Thursday, November 15, 2007

ကို႔အတြက္

သူငယ္ခ်င္း စကားျဖဴက သူေရးထားတာေလးကုိ ကၽြန္ေတာ့္ကုိလာျပပါတယ္။ ေရးထားတာက ခံစားခ်က္အျပည့္နဲ႔ဆုိေတာ့ ဖတ္ၿပီးၿပီးခ်င္းၾကိဳက္လုိ႔ ဒီမွာ ေဖာ္ျပခြင့္ေတာင္းလုိက္ပါတယ္။ သူကလည္း ၾကည္ျဖဴစြာ ခြင့္ျပဳပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ စကားျဖဴ။

အားလုံးလည္းၾကိဳက္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

(အခုပုိစ္က စကားျဖဴရဲ႕စာကုိ ဒုတိယအၾကိမ္ေဖာ္ျပျခင္းပါ။ ပထမ ပုိစ္ကေတာ့ ဒီမွာပါ။)

[ပုံကုိ ဒီက ယူထားပါသည္]


ကိုသည္သာ ကၽြြန္မဘ၀လုိ႔ ကၽြန္မေၾကြးေၾကာ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခုထိလဲ ဒီစကားဟာ မွန္ေနတုန္းပါ။ ကုိခ်စ္ခဲ့တုန္းက ကၽြန္မ ၾကည္ႏူးေက်နပ္ခဲ့သား။ ကို မခ်စ္ေတာ့ေကာ ကၽြန္မ ဘာကို မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနရမွာလဲ။ ကၽြန္မ ေက်နပ္ပါတယ္။ အခ်စ္အေၾကာင္းကို ကုိ႔ထက္ပိုလုိ႔ေတာင္ ကၽြန္မက နားလည္ေသးတယ ္ကို။ အခ်စ္ဟာ ဘယ္လုိမွကို ဖန္တီးလုပ္ယူလုိ႔ မရတာ ကၽြန္မသည္သာ အသိဆံုး။

ကုိ မခ်စ္ေတာ့တာ သိစတုန္းက ကၽြန္မအေတာ့္ကို ခံစားခဲ့ရတယ္။ လူလစ္ရင္ ငုိလုိ႔ကို မဆံုးႏုိင္ေတာ့တာ။ ေမလထဲဆုိေပမယ့္ ကၽြန္မေနခဲ့တဲ့ ၿမဳိ႕ေလးမွာ မုိးေတြ ရြာေနခဲ့တယ္။

ကၽြန္မ ဆုိက္ကယ္ေလးကုိ မုိးမျမင္၊ ေလမျမင္ ေလွ်ာက္ေမာင္းၿပီး အသည္းကဲြေနခဲ့တယ္။ ကုိယ္က တာ၀န္ႀကီးႀကီးယူထားရေတာ့ အလုပ္ေတြ မလုပ္မျဖစ္ က်ဳံးလုပ္ေနခဲ့ရသလုိ အလြမ္း၊ အေဆြးေတြနဲ႕အတူ ရင္နာမႈကလည္း ရင္နဲ႔ မမွ်ေအာင္ပဲ ခံစားခဲ့ရတယ္။

ကေလးတစ္ေယာက္လုိပဲ နာက်င္စြာ ေအာ္ဟစ္ငိုေၾကြးခဲ့မိတယ္။ အဲဒီလုိ နင့္နင့္သည္းသည္း ခံစားခဲ့ရတာ သိပ္မၾကာခဲ့ပါဘူး ကို။ ႏွစ္လထဲပါ။ ေသမေလာက္ ခံစားခဲ့ရၿပီး တျဖည္းျဖည္း အသိတရားက လူကို ျပန္လာကပ္တယ္။

တကယ္ေတာ့ ကို႕ကို ခ်စ္ရင္ ကိုေပ်ာ္တာကို ကၽြန္မက မုဒိတာ ပြားေနရမွာပါ။ ကၽြန္မအခ်စ္က ေပးဆပ္ျခင္းလုိ႔ ကၽြန္မေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကို ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္သြားလည္း ကိုေပ်ာ္ေနရင္ ကၽြန္မေက်နပ္ရမွာေပါ့။ ကို႔ဘ၀ေလး သာယာေနရင္ ကၽြန္မဘ၀ေလး ၿပီးျပည့္စံုေနရမွာေပါ့။ ခုထိေတာ့ ကၽြန္မ ခံစားေနရတုန္းပဲ။ ရင္ထဲ နည္းနည္း တည္ၿငိမ္လာတာကလဲြလုိ႔ ကၽြန္မ တကယ့္ကို ခံစားေနရတုန္းပဲ။ တစ္ခါတေလ အရမ္းသတိရလာရင္ မ်က္ရည္က်ေနတုန္းပဲ။ ကၽြန္မလုိအပ္ေနတာက အခ်ိန္တစ္ခုပဲဆုိတာ ကၽြန္မသိပါတယ္။

အရာရာတုိင္းက ကို႔ကို သတိရေစတယ္ ကို။ ငါးႏွစ္တာမွ် သံေယာဇဥ္ဟာ လြယ္လြယ္နဲ႔ ကိုက ျဖတ္ေတာက္ႏုိင္ေပမယ့္ ကို႔ႏွလံုးသားထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ႏုနယ္တဲ့ ကၽြန္မႏွလံုးသားက ဘယ္လုိနည္းနဲ႔မွ တိကနဲ ျဖတ္လုိ႕မရဘူး ကို။ သံေယာဇဥ္ႀကီးတတ္လြန္းတဲ့ ကုိယ့္အျဖစ္ကိုပဲ အျပစ္တင္ရေတာ့မွာလား။

သစၥာအေၾကာင္းကို ကုိေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ကိုပဲ သစၥာေဖာက္ျခင္းကို ျပသသြားခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ မခ်စ္ေတာ့ရင္ သစၥာေတြ ဘာေတြ မလိုအပ္ေတာ့ပါဘူး။ မခ်စ္ႏုိင္ေတာ့မွေတာ့ ဘာကိုမွ ေစာင့္စည္းစရာ မလုိေတာ့တာမ်ိဳးပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကို႔ကို သစၥာေဖာက္သူႀကီးရယ္လုိ႔ ကၽြန္မ မသတ္မွတ္ေတာ့ပါဘူး။
ကိုေ၀းေ၀းသြားပါ။ ျမင့္ျမင့္ပ်ံပါ။

ဘယ္ေတာ့မွ ကၽြန္မကို လွည့္မၾကည့္ပါနဲ႔ေတာ့။ တုိက္ဆုိင္မႈေတြ ရွိခဲ့ရင္ေတာင္ ကၽြန္မကို သတိမရပါနဲ႔ေတာ့။

ကၽြန္မကို ကုိ႕ရဲ႕ ဦးေႏွာက္ထဲကေန အၿပီးထုတ္လုိက္ပါေတာ့။

ကို႕အခ်စ္ေတြကို တစ္ခ်ိန္က ပိုင္ဆုိင္ခြင့္ရခဲ့ျခင္းကိုပဲ ကၽြန္မ ေရာင့္ရဲေနတတ္ပါၿပီ။

ကၽြန္မႏွလံုးသားဟာ ေသဆံုးသြားခဲ့ပါၿပီ။

အခ်ိန္တန္ရင္ တဖန္ျပန္လည္လုိ႕ ႏုိးထလာပါလိမ့္ဦးမည္။

ထုိအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မခ်စ္မိမယ့္သူသည္ ကို မျဖစ္ပါေစနဲ႕လုိ႕ ကၽြန္မအႀကိမ္ႀကိမ္ ဆႏၵျပဳေနမိပါသည္။

စကားျဖဴ
ႏုိ၀င္ဘာ ၁၅၊ ၂၀၀၇

2 comments:

ဂ်စ္တူး - gyit_tu said...

ဟင္ ဇာတ္လမ္းကို သိပ္နားမလည္ဘူး ။ ပထမပိုင္းတုန္းက ေကာင္မေလးကပဲ လမ္းခြဲခဲ့တာ ။ ခုက်ေတာ့ ေကာင္ေလးကပဲ မခ်စ္ေတာ့သလိုလို .. ဘာလဲဟင္ ဘာလဲ .. ရွင္းျပပါဦး း)

PeTi said...

အဟဲ… ဂ်စ္တူးကလည္း… အခ်စ္ဆုိတာက တခါတည္းနဲ႔ ဘယ္ေသသြားပါ့မလဲ့။ ပထမဇာတ္လမ္းက လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ဇာတ္လမ္းေလ။ အခုဟာက သိပ္မၾကာေသးခင္က ဇာတ္လမ္းေပါ့။

Ratings