ့ အစားအစာေၾကာင့္ သိပ္ၿပီးေတာင္ မစားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဂိမ္းကစားၿပီးေတာ့ပဲ ည ၁၁ နာရီထိုးခါနီးေနၿပီး။ ဟုိတယ္ျပန္ေတာ့ ပဲ ၁၁နာရီခြဲေနၿပီး တစ္ေန႔တာအတြက္ နားစက္အိပ္လုိက္ေတာ့သည္။

--------------------------------------------------------
ေငြလဲႏွဳန္း - စကၤာပူ ၁ေဒၚလာ = ထိုင္း ၂၅.၀၇ ဘတ္။ The Arcade ( @ Raffles Place) မွာလဲသည္။ သြားခ်င္ၿပီးမေရာက္ခဲ့ေသာေနရာ
Bang Pa-In Summer Palace
Wat Traimit - ေရႊသားအတိဆင္းတုေတာ္

Read More...

Ratings