Friday, August 29, 2008

သူေကၽြးတဲ့ထမင္း

ညဥ့္နက္ေအာင္စာဖတ္၊ ေနျမင့္မွအိပ္ယာကထတတ္တဲ့ ေက်ာင္းသူဘ၀က အက်င့့္က မေပ်ာက္ေသးေတာ့ ေက်ာင္းကားအမွီ အျမန္ျပင္ဆင္ရပါတယ္။ တခါတရံ ထမင္းခ်က္ခ်ိန္မရပါဘူး။

ကၽြန္မ ထမင္းဗူးမပါတဲ့ တစ္ေန႔မွာ၊ ကိုတင္မိုးက သူထမင္းေကၽြးမယ္၊ သူ႔ေနာက္လိုက္ခဲ့လုိ႔ေခၚပါတယ္။

အဲဒါနဲ႔ ထမင္းစားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာကိုတင္မိုးနဲ႔အတူ ေက်ာင္းကေန ထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ကိုတင္မိုးက ေရွ႕ကေန ေက်ာင္းနဲ႔ကပ္ရက္ ဓမၼဗိမာန္ထဲကို ၀င္သြားပါတယ္။ ကၽြန္မကလည္း “ထမင္းဆုိင္ မသြားပဲ ဓမၼဗိမာန္ထဲ ဘာလုိ႔၀င္သြားပါလိမ့္… ဘာအေၾကာင္းမွာ ရွိပါလိမ့္…” လုိ႔ ေအာက္ေမ့ရင္ လိုက္သြားမိပါတယ္…

ဓမၼဗိမာန္ထဲေရာက္ေတာ့ “ၾကြပါဆရာတို႔... ၾကြၾကပါ…” နဲ႔ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ ဖိတ္ေခၚၾကပါတယ္။

ဟင္းပြဲအစံုနဲ႔ ထမင္း၀ိုင္းေရွ႕ေမွာက္ေရာက္သြားေတာ့မွ ကိုတင္မိုးက အလွဴကိုေခၚလာတာကိုးလုိ႔ သိရေတာ့တယ္။

အလွဴရွင္နဲ႔တကြ ဧည့္ခံသူအေပါင္းက အင္မတန္ ေဖာ္ေရြၾကပါတယ္။ အားနာရေလာက္ေအာင္ ဟင္းပြဲ၊ အခ်ိဳပြဲ၊ လၻက္ပြဲ ျပည့္စံုရံုမက ပိုလွ်ံေအာင္ကို ေကၽြးေမြးဧည့္ခံၾကပါတယ္။

စားၿပီးႏႈတ္ဆက္ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္…

ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့…

“ကဲ ထမင္းေကၽြးၿပီးၿပီေနာ္… စားေကာင္းတယ္မဟုတ္လား.. အလွဴရွင္ ဒါနေျမာက္ေအာင္ လုပ္တာလည္း ေကာင္းတဲ့အလုပ္၊ အခြင့္ၾကံဳရင္ အဲလို ေကာင္းတဲ့အလုပ္ လုပ္တယ္.. ” တဲ့…

သူ႔စကားအရ “အလွဴအိမ္ ၀င္စားေလ့ရွိတာေပါ့ေနာ္… ” လုိ႔ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္…

ကိုတင္မိုးက အဲသည္လုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေနတတ္ေလ့ရွိပါတယ္….

ကိုတင္မိုး အျမဲကိုင္ဆြဲတဲ့ သူ႔ရဲ႕လြယ္အိတ္ၾကီးကို ဆရာ၊ ဆရာမအေပါင္းက အမည္ေပးၾကပံုေလးကိုလည္း ေျပာျပပါဦးမယ္…

(ေမေမေရးေပးထားတဲ့ သူမွတ္မိတဲ့ ဆရာၾကီးတင္မိုးရဲ႕ အေၾကာင္းေလးပါ။ တခ်ိဳ႕စာဖတ္သူေတြ ရႈပ္သြားမွာ စိုးလို႔ပါ။)

2 comments:

Moe Cho Thinn said...

ဟားဟားဟား ေတာ္ေတာ္အၾကံပုိင္ပါလားေနာ္။

ပီတိ said...

ဟုတ္တယ္အမေရ… ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ ေမေမေျပာတုိင္းရီရတဲ့ အေၾကာင္းေလးပဲ…

Ratings