Wednesday, December 5, 2007

တစံုတေယာက္

Someone ဆုိတဲ့ သီခ်င္းေလးကုိ နားေထာင္ရင္း စိတ္ထဲမွေပၚလာတာေလးကုိ ခ်ေရးထားတဲ့ ဟိုျခစ္ဒီျခစ္ စာသားေလးပါ။ သီခ်င္းေလးကုိ ဒီမွာ နားေထာင္ႏုိင္ပါတယ္။
အခုတေလာ အလုပ္နဲ႔ ေက်ာင္းနဲ႔ ရႈပ္ေနေတာ့ စာမေရးႏိုင္တာကုိ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဖတ္ျခင္းကုိလည္း နဲနဲေလ်ာ့ထားပါတယ္။ မၾကာမွီ အားအင္အသစ္နဲ႔ ျပန္လာပါမယ္။



တစံုတေယာက္ က
ငါ့ကုိ လႈပ္ရွားသြားေစတယ္။
ငါ့ကုိ ျမတ္ႏုိးမႈျဖစ္ ေစတယ္။
ငါ့ကုိ ခ်စ္တတ္ ေစတယ္။
ငါ့ကုိ ခြန္အားျဖစ္ ေစတယ္။
ေနာက္ဆံုး အားလံုးကုိ စြန္႔လြတ္ဖုိ႔ အထိ ျဖစ္ေစတယ္။

အဲဒီ တစံုတေယာက္ဟာ မင္း ဆုိလုိ႔ရွိရင္…

မင္းကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစတဲ့၊
မင္းကုိ ရင္ခုန္ေစတဲ့၊
မင္းကုိ အားျဖစ္ေစတဲ့၊
မင္းကုိ စိတ္ခ်မ္းသာေစတဲ့၊
မင္းကုိ ….. တဲ့
တစံုတေယာက္ဟာ ငါျဖစ္ပါရေစ။

Read More...

Saturday, November 24, 2007

တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ အလြမ္းေျပ


ဒီကယူထားပါသည္။

တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္က ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ဇာတိျမိဳ႕ရဲ႕ က်က္သေရေဆာင္ ေရႊစည္းခုံေစတီေတာ္ရဲ႕ ဘုရားပြဲေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေရႊစည္းခုံဘုရားပြဲေတာ္ကုိ အနီးအနားပတ္၀န္းက်င္ ျမိဳ႕ေတြ၊ ရြာေတြက လာေရာက္ေလ့ရွိပါသည္။ ဘုရားပဲြေတာ္ကို ပဲြေစ်းတန္းမ်ား၊ ဇာတ္ပြဲမ်ား၊ အၿငိမ့္မ်ား၊ မ်က္လွည့္ပဲြမ်ား နဲ႔ စည္ကားစြာ ႏွစ္စဥ္ က်င္းပေလ့ရိွပါသည္။

ပြဲေစ်းတန္းေတြမွာေတာ့ ဆုိင္ခန္းေပါင္း ငါးရာေက်ာ္ခန္႔ရွိပါသည္။ ေရာင္ခ်သည့္ ပစၥည္းေတြကလည္း စံုလင္လွပါသည္။ စဥ့္အိုး၊ပန္အိုး၊ဖ်ာ၊ မီးဖုိေခ်ာင္သံုး ပစၥည္း၊ အေျခာက္အျခမ္း၊ အ၀တ္အထည္၊ အလွကုန္၊ ကေလးကစားစရာ၊ စသည္တုိ႕ ေရာင္ခ်သည့္ဆုိင္မ်ားအျပင္ စားေသာက္ဆုိင္မ်ားရိွပါသည္။ ဆုိင္တန္းမ်ားကုိ ေရႊစည္းခုံဘုရား၏ ေတာင္ဘက္ေစာင္းတန္း ႏွင့္ ေဘာလုံးကြင္းၾကားတြင္ သတင္းကၽြတ္ၿပီ ဆုိကတည္းက စၿပီးေဆာက္ေလ့ရိွပါသည္။ ဆုိင္မ်ားကုိေတာ့ ၀ါး၊ ထရံမ်ားေဆာက္လုပ္ပါသည္။ တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္းဆုိလွ်င္ ဆုိင္မ်ားစတင္ေရာက္ရွိလာၿပီး လဆန္း ၈ ရက္ေန႔ေလာက္ကစၿပီး စတင္စည္ကားၿပီျဖစ္ပါသည္။

ပြဲေစ်းမ်ားသည္ ညေနပုိင္း ၄နာရီေလာက္မွာ စတင္စည္ကားၿပီး ညစဥ္ဇာတ္ပြဲမ်ား၊ အၿငိမ့္ပြဲမ်ားရိွေသာေၾကာင့္ တညလုံးနီးပါး လူသူမျပတ္ရွိတတ္ပါသည္။ ဟုိးအရင္ေခတ္မ်ားက လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေၾကာင့္ ပစၥည္းမ်ားမွာ အခုေခတ္လုိ လုိအပ္သည့္ ပစၥည္းမ်ားကို ၀ယ္ယူခ်င္ေသာ အခ်ိန္တြင္ ၀ယ္ယူဖုိ႔ရန္ အလြယ္ကူလွေပ။ ဒါေၾကာင့္ တႏွစ္စာလုိအပ္မည့္ ပစၥည္းမ်ားကုိ အခုလုိ ဘုရားပဲြမ်ားတြင္ ၀ယ္ယူထားၿပီး သံုးေလ့ရွိသည္။

ငယ္စဥ္တုန္းကေတာ့ မိဘမ်ားနဲ႔ ပဲြေစ်းတန္းေလွ်ာက္ပါသည္။ လူၾကီးေတြကေတာ့ အိမ္မွာ လုိအပ္ေသာ ပစၥည္းမ်ားကုိ ၀ယ္ခ်မ္းၾကပါသည္။ ငယ္စဥ္ ကၽြန္ေတာ့္ အႀကိဳက္ဆုံးဆုိင္မ်ားမွာ ကေလးကစားစရာေရာင္းခ်ေသာဆုိင္တန္းမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ မိမိလုိခ်င္ေသာ ကစားစရာမ်ားကုိ ၀ယ္ေပးရန္ မေမာမပန္း ပူဆာရသည္မွာ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ပူဆာတတ္သည္မွာ ပလတ္စတစ္နဲ႔ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ကစားစရာကား၊ ေသနတ္မ်ားပင္ျဖစ္ပါသည္။ ပြဲေစ်းကုိသြားေသာေန႔ဆုိလွ်င္ ညစာကုိ ပဲြေစ်းမွာပဲ စားျဖစ္ေလ့ရိွပါသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ မုန္႔တီ သို႔မဟုတ္ ဒန္ေပါက္ကုိစားပါသည္။
အနည္းဆုံးေတာ့ ပြဲေစ်းကုိ ၅ ေခါက္ေတာ့ ေရာက္ျဖစ္ၾကပါသည္။

တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ဆုိလွ်င္ မနက္အေစာၾကီး ဘုရားကုိသြားၿပီး အာရုဏ္ဆြမ္းကပ္ၿပီး သံဃာေတာ္မ်ားကုိ စုေပါင္းၿပီး ဆြမ္းၾကီးေလာင္းၾကပါသည္။ ညပုိင္းမွာေတာ့ ျမတ္စြားဘုရားကုိ ဆီမီးမ်ားျဖင့္ ပူေဇာ္ပါသည္။ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ မီးရႈးမီးပန္းမ်ားျဖင့္ပါ ပူေဇာ္ပါသည္။ ဘုရားပဲြေတာ္ေန႔မ်ားတြင္ ရင္ျပင္ေပၚမွာ ဘုရားဖူးမ်ားအျမဲစည္ကားေနပါသည္။ လျပည့္ေန႔ဆိုလွ်င္ေတာ့ ၾကိတ္ၾကိတ္တုိးစည္ကားပါသည္။ ေရႊစည္းခုံေစတီေတာ္ျမတ္ရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ထဲမွာ ပါတဲ့ အတုိင္း ဘုရားဖူး မည္မွ်ပင္မ်ားေစကာမူ သြားမရေလာက္ေအာင္ ျပည့္သြားသည္မရွိေပ။

ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားမ်ား တန္ေဆာင္တုိင္ပဲြေတာ္ကုိ အျမဲေမွ်ာ္လင့္ေနသလုိ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႕ျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားသည္ ေရႊစည္းခုံေစတီေတာ္ဘုရားပြဲေတာ္ကို သတိရေနမွာ ေသခ်ာပါသည္။


ဒီကယူထားပါသည္။

လာမယ့္ တလေက်ာ္ ျပာသုိလျပည့္ဆုိလွ်င္ေတာ့ ပုဂံမွာရိွတဲ့ အာနႏၵာဘုရား ပြဲေတာ္ျဖစ္ပါသည္။ အာနႏၵာဘုရားေတာ္သည္လည္း အင္မတန္ စည္ကားေသာပဲြေတာ္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ၾကိဳတင္ၿပီးလြမ္းထားတာပါ။

Read More...

Tuesday, November 20, 2007

ကူညီခ်င္ရင္ ဒီကုိလာ…

ဒီတခါ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကေန အကူအညီတခုေတာင္းပါရေစ။ ကၽြန္ေတာ္ သိသေလာက္ တတ္သေလာက္ အဂၤလိပ္လုိ ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာမပီ စာမပီ စာပုဒ္ေလးကုိ ျမန္မာလုိဘယ္လို ျပန္ရင္ ေကာင္းမလဲလုိ႔ပါ။

သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ႕ ေမြးေန႔ကုိ လက္ေဆာင္ေပးဖုိ႔ တေၾကာင္းစ ႏွစ္ေၾကာင္းစ ေရးရင္ ရွည္သြားတာကေန စာပုဒ္ ျဖစ္သြားတယ္။

ကဗ်ာေလးကို ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလးပါ။ ဒီေလာက္ပဲေရးတတ္လုိ႔ပါ။ ဒါေတာင္ သူမ်ား ကဗ်ာေတြကုိ ၾကည့္ၿပီးမွ ဒီေလာက္ထြက္လာတာေနာ္။

ကူညီႏုိင္ရင္ေတာ့ ကြန္႔မန္႔မွာ ေရးေပးသြားပါ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ကဗ်ာေလးကုိ ဒီမွာ http://peti31-english.blogspot.com/ ဖတ္ေပးပါ။

ပန္ဒိုရာ က အခုလုိကူညီျပီး ဘာသာျပန္ေပးထားပါသည္။

ေမြးေန႕မဂၤလာပါ သူငယ္ခ်င္းရာ
ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ျဖန္႕က်က္ေစရာ

မိဘေတြကေတာ့ မင္းအသက္အေၾကာင္းေျပာမကုန္
မင္းအဆင့္ဆင့္ၾကီးျပင္းခဲ့ပံု

မင္းေဖေဖ ေမေမတို႔ကို ရွိခိုးကန္ေတာ့
ဘယ္မွာမွ မရႏိုင္တဲ့ အရာေတြကို အၿမဲေပးခဲ့ၾကသူေတြေပါ့

မင္းက ကူညီတတ္ရုံမက
အသိဥာဏ္ယွဥ္ၾကြယ္၀
အဲဒါကိုက မင္းအလွ

တို႕ႏွစ္ဦးၾကားကခင္မင္မ
ဘယ္ေတာ့မွ မညိဳးေျခာက္ဖို႕ ငါ့ေတာင္းဆု

ဒီေန႕မင္းကို လက္ေဆာင္မြန္တစ္ခုေပးမယ
ဘယ္သူမွယူေဆာင္သြားလို႕မရတယ
အဲဒါကေတာ့ ငါ့ႏွလံုးသားအပိုင္းအစေပါ
မင္းဖယ္ခြာပစ္လိုက္ဖို႕ခက္ခဲေလေရာ့။

ဒီကဗ်ာေလးက မင္းကိုျပံဳးေစ
ခဏေလးအခ်ိန္ယူလို႕ဖတ္လိုက္ပါေလ။

အခုေတာ့ငါက ဟုိးအေ၀း
မင္းနဲ႕ဒီေန႕ အတူမရွိႏိုင္ေသး
ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ မင္းရဲ႕မဂၤလာေမြးေန႕ကေလး
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစလို႕ ငါ ခ်စ္ခင္စြာ ဆုေတာင္းလိုက္မယ္ေလး။

Read More...

Saturday, November 17, 2007

၄/၉၆ - ပထမပုိင္း

အခု ၄/၉၆ - ပထမပုိင္း ၿပီးသြားပါၿပီ။ ေတာင္တက္ဖို႔ရာ ေလ့က်င့္ရာမွ ေရးခဲ့တာ ေတာင္တက္ဖုိ႔ ခရီးစထြက္ပါၿပီ။ ဒါေပမယ္ ေတာင္တက္ဖုိ႔တာမေရာက္ေသးပဲ လမ္းမွာပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ၄/၉၆ ကေတာ့ ေရးၿပီးခဲ့တဲ့ ၂/၉၆ နဲ႔ ၃/၉၆ တုိ႔ရဲ႕ အဆက္ျဖစ္ပါတယ္။

လာေရာက္ ဖတ္ရႈတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။




ဒီေန႔က mid-term break မတုိင္ခင္ေနာက္ဆုံးေန႔။ မနက္ျဖန္ စေနေန႔ ဧၿပီ္လ ၆ ရက္ေန႔မွာစၿပီး သၾကၤန္ၿပီး တနဂၤေႏြေန႔ အထိေက်ာင္းပိတ္ေတာ့မည္။

ေက်ာင္းကုိေရာက္ေတာ့ ပထမအခိ်န္လြတ္သြားသည္။ ကားဂိတ္မွ လမ္းေလွ်ာက္လာတုန္း ေက်ာင္းသားေတြ လက္ထဲမွာ ေရသန္႔ဗူးေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသူေတြကုိ ေရလုိက္ေလာင္းေနသည္။ သၾကၤန္တြင္းမွာ ေက်ာင္းပိတ္မည္ဆုိေတာ့ အာစီတူးမွာ သၾကၤန္ၾကိဳတင္က်ေနပါသည္။

ေက်ာင္းစာတုိက္နားေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ေက်ာ္ေက်ာ္ နဲ႔ ၀ဏၰ ခုံမွာထုိင္ေနတာ ကုိ ေတြ႔လုိက္သည္။
`ေဟ့ေရာင္ေတြ၊ အတန္းမတက္ဘူးလား´
`ေဟ့ ငပီတိ၊ မတက္ေတာ့ဘူးကြာ၊ အျပင္မွာပဲ ေကာင္မေလးေတြကုိ ေရလုိက္ေလာင္းမယ္။ ေရစိုေနတဲ့ ေကာင္မေလးေတြကုိ ၾကည့္မယ္…´
ေက်ာ္ေက်ာ္ကေတာ့ သူ႔ထံုးစံအတုိင္း ခပ္ေျပာင္ေျပာင္ပဲ။

`ေအး ေကာင္းတယ္။ ငါကေတာ့ အတန္းသြားတက္မယ္။ ၿပီးရင္ထြက္လာမယ္၊ ခဏေစာင့္…´
`မင္း…တက္ေန အတန္းထဲမွာ ဘယ္သူမွ မရွိလုိ႔ ငါတုိ႔ထြက္လာတာ။ ´
`ဟုတ္လုိ႔လားကြာ၊ Paper 2 ခ်ိန္ အတန္းမတက္ၾကဘူး ဆိုတာေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး…´
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ဒီေကာင့္စကားဆုိရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ခ်က္ခ်င္းလက္မခံ။

ခပ္ေအးေအး ၀ဏၰကေတာင္
`အတန္းကရွိတယ္။ ဒါေပမယ္သြား မေနပါနဲ႔ကြာ။ သၾကၤန္အတြက္ ၀ေအာင္ ၾကည့္သြား။ ၿပီးရင္ မင္းက ေတာထဲသြားမယ့္ေကာင္။ ဒီလုိ ရိကၡာလည္း သယ္သြားရတယ္။´
`ေအးပါကြာ။ မင္းတုိ႔နဲ႔စကားေျပာတာနဲ႔တင္ အတန္းကေနာက္က်ေနၿပီ။´
ကၽြန္ေတာ္လည္း အတန္းထဲမသြားေတာ့ပဲ သူတို႔နဲ႔ထုိင္လိုက္သည္။

ခဏေနေတာ့ ေက်ာ္ေက်ာ္က ထုိင္ေနရာေနာက္လွည့္ၾကည့္ၿပီး
`ေဟ့ေရာင္ေတြ၊ မေျပာမရွိနဲ႔ လင္ေမွ်ာ္ကုန္းမွာ ပိစိတုိ႔ အဖဲြ႔ထုိင္ေနတယ္။ ေရသြား ေလာင္းရေအာင္´
(လင္ေမွ်ာ္ကုန္းဆိုတာ အာစီတူးကုိ စာတုိက္နားက ၀င္ေပါက္က၀င္လွ်င္ ေလွကားထိပ္က ထုိင္ခံုေလးေတြရွိတဲ့ ေနရာကုိေခၚတာပါ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ မိန္ကေလးေတြ အထိုင္မ်ားၿပီး `လင္ေမွ်ာ္ကုန္း´ ဆုိတဲ့ နာမည္ကုိ ဘယ္သူက စေခၚလုိက္သည္မသိပါ။ ၁၉၉၃-၁၉၉၆ တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားေတြကေတာ့ ဒီနာမည္ကုိ ရင္းႏွီးၾကပါတယ္)

ႏွစ္ခါမေခၚလုိက္ရဘူး အားလုံးက ထလုိက္ၿပီးသား။ ေရဘူးကုိဖြက္ၿပီး သြားေတာ့ ပိစိတုိ႔မရိပ္မိ။ သူတို႔ေနာက္ေရာက္မွ ရုတ္တရက္ေလာင္းလုိက္ေတာ့ လန္႔သြားၿပီး ပိစိကထေရာင္ပါေတာ့သည္။ ပိစိေရာင္လွ်င္ ကုလားၾကီး အစ၊ ေ-ာက္ပလုတ္တုတ္ အလယ္၊ ေသခ်င္းဆုိး အဆံုး ပါသည္။

`နင္တုိ႔ေတြ အတန္းသူ အတန္းသားခ်င္း ေရေလာင္းရသလား၊ ေလာင္းခ်င္ရင္ တျခားေကာင္မေလးေတြကုိ သြားေလာင္း။ ငါတုိ႔က အျခားလူေလာင္းမလားလုိ႔ ဒီမွာလာထိုင္တာ.. သြား.. သြား..´
စိတ္မဆုိးပဲ ဆုိးခ်င္ဟန္ေဆာင္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ေမာင္းထုတ္လုိက္ပါသည္။

ေနာက္ေတာ့ ကင္တင္းမွာ သြားထုိင္ကာ ေန႔လည္စာစားၿပီး ေရစိုေနေသာ အလွအပေတြကုိ ေငးပါေတာ့သည္။ အလွအပအေပါင္းခံစားၿပီး ေက်ာင္းကေန အေဆာင္ ကုိျပန္ ပစၥည္းသိမ္းပါသည္။

ညေနက်ေတာ့ ဆရာမ်ိဳး၏ အေဆာင္ကုိ သြားႏွဳတ္ဆက္ပါသည္။ ဆရာမ်ိဳးက ေျပာစရာ၊ မွာစရာရွိဆီက လုိအပ္ေသာ စာရြက္စာတန္းမ်ားကုိ ယူခဲ့ပါသည္။



သြားမည့္ ခရီးစဥ္က ျပည္ျမိဳ႕၊ ပုဂံ ေညာင္ဦးျမိဳ႕၊ ပခုကၠဴျမိဳ႕မွာ ညအိပ္ရပ္နားျဖစ္လို႔ ဆရာမ်ိဳးက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ခင္ေမာင္ေက်ာ္ ကုိ တည္းခုိဖုိ႔ရာ စီစဥ္ဖုိ႔ရာ ေရွ႔ေျပးအေနနဲ႔သြားဖုိ႔ရာ တာ၀န္ေပးပါသည္။ ျပည္ျမိဳ႕မွာေတာ့ စီစဥ္ၿပီးသားျဖစ္လုိ႔ ပုဂံ ေညာင္ဦးျမိဳ႕၊ ပခုကၠဴျမိဳ႕မွာပဲ စီစဥ္ရမွာျဖစ္ပါသည္။


တခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က သြားရမည့္ရက္ထက္ ေစာသြားၿပီး ေညာင္ဦးျမိဳ႕အနီး မွာရွိတဲ့ျမိဳ႕မွာ တာ၀န္က်ေနေသာ ဖခင္ထံ အလည္၀င္ေရာက္ႏႈတ္ပါသည္။
ေစ့စပ္ေသခ်ာေသာ ကၽြန္ေတာ့္အေဖက ခရီးထြက္ရင္ လုိအပ္မည့္ ပစၥည္းမ်ားကုိ စစ္ေဆးေပးပါသည္။

စစ္ေက်ာပုိးအိတ္၊ စစ္္သံုး equipment၊ စစ္သံုးေရဗူး၊ ဟန္းေကာ ေခၚ ထမင္းခ်က္လုိ႔ရတဲ့ ထမင္းခ်ိဳင့္၊ စစ္ေဘာင္းဘီ၊ စစ္ဖိနပ္၊ စစ္ေျခအိတ္၊ သံလုိက္အိမ္ေျမာင္၊ ဓာတ္မီး၊ မီးခ်စ္၊ အေရးေပၚမီးရႈး (ကားေတြမွာပါေသာ မီးရႈးမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္) ေတြကုိေတြ႔ေတာ့
`သား ေတာင္တက္သြားတာ သယ္သြားမယ့္ ပစၥည္းေတြက စစ္တုိက္ထြက္သလုိပါ့လားကြ ေသနတ္ပဲလုိေတာ့တယ္´
`ဟုတ္တယ္၊ ေတာထဲသြားမွာ ဆုိေတာ့ ပစၥည္းေတြကုိ မဂၤလာဒံုေစ်းက၀ယ္လာတာ ´
ေက်ာင္းသားလည္းျဖစ္ ေနာ္ မိဘက ၀န္ထမ္းေတြျဖစ္ေတာ့ ေစ်းေပါၿပီး အသံုးတည့္တဲ့ စစ္သံုးပစၥည္းေတြနဲ႔ပဲ ေတာင္တက္ဖုိ႔ျပင္ဆင္ထားပါသည္။

`သား ရန္ကုန္က ဓား၀ယ္ဖုိ႔ေမ့လာတယ္´
`ဟုတ္လား ဒီမွာေတာ့ အင္းမ ဓားမရွိတယ္။ ခပ္ေသးေသး တေခ်ာင္းရွာ၀ယ္သြားဖုိ႔´
ျပည္တြင္းျဖစ္ကုိ အားေပးတဲ့အေနနဲ႔ အင္းမဓားမ ေသးေသး တေခ်ာင္းကုိ ေတာထဲမွာ ေတာခုတ္ဖို႔ ျဖစ္ျဖစ္၊ ထင္ခုတ္ဖုိ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ လုိအပ္ပါက အေရးေပၚသံုးဖို႔ျဖစ္ျဖစ္ ၀ယ္လုိက္ပါသည္။

ေနာက္ေန႔ တနလၤာေန႔မွာ ေညာင္ဦး ကို သြား၍ အဂၤါေန႔မွာေရာက္မည့္ ခင္ေမာင္ေက်ာ္ကုိ ေစာင့္ဖုိ႔ ထြက္လာပါသည္။ ခင္ေမာင္ေက်ာ္ဆုိတာက ပထမဆံုးလမ္းစေလွ်ာက္တဲ့ေန႔က ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဖိနပ္ေပါက္မည္ လုိ႔ ဆရာလုပ္သည္ ထင္ခ့ဲေသာ ကုလားဆင္ တေယာက္ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူ ေမေမနဲ႔အမပါ ေညာင္ဦး ကုိလုိက္လာပါသည္။ ေညာင္ဦးကုိ အသြားလမ္းတြင္ ပုဂံကုိ၀င္ၿပီးေတာ့ ဗူးဘုရား ဘုန္ၾကီးေက်ာင္းကုိသြားၿပီး ေျခလ်င္ေတာင္တက္အသင္း ညအိပ္ရပ္နားဖို႔ ေလွ်ာက္ထားပါသည္။ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းၾကီးက ဘုရားဖူးအဖဲြ႔ တဖြဲ႔က တည္းဖုိ႔ေလွ်ာက္ထားၿပီးျဖစ္ေနလုိ႔ လက္ခံလုိ႔မရေၾကာင္း ေျပာလုိက္ပါသည္။ ေသခ်ာေစရန္ မနက္ျဖန္တေခါက္လာၿပီးၾကည့္ဖုိ႔ မိန္႔ၾကားလုိက္ပါသည္။

ကားေပၚကဆင္းၿပီး အိမ္ထဲ၀င္လုိက္တာနဲ႔ အိမ္ဆုိေသာ အေငြ႔အသက္ကုိ ခံစားလုိက္ရသည္။ ကေလးဘ၀က ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ေသာ၊ မိသားစု စံုစံုလင္လင္နဲ႔ေနခဲ့ေသာ အိမ္ကုိ မေရာက္တာၾကာၿပီ။ ဆယ္တန္းစာေမးပဲြေျဖၿပီးကတည္းက ရန္ကုန္ကုိေရာက္ သင္တန္းတက္ တကၠသုိလ္တက္ နဲ႔ အိမ္နဲ႔ေ၀းသြားခဲ့တာ ျပန္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ကေတာ့ ေႏြးေထြစြာၾကိဳဆိုလ်က္ပါပဲ။
`အေမ၊ အိမ္လုိ႔ေျပာလုိက္ရင္ စိတ္ထဲမွာ ဒီအိမ္ကုိပဲ ေပၚလာတယ္´
`ေအး ဟုတ္တယ္သား။ အေမတုိ႔လည္းဒီလုိပဲ ခံစားရတာပဲ´

ငယ္ငယ္က အျမဲေနခဲ့ေသာ အိပ္ခန္းထဲမွာ အျမဲအိပ္ခဲ့ေသာ ကုတင္ေပၚမွာ ႏွစ္ျခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့သည္။ ေနာက္ေန႔ အိပ္ယာကႏုိးေတာ့ စိတ္က လန္းဆန္းလ်က္ရွိေနပါသည္။ မနက္စား အညာ မုန္႔ပ်ားသလက္နဲ႔အေၾကာ္သုတ္ကုိစားၿပီး သန္႔ရွင္းလတ္ဆတ္ေသာ အညာေလကုိရူရင္း အိမ္ေရွ႔ထြက္လာပါသည္။ အိမ္ေရွ႔က ထုိင္ခံုတြင္ထုိင္ရင္း လမ္းဘက္ကုိ ေငးၾကည့္ေနမိပါသည္။ အိမ္ေရွ႔နားက ဆုိက္ကားသမားေတြနဲ႔ စကားေျပာေနသူကုိ သတိထားၾကည့္မိေတာ့ ခင္ေမာင္ေက်ာ္ ျဖစ္ေနသည္။ သူက ဆုိက္ကားသမားေတြကုိ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကုိေမးေနတာျဖစ္သည္။

`ေဟး… ကုိခင္ေမာင္ေက်ာ္၊ ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္က´
သူၾကားသြားၿပီးအိမ္ဘက္ကုိ လမ္းေလွ်ာက္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ျမိဳ႕ေလးက ေတာ္ေတာ္ငယ္ေတာ့ လမ္းနာမည္ေတြ အိမ္နံပတ္ေတြမရိွပါ။ ရပ္ကြက္နာမည္ေျပာ၊ နာမည္ေျပာရုံနဲ႔ ရွာလုိ႔ေတြ႔ပါသည္။ အိမ္နားမွာ ရွိေသာ ထင္ရွားေသာ အမွတ္အသားကုိ ညႊန္းၿပီး လမ္းညႊန္ေလ့ရွိပါသည္။
ဥပမာ - ေစ်းနားက ေညာင္ပင္၀ုိင္းနား၊ ဘုရားနီနား၊ ေဆးရုံးေဟာင္းနား၊ မီးသတ္ေရကန္နား စသည္ျဖင့္ လမ္းညႊန္ေလ့ရွိပါသည္။

လမ္းမွာအိပ္ေရးပ်က္လာေသာ ခင္ေမာင္ေက်ာ္တေယာက္ အိမ္မွာတေရးေမာအိပ္ၿပီး သူႏုိးေတာ့ ေရမိုခ်ိဴၿပီး ျမိဳ႕နယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးရုံးကုိသြားၿပီး ဆရာမ်ိဳးေပးလုိက္ေသာစာကုိ သြားေရာက္ေပးပုိ႔ပါသည္။ ေက်ာင္းသားအဖဲြ႔ ဒီျမိဳ႕ကုိ ဘယ္ေန႔မွာ ဘယ္အတြက္ေၾကာင့္လာသည့္ အေၾကာင္းၾကားစာျဖစ္ပါသည္။ ကိစၥတခုခုျဖစ္ခဲ့ပါက မိမိဘက္က အမွာအယြင္းမရွိေစရန္ ေဆာင္ရြက္တတ္ေသာ ဆရာမ်ိဳးရဲ႕ ေစ့စပ္ေသခ်ာမႈတခုျဖစ္ပါသည္။



ေနာက္ေတာ့ ေန႔လည္စာအိမ္ျပန္စားၿပီး ဗူးဘုရားကုိ စက္ဘီးနဲ႔ သြာခဲ့ပါသည္။ အညာရဲ႕ေႏြေနပူပူအလယ္မွာ ႏွစ္ေယာက္သား တေယာက္စက္ဘီးတစီးစီနဲ႔ ေခၽြးသံလုံးလုံး ျဖစ္ေနပါသည္။
ဘာရယ္မဟုတ္ ခင္ေမာင္ေက်ာ္္ကုိ အားနာေနမိသည္။
`ရလား ကုိခင္ေမာင္ေက်ာ္၊ ေမာရင္ နားေလ´
`မင္းကလည္းကြာ၊ ေတာင္တက္သမားပါကြ၊ ဒီေလာက္ေတာ့ရပါတယ္´
ေတာင္တက္သမားေတြက အဲဒီလုိမာနၾကီးပါသည္။ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ဒီေလာက္ေတာ့ ခံႏုိင္ရမွာေပါ့ ငါက ေတာင္တက္သမားပဲ လုိ႔။ ေနာက္ဆံုး မခံႏုိင္ေတာ့မွ လဲရင္လဲက်ပါေစေတာ့။

ဗူးဘုရားေက်ာင္း ဆရာေတာ္ကေတာ့ ေနရာက သူမ်ားဦးသြားတာ ေသခ်ာသြားၿပီျဖစ္ေၾကာင္း အျခားေနရာကုိ ရွာပါဆိုၿပီး ဆုေတာင္းျပည့္ဘုရားနားက ဘုန္ၾကီးေက်ာင္းကုိ လမ္းညႊန္လုိက္ပါသည္။
အခ်ိန္က သၾကၤန္ရက္နီးေနေတာ့ ဘုန္ၾကီးေက်ာင္းေတြ၊ ဘုရားဇရပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ာက ေနရာျပည့္ေနၿပီးျဖစ္သည္။

ကံေကာင္းေထာက္မစြာ အာနႏၵာဘုရားနားက ဆုေတာင္းျပည့္ ဘုန္ၾကီးေက်ာင္းကုိ ညအိပ္ရပ္နားဖုိ႔ ေနရာတစ္ခုေတာ့ရလိုက္ပါသည္။ ေက်ာင္ေလးက ေသးေပမယ္ အနည္းဆုံးနားဖုိ႔ေနရာေလးရွိတာေပါ့။

ေနရာအတြက္စိတ္ေအးသြားေတာ့ ခင္ေမာင္ေက်ာ္က ယြန္းထည္၀ယ္ခ်င္တယ္ ေနာက္ၿပီး စာတန္းလည္းထိုးခ်င္တယ္လုိ႔ေျပာလာပါသည္။ အနီးဆံုး ဗူးဘုရားဆိုင္တန္းေတြကုိသြားၾကည့္ေတာ့ သူၾကိဳက္တဲ့ ပစၥည္းကမရွိ။
`ကုိခင္ေမာ္ေက်ာ္ နင္းႏိုင္ေသးရင္ေတာ့ ပုဂံျမိဳ႕သစ္ကုိသြားရွာမယ္ေလ။ အဲဒီမွာေတာ့ ဆုိင္ေတြမ်ားတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ပင္ရင္းေတြဆုိေတာ့ ေရးခ်င္တဲ့ စာလည္း ေကာင္းေကာင္းေရးေပးႏုိင္မွာပါ။´
`ေအးသြားတာေပါ့၊ နင္းႏုိင္ပါတယ္။´

ပုဂံျမိဳ႕သစ္ကုိသြား ယြန္းထည္၀ယ္ၿပီး စာတန္းထိုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ မလုိက္ေစလုိပါ။ ဘာေတြစာတန္းထုိးမည္လည္းမသိ။

ပုဂံအျပန္ေနလည္းေတာ္ေတာ္ေစာင္းေနၿပီ။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ညစာစာၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႔အိပ္ေပ်ာ္သြားပါသည္။ ေနာက္ေန႔မနက္ ခင္ေမာင္ေက်ာ္က ပခုကၠဴကုိဆက္သြားမွာျဖစ္လုိ႔ ေစာေစာထ မနက္စာစားၿပီး သူ႕ကို ေညာင္ဦးဆိပ္ကမ္းကုိလုိက္ပုိ႔ပါသည္။

`ကုိခင္ေမာင္ေက်ာ္.. ဆရာနဲ႔ေျပာထားတာက ဗူးဘုရားမွာအိပ္မွာ။ အခုေနရာက ေျပာင္းသြားၿပီ။ ဆရာတုိ႔အဖဲြ႕လာေတာ့ ဘယ္မွာဆုံမွာလည္း မခ်ိန္းရေသးဘူး။ ဘယ္လုိလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ´
ခင္ေမာင္ေက်ာ္က ေတြးေတြဆဆနဲ႔
`အင္းေနာ္… ဆရာတုိ႔က ဒီေန႔ဆုိ ျပည္က အေစာၾကီးထြက္လာၿပီ။ ဒီလုိလုပ္ပါ့လား မင္းတုိ႔အိမ္က ျမိဳ႔အ၀င္မွာရွိေတာ့ သံုးထပ္ျပားေပၚ ေတာင္တက္အသင္း ဒီမွာရပ္ပါလုိ႔ စာေရးၿပီး အိမ္ေရွ့မွာ ေထာင္ထားလုိက္ေပါ့´
`ဟာ.. မင္းကလည္း အဖြဲ႕က ညမွေရာက္မွာ ဘယ္လုပ္ သတိထားမိမွာလဲ´
`…´
`ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္လုပ္လုိက္ပါ့မယ္။ မင္း ေမာ္ေတာ္ကထြက္ေတာ့မယ္။ ေနာက္ မင္းက ဟုိမွာ စီစဥ္ရဦးမွာရွိေသးတယ္။´
`ေအး…ဟုတ္ပါၿပီး။ ငါစိတ္ခ်မယ္ေနာ္။ သြားေတာ့မယ္ ပီတိ။ မင္းအေမကုိလည္ေျပာလုိက္ပါ ေက်းဇူးတင္တယ္လုိ႔။ ေနာက္ၿပီး…´
`ေနာက္ၿပီး မေနနဲ႔သြားေတာ့။ မင္းဘာေျပာမယ္ဆုိတာသိတယ္´
`ဟားဟား ေအးပါ… ငါကအေကာင္းေျပာမလုိ႔ မင္းအမ ဟင္းခ်က္တာက ေကာင္းတယ္လုိ႔´
`ေအးေအး…ငါသိေနတယ္ မင္းဒါမ်ိဳးေျပာေတာ့မယ္ဆုိတာ…´
` ဟားဟား ေနာက္မွေတြ႔မယ္ ပီတိ.. ငါသြားၿပီ´

ခင္ေမာင္ေက်ာ္ထြက္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္းအိမ္ကုိ ျပန္လာပါသည္။ အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့
`သားေရ ခုနကပဲ သားေဖေဖဆီက ဖုန္းလာတယ္။ သားေဖေဖ အလုပ္မွာ field းဆင္းေနတဲ့ ဘူမိေဗဒေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ camp fire ကုိ ဒီေန႔လုပ္မွာတဲ့။ အဲဒါ ေမေမတုိ႔ကုိ လာခဲ့ဖုိ႔ ျပန္ေခၚေနတယ္။´
`ဟင္ အိမ္မွာ သားတေယာက္ထဲ ျဖစ္ေနမွာေပါ့။ အိမ္ေသာ့က်ေတာ့ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။´

ေက်ာင္းသားေတြ field ဆင္းျပီးတိုိင္း camp fire ကုိ ညစားေတြ၊ တီး၀ိုင္းေတြနဲ႔ ေသခ်ာလုပ္ေပးေလ့ရွိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ဖုိ႔ေကာင္းပါသည္။ ေမေမၾကည့္ရတာလည္း camp fire ကုိသြားခ်င္ပံုရပါသည္။

`အိမ္ေသာ့ကႏွစ္စံုရွိတယ္ ဆုိေတာ့၊ တစ္စံုကုိ ေမေမတုိ႔ယူသြားမယ္။ သားကတစ္စံုယူထားၿပီး ထြက္သြားတဲ့အခါ ေသာ့ကုိအိမ္ထဲမွာထားခဲ့ၿပီးေတာ့ ခတ္လုိက္ေပါ့။´
`ဟုတ္ကဲ့´

ညေန ၃နာေလာက္က်ေတာ့ ေဖေဖဆီက လာေခၚတဲ့ကားနဲ႔ ေမေမ နဲ႔ အမနဲ႔က ထြက္သြားပါသည္။ ညေနစာကုိေတာ့ အျပင္မွာပဲ၀ယ္စားဖုိ႔၊ အိမ္ကုိေသာ့ေသခ်ာခတ္ဖို႔၊ ခရီးသြားရင္ ဂရုစိုက္ဖုိ႔ မွာရင္း လက္ျပႏႈတ္ဆက္သြားပါသည္။

တေယာက္ထဲ အိမ္ထဲမွာ က်န္ခဲ့ေတာ့ စိတ္ထဲမ်ာ တမိ်ဴးပဲ။ ေနာက္ေတာ့ စာအုပ္စင္မွာရွိတဲ့ စာအုပ္တအုပ္ကုိ ဖတ္ရင္ ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ အိပ္ယာကႏုိးေတာ့ ညေန ၅း၃၀ ရွိေနၿပီ။ ရုတ္တရက္ထလုိက္ၿပီး စိတ္ထဲမွာ အဖဲြ႔ကားမ်ား ျဖတ္သြားၿပီးလားလုိ႔ စိုးရိမ္မိသည္။ ျပည္ျမိိဳ႕မွ မနက္အေစာၾကီးထြက္လာမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ညေနေစာင္းလွ်င္ ေညာင္ဦးကုိေရာက္မည္ ခန္႔မွန္ခ်က္နဲ႔ စိတ္ပူသြားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အိမ္ေရွ႕ကုိထြက္ၿပီး ဆုိက္ကားသမားေတြကိုေမးၾကည့္ေတာ့ အေတြ႔မိေသးဘူးလုိ႔ၾကားေတာ့မွ စိတ္ေအးသြားပါသည္။

အိမ္ထဲကုိ၀င္ ေရခ်ိဴး အ၀တ္အစားလဲၿပီး အိမ္နားမွာရွိတဲ့ စားေသာက္ဆုိင္ကုိ ညစာထြက္စားပါသည္။ ဆုိင္က လမ္းမေဘးတြင္ဆုိေတာ့ ေတာင္တက္အဖဲြ႔ကားေတြ လာရင္လည္းျမင္ရပါသည္။ အေတြ႔တာၾကာေတာ့ ဆုိင္ရွင္ေတြက ဘယ္ေရာက္ေနလဲ ဘာလုပ္ေနလဲ ေမးျပန္တာကို ေျဖၾကားၿပီး ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ထိုင္ေနမိပါသည္။

ေစာင့္ေနတာကၾကာ၊ လာလည္းမလာေတာ့ နဲနဲစိတ္ပူလာပါၿပီ။ ဘယ္လုိပဲေမာင္းေမာင္း သာမာန္အားျဖင့္ ျပည္ျမိဳ႕မွ မနက္ေစာေစာထြက္လာပါက အခုခ်ိန္ဆိုလွ်င္ ေရာက္သင့္ၿပီ။ ည ၈နာရီခြဲေလာက္ရွိေတာ့ အိမ္ကုိျပန္လာၿပီး အိမ္ေရွ့ကခုံမွာ ထြက္ထိုင္ေစာင့္ေနျပန္ပါသည္။ ၁၀နာရီေက်ာ္တဲ့အထိေစာင့္ၿပီးေတာ့ အိမ္ထဲကုိျပန္၀င္လာၿပီး အေပၚထပ္က လသာေဆာင္မွာတက္ေနမိသည္။ ဘာမ်ားျဖစ္ေနလုိ႔ ဒီေလာက္ေနာက္က်ေနပါလိမ့္။ ဘာမွ မျဖစ္ပါေစနဲ႔လုိ႔ စိတ္ထဲမွာ ဆုေတာင္းမိေနသည္။

လသာေဆာင္မွာထုိင္ေနလုိ႔ ၁နာရီေလာက္ၾကာေတာ့ ကုန္ကားၾကီးမ်ား အေ၀းမွေမာင္းလာေသာ ကားတာယာသံကုိၾကားေတာ့ ေခါင္းေထာင္ၾကည့္မိသည္။ အနီးအနားေရာက္ေတာ့ သီခ်င္းဆုိသံေတြၾကားရေတာ့ ေတာင္တက္အသင္းျဖစ္တယ္ဆုိတာ ေသခ်ာသြားသည္။
ဒါေပမယ္ အိမ္ေအာက္ကုိဆင္းၿပီးတားဖုိ႔က မမွိႏုိင္ေတာ့ဆုိတာသိသည္။ ကားေတြကလည္း အိမ္နဲ႔ေတာ္ေတာ္နီးေရာက္လာၿပီ။ ဘာလုပ္ရမလဲ ဆုိတာ အျမန္ေတြးလုိက္သည္။
ဘာအေျဖမွ မထြက္ခင္ ကားေတြကအိမ္ေရွ့ကေနျဖစ္ေနၿပီ….။

ေနာက္ဆံုး ၾကံရာမရေတာ့ …
`ဆရာမ်ိဳး… ဆရာမ်ိဳး…´
`ကုိမ်ိဳးခ်စ္… ကုိမ်ိဳးခ်စ္…. ကားရပ္ပါ…….´

အသံကုန္ ဖ်စ္ညွစ္ေအာ္လုိက္သည္။ ကားေပၚမွာ

`၀ူူး………´ လုိ႔ျပန္ထူသံၾကားလုိက္ေတာ့ သူတုိ႔ၾကားတယ္ဆုိတာအားတက္ၿပိီး အျမန္ဆုံး အိမ္ေအာက္ကုိေျပးဆင္း တံခါးဖြင့္၊ စက္ဘီးထုတ္၊ ၿပီးေတာ့ အိမ္မွာ တေယာက္ထဲ့ဆိုေတာ့ ေသာ့ျပန္ပိတ္။ စက္ဘီးကုိ အေသာ့ႏွင္ၿပီး ကားေနာက္ကုိလုိက္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေအာ္တဲ့ အသံၾကားၿပီး ကားမ်ားရပ္မလား ဆုိတဲ့ အထင္နဲ႔ျဖစ္ပါသည္။ ေစ်းနားေရာက္သည္ထိ ကားရပ္ထားတာ အေတြ႔ေတာ့ မရပ္ပဲ ဆက္ေမာင္းသြားသည္ကုိ သိလုိက္ရသည္။

ေခါင္းထဲမွာ စိုးရိမ္စိတ္ေတြ၀င္လာသည္။ အဖြဲ႔ကလူေတြ ကၽြန္ေတာ့္နဲ႔ အဆံုလုိက္ေတာ့ ဘယ္မွာ အိပ္ရမည္ကိုသိမည္မဟုတ္။ မူလက ခ်ိန္းထားသည့္ ဗူးဘုရားေက်ာင္းမွ ေနရာကမရွိ။

ေနာက္ၿပီး အိမ္မွာက ကၽြန္ေတာ္ တေယာက္ထဲ ဘယ္သူမွမရွိ၊ ေဆြမ်ိဳး သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ အကူအညီေတာင္းရေအာင္ကလည္း ညဥ့္နက္ေနၿပီး တျမိဳ႕လုံးက အိပ္စက္ေနၿပီ။

တေယာက္ထည္း အိတ္ေတြနဲ႔ ေညာင္ဦးက ပုဂံ ၄ မုိင္ေလာက္ခရီးကုိသြားလုိ႔မျဖစ္။

အဲဒိလုိ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ကာ အိမ္ဘက္ကုိ စက္ဘီးစီးလာရင္း …

~~~~~~~~ ဆက္ရန္

Read More...

Thursday, November 15, 2007

ကို႔အတြက္

သူငယ္ခ်င္း စကားျဖဴက သူေရးထားတာေလးကုိ ကၽြန္ေတာ့္ကုိလာျပပါတယ္။ ေရးထားတာက ခံစားခ်က္အျပည့္နဲ႔ဆုိေတာ့ ဖတ္ၿပီးၿပီးခ်င္းၾကိဳက္လုိ႔ ဒီမွာ ေဖာ္ျပခြင့္ေတာင္းလုိက္ပါတယ္။ သူကလည္း ၾကည္ျဖဴစြာ ခြင့္ျပဳပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ စကားျဖဴ။

အားလုံးလည္းၾကိဳက္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

(အခုပုိစ္က စကားျဖဴရဲ႕စာကုိ ဒုတိယအၾကိမ္ေဖာ္ျပျခင္းပါ။ ပထမ ပုိစ္ကေတာ့ ဒီမွာပါ။)

[ပုံကုိ ဒီက ယူထားပါသည္]


ကိုသည္သာ ကၽြြန္မဘ၀လုိ႔ ကၽြန္မေၾကြးေၾကာ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခုထိလဲ ဒီစကားဟာ မွန္ေနတုန္းပါ။ ကုိခ်စ္ခဲ့တုန္းက ကၽြန္မ ၾကည္ႏူးေက်နပ္ခဲ့သား။ ကို မခ်စ္ေတာ့ေကာ ကၽြန္မ ဘာကို မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနရမွာလဲ။ ကၽြန္မ ေက်နပ္ပါတယ္။ အခ်စ္အေၾကာင္းကို ကုိ႔ထက္ပိုလုိ႔ေတာင္ ကၽြန္မက နားလည္ေသးတယ ္ကို။ အခ်စ္ဟာ ဘယ္လုိမွကို ဖန္တီးလုပ္ယူလုိ႔ မရတာ ကၽြန္မသည္သာ အသိဆံုး။

ကုိ မခ်စ္ေတာ့တာ သိစတုန္းက ကၽြန္မအေတာ့္ကို ခံစားခဲ့ရတယ္။ လူလစ္ရင္ ငုိလုိ႔ကို မဆံုးႏုိင္ေတာ့တာ။ ေမလထဲဆုိေပမယ့္ ကၽြန္မေနခဲ့တဲ့ ၿမဳိ႕ေလးမွာ မုိးေတြ ရြာေနခဲ့တယ္။

ကၽြန္မ ဆုိက္ကယ္ေလးကုိ မုိးမျမင္၊ ေလမျမင္ ေလွ်ာက္ေမာင္းၿပီး အသည္းကဲြေနခဲ့တယ္။ ကုိယ္က တာ၀န္ႀကီးႀကီးယူထားရေတာ့ အလုပ္ေတြ မလုပ္မျဖစ္ က်ဳံးလုပ္ေနခဲ့ရသလုိ အလြမ္း၊ အေဆြးေတြနဲ႕အတူ ရင္နာမႈကလည္း ရင္နဲ႔ မမွ်ေအာင္ပဲ ခံစားခဲ့ရတယ္။

ကေလးတစ္ေယာက္လုိပဲ နာက်င္စြာ ေအာ္ဟစ္ငိုေၾကြးခဲ့မိတယ္။ အဲဒီလုိ နင့္နင့္သည္းသည္း ခံစားခဲ့ရတာ သိပ္မၾကာခဲ့ပါဘူး ကို။ ႏွစ္လထဲပါ။ ေသမေလာက္ ခံစားခဲ့ရၿပီး တျဖည္းျဖည္း အသိတရားက လူကို ျပန္လာကပ္တယ္။

တကယ္ေတာ့ ကို႕ကို ခ်စ္ရင္ ကိုေပ်ာ္တာကို ကၽြန္မက မုဒိတာ ပြားေနရမွာပါ။ ကၽြန္မအခ်စ္က ေပးဆပ္ျခင္းလုိ႔ ကၽြန္မေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကို ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္သြားလည္း ကိုေပ်ာ္ေနရင္ ကၽြန္မေက်နပ္ရမွာေပါ့။ ကို႔ဘ၀ေလး သာယာေနရင္ ကၽြန္မဘ၀ေလး ၿပီးျပည့္စံုေနရမွာေပါ့။ ခုထိေတာ့ ကၽြန္မ ခံစားေနရတုန္းပဲ။ ရင္ထဲ နည္းနည္း တည္ၿငိမ္လာတာကလဲြလုိ႔ ကၽြန္မ တကယ့္ကို ခံစားေနရတုန္းပဲ။ တစ္ခါတေလ အရမ္းသတိရလာရင္ မ်က္ရည္က်ေနတုန္းပဲ။ ကၽြန္မလုိအပ္ေနတာက အခ်ိန္တစ္ခုပဲဆုိတာ ကၽြန္မသိပါတယ္။

အရာရာတုိင္းက ကို႔ကို သတိရေစတယ္ ကို။ ငါးႏွစ္တာမွ် သံေယာဇဥ္ဟာ လြယ္လြယ္နဲ႔ ကိုက ျဖတ္ေတာက္ႏုိင္ေပမယ့္ ကို႔ႏွလံုးသားထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ႏုနယ္တဲ့ ကၽြန္မႏွလံုးသားက ဘယ္လုိနည္းနဲ႔မွ တိကနဲ ျဖတ္လုိ႕မရဘူး ကို။ သံေယာဇဥ္ႀကီးတတ္လြန္းတဲ့ ကုိယ့္အျဖစ္ကိုပဲ အျပစ္တင္ရေတာ့မွာလား။

သစၥာအေၾကာင္းကို ကုိေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ကိုပဲ သစၥာေဖာက္ျခင္းကို ျပသသြားခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ မခ်စ္ေတာ့ရင္ သစၥာေတြ ဘာေတြ မလိုအပ္ေတာ့ပါဘူး။ မခ်စ္ႏုိင္ေတာ့မွေတာ့ ဘာကိုမွ ေစာင့္စည္းစရာ မလုိေတာ့တာမ်ိဳးပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကို႔ကို သစၥာေဖာက္သူႀကီးရယ္လုိ႔ ကၽြန္မ မသတ္မွတ္ေတာ့ပါဘူး။
ကိုေ၀းေ၀းသြားပါ။ ျမင့္ျမင့္ပ်ံပါ။

ဘယ္ေတာ့မွ ကၽြန္မကို လွည့္မၾကည့္ပါနဲ႔ေတာ့။ တုိက္ဆုိင္မႈေတြ ရွိခဲ့ရင္ေတာင္ ကၽြန္မကို သတိမရပါနဲ႔ေတာ့။

ကၽြန္မကို ကုိ႕ရဲ႕ ဦးေႏွာက္ထဲကေန အၿပီးထုတ္လုိက္ပါေတာ့။

ကို႕အခ်စ္ေတြကို တစ္ခ်ိန္က ပိုင္ဆုိင္ခြင့္ရခဲ့ျခင္းကိုပဲ ကၽြန္မ ေရာင့္ရဲေနတတ္ပါၿပီ။

ကၽြန္မႏွလံုးသားဟာ ေသဆံုးသြားခဲ့ပါၿပီ။

အခ်ိန္တန္ရင္ တဖန္ျပန္လည္လုိ႕ ႏုိးထလာပါလိမ့္ဦးမည္။

ထုိအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မခ်စ္မိမယ့္သူသည္ ကို မျဖစ္ပါေစနဲ႕လုိ႕ ကၽြန္မအႀကိမ္ႀကိမ္ ဆႏၵျပဳေနမိပါသည္။

စကားျဖဴ
ႏုိ၀င္ဘာ ၁၅၊ ၂၀၀၇

Read More...

Sunday, November 11, 2007

My Celebrity Look-alikes

ကုိစိုးထက္ ဆီမွာေတြ႔လုိ႔ My Celebrity Look-alikes ဆုိလုိ႔
လက္တည့္စမ္းၾကည့္တာ


My cool celebrity look-alike collage from MyHeritage.com. Get one for yourself.


Read More...

ဗြီေလာ့

သာမန္ စာေရးသားၿပီး အင္တာနက္ web site ေပၚမွာ ေဖာ္ျပျခင္းကုိ blog (web log) လုိ႔ေခၚတာကုိ ရွင္းျပစရာ မလုိေတာ့ပါဘူး။

အခု ေနာက္ပုိင္းမွာ ေခတ္စားလာတာကေတာ့ video blog၊ အတုိအားျဖင့္ vlog လုိ႔ေခၚတဲ့ ကုိယ္ ေျပာခ်င္ေသာ၊ ေရးခ်င္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ video နဲ႔မွတ္တမ္းတင္ၿပီး ျပတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္အေၾကာင္းအရာေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္ၿပီး စကားေျပာေလးေတြ ထည့္ၿပီးျပေတာ့ မ်က္စိထဲမွာ ရွင္ရွင္းလင္းလင္းျမင္ရတာေပါ့။

Vlog လုပ္ဖုိ႔ရာ သိပ္မခက္သလုိ သိပ္ေတာ့လည္း မလြယ္လွပါဘူး။ အေၾကာင္းအရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ video နဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ဖုိ႔ရာ မလြယ္သလုိ၊ ေျပာခ်င္တာကုိ video ရိုက္မယ္ဆုိရင္လည္း ရိုက္ဖုိ႔ျပင္ရဆင္ရ ေနာက္ၿပီး editing လုပ္ရနဲ႔ဆုိေတာ့လည္း မလြယ္ပါဘူး။

Vlog ကုိေတာ့ စကားမ်ားမ်ားေျပာခ်င္ၿပီး စာေရးရတာ ပ်င္းသူမ်ားအတြက္ ေတာ့ အဆင္ေျပမယ္ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ စာနဲ႔ရွင္းျပဖုိ႔ခက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ လြယ္လြယ္ကူကူ ျပၿပီး ေျပာလုိ႔ရတယ္။

BlogSpot (blogger.com) မွာလည္ ပုိ႔စ္ေရးေနရင္ video ကုိ တင္လုိ႔ရသလုိ YouTubeGoogle စတဲ့ video hosting ေတြမွာလည္း ေတြမွာတင္ၿပီး မွ ကုိယ့္ရဲ႕ blog မွာ ျပလုိ႔ရပါတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ေတာ့ video hosting site ေတြရဲ႕ စည္းကမ္းခ်က္ေတြကို ဖတ္ၿပီးမွ တင္ႏုိင္ရင္ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ပုိင္ဆုိင္မႈ အျငင္းပြားဖြယ္ ရွိလုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။

Vlog ေတြထဲမွာဆုိရင္ေတာ့ http://stevegarfield.blogs.com/videoblog/http://www.hugeinasia.com/http://japantechtoys.blogspot.com/http://www.lifeonterra.com/http://mnstories.com/ ေတြက popular ျဖစ္ပါတယ္။ အျခားေသာ နာမည္ႀကီး Vlog ေတြရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လက္လွမ္းမီသေသာက္ ေဖာ္ျပေပးတာပါ။

ေနာက္ ျမန္မာ vlogger တေယာက္ကုိ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါတယ္။ သူကေတာ့ အျငင္းပြားဖြယ္ရွိႏိုင္ေသာ (:P) ပထမဆုံးေသာ ျမန္မာ vlogger ပါ ။ သူ႔ရဲ႕ ဆံပင္ညွပ္တဲ့ အေၾကာင္းကုိ ေျပာျပထားပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ vlog ကုိ ဒီမွာ သြားၾကည့္လုိ႔ရပါတယ္။

ေအာက္မွာရွိတဲ့ video ကေတာ့ Singapore ရဲ႕ Sentosa Resort Island က Asia တုိက္မၾကီးရဲ႕ ေတာင္ဘက္ဆုံး (Southernmost Point of Continental Asia) ဆုိတဲ့ ေနရာေလးကေန ရိုက္ထားတဲ့ ရွဳခင္းပံုျဖစ္ပါတယ္။ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႔ရတဲ့ ပင္လယ္ျပင္၊ Singapore’s Happiest Family Beach လုိ႔ေၾကာ္ျငာထားတဲ့ Palawan Beach ျဖစ္ပါတယ္။


Read More...

ေမြးေန႔ကဒ္ေလးတခု

ဒီေန႔ Orchard လမ္းေပၚမွာရွိတဲ့ Takashimaya Shopping Centre ထဲက ေမြးေန႔ကဒ္ေလးေတြ ေတြ႔လုိ႔ ႏုိ၀င္ဘာလဖြား ခ်စ္ေသာ သူငယ္ခ်င္း အတြက္ ေမြးေန႔ကဒ္ေလးတခု ၀ယ္လာပါတယ္။ သူက အလုပ္မွာ လုပ္ရတာ စိတ္ရႈပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေလးျဖစ္ေနေတာ့ ဒီကဒ္ေလးဆုိရင္ သူ႔အတြက္ အဆင္ေျပမွာပဲလုိ႔ တြက္ၿပီး ၀ယ္လာခဲ့ပါတယ္။ ေမြးေန႔ကုိ အခ်ိန္မွီေရာက္ဖို႔ကို စာတုိက္က တဆင့္ ပုိ႔ေပးရမွာပါ။



သူ႔ရဲ႕ ေမြးေန႔ကေတာ့ လုိပါေသးတယ္။ သူက Sagittarius ဖြားေလ။ Sagittarius ဖြားေတြက ေခါင္းမာတတ္လားမသိဘူးေနာ္။

Read More...

Joost

ကၽြန္ေတာ္က နည္းပညာအေၾကာင္းေရးျဖစ္ခဲပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ ဒီဘေလာ့မွာ အားလပ္ခ်ိန္မွာ ၀ါသနာပါအရ စာေရးရင္း အပန္းေျဖတဲ့ သေဘာနဲ႔ေရးေတာ့ ကုိယ္ သတိရတဲ့ စိတ္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြကုိပဲ ေရးျဖစ္လုိ႔ပါပဲ။
လာေရာက္ ဖတ္ရႈတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားကုိ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။



ဒီတခါေတာ့ နည္းပညာတခု အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ေရးခ်င္တာကေတာ့ Joost ဆုိတဲ့ Internet TV အေၾကာင္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ဒီ TV ကုိ March 2007 ေလာက္ကတည္းက Beta version ကုိ စသံုးၾကည့္ခဲ့တာပါ။ သူ႔ရဲ႕နည္းပညာကုိ စိတ္လႈပ္ရွားၿပီး စမ္းသပ္ၾကည့္ခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ၾကည့္စရာ channel မ်ားမ်ားစားစားမရိွေသးပါဘူး ေနာက္ၿပီး အားလုံးကုိလည္း download လုပ္ခြင့္မေပးခဲ့ပါဘူး ။ အခုေတာ့ Release Candidate (RC) အဆင့္ကုိေရာက္ေနၿပီး လြတ္လပ္စြာ download လုပ္ခြင့္ေပးထားပါၿပီ။

Joost ("jew-st" လုိ႔ထြက္ပါတယ္) ကေတာ့ peer-to-peer TV technology ကုိသံုးထားတဲ့ FREE Internet TV ပါ။ Joost ရဲ႕ တည္ေထာင္သူေတြကေတာ့ Skype (အင္တာနက္ ဆက္သြယ္ေရး စနစ္ လုိ႔ေခၚရမယ္ထင္ပါတယ္) နဲ႔ Kazaa (peer-to-peer file sharing) ကုိ တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ Niklas Zennström and Janus Friis ျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔ဟာ Skype ၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွာ eBay လုိ႔ေခၚတဲ့ ကမၻာ့အၾကီးဆုံး online auction company ကုိ ေငြသား ေဒၚလာ ၂.၆ ဘီလီယံ နဲ႔ ေရာင္းခ်ၿပီး Joost ကုိ တည္ေထာင္ခဲ့တာပါ။ တကယ္ေတာ့ ေဒၚလာ ၂.၆ ဘီလီယံ ဆုိတာ အမ်ားၾကီးပါ။ Joost တည္ေထာင္ဖို႔ရာ Skype ကုိ ေရာင္းရေငြရဲ႕ အစြန္းထြက္ေတာင္ မလုိ္ပါဘူး။

P2PTV (peer-to-peer TV technology) က သာမန္ client-server architecture ေတြနဲ႔ ကြဲျပား ပါတယ္။ အဓိကကဲြျပားတာကေတာ့ ကိုယ့္က အစီအစဥ္တခုကုိၾကည့္ေနတယ္ဆုိရင္ အဲဒီ အစီအစဥ္ကုိ ကုိယ့္ ကြန္ပ်ဴတာထဲ့ကုိ တျခား ကြန္ပ်ဴတာထဲကေန download ေနသလုိ ကုိယ့္ကြန္ပ်ဴတာထဲက download လုပ္ၿပီးသားအပုိင္းကုိလည္း တခ်ိန္ထဲမွာ ျပန္ upload လုပ္ေပးေနပါတယ္။ တနည္းအားျဖင့္ ၾကည့္ေနသူအားလုံးက ျပန္လည္ ထုတ္လႊင့္ေနသူမ်ားျဖစ္ေနပါပဲ။ သံုးတဲ့လူေတြမ်ားေလေလ ကုိယ္ၾကည့္ခ်င္တယ့္ အစီအစဥ္ကုိ ျမန္ျမန္ၾကည့္ရေလျဖစ္မွာျဖစ္ပါတယ္။

Joost ရဲ႕ ရုပ္သံအရည္အေသြးက တီဗီြလုိင္းေတြက လာတဲ့ အရည္အေသြး နီးပါး ေကာင္းမြန္ပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ စိတ္၀င္စားဖုိ႔ပုိေကာင္းတယ့္ အစီအစဥ္ေတြကုိ ထုတ္လႊင့္ဖုိ႔ရွိတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ အခုေလာေလာဆယ္မွာ ရွိေနတဲ့ အစီအစဥ္ေနမွာေတာ့ Wall to wall documentary နဲ႔ Guinness world records TV ေတြကုိ စိတ္၀င္စားပါတယ္။
စမ္းသပ္ၾကည့္ုလိုခ်င္ရင္ေတာ့ http://www.joost.com ကုိသြားၿပီး Download ဆုိတဲ့လင့္ကုိ ႏွိပ္ၿပီး မိမိ ကြန္ပ်ဴတာထဲမွာ install လုပ္ပါ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ Joost ကုိၾကည့္ရုံပါပဲ။

စမ္းသပ္ၿပီး ႏွစ္သက္လိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ :)

Read More...

၃/၉၆

၃/၉၆ က ၿပီးခဲ့တဲ့လမွာ ေရးထားၿပီးခဲ့တဲ့ ၂/၉၆ ရဲ႕ အဆက္ျဖစ္ပါတယ္။ ၉၆ ခုႏွစ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ တကၠလုိလ္သက္တမ္းမွာ အေပ်ာ္ဆုံးႏွစ္ျဖစ္လုိ႔ အခုလုိေရးျဖစ္သြားတာပါ။

အလုပ္ရွဳပ္တာ အေၾကာင္းျပၿပီး အပ်င္းထူၿပီး ၂/၉၆ ကုိ ဆက္ မေရးျဖစ္တာကုိ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေတာ္ေသးတာက ကၽြန္ေတာ့္ဆီကုိ ရင္ႏွီးသူေတြပဲ လာတာမ်ားလုိ႔ နားလည္ ခြင့္လႊတ္ၾကမယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။
(ခြင့္မလႊတ္သူမ်ား ပီတိကို မုန္႔၀ယ္ေကၽြးသြားလုိ႔ရပါတယ္။ :D)




ေဖေဖာ္၀ါရီ တလလုံး စေန၊ တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္ နဲ႔ ၾကားရက္ေတြမွာ training ဆင္းထားေတာ့ မတ္လထဲေရာက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ က်င့္သားရေနၿပီ။ ေနပူထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္တာမ်ားေတာ့ လူပံုစံမွာလည္း ပိန္ပိန္မဲမဲျဖစ္ေနကာ အစာမ၀သည့္ အလုပ္ၾကမ္းသမားပုံစံေပါက္ေနပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ေနာက္မွာ hiking အဖဲြ႔ကုိ ပါ၀င္လာ သူေတာ္ေတာ္မ်ားပါသည္။ ေနာက္မွ အဖဲြ႕ထဲကုိ၀င္ၿပီး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စိတ္၀င္စားမွဳခံရတာကေတာ့ မုိ႔မို႔ နဲ႔ သဲသဲ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ေပါ့။ မုိ႔မို႔ က လမ္းေလွ်ာက္ရင္ စားကေလး ခုန္သလုိ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ၿပီး သဲသဲကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေဘးကုိရမ္းေလွ်ာက္တတ္သည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာေလးေတြဆုိေတာ့ အားလုံးက သူတုိ႔ရဲ႕လမ္းေလွ်ာက္ပံုကုိေရာ လူကုိေရာ စိတ္၀င္စားမႈ ရွိၾကပါသည္။

မတ္လထဲမွာ မိုခမ္း training လာၿပီး လမ္းမေလွ်ာက္ျဖစ္တာ သတိထားမိလာသည္။ ေက်ာင္းမွာေတြေတာ့
`ဟဲ့ မိုခမ္း၊ နင္လမ္းလည္းလာမေလွ်ာက္ပါလား။ ေတာ္ၾကာ အမွတ္မမွီလုိ႔ ခရီးစဥ္ကို မလုိက္ရပဲေနဦးမယ္ေနာ္´
`ေအးပါဟာ၊ ငါလည္း မအားလုိ႔ပါ။´
မိုးခမ္းရဲ႕မ်က္ႏွာက သိပ္ေတာ့မေကာင္းလွ။

အပတ္စဥ္ စေန၊ တနဂၤေႏြ ေန႔တုိင္းေလွ်ာက္တာ ေက်ာင္းမွ မဂၤလာဒံုေစ်း အသြားအျပန္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဒီထက္ဆက္တုိး ေလွ်ာက္ဖို႔ကေတာ့ မလြယ္လွေပ။ မနက္အေစာ ၅ နာရီ စထြက္ကာ ေန႔လည္ ၁၁း၃၀ ေလာက္မွာၿပီးေလ့ရွိေတာ့ ဒီထက္ပုိေလွ်ာက္မယ္ဆုိရင္ ခံႏိုင္မည္မထင္။

ၾကားရက္မ်ားတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ရာတြင္ လမ္းေၾကာင္းအသစ္ အျဖစ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ပင္မ မွ ကန္ေတာ္ၾကီး ကုိတပတ္ လမ္းေလွ်ာက္သည္။ တခါတရံ အာစီတူးကုိ တပတ္ေလွ်ာက္ေလ့ရွိသည္။

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္ဖိနပ္က လဆန္းကတည္းက ပ်က္သြားကာ စီးလုိ႔မရေတာ့ေပ။ ဒါေၾကာင့္တရုတ္ျဖစ္ ေပ်ာက္က်ားဖိနပ္ကေလးကုိ မဂၤလာဒံုေစ်းမွ ၀ယ္ၿပီးစီးရသည္။ ေပ်ာက္က်ားဖိနပ္သည္လည္း လမ္းေလွ်ာက္မွဳဒဏ္ေၾကာင့္ တိုက္စားပြန္ပဲ့ကာ ခရီးစဥ္ တကယ္ထြက္ရင္ ေနာက္ ဖိနပ္ အသစ္တရံ၀ယ္ရေပဦးမည္။

ေက်ာင္းမွာ တေန႔ အာစီတူး စာတုိက္နားက ဆုိင္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ထုိင္ဖုိ႔၀င္လုိက္ေတာ့ မိုးခမ္းတေယာက္ တခါမွ မျမင္ဘူးေသးတဲ့ ေကာင္ေလးေယာက္နဲ႔ ထုိင္ေနတာကုိ ေတြ႔လုိက္သည္။ အျမဲတြဲေနက် စိုးစုိးတေယာက္ကုိ ေတာ့ မေတြ႔မိ။

မိုးခမ္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ႔သြားၿပီး
`ေဟး ပီတိ ခဏလာဦး… မိတ္ဆက္ေပးမလုိ႔၊ ဒါ ငါရဲ႕ ေမာင္ ….´
`ေအာ္…ေအး.. ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္။ ´
ၿပံဳးျပႏႈတ္ဆက္လုိက္ၿပီး ေနာက္ အငယ္ဆုံးလုိ႔သိထားေသာ မုိခမ္းမွာ ေမာင္အရင္း ရွိစရာ အေၾကာင္းမရွိလုိ႔ ေတြးမိၿပီး
`နင္ရဲ႕ေမာင္ တ၀မ္းကြဲလား…´
မိုးခမ္းက မ်က္ႏွာနီခါ ရွက္သြားၿပီး `နင္ကလည္းေလ… ´

`ေၾသာ္္´ ဆုိၿပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း သေဘာေပါက္သြားသည္။
သူ႔ေကာင္ေလးကေတာ့ မၾကည္ေတာ့ပဲ ကေလးတေယာက္ စိတ္ဆုိးေနပံုေလးျဖစ္ေနသည္။ သူတုိ႔ကုိ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတရဲ႕ြ၀ိုင္းကုိျပန္လာေတာ့ အားလုံးက
`ေဟ့ေကာင္ အဲဒီခ်ာတိတ္ကေလးက မုိးခမ္းရဲ႕ဘဲလား´
`ေအး ဟုတ္တယ္၊ ဘာလုိ႔လဲ´
`ၾကည့္ရတာ ေကာင္းေလးက စိတ္ေကာက္လုိ႔ မိုခမ္းက ေခ်ာ့ေနတဲ့ ပံုပဲ…´
ဆက္စပ္ၿပီးေတြၾကည့္ေတာ့ မိုးခမ္း လမ္းလာမေလွ်ာက္တာ ဒီေကာင္းေလးေၾကာင့္လားမသိ ဆုိတဲ့ အေတြး၀င္လာပါသည္။

အတန္းထဲမွာ ဆရာမ စာသင္ေနတုန္း ေမးခ်င္စိတ္ကုိ တားမရေတာ့ ေရွ႔တတန္းမွာ ထုိင္ေနေသာ မုိခမ္းနဲ႔စိုးစိုးတုိ႔ ခုံကုိေျပာင္းထုိင္ၿပီး
`ဟဲ့ မိုးခမ္း နင္ လမ္းလာမေလွ်ာက္တာ နင့္ေကာင္ေလးေၾကာင့္လား။´
`ဟဲ့ စာသင္ေနတယ္ေလ.. ေနာက္မွေမးပါလား´
`ငါအခု သိခ်င္လာလုိ႔ေပါ့ဟ´
`ေအး ဟုတ္တယ္။ သူက ငါ့ကုိ တျခား ေယာကၤ်ားေလးေတြနဲ႔ မေရာေစခ်င္ဘူးတဲ့။ ေနာက္ၿပီး ခရီးစဥ္ ကိုလည္း ငါ့ကုိ မလုိက္ေစခ်င္ဘူးတဲ့ဟ။´
`ဟာ နင္အဲလုိေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔ကြာ၊ နင္ေခၚလုိ႔ ငါ ဒီအသင္းထဲ၀င္လာတာ။ ေနာက္ၿပီး ခရီးစဥ္ မွာ နင္ပါေတာ့ ငါတုိ႔ပိုေပ်ာ္ေကာင္းတာေပါ့။ တကယ္ဆုိ နင္လည္းလုိက္ခ်င္လုိ႔ပဲ အသင္း၀င္ၿပီး အပင္ပန္းခံ လမ္းေလွ်ာက္ထားတာေလဟာ။ နင့္ေကာင္ေလးကုိ နားလည္ေအာင္ေျပာကြာ။´
`ေအးပါကြာ။ ခုနကလည္း ငါ သူ႔ကို အဲဒီ ကိစၥကုိေျပာေနတာ။ သူကေတာ့ ခြင့္မျပဳဘူး ျဖစ္ေနတယ္။´
`နင္ကလည္းဟာ…´

အရင္ႏွီးဆုံး သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ သူလုပ္ခ်င္ေသာဆႏၵက ခ်စ္သူ႔ဆႏၵနဲ႔ မတူညီေတာ့ အေလ်ာ့ေပးၿပီး သူ႔ဆႏၵကုိ ခ်ိဳးႏွိမ္လုိက္ရတာကုိ သိလုိက္ရေတာ့…စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားသည္။

ခ်စ္တယ္ဆုိတာ ခ်စ္တဲ့သူကုိ ငွက္ကေလးလုုိ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲမွာ ထည့္ထားျခင္း မဟုတ္ဘူးေလ။ နားလည္စြာ ခ်စ္တတ္မႈ သာလွ်င္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ စိတ္ခ်မ္းသာေစတာ မဟုတ္ပါလား။

မိုခမ္း မလာေတာ့တာကုိ သတိျပဳမိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကေမးေတာ့ သူ႔မွာ အခက္အခဲ ရွိလုိ႔ လမ္းမေလွ်ာက္ေတာ့ဘူး လုိ႔ ေျပာလုိက္ေတာ့ အားလုံးက စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားၾကသည္။

ေနာက္ဆုံး traning အျဖစ္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္မွ ေလွာ္ကား ဥယ်ာဥ္ထိ လမ္းေလွ်ာက္မွာ ျဖစ္ပါသည္္။ အဖဲြ႔၀င္ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသား အားလုံး စိတ္တက္ၾကြစြာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနေသာ ေနာက္ဆံုး training ကုိ မတ္လ ၃၁ ရက္ေန႔ မနက္ ၄နာရီမွာ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ မႏၱေလးေဆာင္ေရွ႔မွ စတင္ထြက္ခြါၾကပါသည္။ အဖဲြ႔ထဲမွာ အရင္က မျမင္ဘူးေသာ အသက္ခပ္ၾကီးၾကီး အကုိၾကီး အမၾကီး မ်ားကိုေတြ႔ရပါသည္။

`အဲဒီလူေတြက ဘယ္သူေတြလဲ´
ေဘးမွာရွိတဲ့ ခင္ေမာင္ေက်ာ္ ကုိေမးၾကည့္မိသည္။ သူက ထံုးစံအတုိင္ ဆရာၾကီးေလသံနဲ႔
`ဟာ… မင္းကလည္း အဲဒါ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကေလကြာ´

ေနာက္ေတာ့မွ ဒီ ခရီစဥ္ကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံေျခလ်င္ႏွင့္ေတာက္တက္အဖဲြ႔ခ်ဳပ္ အဖဲြ႔၀င္မ်ားပါ ပါ၀င္ပူေပါင္း တက္ေရာက္မည္လုိ႔ သိရပါသည္။ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားသည့္ သူမ်ားပါေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့။

ေက်ာင္းသူေက်ာင္သား ဆရာ၊ ဆရာမ၊ ေတာက္တက္အဖဲြ႔ခ်ဳပ္ စသည့္ အဖဲြ႔၀င္ေပါင္း ၈၀ ေက်ာ္အဖြဲ႔ဟာ ျပည္လမ္းမ တေလွ်ာက္ တက္ၾကြစြာ လမ္းေလွ်ာက္လာၾကသည္။ မဂၤလာဒံုေက်ာ္လ်င္ သာဓုကန္ ဘက္မွ တဆင့္ ေတာလမ္းအတုိင္း ေလွာ္ကားဥယ်ာဥ္ကုိ ေလွ်ာက္မည္ဟု ဆရာမ်ိဳးေျပာထားသည္။ မေလွ်ာက္ဘူးေသး လမ္းကုိ ေလွ်ာက္ရမည္ဆုိေတာ့ အားလုံးေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကသည္။ တကယ္ ေတာင္တက္ခရီးစဥ္ဆုိလ်င္ ဒီထက္အဆေပါငး္မ်ားစြာ စိတ္လႈပ္ရွားေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေကာင္းမည္ဆုိတာကုိ သိေနၾကပါသည္။

မဂၤလာဒံုေစ်းကုိေရာက္ေတာ့ မနက္ ၆း၃၀ ခန္႔ရွိၿပီ။ အဖဲြ႔၀င္အားလုံး အတူ နီးပါးေရာက္ၾကပါသည္။ အားလုံးက ေလ့က်င့္ရည္ ျပည့္၀ေနေတာ့ အစတုန္းကလုိသိပ္ၿပီး ေစာင့္စရာမလုိ႔ေတာ့ေပ။ ဆရာမ်ိဳးက

`အားလုံးဒီမွာ မနက္စာ စားဖုိ႔ မီနစ္ ၃၀ အခိ်န္ေပးပါမယ္။ ျမန္ျမန္စားလုိ႔ရမွာကုိ မွာစားၾကပါ။´

အဖဲြ႕၀င္အားလံုး အဆင္ေျပရာဆုိင္မ်ားတြင္ အလ်င္အျမန္စားၾကသည္။

စားလုိ႔မၿပီးတၿပီးတြင္ ထံုးစံအတိုင္း `ရႊီ´ ဆုိတဲ့ ၀ီစီသံကုိၾကားလုိက္ရသည္။ အားလုံးအလ်င္အျမန္တန္းစီကာ ဆရာကလူစစ္ပါသည္။ လူစစ္ရာတြင္ မိမိနီးစပ္ရာလူကုိ မေတြ႔ပါကလည္း အေၾကာင္းၾကားရပါသည္။

လူစံုလုိ႔စထြက္မည္လုပ္ေတာ့ အိပ္ယာထေနာက္က်၍ မမွီလုိက္ေသာ လွမ်ိဳး နဲ႔ အျခားအဖြဲ႔၀င္မ်ား ဘတ္စ္ကားျဖင္လုိက္လာပါသည္။ ဆရာမ်ိဳကုိေတြ႔ေတာ့ ၿပံဳးျဖီးၿဖီးလုပ္ကာ အဖြဲ႔နဲ႔အတူ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ၾကပါသည္။ ဆရာမ်ိဳးကေတာ့ မ်က္ေထာင့္ၾကီးနဲ႔ၾကည့္ကာ ဘာမွမေျပာပဲ ေရွ႔မွဆက္ထြက္သြားပါသည္။

မဂၤလာဒံုေစ်းကုိေက်ာ္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္ ရန္ကုန္စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီ ဆုိင္ဘုတ္တပ္ထားေသာ အေပါက္မွ၀င္ကာ သာဓုကန္ဘက္ကုိ သြားပါသည္။ လမ္းမတြင္ေလွ်ာက္ေနရာမွ ေတာထဲတြင္ေလွ်ာက္ရေသာအခါ လြတ္လပ္မႈကုိစတင္ ခံစားရပါသည္။ ေနကလည္း နဲနဲျမင့္လာေတာ့ နဲနဲေတာ့ ပုိပင္ပန္းလာပါသည္။

ေနာက္ကေက်ာပုိးအိတ္ကလည္ တျဖည္းျဖည္းေလးလာပါသည္။ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲတြင္ တခ်ိဳ႕က အုတ္နီခဲေတြထည့္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကေတာ ေသာက္ေရသန္႔ ၃ဗူး ေရအျပည့္ ထည့္လာခဲ့သည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ေမာရင္ေရေသာက္လုိ႔ရတယ္္၊ သူမ်ားကုိလည္း တုိက္လုိ႔ရတယ္၊ ေနာက္ ေရေသာက္လုိက္ေတာ့ အေလးခ်ိန္ေလ်ာ့သြားေတာ့ ေက်ာပုိးအိတ္ ေပါ့သြားေအာင္လုိ႔ပါ။

အေတြ႔အၾကံဳရွိတဲ့ အကုိၾကီေတြကေတာ့ ေနသိပ္မပူခင္ ျမန္ျမန္ေလ်ာက္ခုိင္းပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာသိလာတာကေတာ့ ေနပူရင္ ေခၽြးထြက္မ်ားၿပီး အရမ္းပင္ပန္းတတ္ပါသည္။

မနက္ ၉း၃၀ ခန္မွာ သာဓုကန္ေဘးမွာရွိတဲ့ သာဓုကန္ ေစတီေတာ္ကုိေရာက္ပါသည္။ ကန္ေဘာင္ေပၚမွာ အဖဲြ႔၀င္အားလုံး ေခတၱနားၿပီး ေရေသာက္ အေၾကာေလ်ာ့ျပဳလုပ္ ၾကပါသည္။

အဖဲြ႔ထဲမွာ ၀ေပမယ့္ တက္ၾကြလြန္းတဲ့ ေဒြး (ရုပ္ရွင္မင္းသား ေဒြး ႏွင့္ တိုက္ဆုိင္စြာ နာမည္တူျခင္းသာျဖစ္ပါသည္) ကေတာ့ အားလုံးထုိင္ေနခ်ိန္မွာ ကန္ေဘာင္ႏွင့္ ေစတီၾကားမွာရွိေသာ ခပ္မတ္မတ္ဆင္ေျခေလ်ာကုိေျပးတက္သြားပါသည္။

`ေဟး ေဒြး ၿပီးရင္ ျပန္မဆင္း ႏုိင္ပဲေနမယ္ ျပန္ဆင္းလာေတာ့…´
အားလုံးက ေျပာေပမယ့္ သူကေတာ့ မေလ်ာ့ပဲ ဆင္ေျခေလ်ာထိပ္ တံတုိင္းေျခထိ ေရာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားၿပီး တက္သြားပါသည္။ ထိပ္ေရာက္ေတာ့ ေနာက္ကုိလွည့္ၾကည့္ကာ

`အမေလး..အမတ္ၾကီးပဲ…´
ၾကိဳးစားၿပီး ေနာက္ျပန္ဆင္းၾကည့္သည္။ မဆင္းရေတာ့ ေရာက္ေနတယ့္ေနရာေနမွာ လွည့္ထိုင္ၿပီး ဖင္နဲ႔ထိုင္ခ်ကာ ဆင္းဖုိ႔ၾကိဳးစားၾကည့္သည္။ မရေပ၊ ပါးစပ္ကေတာ့ ေအာ္ေနသည္။
`လုပ္ၾကပါဦး မဆင္းရဲေတာ့ဘူး… ဘယ္လုိဆင္းရမလဲ´
`မင္းကုိေျပာသားပဲ မတက္ပါနဲ႔ဆုိ…´
`ေအးေလး.. နင့္ ခႏၱာကုိယ္နဲ႔ ေဆာ့တာကုိ နည္းေတာင္ နည္းေသးတယ္။ ´
`ဒီအတုိင္း ဆင္းလုိ႔မရင္ လြယ္လြယ္ေလးရယ္ လိွမ့္ခ်လုိက္…´
`လိွမ့္ခ်လုိက္လုိ႔ကေတာ့ ေရကန္ထဲ က်သြားမွာ တခါတည္းပဲ…´
အားလုံးက တေယာက္ေပါက္နဲ႔ ေနာက္ေျပာင္ေနၾကသည္။

ေခါင္းေဆာင္ ဆရာမ်ိဳးက ေရာက္လာၿပီး
`ကဲ ဆင္းမရလည္းေနခဲ့ေတာ့ ငါတုိ႔က ဆက္သြားေတာ့မယ္´
`အာ.. ဆရာ ခဏေစာင့္ပါ ကၽြန္ေတာ္ ရေအာင္ဆင္းပါ့မယ္´
ေဒြး တေယာက္ၾကိဳးစားကာ ဖင္တရြတ္တုိက္ကာ ဆင္းလာပါသည္။ သစ္ရြက္ေျခာက္မ်ားနဲ႔ ေလ်ာဆင္းရင္ သစ္ငုတ္ကေလးမ်ားက သူ႔ကုိထုိးမိတုိင္း အား အား နဲ႔ေအာ္ ကာ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ကန္ေဘာင္ကုိ ျပန္ဆင္းလာႏိုင္ပါသည္။

`ရႊီ…´
`ကဲ ဆက္ေလွ်ာက္မယ္။ ေလွာ္ကားကုိေရာက္ဖို႔လုိေသးတယ္။ ေနပူလာၿပီ ျမန္ျမန္ေလ်ာက္ၾကပါ´

သာဓုကန္ ကစၿပီး ေလွ်ာက္ကတည္း က လြန္တီးေခါင္မ်ားသာျဖစ္ၿပီး အရိပ္လုံး၀မရွိပါ။ ေနကလည္း ေတာ္ေတာ္ျမင့္လာေသာေၾကာင့္ ပင္ပန္းလာၿပီျဖစ္သည္။

`ေရဆာလား၊ ေရေသာက္မလား…´ ေရကုန္ခ်င္လုိ႔ အနားမွာရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ လုိက္ေမးေနသည္။
`ေဟး.. ပီတိ မင္းက ေရကုန္ခ်င္တုိင္းလုိက္တုိက္ေန… ငါကေတာ့ မေသာက္ခ်င္ဘူး.. ကုန္ခ်င္ရင္ သြန္ပစ္လုိက္…´

ဦးထုပ္ပါေပမယ္ ေနျပင္းျပင္ပူလာေတာ့ ေခါင္းကုိကခ်င္သလုိေတာင္ျဖစ္လာသည္။ ဆက္ေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ ေလွကားကုိသြားတဲ့ ေျမနီကားလမ္းမကုိေရာက္လာသည္။ ေနကေတာ့ ေခါင္းေပၚတည့္တည့္မွာ ခ်စ္ခ်စ္ေတာက္ပူလ်က္ရွိေနသည္။

ေရွ႔နားမွာ မသူဇာ နဲ႔ မကလ်ာ၊ ေနာက္ေတာ့ ကုိထြန္းလွေအာင္ တုိ႔ နားေနတာကုိေတြ႔ရသည္။
`ေနပူထဲမွာ ဘာလုိ႔နားေနတာလဲ။ နဲနဲေလွ်ာက္လုိက္ ေရာက္ေတာ့မယ္။ ´
`နားေနတာမဟုတ္ဘူး။ သူဇာ ဆက္မေလွ်ာက္ႏုိင္လုိ႔ ရပ္ေနတာ။´
`ပီတိ ေရက်န္ေသးလား..´
`က်န္ေသးတယ္.. ေရာ့´
ေရ တဗူးအျပည့္က်န္ေသးတာကုိ လွမ္းေပးလုိက္သည္။

ထိုစဥ္ ဘတ္စ္ကားအလြတ္တစီး လာေနတာေတြ႔ေတာ့ ေယာကၤ်ားေလးမ်ားက ကားကုိတားၿပီး အၾကိဳအေၾကာင္းရွင္းျပကာ ဆက္မေလွ်ာက္ႏုိင္ေသာ မိန္းကေလးမ်ားကုိ တင္ေပးလုိက္သည္။

ေနာက္ထပ္နာရီ၀က္ေလာက္ေလွ်ာက္လုိက္ေတာ့ ေလွာ္ကားဥယ်ာဥ္အ၀င္၀က ဆုိင္ေတြကုိ လွမ္းေတြ႔လုိက္ရသည္။
ဒီေန႔ပန္းတုိင္ကုိေတာ့ ေအာင္ျမင္စြာေရာက္ခဲ့ၿပီ။ သစ္ပင္ရိပ္မွာ အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ အဖဲြ႔ေတြနဲ႔အတူ ေရေသာက္ကာ နားရင္း စကားေျပာေနပါသည္။ အနားကုိ ေက်ာ္ေက်ာ္ ေရာက္လာေတာ့

`ေက်ာ္ေက်ာ္ … ေမာေနၿပီလား…´
`ေျပာခ်င္ပါဘူး ပီတိရယ္.. ေအာင္မေလး လုိ႔ေတာင္ မေအာ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး…´
သူက ေအာင္မေလးကို အက်ယ္ၾကီးေအာ္ၿပီးေတာ့မွ မေအာ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူးဆက္လုိက္ေတာ့ အနားကေစ်းသယ္ေတြေတာင္ ၿပံဳးစိစိျဖစ္ကုန္သည္။

အေမာလည္းေျပာေရာ ဗုိက္ဆာလာျပန္သည္။ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အကုန္လုံးမေရာက္ေသးဘူး၊ ေစာင့္ရရင္လည္း ဘယ္ေလာက္ၾကာမွန္းမသိေတာ့ ဆရာ့ထံခြင့္ေတာင္းၿပီး အနားမွာရွိတဲ့ ထမင္းဆုိင္မွာ ေန႔လည္စာ စားေသာက္လုိက္ပါသည္။ အခ်ိန္ကေတာ့ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီေက်ာ္ေနၿပီ။

ေနာက္ဆံုး ဘက္ကင္း ေရာက္လာေတာ့ ဆရာက တန္းမစီေစပဲ ေန႔လည္စာ စားခြင့္ျပဳလုိက္ပါသည္။ စားၿပီးေတာ့မွ အရိပ္ေကာင္းေသာေနရာတြင္ အဖဲြ႔၀င္မ်ားအားလံုး ၀ိုင္းထုိင္ကာ အဖဲြ႔ခ်ဳပ္မွ အကုိၾကီးေတြနဲ႔ ဆရာမ်ိဳးက မိတ္ဆက္ေပးပါသည္။
`အခု ဆရာတုိ႔သြားမယ့္ ခရီးစဥ္မွာ သီဆုိဖုိ႔ သီခ်င္းတိုက္မွာျဖစ္တယ္။ သီခ်င္းေတြကုိ ကုိလွမင္းက ေရွ့ကေနဆုိေပးပါလိမ့္မယ္။´

ေျခလ်င္ခ်ီတက္မယ္ ေတာင္တက္အဖြဲ႔လာၿပီ၊ ရည္ရြယ္ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ ကုိယ္လက္ၾကံ့ခိုင္မည္။ ….အစျပဳတဲ့ သီခ်င္းကုိ စသီဆုိျပပါသည္။ ေနာက္တပုဒ္ကေတာ့ သူ ျမန္မာစာသားထည့္ထားၿပီး အခုခရီးစဥ္ အတြက္ စပ္ထားေသာသီခ်င္တပုဒ္ ျဖစ္ပါသည္။ အားလုံးေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ သီခ်င္းတိုက္ၿပီးေတာ့ ဆရာမ်ိဳးက စကားဆက္ေျပာပါသည္။

`အခုသြားမယ့္ ခရီးစဥ္က အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ သြားမွာျဖစ္တယ္။ အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ သြားတဲ့အခါမွာ ကုိယ္ပုိင္လြတ္လပ္ခြင့္ေတြကုိ စေတးရမွာ ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ္လုိ႔ မိမိ တေယာက္တည္း ေဆာင္ရြက္လုိ႔မရႏုိင္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြကုိ အဖဲြ႔စည္း အေနအထားနဲ႔ရမွာျဖစ္တယ္။ အဖဲြ႔အစည္းနဲ႔လုပ္တဲ့အခါမွာ One for all, and all for one ဆုိတဲ့စိတ္ဓာတ္ထားၿပီး လုပ္သြားရင္ အားလုံးအဆင္ေျပသြားမွာပါ။
ေနာက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ အမွတ္ေတြကုိစီစစ္ၿပီး လုိက္ပါခြင့္ရတဲ့ လူေတြနဲ႔ တပ္စိတ္ ဖဲြ႔စည္ပုံကုိ လာမယ့္ ဗုဒၶဟူးေန႔ ညေနမွာ အာစီမွာ ကပ္ထားမွာျဖစ္တယ္။ အခု ေျပာစရာရွိတာကေတာ့ဒီေလာက္ပါပဲ။ ဆရာတုိ႔ ေက်ာင္းကုိ ျပန္ဖို႔ ကားေတြ စီစဥ္ထားတယ္။´

ခရီးစဥ္အတြက္ကေတာ့ ေလ့က်င့္ေရးၿပီးဆုံးသြားၿပီျဖစ္ပါတယ္။

ဗုဒၶဟူးေန႔ ညေနမွာ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ပင္မထဲက အာစီကုိ၀င္ၿပီး ခရီးစဥ္ကုိ လုိက္ပါခြင့္ရတဲ့ လူစာရင္းကုိ၀င္ၾကည့္ေတာ့ အျခားသူငယ္ခ်င္းေတြပါ လာေရာက္ၾကည့္ေနၾကတာကုိ ေတြ႔ရသည္။ မိမိလုိက္ပါခြင့္ရမည္ကုိ သိေနေသာ္လည္း စာေမးပြဲေအာင္စာရင္းၾကည့္သလုိ စိတ္လႈပ္ရွားေနမိပါသည္။ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က တပ္စိတ္ ၉ မွာ အဖဲြ႔၀င္၊ ကုိမ်ိဳးခ်စ္က တပ္စိတ္ ၉ ရဲ႕ တပ္စိတ္မႈး၊ ေမာင္ၾကီးက တပ္စိတ္ ၉ ရဲ႕ ေဆးမွႈး အျဖစ္ေၾကျငာထားသည္ကုိ ကုိေတြ႔လုိက္ရပါသည္။

ေသခ်ာၾကည့္လုိက္ေတာ့ အားလုံးေပါင္း တပ္စိတ္ ၉ စိတ္ရွိပါသည္။ တပ္စိတ္ တစိတ္လွ်င္ ၈ ေယာက္စီ ဆုိေတာ့ အားလံုးေပါင္း ၇၂ ေယာက္။ အုပ္ခ်ဳပ္သူ ဆရာ၊ဆရာမ စုစုေပါင္ ၇ေယာက္ဆုိေတာ့ စုစုေပါင္း အဖဲြ႔၀င္ ၇၉ ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တေတြ စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ေျပာေနၾကတာကေတာ့ ခရီးစဥ္ေၾကာင္းပဲျဖစ္ပါသည္။ အားလုံးစိတ္ထဲမွာ အခုေလာေလာဆယ္ ဒီအေၾကာင္းပဲရွိေနၾကပါသည္။

ခရီးစတင္္ထြက္မည့္ ဧၿပီလ ၉ ရက္ေန႔ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ ကုိ အားလုံးေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကရင္း….

သြားမည့္ ခရီးစဥ္ကေတာ ခ်င္းျပည္နယ္ ကန္ပက္လက္ျမိဳနယ္မွာရိွတဲ့့ အျမင့္ေပ ၁၀၅၀၀ ရွိ ေခါႏူးသုမ္ ေခၚ နတ္မေတာင္ ေခၚ Mt. Victoria ျဖစ္ပါတယ္။

Read More...

Tuesday, October 30, 2007

How Addicted to Blogging Are You?

ကုိမင္းရဲ႕ “ဘေလာက္ စြဲေနၿပီလား” ကေနရတဲ့လင့္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဘေလာက္ေရာဂါ စမ္းသပ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့

65%How Addicted to Blogging Are You?

Free Maryland Personals


Read More...

Saturday, October 27, 2007

၂/၉၆ - တတိယပိုင္း

`အားလုံး ဒီမွာတန္းစီမယ္။ ၁၀ ေယာက္ တစ္တန္းစီ စီပါ။ ပုိေနရင္ အတန္းအသစ္စီပါ။ ´
ေခါင္းေဆာင္ဆရာ ဦးမ်ိဳးသန္႔က အားလံုးကုိ ေအာ္ေျပာလုိက္ပါသည္။

အားလုံးတန္းစီၿပီးေတာ့
`အခု ေက်ာင္းကုိ ျပန္လမ္းေလွ်ာက္မယ္။ Training ကနဲနဲ ေ၀းေတာ့ အသစ္စေလွ်ာက္တဲ့သူေတြ နဲ႔ ဆက္မေလွ်ာက္ႏိုင္ေတာ့တဲ့သူေတြ ဒီက ဆရာနဲ႔ ျပန္လုိက္သြားလုိ႔ရတယ္။ ဒီဆရာက သြားစရာရွိလုိ႔ ဒီကေန Bus နဲ႔ျပန္မွာ။´ ဆုိၿပီး နဲနဲ ၀၀ ပုပု ဆရာကုိ ညႊန္ျပပါသည္။

အဲဒီဆရာကေတာ့ ပင္းယေဆာင္က Hall Tutor ဆရာစိန္ ျဖစ္ပါတယ္။ အစကေတာ့ သူ႔ကုိ သိပ္မၾကည္ပါဘူး။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ တခါက အေဆာင္မွာ ဂဏန္းသခၤ်ာတြက္ခ်က္ေရး ေလ့က်င့္တာ ေတြ႔သြားေတာ့ ဆက္တြက္လုိ႔မရေအာင္ ဘုရင္ေတြ ဘုရင္မေတြ ကုိ ဖမ္းသြားလုိ႔ပါ။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာတပည့္ သူငယ္ခ်င္း အရင္းလုိျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ဆက္ၿပီး
`လမ္းေလွ်ာက္တဲ့သူေတြ၊ ဒီကေနေလွ်ာက္ၿပီး ၈မုိင္က်မွ နားမယ္။ ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ပါ။ မဟုတ္ရင္ ေနပူလာၿပီး ပုိပင္ပန္းပါမယ္။ ကဲ ႏွစ္ေယာက္တစ္တြဲ တန္းစီမယ္။ ေရွ့က ရက္ကင္းကုိ ေက်ာ္မတက္ပါနဲ႔ ေနာက္က ဘက္ကင္း ေနာက္မွာခ်န္ မေနပါနဲ႔။ ဆက္မေလွ်ာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆုိရင္ နာမည္နဲ႔ အတန္းကုိ ဘက္ကင္း ေျပာသြားပါ။ အားလုံး စည္းကမ္းတက် ေလွ်ာက္ပါ။´


ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အျပန္ကုိလည္း လမ္းေလွ်ာက္ျပန္မယ္လုိ႔ ဆံုးျဖစ္ထားေတာ့ ဆရာစိန္ ေနာက္ကုိ မလုိက္ေတာ့ပါ။ မိုခမ္းကေတာ့ေျပာပါသည္။
`နင္ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ေတာ့ရင္ ျပန္လုိက္သြာေလ Busကား နဲ႔´
`မလုိက္ေတာ့ပါဘူး။ ငါေလွ်ာက္ႏိုင္မွာပါ။´
နဲနဲဟန္လုပ္ၿပီးေျပာေပမယ့္ ေျခဖ၀ါးက ေတာ္ေတာ္နာေနသည္။ ပုိက္ဆံပါမလာတာ ကတေၾကာင္း ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဒီလမ္းကုိေလွ်ာက္မယ္လုိ႔ ဆံုးျဖစ္ထားတာကတေၾကာင္း ဆုိေတာ့ Busကား မလုိက္ေတာ့ဘူး။

အားလုံးတန္းစီၿပီး ဓာတ္ဆီဆုိင္ကေန လာရာလမ္း ျပည္လမ္းမၾကီးအတုိင္း လွည္းတန္းဘက္ကုိ ျပန္ထြက္လာခဲ့သည္။ စေလွ်ာက္ခါစမွာေတာ့ ေျခေတာက္က ေတာ္ေတာ္နာေနသည္။ ေသြးေအးသြားလုိ႔ထင္ပါတယ္။ ၾကိဳးစားေလွ်ာက္ရင္ ခဏေနေတာ့ နဲနဲအဆင္ေျပသြားၿပီး ေလွ်ာက္လုိ႔ရသြားပါသည္။
ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကိုယ့္ေရွ႔မွာေရာက္သြားၾကၿပီ။ တကယ္ ေတာင္တက္ခရီးကုိ သြားေတာ့မယ္ ဆုိရင္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားမွ ဆုိတဲ့ အသိက ပထမဆုံး training မွာတင္ပဲ နားလည္လုိက္ပါသည္။

ၾကိဳးစားၿပီး အျမန္ေလွ်ာက္ေပမယ့္လည္း ေျခေတာက္ကနာေနေတာ့ ေလွ်ာက္လို႔အဆင္မေျပပါဘူး။ ေလတပ္နား ျပန္ေရာက္္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြကုိ မေတြ႔ေတာ့လုိ႔ေတာ္ေသးတယ္။ ေတြ႔မ်ားျပန္ေတြ႔ရင္ အဟားခံေနရဦးမယ္။

ဘက္ကင္း ေနာက္မွာမေလွ်ာက္နဲ႔ဆုိေပမယ့္ ဘက္ကင္း ကုိမ်ိဳးခ်စ္တုိ႔ကေတာ့ ျမန္ျမန္ မေလွ်ာက္ႏိုင္ေတာ့တဲ့သူေတြကုိ
`ျဖည္းျဖည္း ေလွ်ာက္လာၾက။ သြားႏွင္ေတာ့မယ္။´
ဆိုၿပီး ေျပာေျပာဆုိဆုိ ေက်ာ္တက္သြားၾကပါသည္။ ဆရာေျပာသလုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနာက္က မေလွ်ာက္ပါ။ ေနာက္မွာေနရမယ့္သူေတြက မေနတာျဖစ္ပါသည္။

ဒီလုိနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ၈မုိင္နားေရာက္လာပါသည္။ နားရေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ ၾကိဳးစားေလွ်ာက္ေပမယ့္ ေျခဖ၀ါးက မီးစနဲ႔ထုိးသလုိပူေနကာ ေထာက္လုိက္တုိင္းနာေနပါသည္။ ေလွ်ာက္ေနသည့္ပံုစံကေတာ့ ေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့။

၈မိုင္ေရာက္ေတာ့ နားေနတဲ့သူေတြကုိမေတြ႔ပါဘူ။ ကုိမ်ိဳးခ်စ္တုိ႔ အဖြဲ႔ကုိပဲေတြရၿပီး
`ဆရာတုိ႔က ၾကာေနေတာ့ မေစာင့္ေတာ့ဘူး သြားႏွင့္ၿပီး။ သိပ္ၾကာၾကာမနားနဲ႔ ေတာ္ၾကာ အရမ္းေနာက္က်ေနမယ္။´

ဟမ္ ၊ သူတုိ႔က ဆရာ့အတုိင္းပဲ ေျပာေနလုိက္တာ လုိ႔ထင္မိသြားသည္။ ေအာ္ ဒါေၾကာင့္ hiking မွာ backing ဆုိတာ နာမည္ၾကီးတာေပါ့ လုိ႔ ေနာက္ေတာ့ သေဘာေပါက္သြားပါသည္။

တခ်ိန္မွာ ကိုယ္က ဘက္ကင္း တာ၀န္ယူရမယ္လုိ႔ ဘယ္လို႔မွ မေတြးထားမိခဲ့ပါ။

နဲနဲျပီးေတာ့ ကုိမ်ိဳးခ်စ္ဆုိတဲ့လူက
`ကဲသြားမယ္ ထေတာ့´
`နဲနဲေတာ့ နားပါရေစဦး ေမာလုိ႔ပါ´ zoo. က အမ တေယာက္ကေျပာရွာသည္။
`ေက်ာင္းေရာက္မွနား။ ဒီမွာနားရင္ ေနပူတယ္။´
ဟင္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ေနပူမွာကုိ ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ။

မေလွ်ာက္လုိ႔ရလည္းမရ။ မေလွ်ာက္ရင္ ဆြဲထူမယ့္ပုံနဲ႔ေျပာေနေတာ့လည္း ၾကံဳးရုံးထကာ ေလွ်ာက္မယ္ျပင္ရပါေတာ့သည္။ ေျခေထာက္ ေထာက္လုိက္ရင္ပဲ ေတာ္ေတာ္နာေနတာ လမ္းမ်ားေလွ်ာက္ရင္ျဖင့္ အသဲခုိက္ေပေတာ့မည္။

`ၾကိဳးစားထား ေရာက္ေတာ့မယ္´
Hiking ေရာက္ေတာ့မယ္ ဆုိတာ နဲနဲသေဘာေပါက္လာၿပီ။

စိတ္ထဲမွာ နာေနေသာစိတ္ကုိ မေရာက္ေအာင္ လွမ္းေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြကုိ လုိက္ေရတြက္မိေနသည္။ ဒီနည္းက ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပသြားသည္။ ေက်ာင္းေကြ႔ကုိေက်ာ္ အင္းလ်ားကန္ေဘာင္နားကုိေရာက္ေတာ့ မွာ ေက်ာင္းကုိေရာက္ေတာ့မွာပါလား ဆုိတာ အသိေရာက္လာသည္။

`ကဲ ဒီတခါ တကယ္ ေရာက္ေတာ့မယ္ ၾကိဳးစားထား။´
ကုိယ္ကုိကုိယ့္ အားေပးရင္ဆက္ေလွ်ာက္လုိက္ပါသည္။

ေက်ာင္းထဲကုိ Eco ဘက္္အေပါက္က ေထာ့က်ိဳးက်ိဳးနဲ႔၀င္။ အုိး ေကာင္မေလးေတြအမ်ားၾကီးပါလား ေက်ာင္းထဲမွာ။ တခ်ိဳ႔က ၾကည့္ၿပီး ျပံဳးစစ၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့
`ဘယ္ကုိသြားလုိ႔ ဒီလုိျဖစ္တာလဲမသိဘူး… သနားပါတယ္ေနာ္…´

`ဘယ္မွမသြားဘူးေဟ့၊ လမ္းေလွ်ာက္လုိ႔ ေျခေထာက္ေပါက္တာဟဲ့…´ စိတ္ထဲကပဲ ေျပာလုိက္မိသည္။ ေအးေပါ့ကြာ တူျဖစ္တုန္းကထုခဲ့တာ ေပျဖစ္ေတာ့ခံေပါ့။

အရင္တုန္းက လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ခဏေလးနဲ႔ ၿပီးသြားတဲ့ အဓိပဓိလမ္းကလည္း ဘာလုိ႔ အခုမွရွည္ေနတယ္မသိဘူး။ ေထာ့က်ိဳး ေထာ့က်ိဳးနဲ႔ မႏၱေလးေဆာင္ကို ျပန္ေရာက္လုိ႔လာပါၿပီ။

စၿပီး ေရာက္ေတာ့ အားေပးၾကတာကေတာ့ ရီလုိက္တဲ့ အသံပါပဲ။ သူမ်ား ဒုကၡခံၿပီး လမ္းေလွ်ာက္လာကုိ ရီစရာလုိ႔ ျမင္တတ္တယ့္သူေတြကုိ အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္ စိတ္ထဲ ေထာင္းကနဲျဖစ္သြားပါသည္။

ေနာက္ေတာ့ ဆရာက `ဒါဟာ ရီစရာ မဟုတ္ဘူး။ ၾကိဳးစားၿပီး ဇြဲ နဲ႔ေလွ်ာက္တာ အားေပးရမွာ။´
ေက်းဇူးပါဆရာ။ ကၽြန္ေတာ္ေလွ်ာက္တာ ပီတိ နဲ႔ပါ။

အဲ့ဒီေတာ့မွာ အားလုံးက ေနာက္ဆံုးေရာက္လာတယ့္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေက်ာင္းသူတေယာက္ ကုိ လက္ခုပ္တီးၿပီး ၾကိဳပါတယ္။ ေအာ္ ဒီလုိေတာ့လည္း အားတက္စရာပါပဲလား။

အခ်ိန္ကုိၾကည့္ေတာ့ ေန႔လည္ ၁၂နာရီနီးပါး ။ မိုခမ္းကုိေမးၾကည့္ေတာ့ ေစာင့္ေနရတာ နာရီ၀က္ေက်ာ္ေနၿပီတဲ့။

ခ်က္ခ်င္းပဲ ေစာင့္ေနတဲ့ လမ္ေလွ်ာက္အဖဲြ႔ေတြက တန္းစီးကာ ဆရာက စကားေျပာပါသည္။

`ဒီေန႔ training က နဲနဲေတာ့ ပုိပင္ပန္းမယ္။ ဒီလုိ အပင္ပန္ခံထားမွ တကယ္ ေတာင္တက္သြားတယ့္အခါ သက္သာမွာ ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ စေန တနဂၤေႏြ မွာ တျဖည္းျဖည္းပုိလုပ္သြားမွာျဖစ္တယ္။ အခုလမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့လူေတြအားလံုး ခရီးစဥ္ကုိလုိက္ဖုိ႔ မေခၚပါဘူး။ အပတ္စဥ္ ပုံမွန္လမ္းေလွ်ာက္တဲ့လူေတြကုိ အမွတ္ေပးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ လုိအပ္တဲ့ အမွတ္ျပည့္တဲ့လူေတြကုိ ေနာက္ဆံုး training အျဖစ္ကုိ မတ္လ ၃၁ ရက္မွာ ဒီကေန ေလွာ္ကားကုိ ေလွ်ာက္မွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ training မွာ ၿပီး ေအာင္ေလွ်ာက္ႏုိင္တဲ့ သူေတြကုိပဲ ေတာင္တက္ခရီးစဥ္မွာ ေခၚမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီခရီးစဥ္ဟာ ၁၉၈၆ ခုႏွစ္ေနာက္ပုိင္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အေနနဲ႔ ပထမဆံုး သြားခြင့္ရတဲ့ ခရီးစဥ္ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း ေတာင္တက္ခရီးစဥ္ေတြ သြားခြင့္ရဖုိ႔ဆုိတာ အခုသြားမယ့္ ခရီးစဥ္နဲ႔ဆုိင္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ဘာမွ အမွားမရွိခ်င္ဘူး။ ´

စကား အရွည္ၾကီးေျပာၿပီး ထံုးစံအတုိင္း ဆရာက စကားေျပာရင္ မ်က္စိမွိတ္ကာ အားယူၿပီး ဆက္ေျပာပါတယ္။

`ေနာက္ၿပီး အားလုံး စည္းစည္းလုံးလံုး ညီညီညြတ္ညြတ္နဲ႔ လုပ္ေဆာင္မွ သြားမယ့္ ခရီးစဥ္က ေအာင္ျမင္မွာပါ။ သူမ်ား အခက္ရွိတာကုိ ကူညီရမယ္။ အဲဒါကုိ ေနာက္တာေျပာင္တာ ေလွာင္တာေတြ မလုပ္ပါနဲ႔။ ဒီဟာက အင္မတန္ အေရးၾကီးပါတယ္။´

`ေနာက္အပတ္က စၿပီး အားလံုး လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေက်ာပိုးအိတ္လြယ္ပါ။ ေနာက္ အေလးအပင္ေတြထည့္ၿပီး ေလ့က်င့္ပါ။ ဒါမွာ အေလ့အက်င့္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေျပာစရာရိွိေသးလဲ။ ´

`မရွိပါဘူး…´

`မရွိရင္ သြားလုိ႔ရပါၿပီ။ မနက္ျဖန္မွာလည္း ဒီေန႔အတုိင္း ဓာတ္ဆီဆုိင္အထေလွ်ာက္မယ္။ ´

ပထမဆံုးေန႔ကုိ ေအာင္္ျမင္စြာ လမ္းေလွ်ာက္ႏုိင္ခဲ့ၿပီ။ အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ေတာင္ အံ့ၾသပါသည္။ ဒီေန႔ေလွ်ာက္ၿပီးေတာ့ ေနာက္ေန႔ေတြမွာ ဆက္ေလွ်ာက္ႏုိင္တယ္ဆုိတာ ပုိမုိယံုၾကည္သြားပါျပီ။

ေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ေလွ်ာက္ရင္း အေဆာင္ကုိျပန္လာၿပီး ေရမိုးခ်ိဳး။ ၿပီးေတာ့ တခါတည္း ပစ္လွဲအိပ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္း ပင္ပန္းပါသည္။ အိပ္ယာေပၚမွာလွဲေနရင္နဲ႔ ဗိုက္အရမ္းဆာေလာေတာ့ အေဆာင္ေနာက္မွာ ရွိတဲ့ ထမင္းဆုိင္ကုိ ၾကိဳးစားသြားၿပီး ေန႔လည္စာစားပါသည္။ ေတြ႔တဲ့လူအေပါင္းကုိ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေၾကာင့္ ေထာ့နဲ႔ ျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာ ရွင္းျပရတာမ်ားေတာ့ စာကုိခ်ိတ္ထားခ်င္စိတ္ေပါက္လာပါသည္။
အေဆာင္ျပန္ေရာက္ၿပီး အိပ္လုိက္တာ သူငယ္ခ်င္း စိုးျမင့္ ညေနစာ အေဆာင္ထမင္းစားဖို႔ လာႏွိဳးမွ ႏုိးပါေတာ့သည္။

တကုိယ္လုံးကုိင္ရိုက္ထားသလုိနာက်င္ေနတုန္း။ ေျခေထာက္ႏွစ္ဘက္စလုံးမွာလည္း အရည္ၾကည္ဖု အၾကီးၾကီး ေတြက အျပည့္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္လည္း ေထာ့နဲ႔နဲ႔ ျဖစ္တုန္း။


ေနာက္ေန႔ တနဂၤေႏြေန႔မွာတာ့ training ကုိဘယ္လုိမွ မသြားႏိုင္ခဲ့။ ျမိဳ႕ထဲက အိမ္ကုိသြားၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ဖိနပ္ကုိ သြားယူပါသည္။ ဟိုကုိေရာက္ေတာ့ အမေတြက ေျခေထာက္ကုိၾကည့္ၿပီး အရည္ၾကည့္ဖုေတြကုိ ေဖာက္လုိက္မွ သက္သာမွာဆုိၿပီး ေဖာက္လုိက္ၿပီး ေဆးထည့္ေပးလုိက္ေတာ့မွ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ နဲနဲ အဆင္ေျပသြားပါသည္။ အရည္ၾကည္ဖုေတြက အၾကီးၾကီးေတြဆုိေတာ့ ကုိယ့္ဘာသာကုိဆုိေတာ့ မေဖာက္ရဲဘူး။ လမ္းကုိေတာ့ ဒီတပတ္နားၿပီး ေနာက္တပတ္မွပဲ ျပန္ေလွ်ာက္ေတာ့ရေတာ့မွာေပါ့။

ေက်ာင္းမွာ ေရာက္ေတာ့ ေခ်ာင္းသာအေတြအၾကံဳေတြေျပာေနသာ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ နားေထာင္ေပးရေတာ့ပါသည္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အရမ္းေပ်ာ္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ ခရီးကုိ မလုိက္မိပဲ ေျခလ်င္ေတာင္တက္ training လုိက္မိတာ ေနာင္တရမိသလုိပါပဲ။

မိုးခမ္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ပံုစံကုိ စုိးစုိးကုိေျပာၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကုိ ေနာက္ေနပါေသးတယ္။

ၾကာသာပေတးေန႔ေလာက္က်ေတာ့ ေတာ္ေတာ္သက္သြားၿပီ။

စေနေန႔မွာ လမ္းျပန္ေလွ်ာက္ေတာ့
`ဟိုေန႔က ေကာင္းေလးလမ္းျပန္ေလွ်ာက္တယ္ဟ။´ ဆုိတဲ့ အသံကုိၾကားလုိက္ပါတယ္။
အမၾကီစတုိင္နဲ႔ တေယာက္က (ဟုိတေန႔က ရီတဲ့ အထဲမွာပါတယ္ဆုိတာ မွတ္မိပါသည္။)

`ငါတုိ႔က နင့္ကုိ ပထမဆံုးေန႔မွာတင္ လန္႔သြားၿပီး ေပ်ာက္သြားၿပီ ေအာက္ေမ့ေနတာ´
`မဟုတ္ပါဘူး။ ေျခေထာက္မွာ အရည္ၾကည္ဖုေတြေၾကာင့္ အေလွ်ာက္ႏိုင္လုိ႔ပါ။ ´
`ဘယ္လုိလဲ သက္သာသြားၿပီလား။ ´
`ဟုတ္ေတာ္ေတာ္သက္သာသြားပါၿပီ။´

ဒီလုိနဲ႔ တျခားအဖြဲ႔သားေတြ နဲ႔ ခင္လာပါသည္။ Training ဆင္းေနတုန္းမွာေတာ့ အဖဲြ႔ေလးေတြ ကြဲေနတုန္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ စခင္မိတာကေတာ့ ပင္းယေဆာင္က ပထမႏွစ္က တရုတ္ေလး နဲ႔ ကုလားေလး ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္။ ေနာက္ေတာ့ ရတနာေဆာင္က တတိယႏွစ္ နဲ႔ ေနာက္ဆံုးႏွစ္က အမၾကီးမ်ား။

ဒီလုိနဲ႔ အပတ္စဥ္ စေန၊ တနဂၤေႏြတုိင္း နဲ႔ တခ်ိဳ႔ ၾကားရက္ေတြမွာပါ ေလွ်ာက္ရင္ ေဖေဖာ္၀ါရီလကုန္ေလာက္မွာ မဂၤလာဒုံေစ်း အထိ တုိးေလွ်ာက္ၿပီး training ဆင္းရသည္။ ၾကားရက္မွာဆုိရင္ေတာ့ အင္းလ်ားကန္ေဘာင္မွာ ရွိတဲ့ ေလွကားမ်ားကုိ တက္လုိက္ ဆင္းလုိက္လုပ္ၿပီး ေလ့က်င့္ပါသည္။

အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ေနာက္ေျပာင္တတ္မွဳေၾကာင့္ တေယာက္ေသာ သူငယ္ခ်င္း စိတ္ဆိုးဖူးပါသည္။

အျဖစ္ကဒီလုိ။ အင္းလ်ာကန္ေဘာင္ကုိ တက္သည့္ ေလွကားတစ္ခုက နဲနဲ က်ဥ္းပါသည္။ တေယာက္ခ်င္းသာ ေျပးတက္လုိ႔ အဆင္ေျပေတာ့ ေနာက္ကေန ေရွ႔ကလူေတြကုိ ေစာင့္ၿပီးမွာသြားရပါသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေက်ာင္းသူေတြက ေရွ႔ကေလွ်ာက္ေလ့ရွိေတာ့၊
`ladies first…´ ကၽြန္ေတာ္ကေအာ္လုိက္ပါသည္။
ေက်ာင္းသူေတြၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ေနာက္က ေက်ာင္းသားတေယာက္က ေနာက္ကဆက္ လုိက္ဖို႔ျပင္ပါသည္။ ေနာက္ကေနေက်ာ္တက္လာေသာ ဆရာၾကီးပံုစံနဲ႔တစ္ေယာက္ေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေနာက္ခ်င္တာနဲ႔
`Gay second, Gentlemen third…´
လုိ႔ဆိုလုိက္ေရာ ေျပးတက္ေနတာ ရပ္ၿပီး

`မင္းက ငါ့ကုိ gay လုိ႔ေျပာတာေပါ့´
`ဟာ မဟုတ္ပါဘူး.. အဲလိုျဖစ္သြားတာပါ…ဟီးဟီး´

အဲလုိ ေျပာခါမွာ ပိုစိတ္ဆိုးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကုိ မေခၚေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့လည္း ပိုခင္သြားေတာ့ ဘာမွာမျဖစ္ေတာ့ပါ။ အဲ့လုိေနာက္တတ္လုိ႔ စိတ္ဆုိးဖူးတဲ့လူေတြမနဲပါဘူး။

ဒီမွာပဲ ၂/၉၆ ကုိ အဆံုးသတ္ပါတယ္။ ေနာက္လာမွာကေတာ့ ၃/၉၆ ျဖစ္သြားၿပီေပါ့။

Read More...

Friday, October 26, 2007

၀ါလကင္းလြတ္ သီတင္းကၽြတ္

ဒီေန႔က သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ပါ။ အားလုံးသိတဲ့ အတုိင္း ဒီေန႔မွာ ျမတ္စြာဘုရားဟာ တာ၀တံိသာနတ္ျပည္မွာ မယ္ေတာ္မိနတ္သားကုိ ဓမၼာစၾကာတရားေတာ္ျမတ္ကုိ ေဟာၾကားၿပီး ေနာက္ လူျပည္ကုိ ျပန္လည္ၾကြလာပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားကုိ မီးမ်ားထြန္းျငိၿပီး ပူေဇာ္ရာမွအစျပဳ၍ ယေန႔တုိင္ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ ေရာက္တုိင္း မီးမ်ားထြန္းၿငိၿပီး ျမတ္စြာဘုရားကုိပူေဇာ္ၾကပါတယ္။

ေနာက္ၿပီး လူႀကီးသူမေတြကုိ ကန္ေတာ့ကာ အျပစ္ျပဳလုပ္မိက ခြင့္လႊတ္ပါရန္ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ပါတယ္။ လူႀကီးမ်ားကလည္း အျပစ္မ်ားကုိခြင့္လႊတ္ၿပီး ဆုမြန္ေကာင္းမ်ားေပးပါတယ္။

လူတုိင္းသည္ အျပစ္ျပဳလုပ္ျခင္းနဲ႔ မကင္းႏုိင္ေသာ္လည္း ျပဳလုပ္မိေသာ အျပစ္အတြက္ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ဖုိ႔ရာ ၀န္ေလးတတ္ပါသည္။ အျပစ္အတြက္ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ျခင္းသည္ အရွံဳးေပးျခင္းမဟုတ္၊ မိမိဘယ္ေလာက္အထိ လူသားဆန္တယ္ဆုိတာကုိ ျပသျခင္းျဖစ္တယ္လုိ႔ ထင္ပါသည္။

မိမိတုိ႔ရဲ႕ မိဘ၊ဆရာ အသက္ၾကီ ၀ါၾကီးမ်ားကုိ ဘယ္ေလာက္ပဲ အျပစ္မျပဳလုပ္ပါဘူး ထင္ေသာ္လည္း မထင္မွတ္တဲ့ အျပစ္ေလးေတြ မသိလုိက္ပဲျပဳလုပ္မိၾကေပလိမ့္မည္။ ဒီေန႔မွာေတာ့ မိမိမွာရွိတဲ့ မာန္မာနေတြကုိ ေလွ်ာ့ခ်ၿပီး မိဘ ဘုိးဘြား ဆရာသမား လူၾကီသူမ မ်ားကုိ ကန္ေတာ့ကာ အျပစ္ရွိပါက ခြင့္လႊတ္ပါရန္ ေတာင္းပန္လုိက္ၾကရေအာင္။

မိဘနဲ႔ေ၀းရာေရာက္ေနၾကေသာ သားသမီးေတြလည္း မိဘဆီကုိ အနဲဆံုး ဖုန္းဆက္ၿပီး အျပစ္ရွိပါက ခြင့္လႊတ္ပါရန္ ေတာင္းပန္လုိက္ပါလုိ႔ တုိက္တြန္းပါရေစ။

အားလုံး မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုပါေစ။



ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ မီးပုံးေတြနဲ႔ေဆာ့၊ အိမ္ေရွ့မွာ မီးအလွထြန္းၿပီး အိမ္နီနားခ်င္းေတြနဲ႔ မီးအလွၿပိဳင္၊ ေဗ်ာက္အိုးေဖာက္၊ လူၾကီးဆီကရတဲ့ မုန္႔ဖိုးေတြနဲ႔ မုန္ေလွ်ာက္၀ယ္စားနဲ႔ အေတာ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ အခုေတာ့ မိဘေတြကုိ ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် ကန္ေတာ့ခ်င္ေသာ္လည္း အေ၀းမွာေရာက္ေနလုိ႔ စိတ္ထဲကပဲ ကန္ေတာ့ကာ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေတာင္းပန္ရေတာ့မွာေပါ့။

Read More...

Friday, October 19, 2007

၂/၉၆ - ဒုတိယပို္င္း

`ရႊီ´
ခဏေနေတာ့ အရပ္ျမင့္ျမင့္ မ်က္မွန္ နဲ႔ ဆရာတစ္ေယာက္ကေန ၀ီစီမွဳတ္လုိက္ပါသည္။ ဒီအသံဟာ ေနာက္ပိုင္း ေတာင္တက္ခရီးစဥ္ေတြမွာ ရင္ႏွီးစြာ ၾကားရေတာ့မယ္လုိ႔မသိခဲ့ပါ။ တေနရာစီ ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားအားလံုး ၂ ေယာက္တြဲစီ တန္းစီလုိက္၍ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတြ႔ရာလူတေယာက္နဲ႔ ေဘးခ်င္းယွဥ္တန္းစီလုိက္သည္။ ႏွဳတ္ဆက္ ၿပံဳးျပမလုိ႔ ေဘးကုိ လွည့္ၾကည့္ေတာ့ သူ႔ပံုစံက ခပ္တည္တည္နဲ႔ဆုိေတာ့ အသာပဲ ေနလုိက္ေတာ့သည္။

`ေ၀လြင္ နဲ႔ ေက်ာ္စြာ ရက္ကင္း၊ မ်ိဳးခ်စ္၊ ေမာင္ၾကီး ဘက္ကင္း…´


ေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္က ေရွ့ထြက္သြား၍ ခုနက ေတြ႔လုိက္တဲ့ ကုိမ်ိဳးခ်စ္နဲ႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ က ေနာက္ဆုံးကုိ သြား ေနရာယူလုိက္ၾကပါသည္။ ဘာမွန္းေတာ့မသိ ေဘးကလူကုိလဲ ေမးခ်င္စိတ္မရွိ။

`ဒီေန႔ training ကုိ ေစာ္ဘြားၾကီးကုန္းအေက်ာ္က ဓာတ္ဆီဆုိင္အထိသြားမယ္။ ေလဆိပ္လမ္းခြဲ ၁၀မုိင္မွာ ခဏနားမယ္ ေနာက္ ဓာတ္ဆီဆုိင္မွာ ခဏနားမယ္။ ၿပီးရင္ ဒီကုိျပန္လာမယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ပလက္ေဖာင္းေပၚက ေလွ်ာက္ပါ။ ေရွ့က ရက္ကင္းကုိ ေက်ာ္မတက္ပါနဲ႔ ေနာက္က ဘက္ကင္း ေနာက္မွာ မေနပါနဲ႔။ အားလုံး စည္းကမ္းတက် ေလွ်ာက္ပါ။ ဘာေမးစရာရွိလဲ။ ´

`မရွိပါဘူး´ အားလံုးတညီတညြတ္ထဲ ျပန္ေျဖလုိက္သည္။

ေနာက္ပိုင္းမွ ဆရာ ဦးမ်ိဴးသန္႔ ဟုသိခဲ့ေသာ ေခါင္းေဆာင္ဆရာက
`မရွိရင္ သြားမယ္´ ဆုိကာ စထြက္သြားပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အားလံုးလည္း ေနာက္ကေန တန္းစီ လုိက္ၾကသည္။

စထြက္ၿပီး ခဏေနေတာ့ ခုနက ေဘးကေန ခပ္တည္တည္ ေနေသာ တေယာက္က
`ဒီ ဖိနပ္ၾကီး လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေျခေထာက္ေပါက္ လိမ့္မယ္။ ဒီလုိဖိနပ္စီးရတယ္´ လုိ႔ေျပာရင္း သူ႔ရဲ႕ဖိနပ္ကုိ ထိုးျပပါသည္။
`အင္း´
လုိ႔ေျဖလုိက္ေပမယ္ ဒီကုလား သူက စီနီယာျဖစ္တယ္ဆုိၿပီး ဆရာလာလုပ္ေနတယ္လုိ႕ စိတ္ထဲေတြးလုိက္မိေသးသည္။ ေနာက္ေတာ့ ရင္းႏွီးသြားေတာ့မွာ သူက ဒီလုိပဲ ေျပာတတ္လုိ႔ သူ႔နာမည္ေျပာင္ေတာင္ ပံုၾကီး ျဖစ္သြားတယ္ေလ။ ပုံေျပာတတ္လြန္းလုိ႔။

ရန္ကုန္ တကၠသုိလ္ မိန္းေပါက္မွထြက္ တကၠသုိလ္ရိပ္သာလမ္း အတုိင္း လွည္းတန္းဘက္ကုိေလွ်ာက္၊ ေနာက္ျပည္လမ္းမွၾကီးအတုိင္း ေလွ်ာက္ၾကသည္။ ေလွ်ာက္စကေတာ့ အားလံုးက တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔။

IBC နားေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဖိနပ္က ပညာျပပါေတာ့သည္။ ေနာက္အားကစားကုိ အားမွကစားေတာ့ ဒီေလာက္ေလွ်ာက္ေတာ့ စၿပီးေတာ့ ေမာလာပါျပီ။ မုိးခမ္းကေတာ့ ဟိုလူ႔လုိက္စလုိက္ ဒီလူ႔စလုိက္နဲ႔ တက္ၾကြေနပါေသးတယ္။ ေနာက္ကုိၾကည့္ေတာ့ ဘက္ကင္း ကုိေခၚတဲ့ ကုိမ်ိဳးခ်စ္တုိ႔က ကပ္ေနပါသည္။

ကားနဲ႔သြားေတာ့ နီးနီးေလး၊ အခုလမ္းေလွ်ာက္ေတာ့ မလြယ္ပါ့လား။ ေက်ာင္းေကြ႔ေတာင္မေရာက္ေသးဘူး ေစာဘြားၾကီးကုန္းဆုိတာ အေ၀းၾကီးလုိေသးတယ္။ အို… ေတာင္တက္ဖို႔ေတာင္ ရည္ရြယ္ထားတာ ဒီေလာက္နဲ႔ေတာ့ စိတ္မပ်က္ဘူး။ ရေအာင္ေလွ်ာက္မယ္လုိ႔ စိတ္တင္းထားလုိက္တယ္။

`ေကာင္ေလး ေမာေနၿပီလား။ ေလွ်ာက္ထား..´ ေနာက္က ကုိမ်ိဳးခ်စ္တို႔က အားေပးပါသည္။
အင္း ဟုိ ကုလားေျပာထားတာ ဟုတ္သားပဲလုိ႔ အေတြးထဲေရာက္လာပါသည္။
အင္း ေနာက္ဆုိ လုပ္စရာရွိတာကုိ ျပင္ဆင္ၿပီးမွလုပ္ပါ ပီတိ။

တကယ္ေတာ့ training စေနတာ တလေလာက္ရွိေနပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္က်မွသိေတာ့ သူမ်ားေတြ အက်င့္ေတာ္ေတာ္ရၿပီးမွ စၿပီးလုပ္သလုိျဖစ္ေနသည္။ သူမ်ားထက္ေတာ့ ပိုၾကိဳးစားရမွာေပါ့။

အသင္းအဖဲြ႔နဲ႔ လုပ္ေနေတာ့ အရမ္းေႏွးေႏွးလည္းေလွ်ာက္လုိ႔မရေပ။ ကုိယ္ကုိ သူမ်ားေတြေစာင့္ေနရတာ သိရေတာ့ တတ္ႏိုင္သေလာက္ျမန္ျမန္ၾကိဳးစားေလွ်ာက္ရသည္။

ဒီလုိနဲ႔ ကုိးမိုင္ စုိက္ပ်ိဳးေရးရုံးနားေရာက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကုိ ေျခေတာက္ကနာေနၿပီ။
မိုခမး္ကလည္း အားေပးသည္။ `ေရွ႔နားဆုိနားေတာ့မွာ ၾကိဳးစားထား ´

အဲဒီတုန္းကေတာ့ Hiking ေရွ့နားဆုိတာမသိေတာ့ နားရေတာ့မွာပဲ ဆုိၿပီး အားတက္ကာေလွ်ာက္မိသည္။ မိုးခမ္းေတာင္ ေလွ်ာက္ႏုိင္တာ၊ ငါလည္းေလွ်ာက္ႏုိင္ရမွာေပါ့။

ေလဆိပ္လမ္းခြဲေက်ာ္ၿပီး သစ္ပင္ရိပ္တြင္ နားေနေသာ ေရွ့က အဖြ႔ဲသားေတြေတြ႔လုိက္ေတာ့ နားရေတာ့မွာဆုိ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္သြားသည္။ လမ္းေလွ်ာက္တယ္ဆုိတာေတာင္ အက်င့္မရွိ ေတာ့မလြယ္ပါလားေနာ္။

`ဘက္ကင္း လာၿပီ´ လို႔တေယာက္က ေျပာသံၾကားလုိက္သည္။ ဘက္ကင္းလာၿပီဆိုလွ်င္ ေနာက္မွာ လူမက်န္ေတာ့ဘူး ဆုိတဲ့ အဓိပၸာယ္ေပါ့။

မနက္ ၇ နာရီးေက်ာ္လာၿပီဆုိေတာ့ ေနကလည္းစပူလာၿပီ။ ေရကုိေတာ့ သိပ္မဆာေပမယ့္ ေျခကေတာ့ နာေနသည္။

မိုခမ္းက သူငယ္ခ်င္းကုိ လာေမးရွာသည္။
`နင္ေတာ္ေတာ္နာေနလား။´
`ေအးဟ.. ငါ့ဖိနပ္က အဆင္မေျပေတာ့ နာေနတယ္။´
`နင္ ဒီဖိနပ္နဲ႔ေလွ်ာက္ေတာ့ နာမွာေပါ့။ ဒီလုိဖိနပ္နဲ႔ေလွ်ာက္ရတယ္။ ဒါမွ အေလ့အက်င့္လည္းရ စီးလုိ႔လည္း အဆင္ေျပတာ။´
သူက သူ႔ရဲ႔ ေပ်ာက္က်ား စစ္ဖိနပ္ကိုျပပါသည္။

ေဘးက တေယာက္လည္း ရွံ႔မဲ႔မဲ႔ နဲ႔
`ဒီေန႔မွ စေလွ်ာက္တာလား…´
`ဟုတ္တယ္´
`ေအာ္.. ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီေန႔မွ ေလွ်ာက္တာ..အခု ေျခေထာက္နာေနၿပီ´
`ဟုတ္တယ္။ ေရာက္ေတာ့မယ္ထင္ပါတယ္။´

ဘယ္မွာမွန္းမသိေသာ ဓာတ္ဆီဆုိ္င္ကုိ မွန္းဆလုိက္သည္။ မ်က္စိထဲမွာေတာ့ ေစာ္ဘြားၾကီးကုန္း အေ၀းေျပးဂိတ္ အေက်ာ္ေလးက ဓာတ္ဆီဆုိင္။

နားလုိ႔မ၀ေသး ခင္…
`ရႊီ´ ဆုိေသာ ခပ္တုိတုိ ၀ီစီသံကုိၾကားလုိက္ရသည္။ ၀ီစီသံကုိ စမုန္းတတ္လာၿပီ။

ဆရာက ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ နာေနတဲ့လူေတြကုိ ေရွ့ကေန ေရွာက္ခုိင္းပါသည္။ ဒါေပမယ္ ေစာ္ဘြားၾကီးကုန္း အေ၀းေျပးဂိတ္ ေရာက္ေတာ့ ေနာက္ဆုံးေရာက္သြားပါသည္။

`ေဟာ.. ေရွ့မွာ ေရာက္ၿပီး ဓာတ္ဆီဆုိင္´ အားရ၀မ္းသာျဖစ္ကာ ပါးစပ္ကထြက္သြားသည္။
ေဘးက တစ္ေယာက္က
`ဒီဓာတ္ဆီဆုိင္ မဟုတ္ေသးဘူး။ ေဂါက္ကြင္း လမ္းခြဲနားက ဓာတ္ဆီဆုိင္ လုိ႔ေျပာတယ္။´
`ဟာ.. ဒါဆုိ အေ၀းၾကီးလုိေသးတာေပါ့။´
`ဟုတ္တယ္။´

အားေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေလ်ာ့သြားသည္။ အေတြးထဲမွာေတာ့ `မျဖစ္ေသးပါဘူး ရသေလာက္ ၾကိဳးစားေလွ်ာက္ရမယ္။ မင္နာမည္ ပီတိ။ နာမည္နဲ႔လုိက္ေအာင္ မေလ်ာ့ရဘူး။´
အင္း ဘာမွ မဆုိင္လည္း ဒီလုိပဲ ကုိယ္ကုိကုိယ္ အားေပးရေတာ့မွာပဲ။

ေလတပ္နားေရာက္ေတာ့ အလယ္ေက်ာင္းသားအရြယ္ေလးေတြ အမ်ားၾကီးကုိ ေတြ႔လုိက္ရသည္။ ဘာလုပ္ေနတယ္ေတာ့မသိ။ ခပ္ေနာက္ေနာက္ ေကာင္ေလး ၃-၄ ေယာက္ေလာက္က ေပါက္ကရေျပာေနသည္။

ေရွ႔ကေန ေလွ်ာက္ေနေသာ ရတနာသူ ခပ္၀၀ အမၾကီးကုိ တခုခုေျပာပုံရသည္။
`ဒီကေလးေတြ…´ လုိ႔ လွမ္းေျပာသံၾကားလုိက္ရသည္။

သူတုိ႔က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကုိလည္းေတြ႔ေရာ တေယာက္က
`လာၿပီ.. တရုတ္ျဖဴ တေယာက္ ကြတကြတနဲ႔´
ေနာက္တေယာက္က
`.. တရုတ္ျဖဴ မဟုတ္ပါဘူး.. တရုတ္မဲပါ…´
ဟင္း.. ေမာကေမာ၊ ေနကပူ ေရကငတ္၊ ေျခေထာက္ကနာ ေနရတဲ့ အထဲ လာေနာက္ေနတာ့၊ စိတ္ကတုိသြားသည္။ တုိေပမယ့္ ေျပာတာ နဲ႔ ကုိယ္ရဲ႔ပံုစံနဲ႔ က ဟုတ္ေနေတာ့ ရီစရာကျဖစ္ေန။ စိတ္ေတာင္မတုိႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ဆက္ေလွ်ာက္။
ေနကတျဖည္းျဖည္နဲ႔ ပူလာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းလာသည္။ ကိုယ္လုိလူလည္း တစ္ေယာက္ထဲမဟုတ္ ေလး၊ ငါးေယာက္ဆုိေတာ့ အေဖာ္ရွိတာေပါ့။

`training က အပတ္တုိင္း ဒီေလာက္ေတာင္ ေလွ်ာက္တာလား´
`မဟုတ္ဘူး။ အရင္အပတ္ေတြက ခုနကနားတဲ့ ေလဆိပ္လမ္းခြဲ အထိပဲ။ ဒီတပတ္က်ေတာ့မွ ဆရာက ထပ္တိုးလုိက္တာ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔တုိးသြားမွာေလ။ ပထမ ၂ ပတ္ေလာက္က ၈မုိင္အထိ။ ေနာက္ေတာ့ ေလဆိပ္လမ္းခြဲ အထိပဲ။ အခု အပတ္ ဓာတ္ဆီဆုိင္။´

ေသဟဲ့ နႏၵိယ။ ေသမဲ့ႏွစ္ စစ္ထဲ ၀င္သလုိျဖစ္ေနပါေရာလား။

ဒီလုိနဲ႔ တေရြ႔ေရြ႔နဲ႔ တေန႔တလံ ပုဂံဘယ္ေရြ႕မလဲ။ အင္း ကုိယ့္ဆီေရြ႕လာရင္ေတာ့ အေကာင္းသားပဲေနာ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေတြ႔ပါၿပီ ဓာတ္ဆီဆုိင္။ တျခားလူေတြ နားေနလုိက္ၾကတာ ကုိယ္ကေတာ့ ေရာက္ေအာင္းေလွ်ာက္ရဦးမွာေပါ့။
ေရာက္တာနဲ႔ ေျခပစ္လက္ပစ္နားကာ ဖိနပ္ကုိ ခၽြတ္.. ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေျခဖ၀ါးမွာ အရည္ၾကည္ေတာင္ စထြက္ေနၿပီ။ ေရကေတာ့ ကုိယ့္ဆီမွာ ပါမလာ။ သူမ်ားေသာက္တာၾကည့္ေတာ့ ပုိငတ္လာသည္။ အနားမွာလည္း ေသာက္စရာ ေရအိုးစဥ္မရွိ။

`ေဟ့.. ပီတိ.. ေရေသာက္မလား.. ´ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ မိုးခမ္း။
`ေအးေသာက္မယ္။ ေက်းဇူးပဲ သူငယ္ခ်င္း။´
`…..´
ဘာမွမၾကား ေရကုိပဲေသာက္ေနမိသည္။ ေရငတ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေျပသြားၿပီး။ ေျခေထာက္ကေတာ့ နာေနတုန္း။
`နင္ ေလွ်ာက္ႏုိင္ေသးလား လုိ႔ေမးေနတယ္။´
`ေအာ္.. ေလွ်ာက္ႏုိင္မွာပါ။´
`ေအးေအး.. ေအးေဆးေလွ်ာက္ေပါ့ကြာ။´

`ရႊီ´

ဟာ.. လာျပန္ၿပီ ဒီ၀ီစီသံ….

~~~~~~~~ ဆက္ရန္

Read More...

Wednesday, October 17, 2007

၂/၉၆ - ပထမပို္င္း


တကၠသုိလ္ ဒုတိယႏွစ္ စတက္တုန္းကေပါ့…
`ေဟာ့.. ဒီမွာ နင့္အတြက္… ´
အတန္းေရွ့မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မတ္တပ္ရပ္စကားေျပာေနတုန္း ရွမ္းသံ၀ဲ၀ဲနဲ႔ ေျပာသံၾကားေတာ့ လက္က စာရြက္တစ္ရြက္ကုိ လွမ္းေပးေနေသာ သူငယ္ခ်င္း မိုးခမ္း ကုိ ေတြ႔လုိက္ရသည္။
`ဘာၾကီးလဲဟ´
`နင္သိခ်င္ ဖတ္ၾကည့္ေပါ့…´
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း စခ်င္တဲ့စိတ္ေပၚလာေတာ့
`နင္ကလည္းဟာ ငါ့ကုိေျပာခ်င္ရင္ ပါးစပ္နဲ႔ေျပာရင္ ရပါတယ္။ စာေတြေပေတြေရး လက္ႏွိပ္စက္ေတြဘာေတြနဲ႔ မလုိပါဘူးဟာ.. ´
`ေအာင္မာ.. ဟဲ့ေကာင္.. နင္ပဲဲ ေတာထဲ ေတာင္ထဲ သြားခ်င္တယ္ ဆုိလုိ႔ ၾကက္ေျခနီ ရုံးမွာ ေၾကာ္ျငာကပ္ထားတာ ေတြ႔တာနဲ႔ ေလွ်ာက္လႊာကုိ အပင္ပန္းခံယူလာတာ။ နင္မယူခ်င္လဲ ေနေပါ့…´
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေျပာေနတာကုိ သူငယ္ခ်င္း စိုးစိုးက မိုးခမ္းေဘးကေန ထုံးစံအတုိင္း ျပံဳးၾကည့္ေနသည္။


စိတ္၀င္တစားနဲ႔ယူၾကည့္လုိက္ေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ ေျခလ်င္ႏွင့္ေတာက္တက္အသင္း၀င္ ေလွ်ာက္လႊာ ကုိ စိတ္လွဳပ္ရွားစြာ ေတြ႔လုိက္ရပါသည္။

နန္းမိုးခမ္း ဆုိတဲ့ စကား သြက္လက္ၿပီး ခင္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ သူ နဲ႔ ေအးေဆးၿပီး အၿမဲတမ္းၿပံဳးေနတတ္တဲ့ စိုးစိုး တုိ႔က အျမဲတမ္းတဲြတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ။ ႏွစ္ေယာက္ စလံုးက ေတာင္ႀကီးက ရွမ္းမေလးေတြ။ ရွမ္းသံ၀ဲ၀ဲနဲ႔ စကားေျပာတာေလးေတြက ခ်စ္္ဖို႔ေကာင္းသလို သေဘာလည္း ေကာင္းပါသည္။ ၿပီးေတာ့ RC2 လုိ႔ေခၚတဲ့ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ လွိဳင္နယ္ေျမမွာ ပထမႏွစ္ စတက္ကတည္းက ခင္ခဲ့ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္။

မိုးခမ္းကုိ ေက်းဇူးတင္စြာ ၾကည့္ရင္း
`ျဖည့္ၿပီးရင္ ဘယ္ကုိ ေလွ်ာက္ရမွာလဲ၊ ဘယ္ေတာ့ training စဆင္းရမွာလဲ၊ ဘယ္ကုိသြား training ဆင္းရမွာလဲ`
`နင္ကလည္း ေျဖးေျဖးေမးပါ… ေလွ်ာက္လႊာကုိ နင္ training စဆင္းတဲ့ေန႔မွ ဆရာ့ကုိေပးလုိ႔ ရတယ္။ နင္ training စဆင္းမယ္ဆုိရင္ လာမယ့္ စေနေန႔ က စဆင္းလုိ႔ရတယ္။ မႏၱေလးေဆာင္က ေရွ့ကေန မနက္ ၅ နာရီဆုိရင္စထြက္တယ္။´
`ဟုတ္လား၊ မႏၱေလးေဆာင္ကစတယ္ဆုိေတာ့ အဆင္ေျပတာေပါ့။´

ကၽြန္ေတာ္က အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ထဲက ပင္းယေဆာင္မွာေနေနတာေလ။ ပင္းယေဆာင္နဲ႔ မႏၱေလးေဆာင္က ၂ မိနစ္ေလာက္လမ္းေလ်ာက္ရင္ ေရာက္ေတာ့ နီးနီးေလး။

`ေအး ငါ စေနေန႔ training လမ္းစေလွ်ာက္မယ္ေလ။ နင္ေရာ လာမွာမဟုတ္လား´
`လာမွာေပါ့…နင္ ေသခ်ာရဲ႕လား´
မုိးခမ္းက မနက္အတန္းကို အၿမဲေနာက္က်ေလ့ရွိတဲ့ အအိပ္မက္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ယံုၾကည္ပုံမေပၚ။

ေဘးက ရွိတဲ့သူငယ္ခ်င္း ေက်ာ္ေက်ာ္က
`ေဟ့ေကာင္.. မင္း ငါတုိ႔နဲ႔ ေခ်ာင္းသာလုိက္မယ္ဆုိ…´
ဟုတ္သားပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေမဂ်ာက ေခ်ာင္းသာ သြားမယ္ဆုိတာ လုိက္ဖုိ႔ေျပာထားၿပီးသား ျဖစ္ေနသည္။
`ငါ မလုိက္ေတာ့ဘူးကြာ။ ေတာင္တက္အသင္း training ကုိပဲ သြားေတာ့မယ္။´
ေဘးက ၀ဏၰ၊ သူရိန္၊ ေခ်ာစု နဲ႔ မာလာ တုိ႔ကပါ ၀ုိင္းေျပာၾကသည္။ ေခ်ာင္းသာက ျပန္လာမွ ေတာင္တက္အသင္း training ကုိသြာဖုိ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေတာင္တက္အသင္း အသံၾကားၿပီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္လွဳပ္ရွားေနသည္။
ေနာက္ဆုံး ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီးေတာ့
`ငါ ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ။ ေနာက္တေခါက္မွ ေခ်ာင္းသာကုိ လုိက္ေတာ့မယ္။´


စေနေန႔ မနက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ပံုမွန္ထက္ အေစာႀကီးႏုိးေနသည္။ အေဆာင္မွာ လာအိပ္ေနတာတဲ့ ေခ်ာင္းသာသြားမည့္ ေက်ာ္ေက်ာ္ကုိ ႏုိးေတာ့၊ ထလာၿပီး နာရီတခ်က္ၾကည့္လုိက္သည္။ ၿပီးေတာ့

`ေဟ့ေကာင္ အေစာႀကီးရွိေသးတယ္…´
`မေစာေတာ့ဘူး ထေတာ့ မင္းကုိ ငါ မာလာေဆာင္ေရွ့ ပုိၿပီးရင္ ငါ လမ္းေလွ်ာက္သြားမလုိ႔…´

ေခ်ာင္းသာသြားမည့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုရပ္က မာလာေဆာင္ေရွ့မွာ။ မနက္ေစာေစာ ေမွာင္ေမွာင္ ဂ်ပ္ဆင္ေဘးက မျဖတ္ရဲေသာ သူငယ္ခ်င္းကို လုိက္ပုိ႔ရမည္။ သြားခါနီး ျပင္ဆင္ထားေလ့မရွိေသာ အက်င့္က ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဒုကၡေပးေတာ့သည္။ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြရွာေတာ့ ေလွ်ာ္ထားတာ မေျခာက္ေသးဘူး။ ေတြ႔တဲ့ ေဘာင္းဘီက ငယ္ငယ္က တိုက္ကြမ္ဒို ကစားတုန္းက အျဖဴေရာင္ပြပြ။ အင္း..ဒါမ၀တ္ရင္လည္း ၀တ္စရာမရွိ ေတာ့ ယူ၀တ္လုိက္သည္။
ေနာက္ေတာ့ ဖိနပ္ရွာေတာ့ စီးလုိ႔သက္သာသည့္ ေ၀ါ့ကင္းရွဴးကုိ မေတြ႔။ ၿမိဳ႕ထဲကအိမ္ကို သြားလည္ၿပီး ေရမိုးခ်ိဳၿပီး ျပန္လာေတာ့ ပုဆုိး၀တ္လာလုိ႔ က်န္ခဲ့တာသတိရသြားသည္။ ေတြ႔တဲ့ ဖိနပ္က စီးလုိ႔မသက္သာတဲ့ ဘြတ္ဖိနပ္ကိုပဲေတြ႔ ေတာ့ ေကာက္စြပ္ကာ အေဆာင္က ထြက္လာခဲ့သည္။
ကၽြန္ေတာ့္ပံုစံကုိေတြေတာ့ ေက်ာ္ေက်ာ္က
`ေဟ့ေကာင္.. မင္းပံုစံက မနက္ေစာေစာ ေခါက္ဆဲြေၾကာ္ေရာင္းမယ့္ တရုတ္ပုံစံနဲ႔´
`ဟီးဟီး.. ငါလည္း ရွိတာနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္မလုိ႔ေလ…´
ၿပီေတာ့ ဒီေကာင္ကုိ မာလာေဆာင္ေရွ့လုိက္ပုိ႔သည္။ ေမွာင္ေနေတာ့ ဘယ္သူမွကုိယ့္ပုံကုိ သတိမထားမၾက။ ေတာ္ေသးတယ္။

မာလာေဆာင္ေရွ့ကေနျပန္လာၿပီး မႏၱေလးေဆာင္ေရွ့ကုိသြားေတာ့ လူေတြ စုရုံး စုရုံးေတြ႔ရသည္။ ေျခလ်င္ေတာင္တက္ အသင္းသားေတြေနမွာ ဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔တင္ ေျခလွမ္းကသြက္ေနသည္။ အနားေရာက္ေတာ့ မိုးခမ္းအသံကုိၾကားရသည္။ လူကေတာ့ အေမွာင္ထဲမွာ ရွာလုိ႔မေတြ႔ေသး။ မိုးခမ္းထံုးစံ အတုိင္းလူေတြကုိလိုက္စ၊ သူ႔ကုိ ျပန္စေတာ့ အားလံုးၾကားေအာင္ ေအာ္ေနေတာ့ လူမေတြ႔ရခင္ အသံၾကားရေနရသည္။

`မိုးခမ္းေရ…´
ဘယ္မွာမွန္းမသိေတာ့ ေခၚၾကည့္လုိက္သည္။ ေဘးက လူေတြက
`မိုးခမ္းေရ.. နင့္အိမ္က လုိက္လာတယ္ေဟ့…´

ဟုိက္ သိပ္မလြယ္ပါ့လား။ ကုိယ့္ထက္ အစအေနာက္သန္မယ္ လူေတြႀကီးပါ့လား။ Hiker လုိ႔ေခၚတဲ့ ေျခလ်င္ႏွင့္ ေတာင္တက္အသင္းသားေတြကုိ ပထမဆံုး မသိခင္ ရင္ႏွီးသြားသည္။

ေရတမာပင္ အေမွာင္ေအာက္မွ မိုးခမ္းထြက္လာၿပီး
`နင္တကယ္လားသားပဲ´
`ေအးေလ.. လာတာေပါ့…ငါလာမယ္လို႔ေျပာထားတာကုိ…´

`ေအး ေကာင္းတယ္.. ´ ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာက စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔ `နင့္ပုံက အမိုက္စားနဲ႔..´
`ေဟ့…ငါ့ရွိတာ ငါ၀တ္လာတာေနာ္.. လမ္းေလ်ာက္လာတာ ရွိဳးထုတ္ဖုိ႔ မဟုတ္ဘူး..´
`ေအးပါ… ဒါက ကုိမ်ိဳးခ်စ္တဲ့…ငါကေတာ့ ေကအမ္တီ လုိ႔ေခၚတယ္..´
မိုးခမ္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို အရပ္ရွည္ရွည္ စစ္ဗိုလ္စတိုင္နဲ႔ လူတေယာက္နဲ႔မိတ္ဆက္ေပးသည္။
ကၽြန္ေတာ္က ၿပံဳးျပရင္း
`ေတြ႔ရတာ၀မ္းသာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ပီတိပါ။´

ဒီလုိ႔နဲ႔ လူသစ္တေယာက္လုိ႔သိသြားေတာ့ အားလံုးက ၿပံဳးျပသည္။ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ အားလုံးနဲ႔ ရင္ႏွီးသြားသလုိ႔ ခံစားလုိက္ရသည္။

~~~~~~~~ ဆက္ရန္

Read More...

Wednesday, October 10, 2007

သူရဲေကာင္းမ်ားအတြက္ သပိတ္သြတ္ ဆုေတာင္းပြဲ

ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဂ်စ္တူး အေၾကာင္းၾကားလာလုိ႔ ျမန္မာျပည္မွ အသက္ေပးသြားေသာ သူရဲေကာင္းမ်ားအတြက္ ရည္စူးၿပီး ကုသုိလ္လုပ္ သပိတ္သြတ္ ဆုေတာင္းပြဲကုိ တိုပါးရိုးဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းသိရပါတယ္ ။
အေၾကာင္းၾကားလုိ႔ ေက်းဇူးပါ၊ ဂ်စ္တူး။

အစီအစဥ္ကေတာ့ ေအာက္ပါအတုိင္းျဖစ္ပါတယ္။
ေန႔ရက္။ ။ ေအာက္တုိဘာ ၁၄ ရက္ (တနဂၤေႏြေန႔)
အခ်ိန္ ။ ။ နံနက္ ၈ နာရီ ၃၀ မိနစ္ မွ ၁၁ နာရီ ၃၀ မိနစ္ ထိ
ေနရာ ။ ။ ျမန္မာ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း (တုိပါးရိုး)
အထူးပန္ၾကားခ်က္ ။ ။ ဆုေတာင္းပြဲကုိ လာတဲ့လူမ်ား ခင္ဗ်ာ၊ အသက္ေပးသြားေသာ သူရဲေကာင္းမ်ားကုိ ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္၊ အနီေရာင္အကၤ်ီ္ (ေျပာင္) ကုိ ၀တ္ဆင္ေပးပါရန္ ပန္ၾကားပါတယ္။

ဒီပို႔စ္ကုိ ဖတ္မိသူမ်ား ေက်းဇူးျပဳ၍ မိမိရဲ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ ထပ္ဆင့္ အေၾကာင္းၾကားေပးပါ ခင္ဗ်ာ။

ေျမပုံအညႊန္း။ ။ ဒီကုိႏိွပ္ပါ

Read More...

Thursday, October 4, 2007

လြတ္လပ္၍ တရားမွ်တေသာ ႏုိင္ငံေတာ္ - Free Burma



Free Burma!



ျမန္မာျပည္သူမ်ားသည္ လြတ္လပ္မွဳ၊ တရားမွ်တမွဳ၊ တရားဥပေဒ စိုးမိုးမွဳ၊ စီပြားေရး ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မွဳ၊ က်န္းမာေရး ပညာေရး ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မွဳ နဲ႔ မိမိ ၾကမၼာ ဖန္တီးႏုိင္မွဳ စတာေတြကုိ တျခား ကမာၻ႔ျပည္သူမ်ားနည္းတူ ရရွိလုိပါတယ္။

Read More...

Sunday, September 30, 2007

လက္ရွိ အျဖစ္ သရုပ္ေဖာ္ ကာတြန္းမ်ား

လက္ရွိအျဖစ္အပ်က္ကုိ အရမ္းထင္ဟပ္ေနတဲ့ ကာတြန္းကုိ မွေ၀လုိက္တာပါ။
ျမန္မာျပည္သူေပါင္း ေဘးရန္ခပ္သိမ္း ကင္ရွင္းေစၿပီး လုိအင္ဆႏၵမ်ားျပည့္၀ပါေစ။






ဒီေနကေနယူထားတာပါ http://cagle.com/news/MyanmarMassacre/

Read More...

Saturday, September 29, 2007

ဆုေတာင္းၾကရေအာင္

အခုတေလာမွာ ျပည္တြင္းကသတင္းေတြ ဖတ္တာ နားေထာင္တာကလဲြလုိ႔ ဘာကုိမွ မလုပ္ခ်င္ဘူး။ သတင္းေတြကုိ ဖတ္ေတာ့လညး္ စိတ္မေကာင္းဘူး၊ ၀မ္းနည္းတယ္၊ ေဒါသထြက္တယ္၊ မခံခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တေယာက္ထဲမဟုတ္ပါဘူး။ ျမန္မာေတြအကုန္နီးပါးျဖစ္ေနတာပါ။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ SMS ပုိ႔၊ email ပုိ႔ရင္ သတင္းေတြ ဖလွယ္ၾက၊ အားေပးၾကနဲ႔ေပါ့။

မေန႔က ျမန္မာျပည္က သူရဲေကာင္းေတြကုိ ဂုဏ္ျပဳေထာက္ခံတဲ့အေနနဲ႔ အနီေရာင္ အကၤ်ီကုိ ဒီေန႔မွာ ၀တ္ဖုိ႔ လွဳံ႕ေဆာ္တဲ႔ SMS ကုိ ရပါတယ္။ (ဒီၾကားထဲ ညီမငယ္တေယာက္က ဖုန္းဆက္ၿပီးေမးလာပါတယ္ အကၤ်ီအနီေရာင္၀တ္ရင္ ရဲကဖမ္းမယ္လုိ႔ ၾကားလုိ႔တဲ့ ဟုတ္လားတဲ့… ကၽြန္ေတာ္ နဲနဲစိတ္တုိသြားၿပီး ရူးေနလားလုိ႔ ျပန္ေျပာမိတယ္။ အားလုံးေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား သတင္းမ်ားကုိ ခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး ယံုၾကပါ။)

ေနာက္ ဒီေန႔ မနက္မွာ SMS တခုရလာပါတယ္။ ျမန္မာအားလုံး ၀တ္ျပဳေနၾက စေနကုိ မေစာင့္ၾကပဲ ဒီေန႔ ေသာၾကာေန႔မွာ စၿပီး ဆုေတာင္းဖို႔ လွဳံ႕ေဆာ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း သူငယ္ခ်င္းတစုနဲ႔ သြားၿပီး ဆုေတာင္းေမတၲာ ပို႔ခဲ႔ပါတယ္။ စုစုေပါင္း ၅၀၀၀ (ခန္႔မွန္းေခ်) ေလာက္ လာေရာက္ ဆုေတာင္းေမတၲာ ပို႔ပါတယ္။ တ၀က္ေက်ာ္ေလာက္က အနီေရာင္ အကၤ်ီကုိ၀တ္ဆင္ထားတာေတြ႔ရပါတယ္။ ကုိယ္လုပ္ႏုိင္တာကုိ ၀ုိင္း၀န္းလုပ္ၾကတာ အားရစရာပါပဲ။

ေနာက္ စေန႔ နဲ႔ တနဂၤေႏြ မွာ လည္း ဆက္လက္ ဆုေတာင္းေမတၲာ ပို႔မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မလာျဖစ္တဲ့ လူေတြ လာဖို႔ရာကုိ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ကုိယ္လုပ္ႏုိင္တာေလးေတြ လုပ္ၾကတာေပါ့။










Read More...

Monday, September 17, 2007

ေကာင္းတဲ႕စိတ္ထား

တခုခုေရးမယ္လုိ႔ စိတ္ကူးေနတာ ဘာမွလည္းမေရးျဖစ္ေသးဘူး လုိ႔ေတြးေနတုန္း အမက email ပုိ႔လာပါတယ္။ ေမေမေနာက္တပုဒ္ေရးၿပီးလုိ႔ပုိ႔လုိက္တာတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စာေလးဘာေလး ေရးဦးမွပဲ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ပီတိ၃၁ က ေမေမ့ blog ျဖစ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ေနရာေပ်ာက္ေတာ့မွာ... :P

အခုေရးထားတာကလည္း ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းေလးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ နဲနဲေမ့ေနပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ မူလတန္းမွာ တက္ေနတုန္းက ေရးထားတာေလးပါ။ ဒီတခါ ေကာင္းတာေလးေရးပါလုိ႔ ေနာက္လုိက္တာ တကယ္ေရးေပးပါတယ္ ဟီး ။ ေကာင္းတာေရးထားေတာ့ တင္ရမွာေတာင္ နဲနဲရွက္တယ္.. :P

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ၿမိဳ႕ေလးမွာ မူလတန္း ၅ ေက်ာင္းရွိၿပီး၊ အလယ္တန္းေက်ာင္း ၁ ေက်ာင္း နဲ႔ အထက္တန္းေက်ာင္း ၁ ေက်ာင္းရွိပါတယ္။ မူလတန္းတက္ၿပီးရင္ အလယ္တန္းေက်ာင္းနဲ႔ နီးရင္ အလယ္တန္းေက်ာင္းမွာ တက္ရၿပီး၊ က်န္တဲ့သူေတြကေတာ့ ေက်ာင္းႀကီးလုိ႔ အမ်ားေခၚတဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္း မွာတက္ရပါတယ္။

ေမေမေရးတာဖတ္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေမေမက ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕ကေန ၄မုိင္ေလာက္ေ၀းတဲ့ တဲြဘက္ အထက္တန္းေက်ာင္းကေန ၿပီး ၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းကို ေရာက္ခါစျဖစ္ပါတယ္။ က်န္တာကေတာ့ ဆက္လက္ဖတ္ရွဳရန္…


ေကာင္းတဲ႕စိတ္ထား

ကြ်န္မ ျမိဳ႕ေပၚ အ.ထ.က ေက်ာင္းသို႕ ေျပာင္းေရႊ႕လာရသျဖင့္ သားသမီးမ်ားကို ရင္အုပ္မကြာ ေစာင့္ေရွာက္ခြင္႔ ရခဲ႕ပါေတာ႕သည္။
တစ္ေန႕ နံနက္ေစာေစာတြင္ သားငယ္က နံနက္္စာ စားအျပီး ေက်ာင္းသြားဖို႕ ျပင္ပါေတာ႕တယ္။

“ေစာပါေသးတယ္သားငယ္ရဲ႕ ေက်ာင္းေပါက္ေတာင္လွပ္ေသးမွာအဟုတ္ဘူး“
“ဟားဟားဟား“ သားငယ္က ရယ္ပါတယ္။
”အေမက မသိပဲကို သားတို႕စာသင္ခန္းက ဘယ္ေလာက္ေစာေစာ ေက်ာင္းခန္း မလွပ္ေသးမွာ မပူရဘူး၊ ေက်ာင္းဆင္းရင္လဲ ေက်ာင္းခန္းတခါးပိတ္စရာ မလိုဘူး အေမရဲ႕”
”သိပ္ဟုတ္ပါလား သားငယ္က အတန္းေခါင္းေဆာင္က တာ၀န္ယူထားတာလား”
”ဘယ္သူမွ တာ၀န္ မယူပါဘူး အေမရယ္ သားတုိ႕စာသင္ခန္းက တံခါးမရွိဘူး”
”ေကာင္းတာေပါ႕ေနာ္”
”တျခား ေကာင္းတာေတြ ရွိေသးတယ္အေမရဲ႕ ေန႕လယ္ေန႔ခင္းမွာ ေလေလးတျဖဴးျဖဴးနဲ႕ ႀကမ္းႀကား ထဲကလည္း ေလ၀င္တာပဲ အိုက္ကိုမအိုက္ဘူး၊ ေက်ာင္းတံခါးမလွပ္ေသးမွာလည္း မပူရဘူး အေမရဲ႕၊ သား အေဖာ္ေတြနဲ႕ ကစားခ်င္လို႕ သြားေတာ႕ မယ္ေနာ္ အေမ၊”

သားငယ္က သူ႕စာသင္ခန္းေလး အေႀကာင္း ေျပာျပျပီး ေက်ာင္းသို႕ ထြက္သြားပါေတာ႕တယ္။
ကြ်န္မေက်ာင္းပိတ္ရက္နဲ႕ သားငယ္တို႕ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ ဆံုတဲ႕တစ္ေန႕မွာ သားငယ္တုိ႕ရဲ႕ မူလတန္းေက်ာင္းေလးကို ကြ်န္မ သြားႀကည္႔မိပါတယ္။

သားငယ္တို႕ရဲ႕ စာသင္ခန္းေလးဟာ ေျခတံျမင္႔ ၀ါးကပ္မိုးထားတဲ႕ တဲေလး တစ္တဲျဖစ္ပါတယ္။ မိုးလံုေပမဲ႕ ေလမလံုပါဘူး အကာအရံက စာသင္ခန္းေအာင္ေျခ ၂ ေပ အျမင့္ေလာက္ အထိသာ၀ါးထရံ ကာထားပါတယ္။ အထပ္ပိုင္းဗလာက်င္းလိုပါ၊ သားငယ္ေျပာသလို ေလတျဖဴးျဖဴးေတာ႕အရွိသား။

ေမွာင္မဲျခင္းလဲမရွိ၊ အလင္းေရာင္ လင္းလင္းခ်င္းခ်င္းရွိေပတယ္။ တစ္ျခားစာသင္ခန္းမ်ားနဲ႔ ေ၀းရာ ေက်ာင္၀န္းရဲ႕ အစြန္ ေဒါင့္ေနရာမွာ သီးျခားတစ္ခန္းတည္း တည္ရိွတာမို႕ ကေလးမ်ားစာကို ကုန္းေအာ္ခ်င္သေလာက္ ေအာ္ ေပေရာ၊ တစ္ျခားစာသင္ခန္းကိုလည္း ငွဲ႕စရာ အားနာစရာ မရွိ လြတ္လပ္ပါဘိေတာ႕။

အခင္းမွာ ၀ါးမ်ားကို စိပ္ျပီး ခင္းထားတဲ႕၀ါးႀကမ္းခင္း ၀ါးႀကမ္းခင္းေပၚမွာ ဖ်ာႀကမ္းမွ်မရိွ ႀကမ္းႀကားထဲကပါေလတိုး၀င္ေလေတာ႕ သားငယ္ေျပာသလို အိုက္ကို မအိုက္ေလာက္ေပ။ စာသင္ခံု နိမ္႕ေလးမ်ားရွိလို႕ ကေလးမ်ား၀ပ္ျပီး ကုန္းျပီး စာမေရးရ ဘူးေပါ႕။ ႀကမ္းျပင္မွာ အားပါးတရ ဖင္ခ်ထိုင္ျပီး စတုိင္က်က် ခံုေပၚစာအုပ္တင္စာေရးႏုိင္ပါတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္စာသင္ခန္းက ေကာင္းတာေတြခ်ည္႕ပါဘဲ ေကာင္းလိုက္တာ လို႕ ယူဆလိုက္ေတာ႕လည္း ေပ်ာ္ေမြ႕ဖြယ္ရာ စာသင္ခန္းေလး ျဖစ္သြားပါေတာ႕တယ္။

သားငယ္ရဲ႕ အေကာင္းျမင္ စိတ္ဓါတ္ေလးကို လွစ္ျပလိုက္သလို ျမင္ေတြ႕လိုက္ရတာေႀကာင့္ စိတ္လက္ေပါ႕ပါး ပီတိေသာမနသ ခံစားခဲ႕ရပါတယ္။

ဒီစိတ္ထားဟာ ကုသိုလ္စိတ္ထား၊ ေကာင္ျမတ္တဲ႕စိတ္ထား၊ အရိယာ စိတ္ထားပါ။
ဒီလုိနယ္ျမိဳ႕ေလးက မူလတန္းစာသင္ေက်ာင္းေလးမွာ ပညာရည္ႏို႕ေသာက္စို႕ခဲ႕တဲ႕ သားငယ္ဟာ အခုေတာ႕ နိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ပညာကို သင္ႀကားခြင့္ရခဲ႔တယ္။ ပညာထူးခြ်န္ခဲ႕တယ္၊ ေကာင္းတဲ႕ အက်ိဳးတရားရလဒ္ေတြရခဲ႕တယ္။

အေကာင္းျမင္စိတ္အတိုင္း ေကာင္းတဲ႕ အက်ိဳး စံစား ရတာပါဘဲကြယ္။

Read More...

Tuesday, September 11, 2007

မုန္႔ေပါင္း နဲ႔ ဆားခ်က္ျခင္း

တျခားသူေတြ ကၽြန္ေတာ့္ blog ကုိလာမလာေတာ့ မသိဘူး ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ကုိယ့္ blog ကုိ ဒီေန႔မွျပန္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း အလုပ္ရွဳပ္လုိ႔ပါပဲ။ ဒီတခါက စာေမးပဲြပါရွိေတာ့ ရွဳပ္တာေတြဆုံသြားၿပီး ေတာ္ေတာ္ရွဳပ္သြားလုိ႔ပါ။ ေျပာရင္းေတာင္ ရွဳပ္လာပါၿပီ။

စာေမးပဲြအတြက္ ဆုေတာင္းေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလုံး ကုိေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဒီမုိ နဲ႔ ဂ်စ္တူး။
ပန္ဒိုရာကလည္း စာေမးပဲြေျဖၿပီးေတာ့ လာဆုေတာင္းေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေနာက္မွာလာဆုေတာင္းလုိ႔ စာလံုး ေသးေသးေလးပဲေရးထားတယ္။ ;)

က်န္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္ေရးေျမာက္ေရး ေရးေနတာကုိ မသိေတာ့ ဒီမွာေက်းဇူးတင္ရင္ သူတုိ႔မသိမွာစိုးလုိ႔ ေနာက္မွပဲ မုန္ေကၽြးခုိင္းၿပီး ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာေတာ့မယ္။ :P

ဒီမွာ ေရးခ်င္တာေရးေနတာကုိ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ပတ္ေလာက္က ကၽြန္ေတာ့္ အကုိသိသြားတယ္။ သိမွာေပါ့ ကၽြန္ေတာ္က ေမေမ့စာေတြနဲ႔ ဆားခ်က္ေနတာကုိး။ အကုိသိေတာ့ တအိမ္လုံးသိသြားတာေပါ့။ သိပ္ေတာ့မေကာင္းဘူးေနာ္ ေရးခ်င္တာသိပ္ေရးလို႔ မရေတာ့ဘူး။ :D

ေမေမက ဘာလုိ႔ေရးတာလည္းေမးေတာ့၊ စိတ္အပန္းေျပပါ ေနာက္ၿပီးေတာ့ မွတ္တမ္းလည္းျဖစ္သြားတာေပါ့ လုိ႔ေျဖလုိက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ ကၽြန္ေတာ္က diary ေရးတာလုိ႔ ေရးမွတ္တာ ေတာ္ေတာ္နည္းတာေလ။ နည္းဆုိ တသက္လုံး ၂ ရက္လားပဲ diary ေရးဖူးတယ္။ ေတာင္တက္ခရီးစဥ္ထြက္တုန္းကပဲ မွတ္တမ္းေလး နည္းနည္းေရးဖူးတယ္။ ေမေမက မွတ္တမ္းျဖစ္သြားေစခ်င္ရင္ ငယ္ငယ္တုန္းက မွတ္မိတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေရးၿပီးပုိ႔လုိက္မယ္တဲ့။ အင္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေကာင္းေၾကာင္းေလးေတြ အကုန္ေပၚကုန္ေတာ့မွာပဲ။ :D

ၿပီးခဲ့တဲ့ ၃ရက္ေလာက္က အမဆီကေန email ေရာက္လာပါတယ္ ေမေမက ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းေလးတဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း စာေမးပြဲၿပီး ေရးစရာမရွိတုန္း ဆားခ်က္လုိက္ပါတယ္။ သတ္ပံုမွားတဲ့ည တုိ႔ ေဆးေပါင္းခတဲ့ည တုိ႔လုိ ညတည အေၾကာင္းေလးပါ။ ၀တၳဳလုိပဲဖတ္ပါေနာ္ ... ဟီး


မုန္႕ေပါင္းမစားရတဲ့ည

ေဆာင္းတစ္ညရဲ႕ ညဦးယံ လြန္ေျမာက္ျပီးစ အလြန္ေအးတဲ႕ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတို႕ သားအမိေလးဦး စာအုပ္ကိုယ္စီျဖင့္ စာႀကည္႕ေနႀကဆဲ တြင္ ည၏တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ျခင္းကို “မုန္႕ေပါငး္…. မုန္႕ေပါငး္….” ဆိုတဲ႕ အသံစူးစူး က ေဖါက္ခြင္းလိုက္ခ်ိန္မေတာ႕ စာဖတ္ေနသူ ေလးဦးစလံုး ရႊင္လန္းတက္ ႂကြသြားပါေတာ႕တယ္။

“ အေမ…မုန္႕ေပါင္းစားခ်က္တယ္”
သားသမီး တို႕ရဲ႕ ဆႏၵ ျပဳခ်က္ကို ကြ်န္မ စဥ္းစားေတြေ၀ျခင္းမရွိ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ သေဘာတူလိုက္တယ္။ ဒီေန႕လစာထုတ္ရက္ေလ။

“သားႀကီး ၊ အိမ္တံခါးျမန္ျမန္ဖြင့္္ ၊ သားငယ္မုန္႕သယ္ကိုေအာ္ေခၚ ၊ သမီးက ပုဂံသြားယူ “ ကြ်န္မ စီစဥ္ေျပာဆိုရင္း ပိုက္ဆံအိပ္ ဆြဲယူပါတယ္။

မုန္႕သယ္အေ၀းသို႕ ေရာက္သြားမွာကို စိုးရိမ္စိတ္ တူညီရိွႀကလို႔ ကိုယ္တာ၀န္ကို တက္ညီလက္ညီ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ လုပ္လိုက္ၾကတယ္။ ညီညႊတ္ၾကပါဘိ။
ေဆာင္းရာသီ တိတ္ဆိတ္တဲ႕ည ျဖစ္တာတစ္ေႀကာင္း၊ ကြ်န္မတို႔သားအမိတစ္ေတြခ်ည္႕ ရွိႀကတာတစ္ေႀကာင္း၊ ကြ်န္မတို႕အိမ္က သီးျခားလိုျဖစ္ေနတာတစ္ေႀကာင္း ၊ စတဲ႕အေႀကာင္းမ်ားေႀကာင္႕ သစ္သားတံခါး၊ သံတံခါး တံခါးႏွစ္ထပ္ပိတ္ျပီး ေသာ႕ (၂)လံုးစီခပ္၊ ျခံ၀န္းတံခါးကိုလည္း ေသာ႕ခပ္ထားေတာ့ အေရးဟဲ႕ဆို ရင္ ေသာ႕လွပ္ရတာကိုက အထပ္ထပ္ပါ။

မုန္႕သယ္ေရာက္လာေတာ႕ “ တစ္ေယာက္(၃)ခုစီေနာ္၊ ၀ရဲ႕လား အျဖဴႀကိဳက္လား၊ ငခ်ိတ္ႀကိဳက္လား” နဲ႕ စိတ္ႀကိဳက္ ေတြ ေမးျမန္းျပီး၊ မုန္႕ကိုေရြးခ်ယ္ေရတြက္ကာ ပုဂံထဲထည္႕လို႕ေပါ႕။ ျခံတံခါးမွာ ကြ်န္မတို႕သားအမိေတြနဲ႕ မုန္႕ေပါင္းသယ္ရဲ႕ အသံစီစီညံလို႕ပါပဲ။

ပိုက္ဆံ ထုတ္ေပးလုိက္တဲ႕အခ်ိန္မွာေတာ႕ မုန္႕သယ္က မအမ္းႏိုင္ဘူးတဲ႕။
အေႀကြရွာျပန္ေတာ႕ အေႀကြက မရွိျပန္ဘူး။ သားႀကီးဆီမွာလည္း ပိုက္ဆံကမရွိ၊ သားႀကီးက အျမဲ ဘိုင္ႀကတတ္သူ၊ သမီးမွာလည္းမရွိဘူးတဲ႕၊ သားငယ္ ကေတာ. ပိုက္ဆံရွိတတ္တယ္၊ သူက စုေဆာင္းသိမ္းတတ္သူ၊ ဒါေႀကာင့္ သားငယ္ကို ကြ်န္မ အားကိုးမိတယ္။
“ သားငယ္အေမ႕ကို ပိုက္ဆံ ခဏေခ်းပါကြယ္။”

သားငယ္ကမလႈပ္၊ သူကသူ႕ပိုက္ဆံကိုမထုတ္ခ်င္သူ၊ ဒီေတာ႕မုန္ေပါင္းသယ္ဘက္လွဲ႕ရျပန္တယ္။

“မုန္႕သယ္ရယ္ မနက္ျဖန္ညမွယူပါကြယ္။”
“မျဖစ္ဘူးမနက္ျဖန္ျပန္ရင္းရမွာ၊ ဒါမွ ညမုန္႕ျပန္ ေရာင္းနိုင္မယ္။”
“ဒါျဖင့္မနက္မွလာယူပါကြယ္” ကြ်န္မ က ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိတန္ေကာင္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ ေျပာမီျပန္တယ္။

“ကြ်န္မတို႕က သေဘၤာဆိပ္ကေနလာရတာ ၊ ဒီအိမ္နဲ႕သေဘၤာဆိပ္က ျမိဳ႕ရဲ႕ ဟိုဘက္ဖ်ားနဲ႕ ဒီဘက္ဖ်ား အေ၀ႀကီး မလာႏိုင္ဘူး” မုန္႕သယ္က အရွင္းစကားေနာက္ဆံုးဆိုေခ်ျပီ။
မုန္႕ေပါင္းကိုလည္း အားလံုးက စားခ်င္ႀကလို႕ တံခါးအထပ္ထပ္ဖြင့္ ညဥ္႕နက္သန္းေခါင္ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး ျခံတံခါး၀မွား မုန္၀ယ္ေနႀကတာ၊ မုန္႕ေတြလည္းပုဂံထဲေရာက္ေနျပီ၊
ကြ်န္မသားငယ္ကို တလွဲ႕ေျပာႀကည္႕ျပန္တယ္။

“သားငယ္အေမနက္ျဖန္ ေစ်းအျပန္မွာ ျပန္ေပးပါမယ္ ။ သားငယ္ပိုက္ဆံ ထုတ္မွ ဒီည မုန္႕ေပါင္းစားႀကရမွာ ပါကြယ္။”

သားငယ္က မလႈပ္၊ ေတမိဇာတ္ ခင္းျမဲခင္းေနေပျပီ၊ ကြ်န္မရဲ႕ ေနာက္ဆံုးႀကိဳးစားမႈ အေဟာသိကံ ျဖစ္ေလျပီ။

“ကိုင္း..ဒါဆိုရင္လည္း မုန္႕ေပါင္းေလးေတြ မင္းတို႕ရဲ႕ေနရာ အိုးထဲကို ျပန္သြားေပအုန္းကြယ္”
ကြ်န္မက ပုဂံထဲက မုန္႕ေပါင္းမ်ားကို အိုးထဲျပန္ထည္႕လိုက္ရပါေတာ႕တယ္။ ေဆာင္းညလည္းတိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ျမဲ၊ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လွ်က္ အားလံုးရဲ ရင္ထဲမွာေတာ႕ မခ်င္႕မရဲ႕နဲ႕ေပါ႕။

အခုခ်ိန္မွာေတာ႕မုန္႕ ေပါင္းျမင္တိုင္း မုန္႕ေပါင္းမစားလုိက္ရတဲ႕ညေလး ကို လြမ္းေမာတသမိပါေတာ႕တယ္။

Read More...

Friday, August 31, 2007

ေမေမ ရွင္းျပတဲ႔ ဗုဒၶ ရဲ႕ မဂၤလာတရားေတာ္ - ၃

သားငယ္

ကေလးဘ၀က ေအာ္ဟစ္ရြတ္ဆိုခဲ့ဖူးတာက-
`လူမိုက္ဆိုလွ်င္ ေရွာင္ေသြလႊဲလို႔
မမွီ၀ဲနဲ႔ ကင္းေအာင္ေန
´။

အေမ ေတြးၾကည့္မိတယ္။ လူရယ္လို႔ျဖစ္လာရင္ ကင္း ေအာင္ေနလို႔မရတဲ့ လူတန္းစား၊ ႏွစ္ရပ္ကေတာ့၊ မိဘနဲ႔ ဆရာပါပဲ။ ပထမဆံုး ေတြ႕ဆံုရတာက မိဘ၊ ဒုတိယေတြ႕ဆံု ရတာက ဆရာ။

ဒါေၾကာင့္ `မိဘက လူမိုက္မျဖစ္ဖို႔အေရးႀကီး တယ္´ လို႔ အေမေရးခဲ့တာေပါ့။ အခုလည္း ဆရာက လူမိုက္ မျဖစ္ဖို႔ အေမ ေရးလိုက္တယ္ သားငယ္။


အသက္ (၄)ႏွစ္မွာ မူႀကိဳေက်ာင္း၊ (၅)ႏွစ္ျပည့္ေတာ့ စာသင္ေက်ာင္းကိုေရာက္ၾကရၿပီ။ ေက်ာင္းက ဆရာ-ဆရာမ ေတြနဲ႔ ေတြ႕ၾကရၿပီ။ ဆရာက ျပဳစုသူ၊ ဥယ်ာဥ္မွဴးဆိုေတာ့ ကေလးရဲ႕ ဘ၀ခရီးအတြက္ အလြန္ကုိ အေရးပါတဲ့သူေပါ့။

အေရးပါသူမို႔ မဂၤလာဆရာျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ဆရာက စာေရးသားနည္း စနစ္မွန္ကန္ဖို႔၊ စာဖတ္တတ္ဖို႔၊ စည္းကမ္း တက်ရွိဖို႔၊ ေက်ာင္းသူ-ေက်ာင္းသားအခ်င္းအခ်င္း ေပါင္းသင္း တတ္ဖို႔၊ စာနာစိတ္ရွိတတ္ဖို႔၊ ေလာကေရးရာအျဖာျဖာ သြန္သင္ စရာေတြကုိ ေက်ာင္းသားအားလံုးအေပၚ တေျပးညီေမတၱာစိတ္ နဲ႔ညႊန္ျပဖို႔ လိုတယ္ေလ။

ဆရာက ညီမွ်မႈမရွိဘဲ မ်က္ႏွာလိုက္ရင္ ကေလးေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ခိုးလို႔ခုလုျဖစ္သြားေစတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေတြက မလိုလားစရာေတြပါ။

ေက်ာင္းေနစ ကေလးေတြနဲ႔ စေတြတဲ့ဆရာဟာ ပ်ဳိးပင္ ေလးေတြကုိ ဂ႐ုစိုက္ေစာင့္ေရွာက္ရသလို၊ တယုတယ ျပဳစု ရမွာပဲ၊ ပံုသြင္းမွန္ဖို႔လိုတယ္။ `ဆရာဟာလူမုိက္မျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးသလို၊ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ လက္ကိုင္ထားရသူ ေတြလည္း ျဖစ္ၾကရမယ္´။

စာသင္ခန္းထဲက ေက်ာင္းသားအားလံုးကုိ ေက်ာသား႟ ရင္သား၊ မခြဲမျခားရွိရမယ္ သားငယ္ရဲ႕။ အမွန္ကေတာ့ ဆရာ၊ ဆရာမကလည္း ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ ဥစၥာဓနဂုဏ္ရွိန္၊ ေဆြမ်ဳိးဂုဏ္ရွိန္ ၊အေပါင္းအသင္းဂုဏ္ရွိန္၊ ရွိရွိသမွ် ဂုဏ္ရွိန္ေတြကို ခ၀ါခ်ၿပီး ကေလးေတြကို လမ္းမွန္ညႊန္သူ၊ အေမွာင္ပယ္ခြင္း အလင္း ေဆာင္သူ၊ မိမိကုိယ္ကုိ ဆရာပီသသူအျဖစ္ ခံယူဖို႔လိုတယ္။

ဆရာနဲ႔ေက်ာင္းသား စိတ္ထားျဖဴစင္စြာနဲ႔ တူယွဥ္ကာ လိုရာခရီးကုိ တာ၀န္ေက်ပြန္စြာ ေလွ်ာက္လွမ္းၾကရမယ္ေလ။ မဂၤလာဆရာနဲ႔ မဂၤလာတပည့္ေလးေတြေပါ့ကြယ္။
ေက်ာင္းေရာက္စ ကေလးဟာ ဆရာကို မေပါင္း သင္းလို႔ မရေတာ့ဘူး။ ေရွာင္လုိ႔လည္း မရဘူး။ တပည့္ဆိုတာ ဆရာညႊန္တဲ့အတုိင္း လုိက္မိၾကတာကိုး။

သားငယ္သိဖူးတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြကိုပဲ ထပ္ေျပာျပ ဦးမယ္။ လက္ညဳိးေတြျဖတ္တဲ့ အဂၤုလိမာလဟာ ဆိုးခ်င္လို႔ ဆိုးတာမဟုတ္ဘူး။ သူ႔ဆရာက `လူ႔လက္ညဳိးတစ္ေထာင္နဲ႔ ငါ့ကို ပူေဇာ္ရမယ္´ ေျပာလို႔ ဆရာကုိပူေဇာ္ခ်င္တာနဲ႔ လူဆိုးျဖစ္သြား ရတယ္။

အဇာတသတ္မင္းလည္း ဆရာေဒ၀ဒတ္ေၾကာင့္ ဖခင္ သတ္သူျဖစ္သြားရတယ္။

သူတုိ႔ဆရာေတြက ပညာတတ္လူမုိက္။ပညာတတ္တာနဲ႔ မိုက္တာဟာ တျခားစီ။ ဒါေၾကာင့္ `ဆရာဟာ လူမိုက္မျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္´ လို႔ ေျပာရ တာေပါ့။

သားငယ္ေရ၊ အခုေခတ္ေရစီးေၾကာင္းအတုိင္း ဆရာ- ဆရာမမ်ားလည္း ေမ်ာပါရတယ္ဆိုိတာ အေမလက္ခံပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ေစတနာ၊ ေမတၱာကိုေတာ့ မေပ်ာက္ေစခ်င္ဘူး။ ရွိၿမဲ အတုိင္း၊ ထားၿမဲအတုိင္းထားၿပီး သင္ျပစရာရွိတာသင္ပါ။ ေတြးေခၚဆင္ျခင္တတ္ေအာင္ သင္ပါ။ စာစီစာကံုး ကိုယ္တုိင္ ေရးခိုင္းတာတုိ႔၊ သခ်ၤာကုိယ္တုိင္တြက္ေစတာတုိ႔ေပါ့။ ေက်ာင္းစာ ကလည္း ကိုယ္တုိင္မွတ္သား၊ ေလ့က်င့္ပါမွ ဥာဏ္ရည္ဖြံ႕ၿဖိဳး တာကြဲ႕။

အစာအာဟာရလိုပါပဲ။ ကုိယ္တုိင္စားမွ၊ အခ်ိန္မွန္မွန္ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္စြာ စားသံုးေပးမွ ခႏၶာကုိယ္အတြက္ အာဟာရျဖစ္ၿပီး အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းသလိုေပါ့ကြယ္။

ဘုရားရွင္က `အတၱာဟိ အတၱေနာ နာေထာ၊ ေကာဟိ နာေထာ ပေရာသိယာ = မိမိသည္ပင္လွ်င္ မိမိအားကုိးရာ ေပတည္း။ အဘယ္သူသည္ မိမိအားကုိးရာျဖစ္ပါအ့ံ နည္း´ လို႔ ေဟာေတာ္မူထားပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကို အားကုိးတဲ့စိတ္ထား၊ ႐ိုးသား ႀကိဳးစားတဲ့ စိတ္ထားေလးေတြကုိ ဆရာေတြက သြင္းေပး ေစခ်င္တယ္။ ဒါက လမ္းေၾကာင္းမွန္ပဲ။ လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚသုိ႔ ပို႔ေပးေစခ်င္တာပါကြယ္။

စာေမးပြဲပါမယ္ ထင္တာေလာက္သာ ေရြးသင္တာမ်ဳိး၊ ေက်ာင္းစစ္စာေမးပြဲဆိုရင္လည္း ကုိယ္ေမးမယ့္ စာပုဒ္ေလာက္ ကုိ ျပန္ကာလွန္ကာ စည္း၀ါးကုိက္ သင္ၾကားတာမ်ဳိး၊ တကယ္ တတ္ေျမာက္ေအာင္မသင္ဘဲ၊ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္ရေအာင္ ဟန္ျပေကာင္းေအာင္ သင္ေနတာမ်ဳိး၊ မ်က္ႏွာႀကီးငယ္လိုက္ၿပီး စာေမးပြဲအေျဖလႊာ စစ္ေဆးတာမ်ဳိး ျပဳလုပ္ေနတဲ့ ဆရာဟာ မေကာင္းတာႀကံစည္သူ၊ မေကာင္းတာေျပာသူ၊ မေကာင္းတာ လုပ္သူ ျဖစ္ၿပီေပါ့။

တစ္ခ်ဳိ႕ဆရာ-ဆရာမမ်ား လုပ္ကိုင္ေလ့ရွိပံုကုိ ေရးျပ မယ္ေနာ္။ စာေမးပြဲနားနီးရင္ စာကိုသာ က်က္မွတ္ဖို႔ မတိုက္ တြန္းဘဲ ဟိုဂါထာ႟ ဒီဂါထာေတြ က်က္ေစတာတုိ႔၊ ဆယ္တန္း၀င္ ခြင့္ကဒ္၊ ေဘာပင္၊ ခဲတံ၊ စာေရးကိရိယာမ်ားကုိ ဆရာေတာ္ တစ္ပါးထံမွာ သိဒၶိတင္ေပးတာတုိ႔၊ ဘာသာစံုအတြက္ အေဆာင္ ယၾတာမ်ားလုပ္ေပးတာတုိ႔၊ သူရႆတီမယ္ေတာ္ကို ရွိခိုးေစတာ တုိ႔ ဒါေတြလုပ္ၾကတယ္၊ ဆရာ-ဆရာမေတြက ဦးေဆာင္ဦးရြက္ လုပ္ၾကတာ။ ဒါေတြဟာ ေက်ာင္းသားေတြကိုယ္တိုင္ ႀကိဳးစား အားထုတ္တဲ့စိတ္ဓါတ္ ေလ်ာ့ပါးေစတယ္။

ကိုးကြယ္ရာမ်ားၿပီး သရဏဂံုလည္း ညဳိးႏြမ္းေစတယ္။

အေမွာင္ခြင္း၍ အလင္းေဆာင္ရမယ့္သူမ်ားကိုယ္တုိင္ က ပညာရင္ႏို႔ေသာက္စုိ႔ဆဲ ငယ္ရြယ္သူမ်ားကုိ ေမွာင္တကာ့ အေမွာင္ဆံုး မိစၧာဒိ႒ိ လမ္းေၾကာင္းေပၚ တင္ပို႔ေပးေနၾကတယ္။

သားငယ္ေရ၊ မိစၧာဒိ႒ိ အယူက အျပစ္အႀကီးဆံုး၊ ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုးကြဲ႕။ အျပစ္ႀကီးတဲ့ ပဥၥာနႏၱရိယကံကုိ က်ဴးလြန္တဲ့ အျပစ္ထက္ကို ႀကီးတယ္။ မိစၧာဒိ႒ိ အယူ႐ွိရင္ အပါယ္ငရဲကုိ က်ိန္းေသက်ရမွာ။ ကမၻာပ်က္ေတာင္မွ ငရဲကမလြတ္ေၾကာင္း၊ အျခားမပ်က္တဲ့ကမၻာက ငရဲေတြဆီ ေျပာင္းေရြ႕ခံရေၾကာင္း အရင္စာထဲမွာလည္း အေမေရးခဲ့ၿပီးၿပီ။

အနီးကပ္ဆံုး အတူေနရတာက မိဘဆိုေပမယ့္ ပညာ သင္ခ်ိန္ေရာက္တာနဲ႔ ဆရာက ေရွာင္လႊဲမရတဲ့ ေပါင္းသင္းရသူ ျဖစ္ၿပီေလ။ တျဖည္းျဖည္း အတန္းႀကီးလာေလ မိဘထက္ ဆရာ နဲ႔က ပုိၿပီးထိေတြ႕ရခ်ိန္ မ်ားေလေပါ့။

ဆရာဟာ ေက်ာင္းသားေလးေတြရဲ႕ ဘ၀ကုိ ဖန္တီးသူ၊ ဖန္တီးရွင္ပါပဲ၊ ပန္းပုဆရာပါ။ ေကာင္းရာသို႔လည္း ပို႔ႏုိင္သူ၊ ဆိုးရာသုိ႔လည္းပို႔ႏုိင္သူ၊ စြမ္းအားရွင္ေတြပါ။ ဒီစြမ္းအားရွင္ ေတြက လူမုိက္မျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္လို႔ အေမေတြးမိ တာပါကြယ္။
သားငယ္လည္း ဆရာရဲ႕ ေကာင္းရာညႊန္တဲ့ လမ္း ေၾကာင္းေပၚမွာ ေကာင္းတာလုပ္၊ ေကာင္းတာေျပာ၊ ေကာင္း တာႀကံစည္၊ ေကာင္းေအာင္ႀကိဳးစားသူ ျဖစ္ပါေစလုိ႔ အေမဆႏၵ ျပဳပါတယ္။

မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုပါေစ။

အေမ

Read More...

Friday, August 17, 2007

ေမေမ ရွင္းျပတဲ႔ ဗုဒၶ ရဲ႕ မဂၤလာတရားေတာ္ - ၂

သားငယ္
ေလာကီ၊ ေလာကုတၱရာ ႏွစ္ျဖာႀကီးပြားခ်မ္းသာရေရး အတြက္ အသက္အပိုင္းအျခားအလုိက္္ တစ္ဆင့္ၿပီးတစ္ဆင့္ ေဆာင္သြားရမယ့္မဂၤလာေတြကုိ ပိုင္းျခားျပခဲ့ၿပီးၿပီေနာ္။

ေလာကီအတြက္မဂၤလာအပါး(၃၀)၊ ေလာကုတၱရာ အတြက္(၈)ပါး၊ ေပါင္း(၃၈)ပါးရွိလို႔ (၃၈)ျဖာမဂၤလာ ေခၚ ေၾကာင္းလဲ ေျပာခဲ့ၿပီ။

ပထမဆံုး ျမတ္စြာဘုရားေဟာတာက ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံေရး မဂၤလာ(၃)ပါးထဲက လူမိုက္နဲ႔ မေပါင္းသင္းဖို႔ပဲ။ လူမုိက္နဲ႔ဆက္ဆံေပါင္းသင္းမႈကုိ ေရွးဦးစြာေရွာင္လိုက္ရင္ ေနာက္ေနာင္မဂၤလာေတြ ျဖစ္ေပၚ ခြင့္ရွိိတာေၾကာင့္ ထိပ္ဆံုး ထားၿပီး ေဟာရတယ္။


ဦးဇင္း ရေ၀ႏြယ္ (အင္းမ)ေရးတဲ့ မဂၤလာအေတြးမ်ားလို စရရင္-
အေသ၀နာ ဗာလာနံ၊ ဧတံမဂၤလမုတၱမံ။
လူမုိက္ကုိမမွီ၀ဲ၊ မဆည္းကပ္ျခင္းသည္
ျမတ္ေသာမဂၤလာမည္။
လူမိုက္ဆိုလွ်င္ ေရွာင္ေသြလႊဲလို႔၊
မမွီ၀ဲနဲ႔ ကင္းေအာင္ေန။

အေမေတြးၾကည့္မိတယ္၊ သားသမီးျဖစ္လာၿပီဆုိေတာ့ ပထမဆံုးေပါင္းရတာက မိဘ၊ မိဘအရိပ္မွာ ခိုလႈံေနၾကရတယ္။ မိဘႏွစ္ပါးဆိုတာဟာ သားသမီးနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ေရွာင္လြဲမရတဲ့ လက္ဦးဆရာသမားႀကီးေတြပါ။
ဒါျဖင့္ မိဘကုိယ္တုိင္ လူမုိက္မျဖစ္ဖို႔ အေရး ႀကီးျပန္တယ္၊ ဒီေတာ့ လူမိုက္ဆိိုတာ ဘယ္လိုဟာလဲ။

ဒီေမးခြန္းကုိေျဖဖုိ႔ သားငယ္မ်က္ေစ့ထဲမွာ အရက္မူးရမ္းေနသူတုိ႔၊ ခိုးဆိုး၊ လုယက္၊ တိုက္ခိုက္၊ သတ္ျဖတ္ေနသူတို႔ကုိ ျမင္ေယာင္ ေနမိမွာေနာ္။

လူမိုက္ဆုိတာ
မေကာင္းေသာအႀကံကုိ ႀကံျခင္း။
မေကာင္းေသာစကားကုိ ေျပာျခင္း။
မေကာင္းေသာအလုပ္ကို လုပ္ျခင္းတုိ႔တည္း။

`ဤလကၡဏာရွိသူကား အမ်ဳိးျမတ္သူျဖစ္ေစ၊ ပစၥည္း ႂကြယ္၀သူပင္ျဖစ္ေစ၊ ဆရာပင္ျဖစ္ေစ၊ မည္သူမဆို၊ ဗာလေခၚ လူမုိက္ပင္ျဖစ္သည္´ လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားေဟာေတာ္မူခ်က္ကုိ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား ဖြင့္ျပေရးသားထားတာေတြ အေမဖတ္ ခဲ့တယ္၊ မွတ္ခဲ့တယ္။

ကာယကံမႈ၊ ၀စီကံမႈ၊ မေနာကံမႈနဲ႔ မေကာင္းလုပ္၊ မေကာင္းေျပာ၊ မေကာင္းႀကံရင္ လူမုိက္ေပါ့။
ေတာင္ၿမိဳ႕၊ မဟာဂႏၶာ႐ုံဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာ ဘိ၀ံသေရးတဲ့ အေျချပဳမဂၤလသုတ္စာအုပ္မွာ `မည္သူ႔ကုိမွ်၊ မညာၾကႏွင့္၊ မိဘဆရာ၊ ျဖစ္ေစကာလည္း၊ သူဟာဗာလ၊ ပ႑ိတဟု၊ က်နခြဲလွစ္၊ ေတြ႕တုိင္းစစ္၊ စနစ္က်ေစကြယ့္´ ဟု အတိအလင္း ေရးသားထားခဲ့တယ္။

မိဘရဲ႕ ၀တၱရားထဲမွာလည္း `မေကာင္းတာ တားျမစ္၊ ေကာင္းတာညႊန္၊ အတတ္ပညာေတြ သင္ေပးရမယ္´ လို႔ပါတယ္။ ကေလးေတြ စကားေျပာတတ္ၿပီဆုိကတည္းက၊ တစ္ခ်ဳိ႕မိဘက `တာတာ´ လို႔ႏႈတ္ဆက္၊ လက္ကေလးႏွစ္ဖက္ယွက္ေပးၿပီး `ဦးေတာ္´ ဦးခ်ေစတဲ့အမူအရာေကာင္းေတြ သင္ေပးၾကတယ္။

တစ္ခ်ဳိ႕မိဘက `လက္၀ါးျပ´ `လက္သီးဆုပ္ျပ´ တဲ့။ မေကာင္းတဲ့ အမူအရာေတြ သင္ေပးၾကတယ္၊ ကေလးကုိ ဆဲ တတ္ေအာင္ သင္ေပးၿပီး၊ ကေလးဆဲသံကုိအားေပး၊ အား ေျမာက္ျပဳတ့ဲ မိဘေတြလဲရွိၾကတယ္။
သိတတ္စအရြယ္ေရာက္ေတာ့လဲ ေလာကႀကီးတစ္ခြင္္ လံုးမွာရိွတဲ့ သိစရာ၊ တတ္စရာေတြကို သိေအာင္၊ တတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တာလဲ မိဘေတြဘဲေလ။ သားသမီးေလးေတြကို ခုိင္းလို႔ ရတဲ့အရြယ္မွာ မိခင္လုပ္သူက ေစ်း၀ယ္ခိုင္းရင္း လမ္းမွန္ညႊန္ဖုိ႔၊ ေစာင့္ၾကည့္အကဲခပ္ဖို႔ အမ်ားႀကီးလိုအပ္တယ္။

ကေလးဆိုတာ အခ်ီးက်ဴးခံခ်င္တယ္မို႔လား။ ေစ်း၀ယ္ ေတာ္တယ္၊ တတ္တယ္လို႔ အခ်ီးက်ဴးခံခ်င္တာနဲ႔ ေစ်းသည္မသိ ေအာင္ ခိုး၀ွက္ယူလာတတ္တယ္။ ဒါကို မိခင္က သတိမရွိရင္ မေကာင္းတဲ့ ခိုးယူတဲ့အက်င့္ စြဲသြားပါေလေရာ။ တစ္ခ်ဳိ႕မိဘက သိလ်က္နဲ႔လက္ခံတာ၊ အားေပးတာ၊ သင္ျပေပးတာ ရွိေသးတယ္။

ငယ္စဥ္က အေမ မဆံုးမခဲ့လို႔သာ သူခိုးျဖစ္ရတယ္လုိ႔ ခိုးမႈနဲ႔အက်ဥ္းက်ခံရဆဲ သားက အက်ဥ္းခန္း သံတုိင္ၾကားက မိခင္ရဲ႕နားကုိ ကုိက္ဆဲြခဲ့ေၾကာင္းလဲ သားငယ္သိခဲ့ၿပီးပါ။

ဒီေတာ့ မိဘက ဗာလမျဖစ္ဖုိ႔ အလြန္ကုိ အေရးႀကီး တာေပါ့။ မိဘသင္ၾကားတဲ့အေပၞ မူတည္ၿပီး သားသမီးေတြ စ႐ိုက္ကြဲျပားသြားၾကရတယ္။

တစ္ခ်ဳိ႕မိဘက ကုိယ့္သားသမီးရဲ႕အေျခအေနမွန္ကုိ လက္ခံၿပီး၊ ျပဳျပင္သင့္တာ ျပဳျပင္ေပးၾကတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕က အေကာင္းသာလက္ခံၿပီး၊ အဆုိးကုိလက္မခံဘူး။ နားေထာင္ ႏုိင္စြမ္းမရွိၾကဘူး။ သားသမီးကုိ လူမုိက္ျဖစ္ေစဖို႔ရာ အားေပး သလိုျဖစ္ေနတယ္။

ပညာသင္ၾကားေပးရာမွာ မိဘက သားသမီးအေပၚ ထားရွိတဲ့သေဘာထားက အသြင္ေျပာင္းလာတယ္။ အေမတုိ႔ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကေတာ့ မိဘေတြက ကိုယ့္သားသမီးကို တကယ့္ကုိ ႀကိဳးစားအားထုတ္ေအာင္၊ အတတ္ပညာရေအာင္၊ ဆရာေျပာတဲ့ သားသမီးရဲ႕အေျခအေနမွန္ကုိ နာခံၿပီး ျပဳျပင္ ခဲ့ၾကတယ္၊ ေစာင့္ၾကပ္ခဲ့ၾကတယ္၊ ေကာင္းရာကုိ ညႊန္ခဲ့ၾကတယ္။

အခုေခတ္မွာ မိဘက သားသမီးအေပၚထားရွိတဲ့ သေဘာထားက အတတ္ပညာရဖို႔ထက္ လက္မွတ္ရဖို႔၊ အမွတ္ မ်ားမ်ားရဖုိ႔ အဓိကျဖစ္ေနတယ္။ အမွတ္မ်ားမ်ားရဖို႔ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ။ ပိုက္ဆံကုန္ခံၿပီး နည္းလမ္းစံု သံုးၾကတယ္။

ေငြရွိရင္ အရာရာၿပီးေစတယ္။ တုိ႔မွာေငြရွိတယ္လုိ႔ မာန္ တက္ၿပီး သားသမီးကိုလဲ အယူအဆ အေတြးအျမင္ေတြ အမွား ဘက္ကုိေရာက္ေစေတာ့တယ္။ သားသမီးရဲ႕ စစ္မွန္တဲ့အစြမ္းကုိ ေပ်ာက္ကြယ္ေစၿပီး မိဘရဲ႕အစြမ္းအစေတြသာ ေဖၚထုတ္ သံုးေန ၾကေလရဲ႕။

ဘာသာစံုက်ဴရွင္ဆရာ၊ ဘာသာစံုဂိုက္ေတြနဲ႔ သားသမီး မ်ားမွာ ကုိယ္တုိင္ႀကိဳးစား အားထုတ္ခြင့္မရွိေတာ့ဘူး။ ေရသာခိုဖုိ႔၊ အပ်င္းထူဖို႔၊ မေတြးခ်င္ျဖစ္သြားၿပီ။ ဉာဏ္ထက္ျမက္ေစတဲ့ ဦးေႏွာက္အသံုးမခ်ေတာ့ၿပီ။ စာေမးပြဲမေျဖႏုိင္ဘူးလား။ ရတယ္။ မပူနဲ႔။ မိဘတာ၀န္ထား စသည့္ျဖင့္ေပါ့ေလ။

သားသမီးရဲ႕ဘ၀နစ္မြန္းဖို႔၊ ငတံုးျဖစ္ဖို႔၊ ေငြကုန္ခံေနတဲ့ သေဘာျဖစ္ေနတယ္။ `မိမိကုိယ္သာ အားထားရာ၊ ကံ၊ ဉာဏ္၊ ၀ီရိယအေပၚ အေျချပဳအားထုတ္ရမယ္´ ဆုိတဲ့ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ အလိုက်ေတြနဲ႔ ေသြဖီေနျခင္းကုိ မိဘေတြက ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပ လုပ္ေနၾကတယ္။

သားငယ္ေရ၊ စိတ္မေကာင္းစရာအျဖစ္ကေလး ၾကားရ၊ ျမင္ရတာကို ေျပာျပရအံုးမယ္။
တစ္ေန႔က၊ အိမ္နားမွာ စာေမးပြဲေျဖၿပီး ျပန္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးက `႐ိုက္ျပန္ၿပီ၊ လူၾကားထဲမွာလဲ က်ိန္ဆဲ လာတယ္၊ ေမ့လို႔ပါဆိုေန၊ ႏွိပ္စက္ၾကပါ´ နဲ႔ ငိုႀကီးခ်က္မနဲ႔ ႐ိုက္ေနတဲ့အေမ့ကုိ ေျပာေနတာေလ။

အမွတ္ျပည့္ရေအာင္ မေျဖႏုိင္ခဲ့တဲ့သားကုိ အေပါင္း အသင္း၊ ေက်ာင္းသားမ်ားၾကားမွာ ဆူဆဲခဲ့ၿပီး၊ အိမ္မွာလဲ ႐ိုက္ပံုရပါတယ္။ အမွတ္၀က္ေလာက္ကုိ မေရာ့ေစခ်င္ဘူးတဲ့၊ ျဖစ္ေနလိုက္ၾကတာေနာ္။

အေမျဖင့္ သနားလုိက္တာ။ ကိုယ္ခ်င္းစာမိတယ္။ အေမငယ္စဥ္ကလဲ ဒီကေလးလို ခံခဲ့ရဖူးတယ္။ အေမ့ရဲ႕ အဆိုအဆဲ၊ အ႐ိုက္အႏွက္ခံခဲ့ရတာ၊ အေပါင္းအသင္းၾကားမွာ ဆိုေတာ့ ရွက္လုိက္တာေလ။ လူ႔ျပည္မွာ အသက္ရွင္ခ်င္စိတ္ ကုိ မရွိဘူး။ ခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်င္စိတ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဒီလုပ္ရပ္ေတြက မိဘေတြရဲ႕ မဟာအမွားႀကီးေတြပါ။ ဒီလိုမိဘေတြလည္း တစ္ပံုႀကီး သားငယ္ရဲ႕။ အမွန္ေတာ့ သား သမီးအေပၚ ေစတနာထားတာထက္၊ မိဘခ်င္းၿပိဳင္၊ အႏုိင္ရ ခ်င္တဲ့စိတ္က ပိုမ်ားေနၾကတာေလ။
မိဘေၾကာင့္ လူဆိုးျဖစ္၊ ေထာင္တန္းက်၊ မိဘက အတတ္ပညာ သင္မေပးခဲ့လို႔ ကုေဋရွစ္ဆယ္ သူေဌးသား ခြက္ လက္စြဲ ေတာင္းစားရတဲ့ဘ၀ ေရာက္ရတာေတြ ဟိုေရွးတုန္းက ရွိခဲ့သလို အခုေခတ္လဲရွိတယ္ သားငယ္ရဲ႕။

အေမ့ရဲ႕တပည့္ေလးတစ္ဦးေပါ့။ ဉာဏ္ရည္ျမင့္တယ္။ ႀကိဳးစားရင္ အတန္းထဲမွာ အေတာ္ဆံုးျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ပညာ သင္ယူလုိဟန္ရွိတာနဲ႔ အၿမဲဆံုးမမိတယ္။ နားေထာင္ၿပီး စာႀကိဳး စားတာေတြ႕ရလုိ႔ ၀မ္းသာေနမိတယ္။
မၾကာပါဘူး၊ ေက်ာင္းလစ္တာနဲ႔၊ ေက်ာင္းသားခ်င္း ရန္ ျဖစ္တာနဲ႔ ဒံုရင္းေရာက္သြားေရာ။

သူ႔အေပါင္းအသင္းေတြက မေကာင္းတဲ့အျပင္၊ မိဘေတြကပါ မဆံုးမၾကဘူး။ ေကာင္းရာမညႊန္ဘူး။ ရန္ျဖစ္ရင္ `ဦးေအာင္သာေဆာ္ခဲ့၊ မည့ံခဲ့နဲ႔´ လို႔ မွာၾကားတာ။ သူ႔ေျခရာကုိနင္းေစခ်င္တာတဲ့။ သူ႔အေဖက ေထာင္ထြက္လူမုိက္လို႔ ဂုဏ္တယူယူနဲ႔ေပါ့။

ဓါတ္ည့ံဆိုတာ ကူးစက္ျမန္ေလေတာ့ အေမ့တပည့္ လည္း မုိက္သြားၿပီေပါ့။ ၿမိဳ႕ဘုရားပြဲညမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု၊ မူးုယစ္ေသာက္စား၊ ေပ်ာ္ပါး၊ စကားမ်ားၾကၿပီး၊ တပူးတတြဲတြဲ၊ ခ်စ္လွခ်ည့္ရဲ႕ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ဓါးနဲ႔ထုိးလိုက္တယ္။ ဓါးထုိး ခံရသူလဲ ေသ၊ သူလဲ ေထာင္တြင္း၀င္သြားရေရာ။

ေနာက္တစ္ဦး ရွိေသးတယ္။ အဲဒါက သားငယ္နဲ႔ အတန္းတူ ေက်ာင္းသားေလ။ အတန္းတူေပမယ့္ အသက္က ႀကီးတယ္။ တစ္တန္းလံုးအေပၚ ဗိုလ္က်အႏိုင္ယူခ်င္တဲ့ ေက်ာင္းသား။ သူ႔ရဲ႕အႏုိင္က်င့္မႈကုိ ဆရာက ဆံုးမတယ္။ ဆရာရဲ႕ ဆံုးမမႈကုိ မနာခံတဲ့အျပင္ ဆရာကုိျပန္႐ိုက္တယ္။ မိဘကပါ အားေပးအားေျမာက္ျပဳလို႔ အဲဒီေက်ာင္းသားကို ေက်ာင္းက ထုတ္လုိက္ရတယ္။ ပညာသင္ၾကားခြင့္မရဘူး။ အဲဒါကုိ မိဘကိုယ္တုိင္က မမႈေပါင္တဲ့ေလ။ ပညာမတတ္လဲ ထမင္းစားရ တာပါပဲလို႔ ဆိုတယ္။

မေကာင္းတဲ့လမ္းေၾကာင္းဆီသို႔ သားသမီးမ်ားကုိ ကိုယ္တိုင္ပို႔ေပးေနသူျဖစ္မွန္းလဲ မိဘမ်ားကုိယ္တုိင္ မသိဘူး ျဖစ္ေနၾကတယ္။

ဒါက တစ္ဘ၀အတြက္တင္ပါ။ ေနာင္ဘ၀သံသရာ အတြက္ ကိုးကြယ္ရာမမ်ားဖို႔၊ ရတနာ ျမတ္သံုးပါးသာလွ်င္ ကိုးကြယ္ရာအစစ္ျဖစ္ေၾကာင္း ညႊန္ျပဖို႔ မိဘမွာ တာ၀န္အရွိဆံုး လို႔ အေမယူဆတယ္။
အေျခခံအက်ဆံုးက အထက္တန္းစား ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳစု၊ ပ်ဳိးေထာင္ေပးဖို႔ပါပဲ။ ကိုးကြယ္ရာမ်ားတဲ့ အေမြဆိုးေတြ သားသမီးေတြဆီ လက္ဆင့္ ကမ္းမေပးသင့္ဘူး။

အႏၲရာယ္ႀကီးလြန္းလို႔ပါကြယ္။ သာသနာ ေပ်ာက္ကြယ္ႏုိင္တဲ့အေရးကြဲ႕။ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ႀကီး အိႏၵိယ ေျမေပၚက ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ရတာ ကိုးကြယ္ရာ မ်ားမႈေတြေၾကာင့္ ေပါ့။

ကိုးကြယ္ရာမ်ားတဲ့ မိစၥာဒိ႒ိအယူက အျပစ္အႀကီးဆံုးပဲ။ အပါယ္ငရဲကုိ က်ိန္းေသက်မွာ။ ကမာၻပ်က္ေတာင္မွ ငရဲက မလြတ္ဘူး။ တစ္ျခားမပ်က္တဲ့ ကမၻာက ငရဲေတြဆီ ေျပာင္းေရႊ႕ ခံရတယ္။

အမိရင္းကုိသတ္ျခင္း၊ အဘရင္းကုိသတ္ျခင္း၊ ရဟႏာ ကိုသတ္ျခင္း၊ ဘုရားရွင္အား ေသြးစိမ္းတည္ေအာင္ျပဳျခင္း၊ သံဃာေတာ္အား သင္းခြဲျခင္းဆိုတဲ့ သိပ္ကုိအျပစ္ႀကီးတဲ့ ပၪၥာ နႏၱရိယကံကို က်ဴးလြန္တာေတာင္မွ ဒီကမၻာတည္သည္အထိပဲ ငရဲခံရတယ္။ ကမၻာပ်က္ရင္ ငရဲကလြတ္တယ္။

ကဲ သားငယ္ေရ၊ ကုိးကြယ္မႈမွားတာ မ်ားတာက အျပစ္ အႀကီးဆံုးခံရမယ့္ သာသနာေပ်ာက္ကြယ္ေစေရး လမ္းေၾကာင္း။ ဒီလမ္းေၾကာင္းဆီ မေရာက္ေအာင္ သားသမီးေတြကုိ မိဘေတြက တားရမယ္။

သမၼာဒိ႒ိလမ္းေၾကာင္းမွန္ကုိ ညႊန္ျပ ရမယ္။ ဒါက မိဘေတြရဲ႕ အႀကီးမားဆံုး တာ၀န္လို႔ အေမ ယူဆတယ္။
ဒါေၾကာင့္ မမွီ၀ဲ၊ မဆည္းကပ္ဘဲ ေနလို႔မရတ့ဲ၊ အနီး ကပ္ဆံုး အတူေနရတဲ့ မိဘက၊ လူမိုက္ မျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီး တယ္လို႔ အေမေတြးမိတာေပါ့ သားငယ္ရဲ႕။

မိဘရဲ႕ေကာင္းရာညႊန္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ ေကာင္းတာလုပ္၊ ေကာင္းတာေျပာ၊ ေကာင္းတာႀကံစည္၊ ေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားသူ၊ မဂၤလာနဲ႔ျပည့္စံုသူျဖစ္ပါေစလုိ႔ အေမဆႏၵျပဳပါတယ္။

မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုၾကပါေစ။

အေမ

Read More...

Thursday, August 16, 2007

ေမေမ ရွင္းျပတဲ႔ ဗုဒၶ ရဲ႕ မဂၤလာတရားေတာ္ - ၁

သားငယ္
လူ႔ျပည္ေလာကႀကီးကုိ စည္ပင္သာယာ၊ ၀ေျပာ၊ ခ်မ္းသာေစႏုိင္တဲ့ စီမံကိန္းႀကီးတစ္ခုကုိ အေမေရးျပသြားမယ္။ ဘယ္လုိစီမံကိန္းႀကီးလဲလို႔ ေတြးမိသလားကြယ္။

အဲဒါကေတာ့ (၃၈)ျဖာမဂၤလာတရားေတာ္ျဖစ္တယ္။ `ဒါလား၊ သားငယ္သိၿပီးပါ` လို႔ သားယူဆခ်င္ယူဆမွာပဲ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္းလည္း သိၿပီးတဲ့ နာမည္ေက်ာ္တရားကုိး။
အာဂံုအလြတ္ရခ်င္ရမယ္၊ အဓိပၸါယ္ေတာ့ ဂဃနဏ မသိဘူးမဟုတ္လား။ ငယ္စဥ္က ဆရာႀကီးဒဂုန္ဦးထြန္းျမင့္ရဲ႕ မဂၤလာကဗ်ာေလးေတြ ရြတ္ဆိုခဲ့ရလို႔ အထုိက္အေလ်ာက္ေတာ့ သိၿပီးျဖစ္မွာေပါ့။


(၃၈) ျဖာမဂၤလာတရားေတာ္္ရဲ႕ ထူးျခားခ်က္က မဂၤလာ တရားမေဟာခင္၊ အုတ္ေအာ္ေသာင္းတင္း ေကာလာဟလ ျဖစ္ၿပီးမွ ေဟာရတဲ့တရားေတာ္ျဖစ္တယ္။ နတ္နဲ႔လူအေပါင္း တုိ႔ဟာ မဂၤလာကုိ တစ္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္တုိင္ေအာင္ ႀကံဆခဲ့ၾကတယ္။ အျမင္စြဲမဂၤလာ (ဒိဌမဂၤလာ)၊ အၾကားစြဲ မဂၤလာ (သုတမဂၤလာ)၊ အနံ႔၊ အရသာ၊ အေတြ႕အထိစြဲမဂၤလာ (မုတမဂၤလာ)စတဲ့ မဂၤလာ အယူအဆအမ်ဳိးမ်ဳိးတို႔ကုိ လူနတ္အျဖာျဖာတုိ႔ အျငင္းပြားခဲ့ ၾကတယ္။ ခ်မ္းသာျခင္းအေၾကာင္း ေကာင္းျမတ္ေသာ မဂၤလာကုိ မသိခဲ့ၾကဘူး သားငယ္ရဲ႕။

အမ်ဳိးအမည္ မထင္ရွားတဲ့ နတ္သားတစ္ပါးက သန္းေခါင္ယံမွာ ျမတ္စြာဘုရားထံေမွာက္ အေရာက္လာၿပီး ေတာင္းပန္ေလွ်ာက္ထားလို႔ နတ္တို႔ထက္နတ္ အျမတ္ဆုံး ျမတ္စြာဘုရားက မေကာင္းမႈမွန္သမွ် ပယ္ေဖ်ာက္တတ္ေသာ သံုးဆယ့္ရွစ္ျဖာ မဂၤလာတရားေတာ္ကုိ တစ္ေလာကလံုးရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားအလို႔ငွာ ေဟာေတာ္မူခဲ့တယ္။ ေဟာၾကားတဲ့ ေနရာက သာ၀တိိျၳပည္၊ အနာထပိဏ္သူေဌးရဲ႕ ေဇတ၀န္ ေက်ာင္းတုိက္ ျဖစ္တယ္။

မဂၤလာတရားေတာ္က လူမႈေရး အမ်ားဆံုးပါတဲ့တရား ျဖစ္တယ္။ ေလာကီႀကီးပြားေရးကုိ လမ္း ညႊန္ေပး႐ုံမက၊ ေလာကုတၱရာ ဘ၀ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ နိဗၺာန္ရသည္အထိ အဆင့္မွန္မွန္ အျပည့္စံုဆံုး လမ္းညႊန္ေပးတဲ့ တရားေတာ္လည္း ျဖစ္တယ္။ တရားေတာ္အတုိင္း က်င့္ႀကံအားထုတ္သူကုိ ပညာ ျပည့္၀ ႏွလံုးလွၿပီး ခ်မ္းသာသုခရေစတယ္။

အေျခခံေလာကီႀကီးပြားေရးနဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့ မဂၤလာက (၂၁) ပါးရွိတယ္။ အသက္ပိုင္း၊ အရြယ္ပိုင္းနဲ႔ေျပာရရင္ ပထမ အရြယ္ အသက္(၂၀)အထိက ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး မဂၤလာ (၃)ပါး၊ ေနထုိင္ေရး မဂၤလာ(၃)ပါး၊ ပညာေရးမဂၤလာ(၄)ပါး၊ ေပါင္း(၁၀)ပါး ပါ၀င္တယ္။
ဒုတိယအရြယ္ အသက္(၂၀)မွ (၄၀)အထိက လုပ္ေကၽြး ေမြးျမဴေရး မဂၤလာ(၃)ပါး၊ လူထုအက်ဳိးျပဳ မဂၤလာက(၄)ပါး၊ ကုိယ္က်င့္ေကာင္းမြန္ေရး မဂၤလာက(၄)ပါး၊ ေပါင္း(၁၁)ပါး ပါ၀င္ တယ္။ အသက္(၄၀)အရြယ္မ်ားအတြက္က မဂၤလာ(၂၁)ပါးေပါ့။

တတိယအရြယ္ အသက္(၄၀)ေက်ာ္ကေန (၆၀)အထိ ေတာ့ အထက္တန္းဆက္ဆံေရး မဂၤလာ (၅)ပါးနဲ႔ အထက္တန္း ပညာရရွိေရးမဂၤလာ(၄)ပါး၊ ေပါင္း(၉)ပါး၊ ေလာကီအတြက္ မဂၤလာ(၃၀)၊ ေလာကုတၩရာအတြက္မဂၤလာ(၈)ပါး။

သားငယ္က အသက္(၂၀)ေက်ာ္ အရြယ္ဆိုေတာ့ မဂၤလာ(၂၁)ပါး က်င့္ရမွာေပါ့။ လူပ်ဳိလူလြတ္ျဖစ္လို႔ သားမယား ခ်ီးေျမာက္ေရးမဂၤလာ(၁)ပါးႏႈတ္လုိက္ရင္ မဂၤလာ(၂၀)က်န္မယ္။

`အပါး(၂၀)ႀကီးမ်ားေတာင္ က်င့္ႀကံရမွာလား´ လို႔ မ်ား တယ္မထင္နဲ႔ဦး သားငယ္ေရ႕။ အဓိက မဂၤလာကုိေဆာင္လုိက္ ရင္ က်န္တဲ့မဂၤလာ(၅)ပါးက ျပည့္စံုလာတာဆိုေတာ့ အေျခခံ မဂၤလာ(၆)ပါး ေဆာင္လုိက္ရင္ သားတုိ႔အရြယ္အတြက္ ျပည့္စံုၿပီ လို႔ဆိုရမယ္။

အသက္(၆၀)ေက်ာ္လာေတာ့ အျမတ္ဆံုးပန္းတုိင္ျဖစ္ တဲ့ နိဗၺာန္ကုိ ေမွ်ာ္္မွန္းလာၿပီေလ။ ဒီေတာ့ အျမတ္ဆံုး ေလာကုတၱရာ ပညာရရွိေရး၊ မဂၤလာ(၄)ပါး၊ အျမတ္ဆံုး ေလာကုတၲရာခ်မ္းသာရရွိေရး မဂၤလာ(၄)ပါး၊ ေပါင္း(၈)ပါး၊ အားလံုးေပါင္းေတာ့ (၃၈)ပါး၊ (၃၈)ျဖာ မဂၤလာေပါ့။

သားငယ္ေရ ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားတဲ့ တရားက လူမ်ဳိးမေရြး၊ ဘာသာမေရြး၊ လက္ခံက်င့္ႀကံ ႏုိင္တဲ့ တရားပါ။ အျခားဘာသာ၀င္ေတြအေနနဲ႔ လုိက္နာဖို႔ ခက္ခဲတဲ့ တရား(၃)ပါးသာရွိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ရဟန္းသံဃာတုိ႔ကုိ ဖူးေျမာ္ျခင္း၊ သစၥာ(၄)ပါးကုိသိျခင္း၊ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ ျပဳရျခင္းဆုိတဲ့ မဂၤလာ(၃)ပါးပဲ ျဖစ္တယ္။

မဂၤလာတရားေတာ္နဲ႔အညီ လိုက္နာက်င့္သံုးသူမွန္သမွ် အက်ဳိးစီးပြား ျဖစ္ထြန္းတယ္။

ရန္သူအႏုိင္မခံရ၊ ခ်မ္းသာ ႀကီးပြားတယ္၊ စစ္ပြဲတစ္ရာ ေအာင္ပြဲတစ္ရာ ရေစတဲ့တရားပါပဲ။ မဂၤလာတရားက မွတ္သားအပ္၊ က်င့္သံုးအပ္တဲ့ တရားပါ သားငယ္။

မေကာင္းပယ္ျဖတ္၊ အက်င့္ျမတ္၊ မွတ္အပ္မဂၤလာ၊
တိုးတက္ႀကီးပြား၊ အက်င့္မ်ား၊ မွတ္သားမဂၤလာ၊
သံုးပံုပိဋကတ္၊ အဆီျမတ္၊ မွတ္အပ္မဂၤလာ။
မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုပါေစ။

အေမ

Read More...

ေမေမ - ၀ါသနာနဲ႔ စာေရးတဲ့ ဆရာမ

ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ေမေမက အထက္တန္းျပဆရာမတေယာက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ ခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ မိခင္အျပင္ စာသင္ေပးတဲ့ ဆရာမ၊ ဘ၀အတြက္ လမ္းမွန္ကို ၫႊန္ျပေပးတဲ႔ ဆရာမပါ။ သားသမီးေတြကုိ က်ဴရွင္မယူေစပဲ သူငယ္တန္းမွ ဆယ္တန္းထိ ကုိယ္တုိင္ စာသင္ေပးပါတယ္။ ေမေမဟာ အိမ္ရွင္မတေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္သာမက ေက်ာင္းဆရာမ၊ သားသမီးေတြ အတြက္ က်ဴရွင္ဆရာမ၊ ေဖေဖ အိမ္မွာ မရွိခ်ိန္မွာ အိမ္ေထာင္ဦးစီး စတဲ့မ်ားျပားတဲ့ တာ၀န္ေတြေၾကာင့္ သူ၀ါသနာပါလွတဲ့ စာေရးသားျခင္းကုိ မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။


ေမေမဟာ စာေရးတာကုိ ၀ါသနာပါလုိ႔ မႏၱေလးတကၠသုိလ္ ကေလာင္ရွင္အသင္းမွာ၀င္ၿပီး စာေရး လွဳပ္ရွားခဲ့ပါတယ္။ လူငယ္ေတြကုိ ေျမေတာင္ေျမွာက္ေပး ေလ့ရွိတယ့္ လူထုတုိက္ကုိ ကုိယ္တိုင္မိတ္ဆက္ၿပီး စာမူပို႔ၿပီး ႀကိဳစားခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးေနာက္ စာေရးျခင္းနဲ႔ေ၀းခဲ့ေပမယ့္ စာဖတ္ျခင္းကုိ ကုိယ္တိုင္ခုံမင္သလုိ ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြကုိ စာဖတ္ဖို႔ရာ အားေပးကူညီ ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ျမိဳ႕ရဲ႕ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ စာၾကည့္တိုက္မႉး အျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လုပ္အားေပးခဲ့ပါတယ္။

စာသင္ျခင္းကုိ ၀ါသနာပါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္ ပညာေရးေလာကရဲ႕ ပ်က္စီးမဳွဒဏ္ကုိ မခံစားႏိုင္ေတာ့တဲ့ ေမေမဟာ ၁၉၉၇ မွာ ပင္စင္ယူဖို႔ အသက္မျပည့္ေသးေပမယ့္ လုပ္သက္ျပည့္နဲ႔ပဲ ပင္စင္ယူခဲ့ပါတယ္။ ပင္စင္ယူ့ၿပီးေနာက္ သားသမီးေတြေနတဲ့ ရန္ကုန္မွာ ေနရင္းနဲ႔ ဘာသားေရး သင္တန္းေတြတက္၊ တဖက္က ၀ါသနာပါတဲ့ စာကုိျပန္ေရးပါတယ္။ ဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာေတြကုိ အေတြ႔အၾကံဳေတြကုိ အေျခခံၿပီးေရးခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေမေမရဲ႕ အမာခံ ေ၀ဖန္ေရး စာဖတ္ပရိတ္သတ္ပါ။ ဖတ္လို႔မေကာင္းေသးဘူး လုိေနေသးတယ္လုိ႔ ေျပာရင္ ျပင္ေရးၿပီး ျပန္ဖတ္ခုိင္းပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ မဂၢဇင္းေတြကုိ ပို႔ရင္းနဲ႔ စာပိုေရးျဖစ္လာပါတယ္။

ေမေမန႔ဲ အနီးကပ္ ေနခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေမာင္ႏွမေတြအားလံုးက စာဖတ္တာကုိ ၀ါသနာပါေပမယ့္ စာေရးေလာက္ေအာင္ထိ ၀ါသနာ မပါခဲ့ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ ေမေမနဲ႔ အေ၀းမွာရွိေနေတာ့ စာေရးတိုင္း၊ ဖုန္းဆက္တုိ္င္းမွာ ဘာသာေရးနဲ႔ ဆံုးမေလ့ရွိပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကို စာတိုက္ရိုက္မေရးေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကုိ ေျပာခ်င္တာေတြကို မဂၢဇင္းေတြမွာ စာေရးၿပီး၊ သူ႔စာမူပါတဲ့ မဂၢဇင္းေတြကုိ ပို႔လုိက္တာပါပဲ။ မဂၢဇင္းကုိ ဖတ္မိတဲ့သူေတြလည္း ဘာသာေရးအသိ တိုးပါေစဆုိတဲ့ စိတ္န႔ဲပါပဲ။

ေမေမေရးခဲ့တာေတြကေတာ့ ဗုဒၶျမတ္စြားဘုရား ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ မဂၤသုတ္ေတာ္ကုိ နားလည္ဖို႔ လြယ္ကူေအာင္၊ မိခင္တေယာက္က သားကုိ ေျပာဟန္နဲ႔ေရးထားတဲ့ အခန္းဆက္ပါ။

အခု အဲဒီ အခန္းဆက္ကုိ စာအုပ္ထုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အားလံုးဖတ္ဖို႔ တခ်ိဳ႕အပုဒ္ေတြကုိ ဒီ blog မွာတင္ဖို႔ စာေရးသူရဲ႕ ခြင္ျ့ပဳခ်က္ ယူထားပါသည္္။

ထပ္မံေဖာ္ျပလုိေသာသူမ်ား ႀကိဳတင္ ခြင့္ေတာင္းပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံပါသည္။

စာအုပ္ျဖစ္ေျမာက္သြားရင္ေတာ့ အားလုံးတင္ေပးဖို႔ႀကိဳးစားပါမယ္။

Read More...

Ratings