Monday, July 16, 2007

ေရြးခ်ယ္မွုတစ္ခု

ဒီေန႔ တနဂၤေႏြေန႔ အိပ္ယာကႏုိးေတာ့ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီထိုးေနၿပီ။ နံနက္စာ နဲ႔ ေန႔လည္စာ ေပါင္းစားၿပီးေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း computer ေရွ့ေရာက္လာေရာ… မလိုတဲ့ file ေတြ ရွင္းရင္းနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ပို႔ထားတ့ဲ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ ကို ေနာက္တစ္ခါထပ္ျဖစ္တယ္။ ပထမ တစ္ခါဖတ္ကထဲက အဲဒီ႔ ဇာတ္လမ္းေလး ႀကိဳက္ေနတာ။ ခုတခါဖတ္ေတာ့လည္း ႀကိဳက္ေနတုန္းပဲ။ G-Talk ကုိ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက online ရွိေနေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းလိုက္ၿပီးေတာ့၊ အားလံုးဖတ္ဖို႔တင္လုိက္ပါတယ္။
ဒီဇာတ္လမ္းေလးဟာသူကုိယ္တိုင္ခံစား ခဲ့ရၿပီး ေရးထားခဲ့တာပါ။ ဖတ္ၾကည့္ပါဦး…

----------------------------------------- ------------------------------------------------

ေရြးခ်ယ္မွုတစ္ခု
ၾကာေတာ့လည္းၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ရင္ထဲမွာေတာ့ မေန႔တစ္ေန႔ကလိုပါပဲ။

--- --- ---

ေကာ္ဖီခြက္လာခ်ေပးသြာေသာ စားပြဲထိုးေလးကုိ လိုက္ၾကည့္ေနမိတဲ့ အခုိက္အတန္႔မွာပဲ…
`ကို႔ကုိေျပာစရာရွိတယ္ဆို´
`ဟုတ္တယ္ကုိ´
`ဘာေျပာမလို႔လဲ၊ ညီမေလးမွာ ျပႆနာ တစ္ခုခုရွိေနလား၊ ကုိဘာကူညီရမလဲေျပာ…´

ကိုက ဒါေတြေၾကာင့္ တကယ့္ကုိခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနတာ၊ ကၽြန္မ အသာအယာ ၿပံဳးမိသည္။ အသက္ျပင္းျပင္းတစ္ခ်က္ ရွဴသြင္းၿပီးမွ….

`ကုိ႔ကုိ ကၽြန္မရင္မခုန္ေတာ့ဘူးကုိ´
အႀကိမ္ႀကိမ္ က်င့္ထားတဲ့ေက်းဇူးပါပဲ။ တံုးတိတိႀကီး ေျပာခ်လိုက္မိသည္။

`ဘယ္လို´

အံ့ၾသသြားသလားကုိရယ္။ ကၽြန္မေမွ်ာ္လင့္ထားၿပီးသားပါ။ ေလာကႀကီးတခုလံုး တိတ္ဆိတ္သြားသည္။

`ကို႔ကိုကၽြန္မ မခ်စ္ေတာ့ဘူးကုိ။ ကၽြန္မကုိခြင့္လႊတ္ပါလို႔ေတာ့ မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး။ တကယ္ပါ။´
`ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ ညီမေလးရယ္၊ ကုိဘယ္လိုနားလည္ရမွာလဲ။ ညီမေလး စ ေနတာပါေနာ္။ ဟုတ္တယ္ေနာ္။´

မွုိင္းညိွဳ႕သြားတဲ့ ကို႔မ်က္ႏွာကို ကၽြန္မ ဘယ္လိုအင္အားနဲ႔ၾကည့္ရပါ႔။ ေလာကႀကီးရယ္။ နင္သိပ္ရက္စက္တယ္။

`ညီမေလး အတည္ေျပာေနတာကုိရဲ႕။ ညီမေလး မ စ တတ္တာ ကိုသိသာနဲ႔။
ကုိသတိထားမိမွာေပါ႔၊ ခုတေလာ ညီမေလး အလုပ္မ်ားေနလို႔ ဆိုၿပီး ကိုနဲ႔ စကားသိပ္မေျပာျဖစ္၊ မေတြ႔ျဖစ္ေတာ႔တာေလ။´

ကိုဘာမွမေျပာပါ။ ကို႔မ်က္ႏွာကုိလည္း ကၽြန္မ မၾကည့္ပါ။ ကိုမေသာက္ျဖစ္ေသးတဲ့ ေကာ္ဖီခြက္သို႔သာ အၾကည့္ပို႔ထားမိသည္။
ကၽြန္မရဲ႕ ရင္ထဲမွာေတာ့ ကို႔ခြက္ထဲက ေကာ္ဖီလို ခါးသက္ၿပီး ပူေလာင္ေနေလရဲ႔။ အားယူၿပီး စကားဆက္ေျပာျဖစ္သည္။

`တကယ္ေတာ့ ညီမေလး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေသေသခ်ာခ်ာ သံုးသပ္ေနတာကုိရဲ႕။ အခုေတာ့ အေသအခ်ာကုိသိလိုက္တယ္ေလ။ ကုိ႔ကို မခ်စ္ေတာ့ဘူး။ ရင္မခုန္ေတာ့ဘူးဆိုတာကိုေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ကိုသိထားဖို႔က ကုိ႔ကုိ ခ်စ္ခဲ့တုန္းက ေလးေလးနက္နက္နဲ႔ အတည္ခ်စ္ခဲ့တာ ဆိုတာရယ္၊ ကို႔ကို လွည္႔စားဖို႔လဲ လံုး၀ မရည္ရြယ္ခဲ့ဘူး ဆိုတာကုိပါပဲ။´

ဒါေတြေျပာဖို႔ကၽြန္မဘယ္ေလာက္အားယူခဲ့ရသလဲေနာ္။ မ်က္ရည္ပင္လယ္ ေ၀ခဲ့ရတဲ့ ေန႔ညေတြကုိ ကိုေတာ့ ဘယ္သိႏုိင္ပါ႔မလဲ။ ကုိလဲ မသိေစရပါေလ။ ဆက္ေျပာ ျဖစ္ေနတာကေတာ့ …

`ညီမေလးရဲ႕ အျပစ္ပါကုိ၊ ညီမေလးဆိုလိုတာက ညီမေလးရင္ထဲက အခ်စ္ဟာ ဒီလိုလြယ္လြယ္နဲ႔ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာကုိေပါ႔။ သူ႔ဟာသူျဖစ္လာတာဆိုေတာ့လဲ ညီမေလး မတတ္နုိင္ဘူးေလ။ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲနဲ႔ ကိုယ့္မွာ ဒီလို အားနည္းခ်က္ရွိေနပါလား ဆိုတာကုိ သိလိုက္ရတယ္ ဆိုပါေတာ့။´

အသံက အဖ်ားခတ္သြားသည္။ အသက္ကုိ ခိုးရွဴေနမိသည္။ ကို႔မ်က္ႏွာ အဘယ္သို႔ ရွိေနမလဲေနာ္။ စားပြဲေပၚတင္ထားတဲ့၊ (ကၽြန္မဒီတစ္သက္ ကိုင္ခြင့္ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့တဲ့) ကို႔လက္ေခ်ာင္းေလးေတြက ဒီေန႔မွ ပိုၿပီးခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနတာ တဆိတ္မလြန္လြန္းေပ ဘူးလားကြယ္။ ရင္ထဲနင့္သြားရသည္။ အၾကည့္ကုိ ကန္ေရျပင္ကုိသို႔ လႊဲလိုက္မိသည္။

ေရဘဲေလးေတြေတာ့ ေပ်ာ္လို႔ျမဴးလို႔ေရထဲ ကူးခတ္ကစားေနေလရဲ႕။

`ကုိ…ကၽြန္မကုိ တစ္ခုခုေျပာပါလား´
ကို အသံမထြက္ပါ။ ကုိ႔မ်က္ႏွာကုိ ကၽြန္မၾကည့္၀ံ့ပါ႔မလား။ အင္း ဘာလို႔မၾကည့္၀ံ့မွာလဲ။ ခုခ်ိန္မွ တစ္၀ႀကီး ၾကည့္ထားသင့္တာ။ ကၽြန္မမ်က္ႏွာကုိ ကို႔ဖက္လွည့္လိုက္သည္။

အို… ကုိမ်က္ရည္၀ဲေနပါလား။ ကၽြန္မကုိ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ဒီလိုေၾကကဲြအၾကည့္မ်ိဳးနဲ႔ မၾကည့္ပါနဲ႔လား ကုိရယ္။ ကၽြန္မအရည္ေပ်ာ္လို႔ မျဖစ္ဘူးေလ။ မာနႏွင့္ စိတ္အားငယ္မွု ဒြန္တြဲေနတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးေတြနဲ႔ ကၽြန္မပါ ကုိ။

အရင္လက အေျခအေနတစ္ရပ္ထဲ စိတ္ကေရာက္ရျပန္သည္။ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့လို႔ရမွာ မဟုတ္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးပါပဲ။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္အထိေပါ့။
`မမတို႔က ခ်မ္းသာ၊ ဆင္းရဲမခဲြျခားတတ္ဘူး။ မမတုိ႔ရဲ႕ ေဆြစဥ္မ်ိဳးဆက္ဟာ ဘယ္လိုရွိသလဲ ဆုိတာ ငါ႔ညီမလည္းသိမွာေပါ႔။´

ကၽြန္မသိတယ္ေလ၊ ကုိတို႔ အသိုင္းအ၀န္း အားလံုးက ပညာတတ္၊ ဂုဏ္ရွိတဲ့ အသိုင္းအ၀န္း ဆိုတာကုိေပါ့။ ကုိက သူ႔ေၾကာင္းေတြကုိ အားလုံးေျပာျပထားၿပီးသားပဲဟာ။

`မ်ိဳးရုိးဂုဏ္သိကၡာ ဆုိတာေငြနဲ႔ ၀ယ္လုိ႔မရဘူး ညီမရဲ႕၊ ဒီလုိအသိုင္းအ၀န္းထဲကုိ ငါ႔ညီမရဲ႕ ကုိယ္ပုိင္အရည္အခ်င္းေတြနဲ႔ ၀င္ဆန္႔နုိင္ေပမယ္႔ ညီမရဲ႕ မိဘ၊ ေဆြမ်ိဳး၊ အသိုင္းအ၀န္းက ၀င္ဆန္႔ပါ႔မလား။´

ဘုရားေရ…လက္လုပ္လက္စား နယ္မွ မိဘႏွစ္ပါးႏွင့္ ဆယ္တန္းေတာင္ အျဖစ္ရွိေအာင္ မေအာင္ႏုိုင္တဲ့ ေမာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာမ်ားက တစ္လွည့္ဆီ ေပၚလာရေတာ့သည္။ ဒါေတြကုိ ကုိသိသားပဲ။ ကုိ ကၽြန္မကုိ ခ်စ္ခြင္႔ပန္တုန္းက အေသအခ်ာ ရွင္းျပခဲ့ၿပီးသား။ ကုိက ဒါေတြ ဂရုမစိုက္ခဲ့ပါ။ အခ်စ္ဟာ အရာရာကုိ ေအာင္ႏုိင္ပါတယ္…တဲ့ေလ။ ကုိခ်စ္တာ ကၽြန္မရဲ႕ အရည္အခ်င္းေတြပါ…တဲ့။ ကုိ႔အခ်စ္ကုိေတာ့ ကၽြန္မအႂကြင္းမဲ့ယံုၾကည္သားပါ။ ကုိေလာက္ခ်စ္တတ္သူေတာင္ ကမၻာမွာ ရွိပါ႔မလားေပါ႔။

`မမတို႔ မိသားစုမွာ ေယာကၤ်ားေလးဆိုလို႔ ဒီေမာင္ေလးပဲ ရွိတာ။ အေကာင္းဆုံး ျဖစ္ေစခ်င္တာေလ။ ငါ႔ညီမလည္း ပညာတတ္တစ္ေယာက္ပဲ မမ ဘာကုိဆိုလုိတယ္ဆိုတာ နားလည္မွာေပါ႔။ ´
အဲဒီအခ်ိန္အထိ ကၽြန္မ ႏွဳတ္ဖ်ားက စကားေတြ မေခၽြႏုိင္ေသး။ က်က္သေရရွိလွတဲ့ ကို႔မမႀကီး မ်က္ႏွာကုိသာ ေငးၾကည့္ရင္း ကၽြန္မ ဆြံ႕အေနခဲ့ရသည္။

`ခ်စ္သူသက္တမ္း ၃ႏွစ္ျပည့္တဲ့ေန႔မွာ ကုိတို႔ လက္ထပ္မယ္ေနာ္…´ လုိ႔ ကုိ ေျပာဖူးတယ္။ ခုမွ ခ်စ္သူသက္တမ္း တစ္ႏွစ္ေလာက္ပဲရွိေသးတာ၊ ခြဲရဖို႔ ၾကမၼာ ကဖန္လာၿပီေကာ။

အမ်က္ေဒါသမထြက္ရဟု ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ႏွစ္သိမ့္ၿပီး…
`ကၽြန္မစဥ္းစားပါရေစ။ လူတိုင္းမွာ ကုိယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ရွိစၿမဲ မဟုတ္လား မမ´
`စဥ္းစားပါငါ႔ညီမ။ အနာဂတ္အတြက္ပါ ထည့္သြင္း စဥ္းစား။ အေျဖဟာ မမတို႔ေမွ်ာ္တာနဲ႔ တစ္ထပ္တည္းက်မွာပါ။ ငါ့ညီမက တစ္ကယ္ ပညာတတ္ တစ္ေယာက္ဆိုရင္ေပါ့။
ဒါမမရဲ႕ visiting card ပါ။ အေႏွးနဲ႔အျမန္ အေျဖရမယ္လို႔ မမ ယံုၾကည္ပါတယ္။ Phone ဆက္လိုက္ပါညီမ။ မမကိုခြင့္ျပဳပါဦး´

ဆင္မယဥ္သာ ေက်ာခိုင္းေလွ်ာက္လွမ္းသြားတဲ့ ကုိ႔မမကုိၾကည့္ရင္း ကို႔ကုိခ်စ္မိလို႔ ပထမဆုံးအႀကိမ္ မ်က္ရည္က်ခဲ့ရတယ္ကို။ ငါဘာေၾကာင့္ ဒီလုိအသိုင္းအ၀န္းမ်ိဳးမွာမွ လူလာျဖစ္ရသလဲလို႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေတြးမိသြားတယ္။ ခြင့္လႊတ္ပါ ေဖေဖ နဲ႔ ေမေမ၊ ပညာမတတ္၊ ဂုဏ္မဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အသိုင္းအ၀န္းေၾကာင့္ ကၽြန္မ အသည္းနင့္ေအာင္ခ်စ္ရတဲ့ ကုိ႔ကိုစြန္႔လြတ္ရမယ္တဲ့လား။

ကို႔နဲ႔ ေ၀းရမယ္ဆိုတဲ့အေတြးမ်ိဳး တစ္ခါမွ စိတ္ကူးနဲ႔ေတာင္ မေတြးရဲခဲ့ဖူးပါ။ ကၽြန္မကို႔ကုိ သိပ္ခ်စ္တယ္ေလ။ တစ္လေလာက္ ကို႔ကို တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္း ေရွာင္ၿပီး ကၽြန္မ တိ္တ္တဆိတ္ ေၾကကြဲ ေျဖရွာေနခဲ့တယ္။ ကို႔ေလာက္ စိတ္ထားျမင့္ျမတ္သူ မရွိပါဘူး။ ကိုဟာ အရမ္းကုိ ၾကင္နာတတ္၊ ခြင့္လြတ္နားလည္၊ စာနာတတ္သူတစ္တေယာက္ပါ။ ကို႔ကိုဆုံးရွုံးမွုဟာ အစားထိုးမရတဲ့ ဆုံးရွုံးမွဳ မ်ိဳးျဖစ္ေနမွာ ေျပာဖို႔ေတာင္ မလိုဘူး။

`၀မ္းသာလိုက္တာ ညီမရယ္။ မမ သိေနၿပီးသားပါ။ ငါ႔ညီမရဲ႕ေစတနာကုိ မမ အသိအမွတ္ျပဳေလးစားပါတယ္။ ငါ့ညီမ ဘ၀မွာ ေအာင္ျမင္မွုေတြ ရႏုိင္ပါေစ လို႔ မမဆုေတာင္း လုိက္တယ္ေနာ္´
`ကၽြန္မေနာက္ဆုတ္ေပးပါ႔မယ္´ ဟု ကို႔မမကုိတေန႔က Phone နဲ႔ေျပာဆိုအသိေပးတုန္းက သူတုန္႔ျပန္တဲ့စကားပါ။

`ေက်းဇူးတင္ပါတယ္မမ။ ကၽြန္မ ေအာင္ျမင္မွာပါ။ အခ်စ္မွာ က်ရွဳံးေပမယ့္ အရာရာ ေအာင္ျမင္ေစရမွာပါ။ တရာ:ေသာနည္းေတြနဲ႔ေပါ႔။ ဒါပဲေနာ္´ ဒီထက္လဲ ေျပာစရာ မရွိေတာ့တာ။

ကုိ႔ကိုခ်စ္၍ပဲ ကၽြန္မစြန္႔လႊတ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာေလ။ အခ်စ္စစ္၊ အခ်စ္မွန္တုိ႔ မည္သည္ မေျဖာင္႔ျဖဴးတဲ့။ ဒါေပမယ့္ အဆံုးမွာေတာ့ ျပန္ဆံုစၿမဲ။ ကၽြန္မ နဲ႔ ကို႔ရဲ႕ အခ်စ္က စစ္မွန္တယ္လို႔ ကၽြန္မက အႂကြင္းမဲ့ကို ယံုၾကည္တာ။ ျပန္ဆံုဖို႔ေတာ့ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့။

`ကို…တစ္ခုခုေျပာဦးေလ…´
ကၽြန္မ ကို႔ မ်က္လံုးကုိ တည့္တည့္ၾကည့္လုိက္သည္။

`အင္း…ကို ေျပာခ်င္တာကေတာ့…
ကို ညီမေလး ကို နားလည္ပါတယ္။ ညီမေလးဟာ စကားတစ္ခြန္းကို လြယ္လြယ္မေျပာတတ္မွန္း ကုိသိထားတယ္ေလ´

ဒီအရည္အခ်င္းကုိလဲ ကိုခ်စ္ တာပဲမဟုတ္လား။

`ခြင့္လႊတ္ပါလို႔ ညီမေလး မေတာင္းခံေပမယ့္ ကုိ ခြင့္လႊတ္တယ္။ ဖန္တီးလို႔ မရသလို ဖ်က္ဆီးလုိ႔လဲ မရဘူးဆိုတာ ကိုလက္ခံထားတယ္။ ကိုဆိုလိုခ်င္တာက ညီမေလး ကို႔ိကို မခ်စ္ေတာ့ဘူးဆိုရင္လဲ ကို လက္ခံတတ္ရမွာေပါ့။`

ကိုရယ္…ကို႔ကုိ ကၽြန္မအရမ္းခ်စ္တာပဲ။ ကၽြန္မ အံႀကိတ္ထားမိသည္။ ကိုသေဘာထားႀကီးတာ သိေလေလ ကၽြန္မရင္ထဲ မခ်ိေလေလပဲ ကို။

`ဒီေန႔အထိ ညီမေလး ေမတၱာ၊ ေစတနာ၊ အခ်စ္ေတြ အတြက္ ေက်းဇူးပါ။ ကုိတကယ္ ေပ်ာ္ခဲဲ့ပါတယ္။´
´ကို႔ကိုလည္း ေက်းဇူးပါေနာ္။ ညီမေလးလည္း တကယ္ေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ အစစ အရာရာ အတြက္ ေက်းဇူးပါကို´

`ကုိ႔ကုိ သူငယ္ခ်င္းအေနနဲ႔ေတာ့ ညီမေလး လက္ခံဦးမွာ မဟုတ္လား´
`ကုိဟာ ညီမေလး ရဲ႕ ထာ၀ရ သူငယ္ခ်င္းပါကို။ ဒါေပမယ့္ ေ၀းေ၀းမွာပဲ ေနပါရေစေတာ့´
`ေၾသာ္…ဒီေလာက္ေတာင္ပဲလား ညီမေလးရယ္´

ေ၀းေ၀းကပဲ လြမ္းေနပါရေစကုိ။ ျမင္ေနရရင္ ကၽြန္မေသလိမ့္မယ္။

`ကုိနားလည္ပါၿပီ။ ဟုတ္ၿပီေလ။ ကုိ ညီမေလး ကုိေတာ့ ခ်စ္ေနဦးမွာပဲ။ အခ်ိန္အတို္င္းအတာ တစ္ခုထိေပါ႔။ ညီမေလး စိတ္ခ်မ္းသာမယ္ဆုိရင္ ကို ေက်နပ္ပါတယ္။ ဂရုစိုက္ေနာ္… အၿမဲတမ္း အတြက္ေျပာတာ။ ကုိ ညီမေလး ေဆာင္ကုိ ျပန္လုိက္ ပို႔ေပးရမလား´
`ရတယ္ကို။ ကိုသြားခ်င္ရင္ သြားလို႔ရၿပီေနာ္။ ကၽြန္မ ေနခဲ့ပါရေစ။´
`ဒါဆုိ ကုိသြားပါရေစေတာ့ သိလား။ ႏွဳတ္မဆက္ေတာ့ဘူးေနာ္´
`အင္း…အမုန္းမပါတဲ့ ခြဲခြါ ျခင္းအတြက္လည္း ကုိ ညီမေလးကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကိုသြားၿပီေနာ္´
ကုိ႔ကို ယဲ့ယဲ့ေလး ၿပံဳးျပၿပီး ေခါင္းၿငိမ့္ ျပလိုက္သည္။

အသာအယာ ေက်ာခိုင္းသြားေသာ ကို႔ကုိ ေနာက္ဆံုးတစ္၀ႀကီး ၾကည့္ျဖစ္သည္။ မ်က္၀န္းထဲမွာေတာ့ မ်က္ရည္ေတြလည္ေနေလရဲ႕ေလ။

ကိုေရ…ပိုင္ဆိုင္ရမွ အခ်စ္လို႔ေခၚတာ မဟုတ္ရပါဘူး။ ေ၀းေ၀းကေနလဲ ခ်စ္လို႔ရသားပဲ။ ကုိ တစ္ေန႔က်ရင္ ညီမေလးကုိ ေမ့သြားမွာပါ။ ညီမေလးလည္း ကို႔ကို ေမ့သြားမွာပါ။ ကုိ ေျပာသြားသလုိေပါ႔၊ အခ်ိန္အတိုင္းအတာတစ္ခုထိေပါ့။ ကို႔ အနာဂတ္ဟာ လွပေနမွာပါ။

မိသားစုဆိုတာ ေသြးနဲ႔ခ်ည္ေႏွာင္ထားတဲ့ အေႏွာင္အဖဲြ႔တစ္ခုပါ။ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးကုိ ျဖတ္ေတာက္လို႔ မရႏုိင္ဘူးေလ။ ကၽြန္မမိသားစုေလး ဘာပဲ ျဖစ္ေနေန ကၽြန္မ သံေယာဇဥ္ရွိတယ္။ ကၽြန္မေၾကာင့္ သူမ်ားေတြၾကား သူတို႔ေလးေတြ အႏွိမ္ခံရမွာကုိ ကၽြန္မ မလိုလားဘူးေလ။ ဒီလုိ အသိုင္းအ၀န္းၾကားမွာ လူျဖစ္ရလို႔လဲ ကၽြန္မေက်နပ္တတ္ပါၿပီ။ လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ရခဲတယ္ မဟုတ္လား။

တကယ္တမ္းေတာ့ ကို႔အတြက္ ကၽြန္မ မိသားစုအတြက္ အသင့္ေတာ္ဆံုးေသာလမ္း ကို ကၽြန္မ အသည္းႏွလံုးတစ္ခုလံုးနဲ႔ ရင္ၿပီးေရြးခဲ့ျခင္းပါ။

ကုိနဲ႔ေ၀းခဲ့တာ သံုးႏွစ္ရွိခဲ့ၿပီ။ ကၽြန္မရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေပၚ ကၽြန္မခုခ်ိန္ထိ ဂုဏ္ယူေနဆဲပဲ။ ကို႔ကုိ ရင္ထဲ နင့္ေအာင္ ခ်စ္ေန၊ လြမ္းေနေသးတာက လြဲလို႔ေပါ႔ေနာ္…..

စကားျဖဴ

3 comments:

ဂ်စ္တူး - gyit_tu said...

ဟာ ေရးထားတာေလး အရမ္းေကာင္းတာပဲ ။ ကိုပီတိ သူငယ္ခ်င္း မစကားျဖဴကိုေျပာလိုက္ပါ... လုပ္သင့္တာနဲ့ လုပ္ခ်င္တာကို ခြဲျခားျပီး ၊ သတၱိရွိတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ့ အနာဂတ္ကိုေလွ်ာက္လွမ္းနိုင္တာတြက္ ေလးစားပါတယ္လို့ ။

PeTi said...

ဟုတ္ ဂ်စ္တူး ေျပာလိုက္ပါ႔မယ္…စကားျဖဴရဲ႕ အေမကေျပာရွာတယ္ သူငယ္ငယ္က ဆို စာက်က္ခ်င္လြန္းလို႔ ေက်ာင္းကျပန္လာရင္ အိမ္ကုိ တန္းျပန္မလာဘူး…သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ စာက်က္ၿပီးမွျပန္လာတာတဲ့။ သူ႔႔ရဲ႕လုပ္ရပ္က မိဘကုိ မကူညီခ်င္ဘူးလို႔ထင္ခ်င္စရာပါ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလုိ ႀကိဳးစားခဲ့လုိ႔ ခုခ်ိ္န္မွာ တစ္မိသားစုလံုးကုိ လုပ္ေကၽြးေနႏုိင္သူျဖစ္ေနၿပီေလ။

Thyda said...

Nice one!

Ratings