Sunday, July 29, 2007

ဇာတိၿမိဳ႕ရဲ႕ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔

ဒီေန႔ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္စဥ္က ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ ဓေလ့ေလးေတြ သတိရမိလုိ႔ ဒီ post ေလးကုိ ေရးမိတာပါ။

ကၽြန္ေတာ္ေန ခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕မွာက ၀ါတြင္းကာလမွာ ဘာသာေရးနဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့ လွဴဒါန္းတဲ့ဓေလ့မွစလုိ႔ ၀ါကၽြတ္ၿပီးဆုိလွ်င္ ရပ္ကြက္တိုင္းမွ ဘုရားပြဲမ်ားနဲ႔ ျပည့္ေနတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေနခဲ့တဲ့ တေလွ်ာက္လုံး ႏွစ္ေတြသာေျပာင္းသြားေပမဲ့ ဓေလ့ထုံးစံကေတာ့ မေျပာင္းလဲပဲရွိေနခဲ့ပါတယ္။


၀ါဆိုလျပည့္မွာဆုိရင္ မနက္အေစာႀကီး ၃နာရီေလာက္ထၿပီး ဆြမ္းထခ်က္ၿပီး ညကတည္းက ျပင္ဆင္ထားတဲ့ သစ္သီး၊ မုန္႔မ်ား၊ ပန္း၊ ဆီးမီး စတဲ့ လွဴဖြယ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ ၿမိဳ႕မွာ တန္ခုိး အႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အေခၚ ဘုရားႀကီး (ေရႊစည္းခုံုေစတီ)ကုိ အာရုံဆြမ္း ကပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဆြမ္းေတာ္ႀကီးေလာင္းလွဴေသာ အဖဲြ႔မ်ားက ေတးသံေတြနဲ႔ ဘုရားကုိပတ္ၿပီး ပူေဇာ္ပါတယ္။ တၿမိဳ႕လံုးနီပါး ျပဳလုပ္တဲ ဓေလ့ပါ။ ဘုရားေပၚမွာ လူေတြကတိုးမေပါက္ေလာက္ကုိစည္ပါတယ္။ လူေတြကမ်ား၊ ဆိုင္သံ ဗံုသံနဲ႔ဆုိေတာ့ ဘုရားကုိ ေသခ်ာအာရုံျပဳ ရွိခုိးႏုိင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ လူႀကီးေတြကေတာ့ ကုသုိလ္ယူ၊ လူငယ္ေတြကေတာ့ ၀တ္ေကာင္းစားလွ၀တ္ၿပီး ရွိဳးထုတ္ၾက၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ကေလးဆုိေတာ့ ေဆာ့ၾကတာေပါ့၊့ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။

ဘုရားမွာဆြမ္းကပ္ၿပီးရင္ အိမ္ကုိျပန္လာ ခဏနားၿပီး၊ ဘုန္ႀကီးေက်ာင္းေတြ သြားၿပီးလွဴဖို႔ လွဴဖြယ္ပစၥည္းေတြ ျပင္ဆင္ပါတယ္။

မနက္ႀကီး* ရနာရီေလာက္မွာ အေဒၚအိမ္မွာလူစုၿပီး ဘုန္ႀကီးေက်ာင္းေတြကို လွည္႔လည္လွဴဒါန္းျခင္း အစီအစဥ္ စပါေတာ့တယ္။ ေဆြမ်ိဳးးတစုလံုး စုေပါင္းသြားေလ့ရွိတာမို႔ အားလံုးေပါင္း မိသားစု ၉ စုရိွပါတယ္။ အသက္အႀကီးဆံုး ပီတိတို႔ရဲ႔ အဘ (အဖိုး) မွစလို႔ ကေလးေလးေတြအထိပါ ပါတယ္။

၀ါတြင္းကာလတေလွ်ာက္လုံး ဥပုသ္တပတ္န႔ဲတပတ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကို မတူေအာင္သြားေလ့ရွိတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေဆြမ်ိဳးေတြရဲ့ ထံုးစံပါ။ လွဴတဲ့အထဲမွာ ဆန္၊ဆီ၊ဆား၊ ၾကက္သြန္နီ၊ ဖေယာင္းတိုင္ အဓိက နဲ႔ အျခား အသံုး၀င္မဲ့ အေျခာက္အျခမ္းေတြ အလွ်င္းသင့္သလိုပါ ေလ့ရွိပါတယ္။

၀ါဆိုဦးမွာ ပထမဆံုးသြားေလ့ရွိတာကေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ၆ ေက်ာင္းပါ။ ပထမဆံုးသြားတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကေတာ့ ဘုန္းဇင္ေက်ာင္းလို႔ေခၚတဲ့ ေက်ာင္းတိုက္ပါ။ အဲဒီေက်ာင္းက ေစ်းနဲ႔ နီးတဲ့ အတြက္ လွဴဒါန္းတဲ့သူေပါမ်ားပါတယ္။ ဒီဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက လာေရာက္လွဴဒါန္းၿပီး သီလယူတဲ့လူေတြကို ပဲနီျပဳတ္ကုိ ၾကက္သြန္နဲ႔သုတ္ထားတာရယ္ ဧည့္ခံပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကေလးေတြက ဒီဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ပဲျပဳတ္ေက်ာင္းလုိ႔ ေခၚပါတယ္။

ေနာက္ ဒုတိယသြားတဲ့ေက်ာင္းကေတာ့ မုန္႔ကၽြဲသဲေက်ာင္းလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခၚတဲ့ ျမစ္က်င္းတုိက္ ေက်ာင္းပါ။ ဘုန္ႀကီးေက်ာင္းက က်ယ္ၿပီး အရိပ္ေတြေကာင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတြက္ ကစားလို႔ေကာင္းတာေပါ့။ လူႀကီးေတြက ရွိခုိး သီလယူေနခ်ိန္ဆုိ ကေလးေတြက ေဆာ့လို႔ေပါ့။ သာဓုေခၚသံၾကားမွ ေဆာ့ေနရာေျပးၿပီး ေက်ာင္းကေကၽြးတဲ့ မုန္႔ကၽြဲသဲသြားစား ေရေသာက္ အေမာေျဖ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေမေမက ဘုန္းႀကီေက်ာင္းတိုင္းမွာ ေဆာ့ခြင့္မေပးပါဘူး။ အနဲဆုံး တေက်ာင္းမွာေတာ့ ဘုရားရွိခိုး သီလယူရပါတယ္။

တတိယသြားတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကေတာ့ နာမည္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ျမစ္က်င္းတုိက္ ေက်ာင္းနားက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းငယ္တစ္ခုပါပဲ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက ဘာမွမေကၽြးလို႔ ထင္ပါရဲ႕။
စတုတၳသြားတဲ့ေက်ာင္းကေတာ့ မင္းဘူးေက်ာင္းလို႔ေခၚပါတယ္။ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းႀကီးနဲ႔က အမ်ိဳးစပ္ရင္ ေတာ္တယ္လို႔ လူႀကီးေတြကေျပာပါတယ္။ ဘယ္လိုေတာ္တယ္ဆိုတာေတာ့ မသိခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေတာ႔ အဲဒီေက်ာင္းကုိ ဇီးျဖဴသီးေက်ာင္း လို႔ေခၚပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ဘုန္ႀကီးေက်ာင္းထဲမွာ ဇီးျဖဴသီးပင္ေတြရိွၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ သြားတဲ့ အခ်ိန္ဆို ဇီးျဖဴသီးေတြအမ်ားႀကီးသီးေနတတ္ပါတယ္။ ဇီးျဖဴသီးေတြကို ၀ါးလံုးနဲ႔ရိုက္ၿပီး ခူးပါေလ့ရွိလို႔ ဇီးျဖဴသီးေက်ာင္း လို႔ေခၚတာပါ။

ေနာက္ဆံုးသြားတဲ့ ၂ ေက်ာင္းကေတာ့ ငွက္ပစ္ေတာင္ ေက်ာင္းတုိက္ထဲမွာရိွတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြပါ။ တေက်ာင္းက ပဲျပဳတ္ေကၽြးၿပီး ေနာက္တေက်ာင္းကေတာ့ ဆန္ေဆးေတာင္းျပန္ ကမ္း**ေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီေက်ာင္းကုိ ဆန္ေဆးေတာင္းေက်ာင္းေပါ့။ ငွက္ပစ္ေတာင္ ေက်ာင္းတုိက္ေတြက က်ယ္ၿပီး သစ္ပင္ေတြေပါေတာ့ အင္မတန္ေဆာ့လို႔ေကာင္းပါတယ္။ စိ္န္ေျပးတယ္၊ ေသနတ္ပစ္တယ္၊ တူတူပုန္းတယ္။

အားလုံး လွဴၿပီးၿပီဆိုေတာ့ အိမ္တန္းျပန္ေလ့မရွိပါဘူး။ လူႀကီးေတြက အေဒၚတေယာက္ရဲ႕အိမ္မွာ ေအးေအးေဆးေဆးထုိင္ ေရေႏြးေသာက္ စကားေျပာၾကပါတယ္။ ပီတိတို႔ ကေလးေတြကေတာ့ မေမာႏုိင္ပဲ ဆက္ေဆာ့ၾက၊ ကစားၾကပါတယ္။ ၿပီးမွ အိမ္ကုိျပန္ ေန႔လည္စာစား၊ လူႀကီးေတြကေတာ့ ဥပုသ္ေစာင္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ဥပုသ္အိပ္တာေပါ့။

ငယ္ငယ္က အျပင္က အေပါင္းအသင္းဆုိတာ မရွိသေလာက္ပဲ၊ အမ်ိဳးထဲမွာရွိတဲ့ အကိုေတြ၊ အမေတြ၊ တူေတြ၊ တူမေတြ နဲ႔ေဆာ့ေလ့ရွိပါတယ္။ ညီေတြ၊ ညီမေတြ မရွိဘူးလားဆိုေတာ့၊ ကၽြန္ေတာ္က ၀မ္းကဲြ ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာပါ အငယ္ဆုံးပါ။ တူေတြလို႔သာ ၀ါအရေျပာတာပါ၊ တခ်ိဳ႕တူေတြ တူမေတြက ကၽြန္ေတာ္ထက္ အသက္ႀကီးပါတယ္။

ေအာ္… ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႔က ေက်ာင္းေတြက ၀ါတြင္းဆိုရင္ စေန၊ တနဂၤေႏြ အစား အဖိတ္ေန႔နဲ႔ ဥပုသ္ေန႔ ကုိပိတ္ပါတယ္။ အေရာင္းအ၀ယ္ အလုပ္ေတြနဲ႔ ေစ်းလည္း ဥပုသ္ေန႔ဆိုရင္ ပိတ္ပါတယ္။ ကုသိုလ္ေကာင္းမွဳ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ေအာင္လို႔ပါ။ ေနာက္ၿပီး ၀ါဆိုလျပည့္ေက်ာ္ တရက္ေန႔ကလည္း ပိတ္ရက္ပါ။ ၀ါဆိုလျပည့္ေက်ာ္ တရက္ေန႔က လျပည့္္ေန႔ထက္ ပိုေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းေသးတယ္။ ဖတ္ခ်င္ရဲ႕လားေတာ့ မသိပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လာဖတ္တဲ့ သူေတြလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အညာၿမိဳ႕ ဓေလ့လည္းသိရေလေအာင္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း အလြမ္းေျပ ဆိုၿပီးေရးလုိက္တာပါ။
ကေလးဘ၀ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့ရတယ္ေလ။ ပီတိရဲ႕ဇာတိ ဘယ္ၿမိဳ႕ဆိုတာ သိေလာက္ၿပီ ထင္ပါတယ္။ ;)


* (မနက္ႀကီး ဆိုတာ မနက္၊နံနက္ကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေဒသအေခၚပါ၊ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ မနက္ႀကီး လို႔ဆိုေတာ့ မနက္ကေလးမရွိဘူးလား နဲ႔ေမးခံရပါတယ္။ အခု အဲဒီအေခၚကုိလြမ္းလို႔ ေခၚတာပါ။ ရန္ကုန္ေရာက္ခါစက ေပးလုပ္ပါ၊ ေပးသြားပါ၊ ေပးေျပာပါ စတဲ့ စကားေတြကို နားမလည္ခဲ့ဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒါ အညာမွာလံုး၀ မသံုးတာ။ ျမန္မာစာမွာလည္း မရွိဘူး။ ဘယ္ကေျပာတဲ့ စကားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္းမသိပါ။ ခုေတာ့ ဂ်ာနယ္ေတြမွာပါ သုံးေနေတာေတြ႕ေနရတယ္။)
**(ကမ္းတယ္ဆိုတာ ဘုန္ႀကီေက်ာင္းကေန လာလွဴတဲသူေတြကုိ ေပးတာကိုေျပာတာပါ)


2 comments:

Ye-Mon said...

အညာလား ေျမလတ္လား ေမာင္ရင္။ ဘုရားေတြ အလြန္ေပါမ်ားတဲ့ ေဒသက ဆိုေတာ့ အင္မတန္ ဘာသာတရား ကိုင္းရိႈင္းမယ္ ထင္တယ္။ ဥပုသ္ေန႔ ဆိုၿပီး ဘေလာက္တင္တာေတာ့ ပိတ္မေနနဲ႔ဦးေနာ္။

PeTi said...

ဟုတ္ကဲ့.. ကၽြန္ေတာ္က ေျမလတ္အညာကပါ။ ဘုရားေတြကေတာ့ ေပါခ်က္က ကမ္းကုန္ပဲ။ ဘာသာေရးကေတာ ေတာ္ေတာ္ကုိင္းရွိဳင္းတယ္၊ ဒါေပမယ့္ မိရုိးဖလာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က ၀ါတြင္း blog ဥပုသ္ေစာင့္မလားလို႔ စဥ္းစားေနတာ…
:D

Ratings