Sunday, August 3, 2008

ေမေမ ရွင္းျပတဲ႔ ဗုဒၶ ရဲ႕ မဂၤလာတရားေတာ္ - ၆

ေမေမ ရွင္းျပတဲ႔ ဗုဒၶ ရဲ႕ မဂၤလာတရားေတာ္ ကို ကၽြန္ေတာ္က ခြင့္ျပဳခ်က္ယူၿပီးေ၀မွ်ခဲ့ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားခဲ့ေသာ မဂၤလာသုတ္ေတာ္ကို လူငယ္ေတြ အလြယ္တကူ ဖတ္ရႈနားလည္ေစဖို႔ စိတ္အားထက္သန္ခဲ့ၿပီး ၾကိဳးစားခဲ့တာ ၈ ႏွစ္နီးပါးအၾကာမွာေတာ့ စာအုပ္တအုပ္ျဖစ္ေျမာက္ဖုိ႔ရာ ေတာ္ေတာ္ေလးနီးစပ္လာၿပီျဖစ္ပါတယ္။ အားလံုးအဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႔ရင္ေတာ့ သီတင္းမကၽြတ္မီ စာအုပ္ထြက္ျဖစ္မွာပါ။

စာအုပ္မထုတ္ခင္မွာလည္း ဆရာေတာ္ၾကီးေတြ ဓမၼကထိကဆရာၾကီးေတြရဲ႕ ဖတ္ရႈစစ္ေဆးခံယူ ျပင္ဆင္ထားပါတယ္။ ေမေမ စာအုပ္ထုတ္ဖုိ႔ၾကိဳးစားတာကလည္း လူငယ္ေတြ မဂၤလာတရားေတာ္ကို နားလည္သေဘာေပါက္ၿပီး ဗုဒၶရဲ႕တရားေတာ္ဟာ တရားထိုင္၊ တရားမွတ္၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ဥပုသ္သီလ ေဆာက္တည္ၿပီး က်င့္ၾကံအားထုတ္ဖုိ႔သာမက၊ ေန႔စဥ္ျဖတ္သန္းၾကတဲ့ ဘ၀ေတြမွာပါ လိုက္နာက်င့္သံုးရင္ ၾကီးပြားခ်မ္းသာတယ္ဆုိတာကို သိေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ႔ပါ။

သား သမီးေတြကို ဆံုးမရင္း ဖတ္တဲ့သူေတြကိုပါ အက်ိဳးရွိေစမယ္လုိ႔ယံုၾကည္ခဲ့လုိ႔ စာအုပ္အျဖစ္ထုတ္ေ၀ျခင္းလည္းျဖစ္ပါတယ္။

စာအုပ္ထြက္ေတာ့မွာျဖစ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့မွာ ဒီပို႔စ္ၿပီးရင္ မတင္ေတာ့ပါဘူး။ စိတ္၀င္စားလုိ႔ ဆက္ၿပီးဖတ္ခ်င္တယ္ဆုိရင္၊ စာအုပ္ထြက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ေၾကာ္ျငာမွာပါ၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စာအုပ္ကိုဘယ္လုိမွာရမယ္၊ ဘယ္ေလာက္က်သင့္မယ္ဆုိတာကို ေျပာပါမယ္။

ေမေမေရးတာကိုတင္ၿပီး ဆားသာမက၊ ေဘာ္ပါခ်က္လိုက္ပါတယ္။ :D


သားငယ္
ပူေဇာ္ထုိက္သူေတြ၊ ပူေဇာ္ထုိက္ေၾကာင္းေတြ၊ ပူေဇာ္ နည္းေတြကုိ အေမေရးျပခဲ့ၿပီးၿပီဆိုေတာ့ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး မဂၤလာ(၃)ပါး ၿပီးသြားၿပီ။ ေနထုိင္ေရး မဂၤလာ(၃)ပါး စေတာ့ မယ္။

ပထမဆံုးမဂၤလာက ပတိ႐ူပေဒသ၀ါသမဂၤလာ။

သင့္ေလ်ာ္ေလ်ာက္ပတ္ေသာ အရပ္မွာေနရျခင္းဟာ ခ်မ္းသာ ႀကီးပြားေၾကာင္း မဂၤလာပါပဲ။

ဦးဇင္းရေ၀ႏြယ္(အင္းမ) ေရးတဲ့ မဂၤလာအေတြးမ်ားလုိ စရရင္္

ပတိ႐ူပေဒသ၀ါေသာစ၊ ဧတံ မဂၤလမုတၱမံ။
သင့္ေလ်ာ္ေသာအရပ္၌ေနရျခင္းသည္
ျမတ္ေသာမဂၤလာမည္။
ကုသိုလ္၊ ပညာ၊ ဥစၥာရဖို႔၊ သင့္ရာေဒသအၿမဲေန။


ေနာက္ဆံုး စာေၾကာင္းေလးက ရြတ္ဆိုၾကည့္ေလ ေကာင္းေလပါပဲ။ လူသားတုိင္းအတြက္ တန္ဖိုးရွိတဲ့ စကား စုေလးေပါ့။

ကုသိုလ္၊ ပညာ၊ ဥစၥာရဖို႔၊ သင့္ရာေဒသအၿမဲေန။

သင့္ရာေဒသဆိုတာ ဘယ္လိုေနရာလဲ။ သိဖုိ႔လုိတယ္။ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ စီးပြားေရး၊ လံုၿခံဳေရး၊ လူမႈေရးစတဲ့ ေလာကီေရးရာအျဖာျဖာအတြက္ေရာ၊ ေလာကုတၱရာလုိ႔ေခၚတဲ့ ကုသိုလ္ရေရးအတြက္ပါ ရရွိႏုိင္တဲ့ေနရာဟာ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ အရပ္ေဒသပါပဲ။

ပညာေရးအတြက္ကေတာ့ အရြယ္လိုက္ၿပီး သင့္ေလ်ာ္ ရာေဒသ ေျပာင္းသြားတယ္။

သားငယ္တုိ႔ အေျခခံပညာ သင္ယူ စဥ္က ကုိယ့္ၿမိဳ႕ကုိယ့္ေဒသ၊ နယ္ၿမိဳ႕ေလးက ကိုယ့္အတြက္ ပတိ ႐ူပေဒသ၀ါသ ျဖစ္ေပမယ့္၊ အဆင့္ျမင့္ပညာ သင္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ တကၠသိုလ္ရွိတဲ့ ၿမိဳ႕က ပတိ႐ူပေဒသ၀ါသ ျဖစ္သြားေရာ။

ေနာက္တစ္ဆင့္၊ ပညာဆက္သင္ခ်င္ျပန္ေတာ့၊ ႏုိင္ငံရပ္ျခား သြားၾကျပန္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သင္ယူခ်င္တဲ့ ပညာအဆင့္ လုိက္ ၿပီး ပတိ႐ူပေဒသ၀ါသကေျပာင္းသြားရတယ္။

ပတိ႐ူပေဒသ၀ါသမွာ ေနခြင့္ရၿပီး ရထုိက္တဲ့အက်ဳိးကုိ ရေအာင္ ႀကိဳးစားယူတတ္မွသာ မဂၤလာရတယ္။ မယူတတ္ရင္ မဂၤလာနဲ႔ေ၀းေရာကြဲ႕။

ဥပမာျပမယ္။ သားငယ္က ႏုိ႔စို႔အရြယ္မုိ႔ မမွတ္မိဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္က အေမတုိ႔အိမ္မွာ အေမ့ရဲ႕ ေမာင္ႏွစ္ေယာက္ကုိ ေခၚထားၿပီး ေက်ာင္းထားေပးတယ္။ ေမာင္အရင္းက ေအာင္ျမင္သြားခဲ့တယ္။ အစိုးရဌာနတစ္ခုမွာ ၀န္ထမ္းျဖစ္သြား ခဲ့တယ္။ လခစားဘ၀ မပူမပင္ရ႐ုံပါပဲ။

ေမာင္၀မ္းကြဲက (၉)တန္းကုိ မေအာင္ဘူး။ သူ႔ရဲ႕ ဇာတိ ရြာျပန္သြားၿပီး မိဘလက္ငုပ္၊ ေတာင္သူလုပ္ငန္း လုပ္တယ္။ မိုးေခါင္ရပ္၀န္းေဒသျဖစ္ေပမယ့္ ဆည္ေရနဲ႔ စိုက္ပ်ဳိးရလို႔ သီးႏွံ ေတြျဖစ္ထြန္းၿပီး ေခ်ာင္လည္တယ္။ စီးပြားေရးေကာင္းတယ္။ သူ႔အတြက္ လူမွန္ေနရာမွန္ေရာက္သြားတယ္လို႔ ေျပာရမယ္။

အဲဒီ ေမာင္ႏွစ္ေယာက္ကုိ ႏႈိင္းယွဥ္လုိက္ရင္ ပတိ႐ူပ ေဒသ၀ါသမွာေနရတာျခင္း တူတယ္။ အက်ဳိးကိုရေအာင္ ႀကိဳးစားယူရာမွာ ကြာသြားတယ္။ ပညာေရးမွာ တစ္ေယာက္က မဂၤလာရတယ္။ တစ္ေယာက္က မဂၤလာမရဘူး။

သို႔ေသာ္လည္း စိတ္ဓါတ္က်စရာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ေမာင္၀မ္းကြဲက စီးပြားေရးမွာေတာ့ မဂၤလာရသြားတယ္ေလ။ ေတာင္သူလုပ္ငန္း ႀကိဳးစားလုပ္လို႔ သူ႔ရြာမွာေတာ့ သူေဌးေပါ့။ ဒီေတာ့ လူသားတစ္ေယာက္ခ်င္းဆီမွာ ပညာနဲ႔ဥစၥာ တစ္ခုခု၊ ႀကီးပြားတုိးတက္ရာ ေဒသေလးတစ္ခုေတာ့ ကုိယ္စီ ရွိေနတတ္ၾကပါတယ္။ ကုိယ္က ေရြးတတ္ဖို႔လိုပါတယ္။

ပညာေရးနဲ႔စီးပြားေရးမွာ ကုိယ္သန္ရာဘက္ကို မဂၤလာ ရေအာင္ ယူသင့္တယ္။

ကုသိုလ္ေရးကေတာ့ မဂၤလာျဖစ္ ေအာင္ကုိ လုပ္ရမယ္။ ဒါမွ ပစၥဳပၸန္ဘ၀အတြက္ မပူပန္ရသလို တမလြန္ဘ၀အတြက္လည္း သုဂတိဘံု တစ္ခုခုမွာ မဂၤလာ အေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုေစမွာကုိး။

အေမတုိ႔ေခတ္တုန္းက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ေနၿပီး တကၠသိုလ္ပညာ သင္ယူေနၾကတဲ့ ေက်းလက္ေဒသက ေက်ာင္း သားေတြရွိတယ္။ ပညာသင္ေထာက္ပံ့ေၾကး (၇၅ိ-)နဲ႔ကုိ ေလာက္ငွေအာင္သံုးၿပီး ပညာကုိအပတ္တကုတ္ ႀကိဳးစားသင္ယူ ခဲ့ၾကတယ္။ ႏုိင္ငံျခားတကၠသိုလ္က ေဒါက္တာဘြဲ႕ေတာင္ရၾက ေသးတယ္။ အသက္(၆၀)နားနီးေတာ့ အဲဒီေက်ာင္းသား ေတြေလ တကၠသိုလ္မွာ ပါခ်ဳပ္တုိ႔၊ ပါေမာကၡႀကီးတုိ႔ျဖစ္လို႔ သား ရဲ႕။ အတုယူစရာ ေကာင္းလုိက္တာ။

အဲဒီတုန္းက တကၠသိုလ္မွာ သံုးႏုိင္ျဖဳန္းႏုိင္တဲ့ ၿမိဳ႕ ေက်ာင္းသားတစ္ခ်ဳိ႕က ကုိယ္ပုိင္ကားကို ကိုယ္တုိင္ေမာင္း ေက်ာင္းတက္ၿပီး စာေမးပြဲတဘုန္းဘုန္းက်လုိ႔ ဘြဲ႕ေလးတစ္ခု ေတာင္ မရခဲ့ၾကဘူး။ စီးပြားေရးၾကေတာ့လည္း တစ္ခ်ဳိ႕က ႀကိဳးစားေပမယ့္ အမ်ားစုက သတိလက္လြတ္ျဖစ္ၾကတယ္။ ၀ီရိယမရွိ၊ အပ်င္းထူေတာ့ သူေဌးသားအဆင့္က ေလ်ာ့က် ကုန္ေရာ။

တကယ္ေတာ့ ဥစၥာ၊ ပညာ၊ ဘယ္ဟာျဖစ္ျဖစ္ ကံ၊ ဥာဏ္၊ ၀ီရိယ အေျချပဳၿပီး ႀကိဳးစားအားထုတ္မွသာ လက္ရွိအဆင့္ အေျခခုိင္ၿပီး တစ္ဆင့္ျမင့္တက္သြားႏုိင္တာ သားငယ္ရဲ႕။ ပတိ ႐ူပေဒသ၀ါသအရပ္မွာ ေနရတုိင္း ေကာင္းက်ဳိးမဂၤလာက အလို အေလ်ာက္ရလာတာ မဟုတ္ဘူး။ လမ္းေၾကာင္းလဲ မွန္မွ၊ ဥဏ္ယွဥ္၊ ၀ီရိယနဲ႔ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈလည္းရွိမွ မဂၤလာျဖစ္တာ။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ မေကာင္းက်ဳိးသာ ခံစားရတာ မဂၤလာမျဖစ္ ဘူးေပါ့။

သားငယ္လည္း ပညာေရးအတြက္ ေ၀းရပ္ေျမမွာ အဆင္ေျပေအာင္ ေနထုိင္ၿပီး စာႀကိဳးစားေနတာကို အေမျဖင့္ ၀မ္းသာေနရတယ္။ ေနတုန္းခဏအခ်ိန္မွာ နီးစပ္ရာ မိတ္ေဆြ မ်ားကုိ ဘာသာေရး စာေစာင္၊ မဂၢဇင္းမ်ား၊ ငွားရမ္းဖတ္ေစ ေၾကာင္းသိရလို႔ ထပ္ဆင့္၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ရပါတယ္။

ပညာတတ္ေျမာက္ၿပီး ႀကီးပြားခ်မ္းသာတဲ့တစ္ေန႔၊ တစ္ခ်ိန္မွာ၊ ကုိယ့္ဇာတိေဒသကုိလည္း ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ဘာသာေရး ပိုမိုဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ရမွာ ေပါ့ကြယ္။

ကုသုိလ္၊ ပညာ၊ ဥစၥာရဖို႔ သင့္ရာေဒသအၿမဲေန” ဆိုတဲ့ အတိုင္း သားငယ္တို႔ ေနၾကရတယ္။

ေကာင္းက်ဳိးမဂၤလာ အၿမဲ ရေအာင္ေကာင္းျမတ္တဲ့ ပင္ကုိယ္ဗီဇ မေပ်ာက္မပ်က္ရွိေနၿပီး ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါေစလို႔ အေမ ဆႏၵ ျပဳပါတယ္ကြယ္။

မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ျပည့္စံုပါေစ။

အေမ

3 comments:

လင္း said...

အက်ိဳးရိွတဲ့ စာေတြအတြက္ ပီတိေမေမကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ဆားခ်က္ျပီးျပန္တင္ေပးတဲ့ ပီတိကိုလည္း ေက်းဇူး(နည္းနည္း)တင္ပါတယ္။
မဂၤလာရိွေအာင္ ေရာက္ေနတဲ့ေနရာကိုပဲ သင့္ရာေဒသလို ့ႏွလံုးသြင္းျပီး
ႀကိဳးစားေနထုိင္လိုက္အုန္းမယ္။

ခင္မင္းေဇာ္ said...

ကိုပီတိ ေမေမက ေတာ္ေတာ္ ေတာ္တာပဲေနာ္. ဒီလိုအေမမ်ိဳးရတာ တကယ္ဂုဏ္ယူစရာပဲ..

ပီတိ said...

မလင္းေရ… အခုလုိလာၿပီး အားေပးတာကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

မခင္မင္ေဇာ္… ကၽြန္ေတာ္လည္း အခုေတာ့ ဂုဏ္ယူတတ္ပါၿပီ။ အရင္ကေတာ့ ေမေမက သားသမီးေတြ အေရးေရွ႕တန္းတင္ခဲ့ေတာ့ သူလုပ္ခ်င္တာေတြ မလုပ္ခဲ့ဘူးေလ။ အခုေတာ့မွပဲ သူလုပ္ခ်င္တာေတြကို လုပ္ႏိုင္တာ။

Ratings