Thursday, August 7, 2008

ခိုနားရာ - ခိုေလးေတြ နားဖို႔ ေနရာရွာ

“သားလတ္ေရ… ငါတုိ႔ အိမ္ခန္းရွာရေတာ့မယ္”

တနလၤာေန႔့တရက္ ရံုးကေနအျပန္ အိမ္ထဲကို တံခါးဖြင့္၀င္တုန္း အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာ ကြန္ပ်ဴတာသံုးေနသာ အတူေန သူငယ္ခ်င္းကို လွမ္းေျပာလိုက္သည္။

“ဟင္… JTC မွာ စာခ်ဳပ္သက္တမ္းတိုးလို႔မရဘူးလား”
“ေအး… မရဘူးတဲ့… JTC ကို ၿပီးခဲ့တဲ့စေနသြားေတြ႔တုန္းကေတာ့ အိမ္ကုိ ဆက္ငွားဖုိ႔ အက်ိဳးအေၾကာင္းကို ဖက္စ္ပို႔ခုိင္းတယ္ကြာ။ သူတုိ႔အေၾကာင္းျပန္မယ္ေျပာတာေလ… ”
“ဟုတ္…”
“ဒီေန႔ ဖုန္းျပန္ဆက္တယ္… သူတို႔ဆက္မငွားေတာ့ဘူးတဲ့…”
“JTC ကလည္း တႏွစ္ထပ္ငွားလိုက္ေတာ့ ဘာျဖစ္မွာၾကေနလဲေနာ္… ဒီတိုက္ကလည္း ေနာက္တႏွစ္ေက်ာ္မွ ဖ်က္မယ့္ကိစၥကို…” သားလတ္က JTC ကုိ အျပစ္တင္ေနသည္။

“ကဲပါ သူတုိ႔ကို အျပစ္ေျပာလုိ႔ ျဖစ္လာမွာမဟုတ္… ေနဖုိ႔အိမ္ခန္း အျမန္ရွာမွရေတာ့မယ္… အခုစာခ်ဳပ္က ျပည့္ဖို႔က တလခြဲပဲလုိေတာ့တယ္… အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး”

“ဟုတ္… ကိုျဖိဳးကိုလည္း ေျပာလိုက္ဦး။ ဒီလူၾကီးက အိမ္ခန္းကိစၥထက္ အျခားကိစၥကို ပိုစိတ္၀င္စားေနတယ္။ ကိုၾကီးကေတာ့ ေက်ာင္းတဖက္နဲ႔ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပဲ သူ႔အစားအကုန္ ဆံုးျဖတ္မွာဆုိေတာ့ ကိစၥမွရွိဘူး… ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သံုးေယာက္သေဘာတူရင္ ျဖစ္တယ္…”

အိမ္ခန္းတခန္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အတူတူ စုေနၾကၿပီး အိမ္သူၾကီးမရွိပဲ ၀ိုင္းလုပ္ ၀ိုင္းစားပံုစံေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အိမ္က ပိုၿပီး မိသားစုဆန္ပါတယ္။ မိသားစုနဲ႔အေ၀းမွာေနခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီလုိရင္းရင္းႏွီးႏီွးေနရတာ အထီးက်န္ဆန္တာကို သက္သာေစပါတယ္။

တကယ္ေတာ့လည္း အတူေနသူငယ္ခ်င္းေတြက သူစိမ္းေတြမဟုတ္ၾကပါဘူး။ သားလတ္ နဲ႔ ကိုၾကီးက ညီအကို ျဖစ္ၿပီး သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ မိဘေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မိဘေတြက တကၠသိုလ္မွာကတည္းက သူငယ္ခ်င္းေတြဆုိေတာ့ အမ်ိဳးေတြလုိျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကိုၾကီး နဲ႔ ကိုျဖိဳး က သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့အျပင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က ရန္ကုန္မွာ အလုပ္အတူတူလုပ္ခဲ့ဖူးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရင္ႏွီးပါတယ္။

တခုခုလုပ္ရင္ အကုန္တုိင္ပင္လုပ္ေလ့ရွိတဲ့ ထံုးစံရွိပါတယ္။ တေယာက္လုပ္ခ်င္တယ္ ဆုိရင္လည္း ေနာက္တေယာက္က ကန္႔ကြက္ခဲပါတယ္။

စကားေျပာေနတုန္း ကိုျဖိဳးအျပင္ကေန အိမ္ထဲကို ၀င္လာပါသည္။

“ကိုျဖိဳး… အိမ္ခန္အသစ္ရွာရေတာ့မယ္… ဒီအိမ္က ဆက္ငွားလို႔မရေတာ့ဘူးတဲ့…”
“အင္း… ဟုတ္လား”
ကိုျဖိဳးၾကည့္ရတာ သိပ္စိတ္၀င္စားပံုမရ။
“ကိုျဖိဳးလည္း ၀ိုင္းကူၿပီးရွာပါဦး။ အသိေတြကိုေျပာၾကည့္ေလ၊ ဒီနားပတ္၀န္းက်င္မွာ အိမ္ေျပာင္းမယ့္သူရွိရင္ ဆက္ယူလုိ႔ရတာေပါ့..”
“…”

--------------------------------@------------------------------------

ေနာက္တေန႔ အဂၤါေန႔ မနက္ကစၿပီး ရွာေဖြေရးစတင္ပါေတာ့မယ္။ သတင္းစာ ေၾကာ္ျငာေတြထဲရွာ၊ ပြဲစားေတြကို ဖုန္းဆက္။ အင္တာနက္ထဲမွာရွာ ဖုန္းဆက္။ ပြဲစားေတြကလည္း သူတုိ႔မွာ အိမ္ခန္းမရွိလည္း ေၾကာ္ညာတာပဲကိုး။

ေနရာၾကိဳက္ေသာ အိမ္ခန္း ေၾကာ္ျငာတခုကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ၾကည့္လိုက္သည္။

“ဟဲလုိ ေဂ်ဆင္လား…”
“ဟုတ္ပါတယ္…”
“မင္းရဲ႕ စထရိတ္တိုင္မ္းထဲမွာ ေၾကာ္ျငာထားတဲ့ အိမ္ခန္းကိုစိတ္၀င္စားလို႔… တလကိုဘယ္ေလာက္ေပးရမွာလဲ…”
“အခုစကားေျပာေနတာ ဘယ္သူပါလဲ…”
“ပီတိပါ…”
“ပီတိခင္ဗ်ား… ဒီမွာအလုပ္လုပ္ေနတာလား၊ ေက်ာင္းတက္ေနတာလား၊ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္အိမ္မွာေနမွာလဲ…”
“အလုပ္လုပ္ေနတာပါ၊ ေနမွာကေတာ့ ၄ေယာက္ပါ…”
“အိမ္က တလကို ၁၈၀၀ ေပးရပါမယ္…”
“ဟင္.. အိမ္က အိပ္ခန္း ႏွစ္ခန္းပါ အိမ္မဟုတ္ဘူးလား”
“ဟုတ္တယ္ အိပ္ခန္း ႏွစ္ခန္းပါ အိမ္ပါ။ အိမ္က ေနရာကေကာင္းတယ္၊ ၿပီးေတာ့ အိမ္ကအသစ္ျပင္ထားတယ္၊ အထဲမွာ ပစၥည္းေတြကလည္း အစံုပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အခုအခ်ိန္မွာေလ အိမ္ခန္းေတြကို ေနဖုိ႔ငွားမယ္လူပဲရွိတယ္ ငွားစားခ်င္တဲ့ အိမ္ရွင္မရွိဘူးျဖစ္ေနတယ္… ၾကိဳက္ရင္ေတာ့ ယူထားလိုက္ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒီေစ်းကေတာ့မမ်ားဘူး…”

ၿပီးေတာ့မွ ပြဲစာေဂ်ဆင္က ေမးဖုိ႔သတိရသြားတယ္ ထင္ပါတယ္။
“မိသားစုနဲ႔လား..”
“မိသားစုနဲ႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး… သူငယ္ခ်င္းေတြစုေနမွာပါ”
“အဲ.. အိမ္ရွင္က မိသားစုကိုပဲငွားခ်င္တယ္လုိ႔ေျပာထားတယ္… သူငယ္ခ်င္းေတြစုေနမွာဆုိေတာ့ အိမ္ရွင္က ငွားခ်င္လားမငွားခ်င္လား ျပန္ၿပီးဆက္ေပးမယ္…”
“ေအာ္ ဟုတ္ကဲ့”
“ဖုန္းနံပါတ္ေလးတခ်က္ေလာက္ေပးခဲ့ပါ… ဖုန္းျပန္ဆက္ေပးမယ္ေနာ္…”
“ဟုတ္ကဲ့… ၉၁၉၁ ၈၃၈၁ ပါ”

-- -- -- -- -- --
ေန႔လည္ ထမင္းစားၿပီးေတာ့ ေနာက္ေၾကာ္ျငာတခုကိုေတြ႔သည္။ ေနရာကလည္းေကာင္းတယ္ ေျပာထားတဲ့ေစ်းကေလးကလည္း မဆိုးလွေပ။

“ဟဲလုိ… ပီတီ စကားေျပာေနပါတယ္… http://www.sg-house.com/ မွာတင္ထားတဲ့ အိမ္ခန္း ကိုေမးခ်င္လို႔ပါ”
“ေကာ့စိန္ပါ… အိမ္ခန္းကေတာ့ ဘူတာနဲ႔ နီးနီးေလးဗ် ေနရာလည္းေကာင္းတယ္၊ အထဲမွာ ပစၥည္းေတြကလည္း စံုတယ္”
“ဟုတ္ကဲ့… ေစ်းက တလကို ၁၅၀၀ ေနာ္…”
“ဟုတ္တယ္… တခုပဲ အိမ္လခ စေပၚေငြကို ၅လစာေပးထားရမယ္၊ တလၾကိဳတက္ေပးရမွာဆုိေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔က ၆လစာ ကို စာခ်ဳပ္တဲ့ေန႔မွာေပးရမယ္…”
“ေၾသာ္… ဒါဆုိ ၉၀၀၀ ကိုတခါထဲေပးထားရမွာေပါ့ေနာ္…”
“ဟုတ္တယ္… က်ဳပ္လည္း ေငြခ်က္ခ်င္းလုိေနလို႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာၿပီးငွားတာပဲ…”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ.. နားလည္းပါတယ္။ ေျခာက္လစာကို တခါတည္းေပးရမွာဆုိေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ တုိင္ပင္ၿပီးေတာ့ ျပန္ဆက္ပါ့မယ္ေနာ္…”
“ရပါတယ္…”
“ေက်းဇူးပါပဲ… ဘိုင္…”
“ဘုိင္…”

အိမ္လခက သက္သာေပမယ့္ အိမ္လခကို ေျခာက္လစာတခါတည္းေပးထားဖုိ႔ကေတာ့ မ်ားလြန္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ လည္း စေပၚေငြဆုိတာ အိမ္ေပၚကဆင္းေတာ့မွ ျပန္ရမွာဆုိေတာ့ ေငြ ၇၅၀၀ က အသားတင္ ျမဳပ္ေနေတာ့မွာ။ ဘယ္ေလာက္စိတ္ခ်ရမလဲဆုိတာကလည္း မေသခ်ာေတာ့ အရႈပ္အရွင္း သက္သာေအာင္ မငွားေတာ့ဘူးလုိ႔ပဲ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။

--------------------------------@------------------------------------

ဗုဒၶဟူးေန႔ မနက္ရံုးေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာဘူး သားလတ္ဆီက ဖုန္းလာပါသည္။

“ကိုပီတိ.. အိမ္ခန္းၾကည့္ဖုိ႔ ပြဲစားနဲ႔ ညေနမွာ ခ်ိန္းထားတယ္…” သားလတ္ကဖုန္းဆက္လာပါတယ္။
“ေအး… ဘယ္အခ်ိန္ခ်ိန္းထားလဲ…”
“ည ၈နာရီခ်ိန္းထားတယ္… ကိုပီတိ နဲ႔ ကာလန္းဘူတာ (Kallang MRT) မွာ ၇နာရီခြဲမွာေတြ႔မယ္ေလ၊ ၿပီးေတာ့ ဘတ္စ္ကားစီးသြားရမွာ…”
“ဟုတ္လား.. ေနရာက ငါ့အတြက္ကေတာ့ အဆင္ေျပတယ္၊ ရံုးနဲ႔သိပ္မေ၀းဘူးေလ… သားလတ္နဲ႔ ကိုျဖိဳးအတြက္ေရာ အဆင္ေျပပါ့မလား…”
“အိမ္က ေနရာနဲ႔ေစ်းက မဆိုးလုိ႔… ေနာက္ၿပီး MRT နဲ႔လည္းသိ္ပ္ေတာ့မေ၀းဘူးဆုိေတာ့ သြားၾကည့္တာေတာ့ မမွားဘူးလုိ႔ ထင္လုိ႔…”
“ေအးေလ သြားတာေပါ့.. ကိုျဖိဳးပါေခၚလိုက္ေလ.. ဆံုးျဖတ္စရာရွိတခါထဲ ဆံုးျဖတ္လုိ႔ရေအာင္လုိ႔…”
“ကၽြန္ေတာ္ေခၚၿပီးၿပီ… ညေနသြားစရာရွိလို႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ပဲ ၾကည့္ခဲ့ပါတဲ့…”
“ဟင္… ဘယ္ျဖစ္မလဲ… ဆံုးျဖတ္စရာရွိရင္ အားလံုးရွိေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့…”
“ေျပာတာ ကိုပီတိရာ… ၾကီးမွ ၀က္သက္ေပါက္ေနေတာ့ ခက္ေနတာေပါ့…”
“ေၾသာ္ အဲဒီီကိစၥလား… ဒီလူၾကီး မမိုက္ပါဘူးကြာ… အိမ္ရွာဖုိ႔ အေရးၾကီးေနပါတယ္ဆုိ သူကလည္း ေၾကာင္ေနတယ္…”
“…”
“အိုေက ေလ… ညေနေတြ႔တာေပါ့…”

ညေနရံုးဆင္းေတာ့ အဆာေျပ မုန္႔၀ယ္စားၿပီးေတာ့ သားလတ္နဲ႔ေတြ႔ဖုိ႔ထြက္လာပါတယ္။ ကာလန္းဘူတာေတြ႔ ၿပီးေတာ့ ဘတ္စ္ကား ၃ မွတ္တုိင္ေလာက္ စီးၿပီးေတာ့ ၾကည့္ဖုိ႔အိမ္ကိုသြားၾကပါတယ္။ Old Airport Road နားက အိမ္နားေရာက္ေတာ့ ပြဲစားကိုရွာမေတြ႔။ ဖုန္းလွမ္းဆက္ေတာ့လည္း မကိုင္၊ message ပုိ႔ေတာ့လည္းမျပန္နဲ႔ ျဖစ္ေနေတာ့ ခဏေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္။

တုိက္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေဟာင္းေနတဲ့ပံုစံေပါက္ေနၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း က်ဥ္းမယ့္ပံုပါ။ အနားမွာလည္း MRT လမ္းအသစ္ေဖာက္ေတာ့ အိမ္မွာေနရင္ ေတာ္ေတာ္နားျငီးမယ့္ပံုပဲ။

“သားလတ္ေရ အေျခအေနေတာ့ သိပ္မေကာင္းဘူးကြ။ အိမ္က ေတာ္ေတာ္က်ဥ္းမယ္ေနာ္… ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း သိပ္မေကာင္းသလုိပဲ…”
“ဟုတ္တယ္… ေရာက္ၿပီးမွေတာ့ ခဏေစာင့္ၾကည့္တာေပါ့”
“အင္း.. ပြဲစားကို ဖုန္းထပ္ဆက္ကြာ… ပြဲစားကလည္း အခ်ိန္မေလးစားဘူးေနာ္…”
“ဟုတ္…”

သားလတ္က ပြဲစားကိုဖုန္းဆက္လို႔ရသြားတယ္။ ပြဲစားေတာ့ ထံုးစံ အိမ္နံပါတ္ကို အတိအက် ေျပာမထားေတာ့ သူတုိ႔မလာပဲ ဘယ္အိမ္လဲဆုိတာကို မသိပါဘူး။

“ကုိပီတိ.. ပြဲစားက အခုေရာက္ေတာ့မယ္လုိ႔ေျပာတယ္… ခဏေစာင့္ေပးပါတဲ့”
“ေအး ေအး… သားလတ္… ဒီနားမွာ ငါတုိ႔လုိ မေယာင္မလည္လူေတြအမ်ားၾကီးပဲေနာ္… သူတုိ႔လည္း အိမ္ကိုလာၾကည့္တဲ့ အိမ္ငွားေတြပဲျဖစ္မယ္ထင္တယ္ ”
“အင္း ဟုတ္တယ္ထင္တယ္၊ ဟို အတြဲက ျမန္မာလုိ႔ေတာင္ထင္တယ္…”

သားလတ္ကလည္း လူမ်ိဳးကို ခန္႔မွန္းေနသည္။

ပြဲစားလာေတာ့ အိမ္အေပၚကိုတက္ၾကည့္ၾကပါသည္။ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ မေယာင္မလည္လူေတြက ဒီတအိမ္ထဲကို လာၾကည့္ၾကတာပါပဲ။

အိမ္ခန္းက ေတာ္ေတာ္ေဟာင္းေနေတာ့ ဓာတ္ေလွကားေတာင္မရွိပဲ အခုမွ တပ္မလုိ႔ျပင္ဆင္ေနတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။ အတက္ေလွကားမွာကထဲက ရန္ကုန္က ရန္ကင္းတုိက္ခန္းေတြက ေလွကားေတြ တက္ရသလို အေငြ႔အသက္၊ အျမင္အာရံုကိုရလုိက္ေတာ့ စိတ္ပ်က္သြားပါၿပီ။ အိမ္ခန္းလဲေရာက္ေတာ့ ပိုၿပီးစိတ္ပ်က္သြားပါတယ္။ အိပ္ခန္းေတြက ၁၁ေပ x ၁၀ေပ ေလာက္ပဲရွိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးက်ဥ္းပါတယ္။ မီးဖိုဆိုတာေတာင္ အျဖစ္ပဲပါၿပီးေတာ့ အိမ္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးစုတ္ပါတယ္။

“ဟလုိ… ရစ္ခ်တ္ပါ…”
“ဟလုိ… ပီတိပါ… ဒါက ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း သားလတ္ပါ…”
“ဒီအိမ္ေလးကို ဘယ္လုိသေဘာရပါသလဲ…”
“အိမ္ခန္း ေတာ္ေတာ္ေဟာင္းေနတယ္ေနာ္…”
“ဟုတ္တယ္… အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကလည္း အိမ္ခန္းခကို ၁၁၀၀ ပဲယူတာပါ… ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဒီေနရာက သြားရတာလြယ္ကူတယ္ေလ…”
“MRT လုိင္း အသစ္ေဖာက္ေနေတာ့ အသံေတြဆူညံေနမွာေပါ့…”
“အင္း ဒါေပမယ့္ တနဂၤေႏြေန႔မွာေတာ့ အလုပ္မလုပ္ပါဘူး…”

ပြဲစားဆိုေတာ့လည္း ပစၥည္းမေကာင္းတာေတာင္ ေရာင္းထြက္ေအာင္ေတာ့ ေျပာပါေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ တျခား ငွားမယ္သူေတြကုိ လွည့္ၿပီးစကားေျပာေနပါတယ္။ အျခားသူ ေတြၾကည့္ရတာလည္း အိမ္ကုိ စိတ္တုိင္းက်ပံုမရပါဘူး။

“သားလတ္ေရ.. အိမ္ကုိေတာ့ မၾကိဳက္ဘူး.. ဘယ္လုိသေဘာရသလဲ”
“ကၽြန္ေတာ္လည္း ၾကိဳက္ေတာ့မၾကိဳက္ဘူး… ဒါေပမယ့္ ေစ်းက ခ်ိဳေနေတာ့ စိတ္၀င္စားတာ…”

သားလတ္က ဒီမွာ ေက်ာင္းသားညီအကို ႏွစ္ေယာက္ကိုေထာက္ပံ့ေနရတဲ့ အျပင္ ေနာက္ႏွစ္က်ရင္ လက္ထပ္ဖုိ႔ ရည္ရြယ္ထားတဲ့လူတေယာက္ဆုိေတာ့ သူ႔ အေနနဲ႔လည္း စဥ္းစားစရာျဖစ္ေနမွာေပါ့…

--------------------------------@------------------------------------

ၾကာသာပေတးေန႔ မွာ သတင္းစာထဲ အင္တာနက္ထဲ အိမ္ေတြကိုလိုက္ရွာေသးသည္။ လုိခ်င္တဲ့ေနရာမွာ မေတြ႔။ ေတြ႔လုိ႔ ေမးလိုက္ရင္လည္း ေစ်းေတြကေခါင္ခိုက္… ေနစရာ ခုိအိမ္ေလးလိုေနရာေတာင္ ေစ်းေတြ ႏွစ္ဆျဖစ္ေနပါ့လား…

လက္ကိုင္ဖုန္း အသံမည္လုိ႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဂ်ဆင္ - အိမ္ပြဲစား ဆုိတဲ့ ေခၚတဲ့လူနာမည္ေပၚေနသည္။ ဖုန္းကို ေျဖလိုက္ေတာ့…

“ဟလုိ ပီတိ နဲ႔စကားေျပာပါရေစ…”
“ေျပာေနပါတယ္…”
“ပီတိ…ေဂ်ဆင္ပါ… မွတ္မိမယ္ထင္ပါတယ္… တေန႔က ကၽြန္ေတာ့္ကို Red Hill က အိမ္ခန္းကိုေစ်းေမးထားတာေလ…”
“ဟုတ္ကဲ့မွတ္မိပါတယ္…”
“ပီတိတုိ႔က သူငယ္ခ်င္းေတြစုေနမယ္ဆုိေတာ့ အိမ္ရွင္က ေစ်း ၁၀၀ ပိုယူမယ္လုိ႔ေျပာတယ္….”
“အဲေတာ့ အိမ္လခက တလကို ၁၉၀၀ေပါ့… ဟုတ္လား”
“ဟုတ္တယ္…”
“တလ ၁၉၀၀ ကေတာ့ မ်ားတယ္… ၿပီးေတာ့ အိပ္ခန္း ၂ခန္းပဲပါတဲ့ သံုးခန္းအိမ္ေလ…”
“ဟုတ္တယ္… အိမ္ရွင္က မေလ်ာ့ဘူးလုိ႔ေျပာထားတယ္… ေနရာေလးကေကာင္းတယ္… ဒီအခ်ိန္က အိမ္ရွင္ေတြေခတ္ျဖစ္ေနတယ္ေလ…”
“ဟုတ္ရင္ေတာ့ဟုတ္လိမ့္မယ္… ဒါေပမယ့္ တလ ၁၉၀၀ က ငါတုိ႔အတြက္မ်ားေနတယ္…”
“ဒါဆုိရင္ ေစ်းနဲနဲသက္သာတာကေတာ့ ရွိတယ္. တလကို ၁၅၀၀ နဲ႔ တေရာင္ဘာရု ဘူတာနဲ႔ လမ္းေလ်ာက္ရင္ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ေလွ်ာက္လုိ႔ရတယ္… အိမ္က ေနရာက ေကာင္းတယ္.. အေနအထားကလည္း မဆိုးပါဘူး…”

ပြဲစားေတြ ၁၀မိနစ္လမ္းေလွ်ာက္လုိ႔ရတယ္ဆုိတာ တကယ္သြားၾကည့္ရင္ ေျပးလုိ႔ေတာင္ ၁၀မိနစ္နဲ႔ မေရာက္ႏိုင္တဲ့ အကြာေ၀းျဖစ္တတ္တယ္။ သြားၾကည့္မွသိရမွာျဖစ္သည္။

“ဟုတ္ၿပီေလ… ငါၾကည့္မယ္… ဒီေန႔ညေနၾကည့္လုိ႔ရမလား…”
“ဘယ္ေန႔ၾကည့္လုိ႔ရမယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ၿပီး ေျပာပါ့မယ္… ”

ဟင္ ဘယ္လုိပြဲစားေတြဘာလိမ့္… အိမ္ငွားက ၾကည့္မယ္ဆုိတာေတာင္ ပဲြစားက ျပန္ေျပာမယ္တဲ့။ အရင္ကဆုိ အိမ္ငွားေတြကို အိမ္ၾကည့္ဖုိ႔ကို ပြဲစားေတြက ေျပာလြန္းေလာ့ ေနာက္ဆံုး သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ အိမ္မရေသးတာေတာင္ မၾကိဳက္တဲ့ပြဲစားဆုိ အိမ္ရၿပီးညာၿပီး ပိတ္ေသးတာ။ အခုေတာ့ ေျပာင္းျပန္ေတြျဖစ္ေနၿပီး။

“ဟုတ္ၿပီေလ… ၾကိဳေတာ့ေျပာပါ…”
“စိတ္ခ်ပါ… ေက်းဇူးပါပဲ ပီတိ… ျပန္ဆက္လိုက္ပါ့မယ္… ဘိုင္…”
“ဘိုင္…”

--------------------------------@------------------------------------

ေသာၾကာေန႔မွာ အိမ္ေတြရွာေတာ့လည္း အသစ္မေတြ႔၊ အလုပ္ကလည္း မထင္မွတ္ပဲမ်ားေနေတာ့သည္

ေန႔လည္မွာေတာ့ သားလတ္ဆီမွဖုန္းလာသည္။
“ကိုပီတီ ေနာက္ပြဲစားတေယာက္က တေန႔ကၾကည့္တဲ့အိမ္နားမွာပဲ ေနာက္တလံုးရွိတယ္တဲ့.. သြားၾကည့္မလား..”
“ၾကည့္မယ္ေလ… ဘယ္ေတာ့လဲ…”
“ဒီေန႔ညေန ၾကည့္လို႔ရမယ္လုိ႔ေျပာတယ္…”
“အိုေက… ညေနကို Kallang မွာပဲေတြ႔မွာ မဟုတ္လား…”
“ဟုတ္…”
“ကုိျဖိဳးကိုရေအာင္ ေခၚရေအာင္ကြာ… ဆံုးျဖတ္မယ့္လူ တေယာက္မပါေတာ့ ၾကိဳက္တယ္ထားဦး ခ်က္ခ်င္း ဆံုးျဖစ္လုိ႔မရဘူးျဖစ္ေနတယ္…”
“ဟုတ္တယ္… ညေနက်ရင္ ၇နာရီေလာက္ေတြ႔မယ္ေနာ္… အစည္းအေ၀းရွိေသးလုိ႔ ေနာက္မွေတြ႔မယ္…ဘိုင္”
“ေအးေအး.. ဘိုင္..”

-- -- -- -- -- --

ကိုျဖိဳးကိုဖုန္းေခၚလုိက္သည္။
“ဟလို… ကိုျဖိဳး.. စကားေျပာလုိ႔ရလား…”
“ရပါတယ္…”
“သားလတ္ရဲ႕ ပဲြစားက ညေနက်ရင္ အိမ္ကို ၾကည့္လို႔ရမယ္တဲ့ အဲဒါ သြားၾကည့္ဖုိ႔လိုက္ခဲ့ပါ…”
“ညေနက်ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ခ်ိန္းထားလို႔… ပီတိတုိ႔ပဲၾကည့္ၿပီး ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါ…”
“အာ… ကိုျဖိဳးအဲလုိမလုပ္နဲ႔… အိမ္ခန္းရဖုိ႔က အေရးၾကီးတယ္… မဟုတ္ရင္ စာခ်ဳပ္သက္တမ္းကုန္ၿပီး အိမ္မရေသးလို႔မျဖစ္ဘူး…. သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတြ႔မွာကို ဖ်က္လုိက္ပါေနာ္… အကုန္လံုးသြားၾကည့္ၿပီး ဆံုးျဖတ္တာေကာင္းတယ္”
“အင္း…”
“မဟုတ္ရင္ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ေတြးတာေတြက မတူေတာ့ေလ… ေနာ္…”
“ဟုတ္ၿပီေလ.. လိုက္ခဲ့မယ္…”
“ဒါဆုိ Kallang မွာ ညေန ၇နာရီအေရာက္လာေနာ္... ေနာက္မွေတြ႔မယ္.. ဘိုင္”

-- -- -- -- -- --

အိမ္ကိုၾကည့္ေတာ့ တေန႔ကသြားၾကည့္တဲ့အိမ္နားမွာ ဒါေပမယ့္ အိမ္က အေတာ္ၾကီးက်ယ္တဲ့ executive လုိ႔ေခၚတဲ့ အိမ္ခန္းျဖစ္ေနသည္။ HDB အိမ္ခန္းေပမယ့္ ႏွစ္ထပ္ျဖစ္သည္။ ေအာက္ထပ္မွာက ဧည့္ခန္း၊ ထမင္းစားခန္း၊ မီးဖုိနဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္း အိမ္သာရွိၿပီး အေပၚထပ္မွာေတာ့ အိပ္ခန္း ၃ခန္းနဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္း အိမ္သာေတြရွိပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးလည္းက်ယ္ပါတယ္။ အိမ္ကေနအျပင္ကို ၾကည့္လိုက္ရင္လည္း တျခားတုိက္ေတြပိတ္ကြယ္တာမရွိ မ်က္စိတဆံုးျမင္ရသည္။ စင္ကာပူမွာ ဒီလုိမ်ိဳးအိမ္ခန္းက ရွားပါဘိသနဲ႔။ ေစ်းေတာ့ မေသးဘူးဆုိတာ သိေပမယ့္… ပြဲစားကို ေစ်းေသခ်ာေမးေတာ့ တလကို ၂၅၀၀ တဲ့။ အိမ္ကလည္းေတာ္ေတာ္ၾကီးေတာ့ ေစ်းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကီးေနသည္။ ပြဲစားကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးအေျပာေကာင္းၿပီးေတာ့ အိမ္ရွင္ကို ေစ်းရေအာင္ညိွေပးမယ္လုိ႔ေျပာေနသည္။

သားလတ္ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ကေတာ့ အိမ္ကုိ့ ၾကိဳက္ေနသည္။ ကိုျဖိဳးၾကည့္ရတာ သိပ္စိတ္မ၀င္စားေပ။

“ကုိပီတိ… ဒီအိမ္ကို အမ်ားဆံုးဘယ္ေလာက္ေပးႏိုင္မလဲ…” သားလတ္က ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမးသည္။

“ငါ့အေနနဲ႔ဆုိရင္ေတာ့ ၂၀၀၀ ေလာက္ရရင္ ေနမယ္… တကယ္လုိ႔ တုိ႔ေလးေယာက္ျဖစ္ေနတယ္ အိပ္ခန္းပိုေနမယ္ဆုိ အိပ္ခန္းတခန္းကို ျပန္ငွားလုိက္ရင္ ျဖစ္တယ္။ အခုေနငွားရင္ ၈၀၀ ေလာက္ေတာ့ရမွာ…”

“အင္းေနာ္… အဲဒါဆုိ ၁၂၀၀ ေလာက္ပဲက်ေတာ့မွာ… အိမ္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုက်ယ္တယ္။ ေနရာကေတာ့ နဲနဲသြားရခက္မယ္… ”

“မင္းနဲ႔ငါက အိမ္ကေနရံုးကို ဘတ္စ္ကားနဲ႔ေရာက္တယ္… ကိုျဖိဳးကေတာ့ ဘတ္စ္ကားစီး ၿပီးေတာ့ MRT ထပ္ စီးရမွာ…”

“ကိုျဖိဳး… ဘယ္လုိသေဘာရသလဲ… ” သားလတ္က ကိုျဖိဳးကိုလွမ္းေမးလုိက္သည္။
“ရွာၾကေသးတာေပါ့…”
“ရွာတာက ရပါတယ္ ကိုျဖိဳးရယ္…ကိုျဖိဳးလည္း ၀ိုင္းရွာေပးပါဦး… အိမ္စာခ်ဳပ္မျပည့္ခင္ အိမ္ရမွာျဖစ္မွာ မို႔လုိ႔ပါ….”
“အင္း… ” ကိုျဖိဳးၾကည့္ရတာ ဒီအိမ္ကိုလည္းစိတ္မ၀င္စား အိမ္ရွာဖုိ႔လည္း စိတ္၀င္စားပံုမရေပ။

အိမ္ကလည္းမရေသးေတာ့ စိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္းနဲ႔ တရက္ကုန္သြားျပန္ၿပီ။

--------------------------------@------------------------------------

စေန႔ေန အိမ္ေၾကာ္ျငာေတြကို ဖုန္းဆက္ေသာ္လည္း အဆင္မေျပေပ။ ေနရာအဆင္မေျပတာနဲ႔ ေစ်းအဆင္မေျပတာနဲ႔၊ မိသားစုမွ ငွားခ်င္ေသာ အိမ္နဲ႔…

အရင္က အိမ္ရွာရတာ ဒီေလာက္ မခက္ပါဘူး… ေခတ္ေတြေျပာင္းကုန္ၿပီ…

အိမ္ခန္း မရလုိ႔ စိတ္ညစ္။

တနဂၤေႏြေန႔မွာေတာ့ အိမ္ရွာေသာ အလုပ္ ဘာမွမလုပ္ ျဖစ္ေပ။

--------------------------------@------------------------------------

တနလၤာေန႔ မွာေတာ့ ထံုစံအတုိင္း ဘာေတြနဲ႔မွန္းမသိ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနမိတယ္။

အိမ္ပြဲစား ေဂ်ဆင္ ဆီကဖုန္းလာသည္။

“ဟလုိ ပီတိ… ေဂ်ဆင္ပါ။ မနက္ျဖန္ညေန အိမ္ၾကည့္မလား။ တေန႔ကေျပာတဲ့ တလကို ၁၅၀၀ နဲ႔ တေရာင္ဘာရုနားကအိမ္…”
“ၾကည့္မယ္ေလ… မနက္ျဖန္ဘယ္အခ်ိန္လဲ…”
“ညေန ၇ နာရီကို အေရာက္လာခဲ့ပါ…”
“အိုေက…”
“ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လာႏိုင္မယ္မထင္ဘူး… ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ရွယ္လီ ေစာင့္ေနပါလိမ့္မယ္… ”
“ဟုတ္ၿပီေလ… ငါသြားၾကည့္လိုက္မယ္…”
“ေက်းဇူးပဲ… ဘိုင္”
“ဘုိင္…”

-- -- -- -- -- --

ညေနက်ေတာ့ သားလတ္ဆီက ဖုန္းလာျပန္သည္။

“ကိုပီတိ တေန႔က ပြဲစားျပန္ဆက္တယ္… ဟို္ Old Airport Road နားက ပထမၾကည့္တဲ့ တိုက္အေဟာင္းကိုျပတဲ့ ပြဲစားေလ…”
“ရစ္ခ်တ္ လား…”
“ဟုတ္တယ္… သူက အိမ္ကိုယူမလားေမးေနတယ္…”
“မယူဘူးလုိ႔ပဲေျပာလိုက္ပါကြာ… အိမ္က က်ဥ္းၿပီးေတာ့ ေဟာင္းေနပါတယ္.. ၿပီးေတာ့ အနားမွာက ေဆာက္လုပ္ေရးက ရွိေတာ့ နားျငီးမွာ…”
“ဟုတ္ကဲ့… မယူဘူးလုိ႔ပဲေျပာလုိက္မယ္ေနာ္… ”
“ဟုတ္ၿပီ…”

“ေနာက္ၿပီးေတာ့ အဲဒီနားေလးကပဲ ဒုတိယၾကည့္တဲ့ ႏွစ္ထပ္အိမ္က ပြဲစားကလည္း ဆက္ေသးတယ္… ”
“ေအး… ဘာေျပာေသးလဲ…”

“အိမ္ရွင္ကိုေျပာေတာ့ … အိမ္ရွင္က ျမန္မာေတြဆုိ ငွားခ်င္တယ္လုိ႔ေျပာတယ္တဲ့… ၂၂၀၀ အနည္းဆံုးေတာ့ လုပ္ေပးမယ္ေျပာတယ္… အဲဒီေလာက္ဆုိ ယူမလား….”
“ငါကေတာ့ ယူလို႔ျဖစ္တယ္… ကိုျဖိဳးက သူရံုးကိုသြားရင္ နဲနဲေထာက္တာနဲ႔ သူ႔ေကာင္မေလးအိမ္နဲ႔ေ၀းသြားေတာ့ မၾကိဳက္ဘူးျဖစ္ေနတယ္ေလ…”

“အင္း… ေကာင္မေလးက အေနာက္ဘက္ဆံုးမွာပဲ တသက္လံုးေနမယ္လုိ႔ ဘယ္သူေျပာလဲေနာ္… အိမ္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္…”
“ေအး… ငါလည္းၾကိဳက္တာပဲ… ၂၂၀၀ က မ်ားေသးတယ္ ၂၀၀၀ ရမလားပဲေမးလိုက္ေပါ့ကြာ…”
“ဟုတ္…”

“ေၾသာ္…သားလတ္.. မနက္ျဖန္ ညေနက်ရင္ အိမ္သြားၾကည့္မယ္ေနာ္… ငါ့ပြဲစားက အိမ္ၾကည့္လုိ႔ရတယ္ေျပာထားတယ္… လိပ္စာကို SMS ပို႔လိုက္မယ္။ အဲဒီကိုပဲ တုိက္ရိုက္လာေတာ့။ မနက္ျဖန္ညေန ရနာရီအေရာက္…”
“ဟုတ္ကဲ့… ရတယ္…”
“ဒါဆုိ အိမ္က်မွေတြ႔မယ္.. ဘိုင္…”
“ဘိုင္….”

-- -- -- -- -- --

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ကိုျဖိဳးကို မနက္ျဖန္ အိမ္သြားၾကည့္ဖုိ႔ လုိက္ခဲ့ဖုိ႔ေျပာလုိက္ေတာ့

“ရံုးမွာ အစည္းအေ၀းရွိတယ္… ပီတိတုိ႔ပဲၾကည့္ၿပီး အေျခအေနေျပာေလ… သင့္ေတာ္ရင္လည္းငွားလုိက္ေပါ့… ေနရာကေတာ့ မဆိုးပါဘူး”
“ေျမပံုအရေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္… အျပင္မွာၾကည့္တာကေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့… အစည္းအေ၀းရွိတယ္ဆုိလည္း … အင္း… ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ပဲ သြားၾကည့္ရမွာေပါ့…”

--------------------------------@------------------------------------

အဂၤါေန႔ ညေနဘက္ ရံုးဆင္းခ်ိန္ အိမ္သြားၾကည့္ဖို႔သြားေတာ့ မိုးေတြရုတ္တရက္ရြာလာသည္။ ၾကည့္ရတာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ တိတ္မည့္ပံုမေပၚ။ ရံုးကထြက္လာေနာက္က်ေတာ့ တကၠစီပဲငွားစီးလုိက္မိသည္။ တကၠစီစီးေတာ့မွ ပိုဆုိးေတာ့သည္၊ ကားလမ္းေတြပိတ္ၿပီး အခ်ိန္ေတြပိုၾကာေနသည္။

သားလတ္ကုိ ဖုန္းဆက္လိုက္သည္။

“ကုိပီတိ… ေျပာ.. ဘယ္ေရာက္ေနလဲ…” သားလတ္က ဖုန္းျပန္ထူးရင္းေမးလိုက္သည္။
“ငါအခု တကၠစီေပၚမွပဲရွိေသးတယ္… သားလတ္ကေရာ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ…”
“ကၽြန္ေတာ္လည္း တကၠစီေပၚမွပဲ… ေရာက္ေတာ့မယ္…”
“အုိေက… ဒါဆုိဒါပဲေလ.. ေနာက္မွေတြ႔မယ္…”
“ဟုတ္.. ဘိုင္”

-- -- -- -- -- --

အိမ္ခန္းရွိတဲ့တိုက္ကိုေရာက္ပါၿပီ။ သားလတ္က ကၽြန္ေတာ့္ကိုေစာင့္ေနပါသည္။

“ကိုပီတိ… ဒီအိမ္ခန္းကို လာၾကည့္တဲ့လူေတြ အေယာက္ ၂၀ ေတာင္မကေလာက္ဘူး… ပြဲစားက လူေတြအမ်ားၾကီးကိုခ်ိန္းထားၿပီးျပတာေလ…”
“အင္း… ပြဲစားေတြက အိမ္ကို ေလလံတင္သလုိ ေစ်းကိုေတာင္းမွာ… ပိုေပးႏိုင္တဲ့လူကို ငွားတာပဲ… ၿပီးေတာ့ ပြဲစားက လာၾကည့္မယ္ဆုိ အိမ္လခ ႏွစ္လစာယူလာခဲ့ ၾကိဳက္ရင္ တခါတည္း စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္လုိ႔ရေအာင္လုိ႔ တဲ့”
“ဟုတ္တယ္… ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ပြဲစားေတြက အဲလုိပဲေျပာတယ္…”

အိမ္ကုိတက္ဖုိ႔ ဓာတ္ေလွကားၾကည့္ေတာ့ မရွိဘူး။ အိမ္က ငါးထပ္မွာ ဓာတ္ေလွကားမရွိ။ ငါးထပ္အထိတက္လည္းၿပီးေရာ ေဟာဟဲဆိုက္ေနပါၿပီ။
အိမ္ထဲလည္း ၀င္ၾကည့္ေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ေစ်းေတာ္ေနလည္းဆုိတာ သိရပါၿပီ။ အိမ္က ေတာ္ေတာ္ေလး ညစ္ေထးစုတ္ျပတ္ေနၿပီး ဘယ္လုိမွ ေနခ်င္စရာမေကာင္း။ JTC အိမ္ေတြ စုတ္တယ္ဆုိတာ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုေကာင္းပါေသးတယ္။

“သားလတ္ေရ… ငါကေတာ့ ဘာမွေတာင္မေမးခ်င္ေတာ့ဘူး… အိမ္က စိတ္ပ်က္စရာၾကီးေနာ္…”
“ဟုတ္ပါ့.. စုတ္ျပတ္သတ္ေနတာပဲ… ဒီလုိအိမ္ကို တကၠစီခ အကုန္ခံၿပီးလာၾကည့္ရတာ မတန္ပါဘူး…”
“ေအးေလကြာ…. လာျပန္ၾကရေအာင္….”

-- -- -- -- -- --

အိမ္ကုိ ျပန္အေရာက္မွာ ကိုျဖိဳးက ျပန္လာေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ကို လွမ္းေမးသည္။
“အိမ္ရၿပီလား…”
“သြားၾကည့္တာ အိမ္က စုတ္ျပတ္ေနတာကို ၁၅၀၀ တဲ့.. ” သားလတ္ကျပန္ေျဖသည္။

“သားလတ္ေရ.. ငါတုိ႔မွာ ပစၥည္းေတြကလည္း ရိွ… အိမ္ရွင္ေတြနဲ႔လည္း စကားေျပာမေျပာခ်င္ေတာ့ JTC ကုိျပန္ၿပီး ၾကိဳးစားရင္ေကာင္းမယ္ထင္တယ္…”
“အင္း… လုပ္ၾကည့္ေလ… ”

“ဒါဆုိ… အားလံုး JTC website ကုိ ညမအိပ္ခင္တခါၾကည့္ မနက္ ရံုးမသြားခင္ တခါၾကည့္ ၊ ရံုးေရာက္ရင္လည္း တခါၾကည့္၊ အိမ္ေတြ႔တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းသြားႏိုင္ေအာင္ လစာ ေထာက္ခံစာကိုလည္း ထုတ္ထားမယ္ေနာ္… ကၽြန္ေတာ္က ဒီအိမ္ကို လက္မွတ္ထိုးထားေတာ့ ႏွစ္အိမ္တျပိဳင္ထဲ လက္မွတ္ထိုးလုိ႔မရမွာစိုးလုိ႔ သားလတ္နဲ႔ ကိုျဖိဳးပဲ ျပင္ဆင္ေပးပါ… JTC website ရဲ႔ link ကုိသိတယ္… ဟုတ္… ငါပို႔ထားဖူးတယ္ေနာ္…”

“အိုေက…” ကိုျဖိဳးကေျဖသည္။
“ကၽြန္ေတာ္က အဆင္သင့္ပဲ….” သားလတ္ကျပန္ေျဖသည္။
“ငါလည္း လုိရမယ္ရ ေထာက္ခံစာအတြက္ စာစီထားလုိက္မယ္…”

ညမအိပ္ခင္ကေတာ့ JTC website ကို ၾကည့္လိုက္မိေသးသည္။ အိမ္တခန္းမွ်မေတြ႔။

--------------------------------@------------------------------------

ဗုဒၶဟူးေန႔….
ေနာက္ေန႔မနက္ အိပ္ယာကထေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာကိုဖြင့္ထားၿပီး ရံုးကို မသြားခင္အခ်ိန္ကေလးမွာ JTC website ကို ၾကည့္မိပါသည္။ အိမ္ခန္းအသစ္ေတြေတြ႔လုိ႔ ရင္ေတြေတာင္ခုန္သြားၿပီး…
“သားလတ္ေရ… အိမ္ခန္းအသစ္ေတြ ေတြ႔တယ္ကြ…”
သားလတ္ကလည္း အနားကိုလာၿပီး ၾကည့္သည္။

အိမ္ေတြကိုေသခ်ာၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္ေတြနဲ႔ အေ၀းၾကီးေနရာမွာျဖစ္ေတာ့ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာပိတ္ ရံုးကိုထြက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

-- -- -- -- -- --

ညေန ရံုးကအျပန္ အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ ၾကည့္ေတာ့ JTC website မွာ မနက္ကေတြ႔ခဲ့ေသာ အိ္မ္ေတြအားလံုး မရွိေတာ့ေပ။ အကုန္လံုးငွားလုိက္ၿပီျဖစ္သည္။

--------------------------------@------------------------------------

ၾကာသာပေတးေန႔… တရက္ တရက္နဲ႔ အခ်ိန္ေတြကုန္ အိမ္ရွာတာလည္း မရေသးေတာ့ စိတ္ေတာ့ ပူေနမိၿပီ။

အိပ္ယာကထမ်က္ႏွာသစ္ၿပီးေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာကိုဖြင့္ထားလုိက္ပါသည္။ ၿပီးေတာ့ JTC website ကို ၾကည့္မိေတာ့ အိမ္ခန္း တခန္းမွာမရွိေပ။

ေရခ်ိဳး၊ အ၀တ္လဲၿပီးေတာ့ ရံုးကိုသြားဖုိ႔ စက္ပိတ္မယ္လုပ္ၿပီးေတာ့မွ F5 (browser refresh) ကို ႏွိပ္လိုက္မိသည္။ ၿပီးေတာ့ အင္မတန္ျမန္ေသာလက္ျဖင့္ Windows key ကုိ ႏွိပ္ u ကို ႏွစ္ခါ ႏွိပ္ၿပီး စက္ကိုပိတ္လိုက္ေတာ့သည္။

စက္ကပိတ္ေနၿပီးဆိုေတာ့မွ JTC website မွာ အိမ္အသစ္ေတြကို ေတြ႔လိုက္မိသည္။

“ဟာ အိမ္ခန္းအသစ္ေတြဟ…စက္ေတာင္ပိတ္လုိက္မိၿပီ… ”
ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိမ္မွာ တေယာက္မွမရွိေတာ့၊ ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္က်မွ ႏိုးေတာ့့ အားလံုး ရံုးကိုထြက္သြားၾကၿပီ။

စက္ကို အျမန္ျပန္ဖြင့္ကာ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ငွားလုိ႔ရတဲ့အိမ္ခန္းက ICA (လ၀က) နားမွာ။ အဲဒီေနရာဆုိ မဆိုးဘူးပဲ။

ဖုန္းကိုအျမန္ထုတ္ သားလတ္ကုိ အရင္ဆက္လိုက္သည္။

“သားလတ္ေရ… ဘယ္ေရာက္ေနၿပီးလဲ… JTC မွာ အိမ္ေတြ႔တယ္… ICA နားမွာ ေနရာကေတာ့ေကာင္းတယ္…”
“ဟုတ္လား… ကၽြန္ေတာ္က ရံုးေရာက္ေတာ့မယ္… ကိစၥမရွိဘူးျပန္လာခဲ့မယ္။ Jurong East မွာ ေတြ႔မလား… ”
“မဟုတ္ဘူး ငါသြားႏွင့္ေတာ့မယ္… JTC ရံုးကိုသာ တိုက္ရိုက္လာေတာ့… ငါ queue နံပါတ္ယူထားလိုက္မယ္ေလ…”
“ဟုတ္… ”
“မင္းဆီမွာ လုိအပ္တဲ့ စာရြက္ေတြပါလား… ”
“ပါတယ္.. တခါထဲလာခဲ့မယ္…”
“အိုေက…”

-- -- -- -- -- --

JTC Summit က ရံုးကိုေရာက္ေတာ့ တျခား ဘယ္သူမွမေရာက္ေသး။ queue နံပါတ္ယူေတာ့ နံပါတ္တစ္။ ICA နားက အိမ္က အေရွ႕ဘက္ဇံုမွာရွိေတာ့ အေရွ႕ဘက္ဇံုေကာင္တာမွာ သြားေမးပါသည္။

တိုက္နံပါတ္။ လမ္းနာမည္ကိုေျပာၿပီးေမးေတာ့၊ ေကာင္တာက ၀န္ထမ္း မေလးမက အခ်က္အလက္ပါတဲ့ စာရြက္ကိုၾကည့္ၿပီး ျပန္ေျဖပါတယ္။

“ဒီအိမ္က ငါးထပ္မွာဆုိေတာ့ ဓာတ္ေလွကားေရာက္လား…”
“မေရာက္ဘူး၊ ဓာတ္ေလွကားက ေျခာက္ထပ္မွာရပ္တာ… အိမ္က အိမ္အေဟာင္းပံုစံ၊ အိမ္သာ ေရခ်ိဳးခန္း တခုစီပဲပါတာေနာ္…”
“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့”

ထိုအခ်ိန္သားလတ္ ေရာက္လာသည္။ သားလတ္နဲ႔ အိမ္အေၾကာင္းကုိ နဲနဲေျပာရင္းတုိင္ပင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဆင္ေျပသည္၊ သားလတ္ကလည္း အဆင္ေျပသည္၊ ကိုျဖိဳးကေတာ့ ဘယ္လုိေနမလဲမသိဘူး။

“သားလတ္ေရ… ငါကိုျဖိဳးဆီ ဖုန္းဆက္လိုက္ဦးမယ္… မင္းၾကည့္ၿပီး ေမးထားလိုက္ဦး…”
“ဟုတ္…”

ကိုျဖိဳးဆီကုိ ဖုန္းေခၚေနရင္ ရံုးခန္းထဲမွာ ကပ္ထားေသာ ငွားရန္ရွိအိမ္ခန္းေတြကိုၾကည့္မိသည္။ အေနာက္ဘက္ဇံုဘက္ကိုၾကည့္ေတာ့ လက္ရွိေနတဲ့ အိမ္နားေလးမွာပဲ အိမ္ခန္းတခန္းေတြ႔မိလိုက္သည္။ ဆက္ေနေသာ ဖုန္းကို ခ်က္ခ်င္း ပိတ္လိုက္ၿပီး အေနာက္ဘက္ဇံု ေကာင္တာမွာ ေမးဖုိ႔ queue နံပါတ္ယူလိုက္ေတာ့သည္။ သားလတ္ေမးေနသည့္ေကာင္တာကိုသြားၿပီး…

“ေဟ့ေရာင္ သားလတ္… လာ.. အေနာက္ဘက္ဇံုေကာင္တာကိုသြားမယ္.. အဲဒီမွာ ပိုအဆင္ေျပမယ့္ အိမ္ရွိတယ္… လာ… ျမန္ျမန္….”
“ဟုတ္… ”

“ခြင့္ျပဳပါေနာ္… ေက်းဇူးပဲ…”
သူလည္း ကၽြန္ေတာ္ဇြတ္ေခၚေနတာနဲ႔ ေကာင္တာက မေလးမ ကို ခ်က္ခ်င္းေျပာၿပီးထြက္လာသည္။

“မဂၤလာပါ… ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဒီအိမ္ေလးကို စိတ္၀င္စားလုိ႔ပါ…” ကၽြန္ေတာ္က စိတ္လႈပ္ရွားၿပီး အျမန္ေမးလိုက္မိသည္။

မ်က္ႏွာတင္တင္း ခပ္၀၀ တရုတ္မက ျပန္ေမးသည္။
“ဘယ္အိမ္လဲ….”
“နံပါတ္ ၄မွာ ျပထားတဲ့အိမ္ပါ…”
“မင္းတုိ႔ရဲ႕ လစာေထာက္ခံတဲ့ စာရြက္၊ အလုပ္လုပ္ေနေၾကာင္း ေထာက္ခံစာ၊ ပတ္စ္ပို႔၊ အလုပ္သမားကဒ္ ဒါမွမဟုတ္ IC နဲ႔ ဓာတ္ပံု ေတြပါလား”
“ပါပါတယ္… ဒီမွာပါ…”
“ဟင္…ဒီေထာက္ခံစာက တလေက်ာ္ေနၿပီ… ”
“ဟုတ္တယ္… မရဘူးလား…”
“မရဘူး.. တလအတြင္းျဖစ္ရမယ္…”
“ဟုတ္လား… အဲဒါကို မင္းတုိ႔ရဲ႕ စည္းကမ္းခ်က္ထဲမွာမပါဘူးေလ… ၿပီးေတာ့ အလုပ္လုပ္ေနေၾကာင္းလည္း ေထာက္ခံတဲ့စာပါတာပဲ၊ ရသင့္တာေပါ့…”
“မရဘူး…တလအတြင္းပဲျဖစ္ရမယ္…”

ၿပီးေတာ့ ေကာင္တာက တရုတ္မက ထပ္ေမးသည္။
“ပတ္စ္ပို႔စ္ေရာပါလား…”
လက္မွတ္ထိုးမယ့္ သားလတ္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့…
“ပတ္စ္ပို႔စ္ေတာ့မပါဘူးဗ်… IC နဲ႔ ဆုိရင္မရဘူးလား… IC မွာ ဓာတ္ပံုပါတာပဲ…”
“မရဘူး… ပတ္စ္ပို႔စ္ ပါရမယ္လုိ႔ ေရးထားတယ္ေလ…”
အင္း… ဒါကေတာ့ ဟုတ္သည္.. သူ႔ဂြင္ထဲေရာက္သြားၿပီ…

“အဲဒါေတြ စံုေတာ့မွာျပန္လာပါ…”
“ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ျပန္လာၿပီး လုိအပ္တာေတြေပးပါ့မယ္…. ဒီအိမ္ေလးကို စာခ်ဳပ္ လက္မွတ္ထိုးထားတာျဖစ္ျဖစ္၊ ဦးထားတာျဖစ္ျဖစ္လုပ္လုိ႔မရဘူးလား။”
“မရဘူး… အဲလုိလုပ္ရင္ က်န္တဲ့လူေတြကို မတရားရာေရာက္မွာေပါ့… ဦးရာလူပဲ… မရဘူး…”

သားလတ္ကလည္း နဲနဲျပန္ရစ္ၾကည့္သည္။
“လစာေထာက္ခံခ်က္ကေလ ကၽြန္ေတာ့္ မန္ေနဂ်ာ ခရီးထြက္ေနလုိ႔ အဲဒါ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ…”
“ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ထုတ္တဲ့ လစာစာရြက္ဆုိရင္ရတယ္… ၿပီးေတာ့ ဖက္စ္ပို႔လည္း လက္ခံတယ္…”
လုိ တရုတ္မက ျပန္ေျဖၿပီး ကၽြန္ေတာ္က အခ်ိန္အကုန္မခံခ်င္ေတာ့

“လာ…သားလတ္… မင္းရဲ႕ ရံုးက သိပ္မေ၀းေတာ့ ျမန္ျမန္သြား လစာစာရြက္ ထုတ္… ငါက အိမ္ျပန္ၿပီး ပတ္စ္ပို႔ ျပန္ယူေပးမယ္…”

“ဟုတ္… ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္ ရံုးေရာက္ၿပီး ျပန္ထြက္ရမွာခက္မယ္… တကယ္က ဒီေန႔ မနက္ ၁၀နာရီမွာ အစည္းအေ၀းရွိတယ္… ကၽြန္ေတာ္က chair လုပ္ရမွာ…”
“ဟုတ္လား…ေၾသာ္…”
သားလတ္ရဲ႕ အခက္အခဲကို နားလည္သည္။ အစည္းအေ၀းလုပ္ဖုိ႔ အားလံုးခ်ိန္းၿပီးမွဖ်က္လုိ႔ရမယ္မထင္။ ကၽြန္ေတာ္ကဆက္ၿပီး…

“ဒီလုိလုပ္… သြားသာသြားလိုက္.. ၿပီးေတာ့ ပရင္တာထုတ္… ထြက္လာလုိ႔ရင္ရ မရရင္ ဖက္စ္ပို႔ၾကည့္ပါလား... ေနာက္ၿပီး ငါလည္း ငါ့ရံုးကိုဖုန္းဆက္ၿပီး ဖက္စ္ပို႔ခုိင္းလိုက္မယ္… မင္းမရလည္း ငါပဲလက္မွတ္ထုိးလုိက္မယ္ကြာ… ေနာ္.. ျမန္ျမန္သြားလိုက္ရေအာင္… ”

ေျပာေျပာဆုိဆုိ ႏွစ္ေယာက္သား ရံုးေပၚက အျမန္ဆင္းက တကၠစီစီးကာ သားလတ္က သူ႔ရံုးကုိသြား၊ ကၽြန္ေတာ္က အိမ္ကုိျပန္ေျပးပါသည္။

လမ္းမွာ ကိုျဖိဳးကို ဖုန္းဆက္ၾကည့္သည္။ သူက ရံုးမွာေရာက္ေနၿပီးဆုိေတာ့ တခုခုမ်ားလုပ္လုိ႔ ရလုိရညားေပါ့။ ကိုျဖိဳးက ဖုန္းမကိုင္ေပ…. ခက္ၿပီ… အိမ္ေလးကို သူမ်ားမဦးပါေစနဲ႔။

အိမ္ရဲ႕ ေစ်းႏႈန္း၊ အေနအထား၊ ေနရာေလးက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အဆင္ေျပေတာ့ ဒီအိမ္ေလးကိုရလိုက္ရင္ အနည္းဆံုး ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ အိမ္အတြက္စိတ္ေအးရမယ္။ ဒီအိမ္ေလးကို ရမွာျဖစ္မယ္… မဟုတ္ရင္ အိမ္အတြက္ ရတက္မေအးျဖစ္ေနရဦးမယ္။

တကၠစီေပၚကဆင္းေတာ့ အိမ္ေပၚကို အျမန္ေျပးတက္… ပတ္စ္ပို႔စ္ ေတြကိုရွာ… ရွိသမွ် စာအုပ္အကုန္ယူ၊ ၿပီးေတာ့ ရံုးကို ဖုန္းဆက္ ဖက္စ္ပို႔ေပးဖုိ႔ ရွင္းျပ အကူအညီေတာင္းလိုက္သည္။

အိမ္ကေနထြက္ တကၠစီအျမန္ငွားၿပီး JTC ရံုးကိုျပန္လာသည္။ လမ္းမွာ သားလတ္ကိုဆက္ေတာ့ ပရင္တာထုတ္ၿပီး ရံုးကျပန္ထြက္လာေတာ့မယ္လုိ႔ လွမ္းေျပာပါသည္။ အင္း… အကုန္လံုးေတာ့ အဆင္ေျပၿပီ၊ အိမ္ခန္းေလးကို သူမ်ားေတြမဦးပါေစနဲ႔။

အင္း.. ကိုယ္လုိခ်င္ေတာ့ သူမ်ားေတြမယူျဖစ္ေအာင္ ဆုေတာင္ရမည္ေပေပါ့။

JTC ရံုးကိုေရာက္ေတာ့ လူေတြေတာင္ေတာ္ေတာ္ေရာက္ေနၿပီ။ Queue နံပါတ္ကုိယူေတာ့ ၈ ျဖစ္ေနၿပီ။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေနာက္ဘက္ဇံု ေကာင္တာမွာ ႏွစ္ေယာက္ရွိတတဲ့ JTC ၀န္ထမ္း ႏွစ္ေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္ စလံုးမအားေပ။ ရွိတဲ့အိမ္က ေလးအိမ္ထဲ၊ လူက ခုႏွစ္ေယာက္ (မနက္က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ယူခဲ့ေတာ့ နံပါတ္ ၁ ကို တြက္စရာမလုိေပ)။ လြယ္ပါ့မလား။ လုိခ်င္တဲ့အိမ္ခန္းရွိတဲ့ေနရာက ေတာ္ေတာ္ေလး လူၾကိဳက္မ်ားတဲ့ေနရာ။

စိတ္ေလးေလးနဲ႔ထိုင္ၿပီးေစာင့္ေနမိသည္။

နဲနဲၾကာေတာ့ ေကာင္တာကတေယာက္ထြက္လာၿပီး ခုနကသူ ငွားလိုက္တဲ့အိမ္ကို ေၾကာ္ျငာဘုတ္မွာ လာဖ်က္သြားပါတယ္။ သူဖ်က္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ထၾကည့္လိုက္မိသည္။ ဟူး…ေတာ္ေသးတယ္…. လုိခ်င္တဲ့ အိမ္ခန္းမဟုတ္ေပ။

ေရွ႕က အိႏၵိယႏြယ္ဖြားႏွစ္ေယာက္ ဘိုလုိေျပာေနသံကို ခိုးၿပီးနားထာင္ၾကည့္မိသည္။ ၾကားရတာ သတင္းေကာင္းေလးပဲ… သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး ကၽြန္ေတာ္လုိခ်င္တဲ့ အိမ္ကိုယူမည္မဟုတ္ေပ။

ဒါဆုိရင္ Queue နံပါတ္ျပန္တြက္ၾကည့္လုိက္သည္။ ခုန ေကာင္တာကလူက နံပါတ္ႏွစ္ ျဖစ္မယ္၊ ေကာင္တာမွာရွိေနတဲ့ ေနာက္တေယာက္က သံုး ျဖစ္မယ္။ ေရွ႕မွာ ရွိတဲ့ ႏွစ္ေယာက္က ကိုယ္လုိခ်င္တဲ့အိမ္ကို မယူဘူး။ သူတို႔ကို ေလး နဲ႔ ငါး ထားလိုက္။ ေဘးမွာရွိတဲ့တစ္ေယာက္က ေျခာက္ ျဖစ္မယ္။ တေယာက္ေပ်ာက္ေနသည္ နံပါတ္ ခုႏွစ္။ အေပါ့အပါးမ်ားသြားေနလားမသိ။

ေကာင္တာမွာ ရွိ ေနတဲ့တေယာက္ နဲ႔ ေဘးကတေယာက္ မယူဘူးဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ အဲဒီအိမ္ေလးက အခြင့္အလမ္းရွိေသးသည္။

ခက္တာက ရွိတာက အိမ္ခန္း ေလး ခန္း။ တခန္းက ငွားၿပီး။ က်န္တာ သံုးခန္း နဲ႔ လူက ငါးေယာက္။ ကိုယ္ကေနာက္ဆံုးမွာရွိေနတာ…. ဟူး……..

ေကာင္တာမွာရွိေနတဲ့တေယာက္ထၿပီးျပန္သြားၿပီ… ဘယ္အိမ္မ်ား ယူသြားပါလိမ့္… ေစာင့္ၾကည့္ေနမိသည္။ ဘယ္သူမွ သြားၿပီး ေၾကာ္ျငာဘုတ္ကိုသြားၿပီးမဖ်က္ဘူး။

Queue နံပါတ္ ေလး နဲ႔ ငါး ကို ေခၚလိုက္သည္။ ေရွ႕က အိႏၵိယႏြယ္ဖြား ႏွစ္ေယာက္ထသြားသည္။ ကိုယ္မွန္းသလုိ နံပါတ္ေတြက မွန္သည္။ သူတုိ႔ကေတာ့ ကိစၥမရွိဘူး။ ကိုယ္လုိခ်င္တဲ့ အိမ္ကိုယူမယ့္လူေတြမဟုတ္ဘူး။

ေဘးကတေယာက္ နဲ႔ ေပ်ာက္ေနတဲ့တေယာက္ပဲက်န္ေတာ့တာေပါ့။

ဒီလုိနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေတာ့ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား တေယာက္က ၿပီးသြားသည္။ ေကာင္တာက တရုတ္မထၿပီး ေၾကာ္ျငာဘုတ္ကိုသြား ငွားမည့္ အိမ္စာရင္း ဖ်က္လုိက္ျပန္သည္။ သိေနေပမယ့္ စိတ္မခ်ေသး သြားၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုယ္ငွားခ်င္တဲ့အိမ္မဟုတ္။ ေတာ္ပါေသးတယ္။

ၿပီးေတာ့ Queue နံပါတ္ ေျခာက္ ကို ေခၚလိုက္သည္။ ေဘးကလူ ထိုင္ေနရာက ထၿပီး ေကာင္တာကိုသြားသည္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သားလတ္ေရာက္လာပါသည္။ လက္ထဲမွာလည္း စာရြက္ေတြနဲ႔။
“အဆင္ေျပလား သားလတ္…”
“ေျပတယ္… မန္ေနဂ်ာကို ငါ အိမ္ကိစၥလုပ္စရာရွိတယ္.. မလုပ္လုိ႔ မျဖစ္လုိ႔ သူ႔ကိုပဲ အစည္းအေ၀းတက္ဖုိ႔ အကူအညီေတာင္းလိုက္တယ္… ေတာ္ေသးတယ္.. အဆင္ေျပတယ္…”
“ေတာ္ေသးတာေပါ့ကြာ….”
“အိမ္က ဘယ္လုိလည္း… ရွိေသးတယ္ မဟုတ္လား…”
“ေအး ရွိေသးတယ္…အခု ေကာင္တာမွာရွိေနတဲ့တေယာက္ နဲ႔ ေပ်ာက္ေနတဲ့လူတေယာက္ကိုပဲ စိတ္ပူတာ.. က်န္တဲ့လူေတြကေတာ့ အဲဒီအိမ္ကို မယူဘူး… ေသခ်ာတယ္…”

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေကာင္တာမွာရွိတဲ့ ေနာက္ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား တေယာက္ကၿပီးသြားျပန္ပါသည္။ ေကာင္တာက တရုတ္မ ထၿပီး ဖ်က္လုိက္ျပန္ပါသည္။ ဒီတခါေတာ့ သားလတ္က သြားၾကည့္ပါသည္။ ၿပီးေတာ့ ၀မ္းသားအားရျပန္လာၿပီး… “ကိုပီတိ.. က်န္ေသးတယ္ က်န္ေသးတယ္… ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုိခ်င္တဲ့ တခန္းပဲက်န္ေတာ့တာ… ”

သားလတ္က စိတ္ထားျပည့္၀စြာ ဆုေတာင္းလိုက္ပါသည္။
“ေကာင္တာမွာေမးေန လူၾကိီး အိမ္ငွားတာမျဖစ္ပါေစနဲ႔။ ျဖစ္လုိ႔ရွိရင္လည္း စာရြက္စာတမ္း မျပည့္စံုပါေစနဲ႔…”
“ဟားဟား …. မင္းကလည္းလုပ္ၿပီ…”
သားလတ္ကိုသာအဲလုိေျပာေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲလုိပဲ စိတ္ထဲမွာ ဆုေတာင္းေနမိပါသည္။

ေကာင္တာကေန နံပါတ္ ခုႏွစ္ကုိ ေခၚပါသည္။ တေယာက္မွေပၚမလာ… ေနာက္တခါေခၚၿပီး ေစာင့္ေနေသးသည္… တေယာက္မွ ထြက္မလာေတာ့ နံပါတ္ရွစ္ကုိေခၚေတာ့ သားလတ္ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အေျပးအလႊား ေကာင္တာဆီကိုသြားသည္။

ေကာင္တာမွာ မနက္ကေတြတဲ႔ တရုတ္မ၀၀က ေရွ႕တေယာက္ေမးတာကို ေျဖေပးေနေတာ့ မအားေပ။ ေနာက္ ၀န္ထမ္း တေယာက္ကေတာ့ မေလးမငယ္ငယ္ေလးတေယာက္၊ သေဘာေကာင္းပံုရပါသည္။

“ဘာကူညီေပးရမလဲ”
“အိမ္ခန္းငွားခ်င္လုိ႔ပါ…”
“ဘယ္အိမ္ကိုငွားခ်င္တာလဲ….”
“နံပါတ္ေလး အိမ္ကိုပါ…”
“ခဏေလးေနာ္… အဲဒီအိမ္ငွားလုိ႔ရေသးလား ၾကည့္လုိက္ဦးမယ္…”
“ဟုတ္…” ဆုိၿပီး ရင္ေတြ တဒိတ္ဒိတ္နဲ႔ ခုန္ရင္ ေစာင့္ေနမိပါသည္။

မေလးမငယ္ငယ္က ေဘးက တရုတ္မ၀၀ကိုလွမ္းေမးလုိက္သည္၊
“နံပါတ္ေလး အိမ္က ငွားၿပီးၿပီလား…”
တရုတ္မကလည္း စာရြက္ကိုၾကည့္ ၾကည့္ၿပီး
“မငွားရေသးဘူး၊ ငွားလို႔ရတယ္…”

အဲလုိေျပာလုိက္ေတာ့ … သားလတ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ၿပီး ျပံဳးလိုက္မိပါသည္။ လုိခ်င္အိမ္ေလးကိုေတာ့ ငွားလုိ႔ရၿပီေပါ့။

လုိအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြျပ၊ ေဖာင္ျဖည့္ၿပီးေတာ့ အိမ္ေသာ့ယူရမယ္ေန႔ကိုပါ ခ်ိန္းလိုက္ပါသည္။

စာခ်ဳပ္က ႏွစ္ႏွစ္စာခ်ဳပ္ျဖစ္ေတာ့ အနည္းဆံုး ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ အိမ္ရွာရမယ့္ ဒုကၡသက္သာသြားပါသည္။

ညေနဖက္မွာေတာ့ ငွားထားတဲ့ အိမ္ခန္းေလးဖက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္သြားၾကည့္တာ ထင္တာထက္ သန္႔ေတာ့ ပိုၿပီးေပ်ာ္ရႊင္သြားပါသည္။


--------------------------------ၿပီးပါၿပီ------------------------------------

ေနာက္ဆက္တြဲ။ ။

အသစ္ေျပာင္းလုိက္တဲ့အိမ္နားမွာ အင္မတန္ခင္တဲ့ အမတေယာက္ေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကံေကာင္းၿပီ၊ အားရက္မွာ ထမင္းစားဖုိ႔အိမ္တအိမ္ နီးနီးနားနားရွိတယ္ေပါ့။ ဖိတ္ေကၽြးတာ တခါမွမစားလုိက္ရေပမယ့္ ေခၚခိုင္းတာေတာ့ ခံလုိက္ရပါတယ္။

တကယ္ကံေကာင္းတာကေတာ့ မၾကာမွီမွာပဲ အဲဒီအမက အိမ္ေျပာင္းသြားေတာ့တယ္။ :P

10 comments:

ဂ်စ္တူး - gyit_tu said...

ေအာင္မေလး .. အိမ္ငွားရတဲ့ ဒုတ္ခ မေသးပါလား ။ ေဂ်တီစီမွာ အိမ္ေစာင့္တုန္းက စာေမးပြဲေအာင္စာရင္း ေစာင့္ရသလိုပဲေနာ္ ...

ကိုပီတိတို့ ကံေကာင္းတယ္ ။ ခု အိမ္ေနရာေလးကလည္း အရမ္းေကာင္းတာပဲဆိုေတာ့ ...

ဟိုအမ အိမ္ေျပာင္းသြားတာ သူ ကံေကာင္းတာလား ၊ ကိုပီတိ ကံေကာင္းတာလား ငဲွ ငွဲ ...

shin said...

know the feeling of waiting at JTC. Last time, I reach to JTC at 8:45am( the office open at 8:30) and my queue no is 20. hoo... that day,I even had to skip my lunch.

လင္း said...

အမေလး ပီတိရယ္ ေမာလိုက္တာ ။ ဖတ္ေနရင္းနဲ ့ကိုယ္ပါ စိတ္ပူလာတာ ရပါ့မလား ရပါ့မလားဆိုျပီး။ ရျပီဆိုတာေတြ ့မွ သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ေတာ့တယ္

TZA said...

ေရးတတ္တယ္ဗ်ား၊ က်ေနာ့္မွာရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ဖတ္ေနရတာ.. လိုခ်င္တာ ရသြားတယ္ဆိုေတာ့ ဝမ္းသာပါတယ္ဗ်ာ။

soesint said...

အမေလး..က်မ JTC ေလ်ႇာက္တံုးကလဲအဲဒီလိုဘဲ။ အိမ္ရွင္ေတြနဲ႔အဆင္မေၿပလြန္းလို႔ JTC ကိုရေအာင္ငွားရတာ။ တကယ္ေမာတယ္။က်မသူငယ္ခ်င္းမ်ားညအိပ္ေတာင္တန္းရ
သတဲ့

khin oo may said...

စာေရးေကာင္းပါတယ္။ အစအဆံုးလက္ က မခ်နိုင္ပါဘးူ

အိမ္ကုိလြမ္းတဲ့ ေရႊဂ်မ္း said...

စာဖတ္သူေတြကုိ စာအဆုံးအထိ တထိတ္ထိတ္နဲ႕ အတူအိမ္လုိက္ရွာရသလုိျဖစ္ေအာင္ ေရးသြားတာ အရမ္းဖတ္လုိ႕ေကာင္းပါတယ္။ လုိခ်င္တဲ့ အိမ္ေလး ရသြားလုိ႕လည္း ၀မ္းသာပါတယ္။ ကုိပီတိ စကားေျပာတာေလးေတြနဲ႕ ေရးတာမ်ဳိးဆုိ ဖတ္လုိ႕ အင္မတန္ေကာင္းတာ သတိထားမိပါတယ္။ အဲလုိမ်ဳိးေလးေတြ မ်ားမ်ားေရးပါဦးေနာ္။

ပီတိ said...

ဟုတ္တယ္ဂ်စ္တူးေရ... အိမ္ငွားရတာတကယ္မလြယ္ဘူး… အရင္ကထက္ ပိုၿပီးဆိုးတယ္…
အဲဒီအမ အိမ္ေျပာင္းတာကေတာ့ သူကေျပာေတာ့ သူကကံေကာင္းတာတဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ကံေကာင္းတယ္ထင္ေတာ့…. ႏွစ္ေယာက္စလံုးကံေကာင္းတာေပါ့…. :P

Hi Shin, Thanks for your comment. Yeah… We can say that we are lucky to get that flat and we were late for lunch on that day as well… Experience of renting house is not pleasant.

ဟုတ္တယ္… မလင္းေရ… ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း တကယ္ကို စိတ္ပူရတာ… မရရင္ေတာ့ ဒုကၡမ်ားမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ေလ…

ကိုတီဇက္ေအ… ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒီကိုလာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ျဖစ္တယ္၊ ကြန္းမန္႔ မေရးျဖစ္လုိ႔ပါ။

Soesint … ဟုတ္တယ္… အိမ္ရွင္ေတြနဲ႔ေနရတာ အဆက္ေျပာတာ ခပ္ရွားရွား။ အိမ္ရွင္ေတြကလည္း သူတုိ႔အိမ္ကိုပ်က္မွာစီုး၊ ကိုယ္ကလည္း မလြတ္မလပ္ေနရဘူး။ အေတြ႔အၾကံဳမရွိတဲ့ အိမ္ရွင္ေတြဆုိပိုၿပီးဆိုးတယ္၊ အပတ္တိုင္းနီးပါးအိမ္လာၿပီး စစ္ေဆးေနတတ္တယ္ေလ…

မခင္ဦးေမေရ.. ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ၊ ဘာစားခ်င္လည္းေျပာအမ။ … ေျပာပဲေျပာခိုင္းတာေနာ္… ဟိ :P

ေရႊဂ်မ္းေရ… အဲလုိမွတ္ခ်က္ေပးလို႔ ဆက္ၿပီး ေရးဖုိ႔ အားပိုရွိသြားပါၿပီ၊ ေက်းဇူးပါ။

ကၽြန္ေတာ္ေရးတာေလးေတြကို အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး ဖတ္ေလ့ရွိတဲ့ မိတ္ေဆြေတြအားလံုးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အခုလုိေပးတဲ့ မွတ္ခ်က္ေတြကေတာ့ ဆက္ၿပီး စာေရးျဖစ္ေအာင္ တြန္းေပးတဲ့အားေတြပါပဲ။

ခင္မင္းေဇာ္ said...

ဟူး..........
ဒီေန႕မွ ဖတ္ျဖစ္တာ... အိမ္တအိမ္ရွာရတာ ဒီေလာက္ခက္သလားေနာ္.....
အမကေတာ့ ကံေကာင္းသလိုပဲ. ခုေနတဲ့ အိမ္ကေလးကို အိမ္ရွင္က အမကို လာၿပီးကို ငွားပါလို႕ ေျပာတာ သိလား။ တကယ္လဲ ေကာင္းတယ္ ။ တန္လဲတန္တယ္။ ဘယ္ေတာ့ ဘာျဖစ္ဦးမယ္ေတာ့ မသိေသးဘူး။ ခု ဒီမွာလဲ အိမ္ငွားခေတြ တက္ေနၿပီဆိုေတာ့ ဘယ္ေန႕ တိုးေတာင္းဦးမယ္ မသိေသးတာေလ။

သဥၨာ - Thinzar said...

အဲဒီမွာ အိမ္ငွားရတာ ေတာ္ေတာ္ ဒုကၡေရာက္မယ့္ ပုံဘဲေနာ္။ အိမ္ရွာတဲ့သူေတာ့ မသိဘူး။ ဖတ္ရတဲ့သူေတာင္ နည္းနည္း အေမာဆို႔သြားတယ္။ တစ္ရက္ျပီးရင္ ေနာက္တစ္ရက္ ဘာျဖစ္မလဲ။ ဘယ္ေန႔ ရမလဲဆိုျပီး ဆက္ဖတ္လာတာ။ ေနာက္ဆုံး JTC သြားတဲ့ အပိုဒ္ကိုေရာက္ေတာ့ မဆီမဆိုင္ အဲဒီအိမ္ခန္းေလး ရပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေနမိတယ္။ ျပီးသြားမွ ငါ့ႏွယ္ ရူးလိုက္တာလို႔ေတာင္ ျပန္ေတြးျပီး ရယ္မိတယ္။ :)

Ratings