Tuesday, October 21, 2008

ပထမဆံုးမ်ား

စာမေရးျဖစ္တာလည္းၾကာၿပီ… ျပန္ေရးမယ္ဆုိေတာ့လည္း ေရးခ်င္မိတာေလးေတြရွိေပမယ့္ ကိုေအာင္သာငယ္က တက္ဂ္ထားတာ ၾကာျပီျဖစ္တဲ့ ပထမဆံုးမ်ား ဆုိတာကို ေရးေပးဖုိ႔ သတိရတာနဲ႔ ေရးလိုက္တာပါ… တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အက်င့္တစ္ခုေၾကာင့္လည္း ေရးရတာ ၾကာေနတာပါ။

အင္း… ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ေျပာရမွာေတာ့ တစ္မ်ိဳးပဲ… ဖတ္တဲ့လူေတြက စိတ္ထဲမွာ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ တစ္ေယာက္လို႔ပဲေတြမလားပဲေနာ္။

ကိုေအာင္သာငယ္တက္ဂ္ၿပီးေတာ့ လူတိုင္းလူတိုင္းက ေရးၾကေတာ့ မေရးခ်င္ပဲ ျဖစ္ေနမိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္မွတ္မိတာကို အခ်က္အလက္ပံုစံထက္ အေၾကာင္းအရာ ပံုစံေရးခ်င္တာလည္းပါပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး မတန္ခူးကလည္း အခ်စ္ဆုိသည္မွာ ဆုိၿပီးေတာ့ ေရးခိုင္းထားေသးေတာ့ ဒီအေၾကာင္းအရင္ျဖတ္လိုက္မွ ရမယ္ဆုိၿပီး… ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ပဲ အခ်က္အလက္ပံုစံပဲေရးလိုက္ပါတယ္ ကိုေအာင္သာငယ္။ ေက်နပ္မယ္လုိ႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

ပထမဆံုးတက္ဖူးတဲ့ ေညာင္ဦးက သေျပညိဳလုိ႔ေခၚတဲ့ မူၾကိဳေက်ာင္းပါ။ အဲဒီေက်ာင္းအေၾကာင္း သိပ္သတိမရေတာ့ေပမယ့္ လူၾကီးေတြ မူၾကိဳတက္တုန္းက အေၾကာင္း အခုအခ်ိန္အထိ စကားစပ္မိရင္ေျပာတုန္းပါပဲ။ အဲဒါကလည္း ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုးၾကိဳက္ဖူးတဲ့ ေကာင္မေလးနဲ႔ ပတ္သက္ေနလုိ႔ပါ။ အဟဲ.. နဲနဲမ်ား အံ့ၾသသြားလား။ မူၾကိဳကတည္းက အစြမ္းအစနဲ႔ကြ…

မူၾကိဳတက္ေနတုန္းက ဦးေလးေတြ၊ အစ္ကို တစ္၀မ္းကြဲေတြက
“ပီတိ… ေက်ာင္းတက္တာ ရည္းစားမရွိဘူးလားကြ…” ဆုိၿပီး စ ေလ့ရွိပါတယ္။
တစ္ရက္က်ေတာ့ ရည္းစားဆုိတာ ဘာမွန္းမသိေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကျပန္ေျဖတာက
“ရွိတယ္… ”
“ဟုတ္လားကြာ… နာမည္က ဘယ္သူလဲကြ…”
“ေသာ္ေသာ္ထြန္း…”
“ဟာ တယ္ဟုတ္ပါ့လား… ေသာ္ေသာ္ထြန္းကို ဘာလုိ႔ၾကိဳက္တာလဲ…”
“သူက ေက်ာင္းလာတာ မ်က္ႏွာမွာ အျပာေတြ၊ အစိမ္းေတြ ခ်ယ္လာတယ္၊ ေနာက္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းနီေတြလည္း ဆိုးလာတယ္ေလ…”

လူၾကီးေတြက အဲဒီစကားကိုမွတ္ထားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အရြယ္အထိ ေျပာလုိ႔မၿပီးေသးပါဘူး။ ေညာင္ဦးကိုအလည္ျပန္ျဖစ္ရင္လည္း ထပ္ၿပီး ေျပာၾကဦးမွာပါပဲ… အဲဒီအေၾကာင္းကို အမွတ္တရ ေျပာမယ္သူကေတာ့ ဦးေလးျဖစ္တဲ့ အေဖေအာင္ပါပဲ။

မူၾကိဳၿပီးေတာ့ ပထမဆံုးတက္ရတဲ့ ေက်ာင္းကေတာ့ အ.မ.က ၃ ေညာင္ဦး ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းစတက္တဲ့ အခ်ိန္တုန္းက ေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ ဦးပဒုမ ေက်ာင္းထိုင္တဲ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတုိက္ထဲမွာပါ။ ဆရာေတာ္က မိဘေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးေတာ့ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့အခ်ိန္တိုင္း ေမာင္ပီတိ ကို သြားေခၚစမ္း ဆုိၿပီး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားေတြကို အေခၚလႊြတ္၊ ၿပီးေတာ့ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္ထားၿပီးတဲ့ ကိတ္မုန္႔၊ သစ္သီးေတြကို ေခၚၿပီးေကၽြးတတ္ပါတယ္။ မုန္႔ေပးၿပီးတာနဲ႔ ဘုရားကို ရွိခိုးခုိုင္း၊ ဆရာေတာ့္ကို ၀တ္ျပဳၿပီး ဆရာေတာ္ကို လက္အုပ္ခ်ီ ေနာက္္ကို ေျခလွမ္း ၃လွမ္းဆုတ္၊ ၿပီးမွ ေနာက္ျပန္လွည့္ကာ ေျခခံမၾကားရေအာင္ေလွ်ာက္ခိုင္းပါတယ္။ ဘုန္းၾကီး နဲ႔ စကားေျပာပံုေျပာနည္းေတြကိုလည္း သင္ၾကားေပးပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ဘာေၾကာင့္ အဲလုိမုန္႔ေခၚေကၽြးတယ္ဆုိတာကို သိပ္နားမလည္ခဲ့ပါဘူး။ တခါတေလ စာသင္ေနတုန္းလာေခၚတတ္ေတာ့ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြ ၀ိုင္းၾကည့္ၾကေတာ့ ရွက္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆရာေတာ္က ခ်စ္လုိ႔ မုန္႔ေကၽြးတာပါသလုိ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ တတ္သိသင့္တဲ့ သံဃာေတာ္မ်ားနဲ႔ စကားေျပာဆုိဆက္ဆံနည္း၊ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ေအာင္ ေနထိုင္နည္း တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းကို သင္ၾကားေပးတာလည္းပါပါတယ္။
တစ္ေန႔က မွ ေမေမနဲ႔ ဖုန္းေျပာရင္း သတင္းေပးပါတယ္။ ဆရာေတာ္ၾကီး သက္ေတာ္ ၉၀ ေက်ာ္မွာ ပ်ံလြန္ေတာ္္မူသြားၿပီဆုိတာေလ…

ပထမဆံုး အတန္းပိုင္ဆရာမကေတာ့ ေဒၚသိန္းသိန္းပါ။ ဆရာမကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ္ေလးခ်စ္ပါတယ္။ အတန္းထဲမွာေရာ အျပင္မွာပါ ဂရုတစိုက္ရွိပါတယ္။ သူငယ္တန္းကေန ပထမတန္းတက္ၿပီးေတာ့ေတာင္ မုန္းစားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာေတာင္ ဆရာမ အတန္းနားသြားၿပီး ဆရာမ လုိ႔ သြားသြားေအာင္ခဲ့တာ မွတ္မိပါေသးတယ္။ ဆရာမ ေဒၚသိန္းသိန္းကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို အမွတ္တရရွိလွၿပီး အခုအခ်ိန္အထိ ေမေမနဲ႔ ေညာင္ဦးမွာ ေတြ႔ျဖစ္ရင္ေတာင္ ပီတိၾကီး ဘာလုပ္ေနလဲ၊ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ လုိ႔ အျမဲေမးေလ့ရွိပါတယ္။

သူငယ္တန္းတက္ေနတုန္းကပဲ ပထမဆံုး သူငယ္ခ်င္းရခဲ့ပါတယ္။ သူ႔နာမည္ကေတာ့ ေအာင္ေဆြဦးပါ။ ေနတာကလည္း တစ္ရပ္ကြက္ထဲမွာပါပဲ။ ေလးတန္းက်ၿပီးေတာ့ သူတို႔အိမ္က အဆင္မေျပေတာ့တာနဲ႔ ေက်ာင္းထြက္အလုပ္ခဲ့တာ ေညာင္ဦးမွာပဲ ကာဂိတ္မွႈးလုပ္တယ္လုိ႔ၾကားမိတာပါပဲ။ အိမ္မွာက ေမေမပဲ ေညာင္ဦးကိုျပန္ ေရာက္ျဖစ္တာမ်ားေတာ့၊ ေမေမကိုေတြ႔တုိင္း ပီတိ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ ဆုိတာ ေမးေနဆဲပါပဲတဲ့….

ပထမဆံုးမိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္း ဘယ္သူလဲဆုိတာကိုေတာ့ ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ အဟဲ အဲေလာက္ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းမ်ားတာေနာ္…

ပထမဆံုးဖတ္တဲ့ စာေစာင္ကေတာ့ ေရႊေသြးပါ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက စာဖတ္ ၀ါသနာပါတဲ့ မိဘေတြက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အတြက္ ကေလးစာေစာင္ေတြ အပတ္စဥ္ ၀ယ္ေပးေလ့ရွိပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ေမေမ့ကို ဖတ္ခုိင္းလို႔ရေပမယ့္ နည္းနည္းၾကီးလာေတာ့ ေမေမက ကိုယ့္ဘာသာဖတ္ေတာ့လုိ႔ ေျပာၿပီးကတည္းက ေရႊေသြး၊ မိုးေသာက္ပန္း၊ ေတဇ၊ တို႔ေက်ာင္းသား အစ ပံုျပင္စာအုပ္ေတြ အလယ္၊ စစ္ႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး အဆံုး အိမ္မွာရွိတဲ့စာအုပ္ အားတဲ့ အခါတိုင္း ရွာေဖြဖတ္ေတာ့တာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ စာအုပ္ေတြဖတ္ရတာ စာေမးပြဲနီးေလး ဖတ္လို႔ေကာင္းေလပါပဲ။ စာေမးပြဲၿပီးေတာ့ ၾကိဳက္သေလာက္ဖတ္ေတာ့ဆုိရင္ သိပ္မဖတ္ခ်င္ေတာ့ျပန္ပါဘူး… ငယ္ငယ္တုန္းက ေတာ္ေတာ္စာက်က္ပ်င္းခဲ့တယ္… :D

အဲလုိစာက်က္ပ်င္းခဲ့လုိ႔လည္း ငယ္စဥ္အတန္းေတြမွာ ဘာဆုမွ မရခဲ့ပါဘူး။ အဲလုိဆုမရလုိ႔လည္း မိဘေတြက အတင္းအက်ပ္ စာက်က္ရမယ္၊ ဘာဆုရရမယ္လုိ႔ မခိုင္းခဲ့ဖူးပါဘူး။ ငါးတန္းေရာက္ၿပီးေတာ့မွ ေသခ်ာ က်ပ္မတ္ၿပီး စာက်က္ခိုင္းပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွ ဆုေတြဘာေတြ ရလာပါတယ္။

အဲအေၾကာင္းေျပာရင္၊ ေမေမတုိ႔က ငယ္ငယ္တုန္းက ေသခ်ာစာက်က္ခိုင္းလုိ႔ သားဆုမရခဲ့တာလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရွိရင္… ေမေမကျပန္ၿပီေျပာပါတယ္။
“သားေတြ သမီးေတြ ရဲ႕ ဒႆနေတြက အေမ့ထက္ ပိုၿပီး ေကာင္းေနေတာ့ ဘယ္လုိ စာက်က္ခုိင္းရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး…”
“ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ အေမရဲ႕…”
“သားငယ္ကို စာက်က္ခိုင္းမိပါတယ္… အေမရယ္ ကေလးဘ၀မွာ အဲဒီ ပထမ ဒုတိယ ေတြရဖုိ႔ လံုးပမ္္းေနရတာနဲ႔ ကေလးဘ၀ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ဆံုးရံႈးသြားေတာ့မွာေပါ့ တဲ့…”
“ဟားဟား… ဟုတ္လား…”
“ေအးေလ … သားငယ္ မမွတ္မိဘူးလား…”
“ဟီး… မွတ္မိပါတယ္…”

တကယ္လည္း အဲဒီလုိ ဆုေတြမရခဲ့ပဲ တကယ္ပဲ ကေလးဘ၀မွာ လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရလုိ႔ ေက်နပ္မိပါတယ္။ ၾကီးလာေတာ့လည္း အဲဒီဆုေတြထက္ ေပ်ာ္ရႊင္တာက သတိရ စရာပိုေကာင္းၿပီး တန္ဖိုး(ကၽြန္ေတာ့္အတြက္) ပိုရွိေနလုိ႔ပါပဲ။

ပထမဆံုး ဆုိခဲ့တဲ့ သီခ်င္းကေတာ့ Boney M ရဲ႕ Rivers of Babylon သီခ်င္းကို သစၥာေမတၱာေရႊမန္းသဘင္က ျမန္မာမႈျပဳထားတဲ့ “ေရႊ ညီအကို လာၿပီေလ… ျပည္သူေတြ ေဖ်ာ္ေျဖရန္… ” ဆုိတဲ့ သီခ်င္းပဲ… ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ လူၾကီးေတြ ေတာင္းဆုိလုိ႔ ခဏခဏ ရွိတ္ဆြဲၿပီး ဆုိျပရတာ အေမာ… အဟဲ.. အခုေတာ့ မ်ိဳးေက်ာ္ျမိဳင္ရဲ႕ အေ၀းၾကီး ေလာက္ပဲ ဆုိတတ္ေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာပဲ ဆုိတတ္တယ္ေနာ္… :D

ဘတ္စ္ကားကိုေတာ့ ရန္ကုန္ကို ငယ္ငယ္က အလည္လာတုန္း စၿပီး စီးဖူးတယ္ဲ။ ဗိုက္ပူ ခ်က္ပလက္ေခါင္းတို ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းကေနၿပီး ေရေက်ာ္အထိ စီးခဲ့တာပါ။ မွတ္မိတာကေတာ့ ဘတ္စ္ကားစပယ္ယာက လြယ္အိတ္လြယ္ထားၿပီး၊ ပိုက္ဆံေပးရင္ လက္မွတ္ျပန္ေပးပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဘတ္စ္ကားခက ၃၅ျပား။

ပထမဆံုးေရးခဲ့တဲ့ ရည္းစားစာကိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ မွတ္မိတာကေတာ့ ရည္းစားစာအစမွာ “အတြက္” ဆုိတာနဲ႔ စခဲ့တာကုိေတာ့ မွတ္မိတယ္။ ရည္းစားစာ သိပ္မေရးဖူးေတာ့ သိပ္မမွတ္မိပါ ျဖစ္မွာေပါ့… :P ဟဲဟဲ… ေရးတာထက္စရင္ ေျပာလုိက္ရတာကို ပိုၿပီးအားရလုိ႔….

ပထမဆံုးေရာက္ဖူးတဲ့ အျခားျမိဳ႕ဆုိရင္ ေခ်ာက္ျမိဳ႕ျဖစ္မယ္ထင္တာပဲ။ ပထမဆံုးေရာက္ဖူးတဲ့ ႏိုင္ငံရပ္ျခားအေနနဲ႔ဆုိ ထိုင္းႏိုင္ငံပါ။ ေကာ့ေသာင္းကေန ရေနာင္းကို ကူးၿပီးေရာက္ဖူးတာေလ။ ရန္ကုန္ကေန ေလယာဥ္နဲ႔ ထြက္ခဲ့ရၿပီးေရာက္တဲ့ ႏိုင္ငံဆုိရင္ေတာ့ စင္ကာပူေပါ့။ ေလယာဥ္စီးရတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေညာင္ဦးမွာေနတဲ့လူေတြက ရင္းႏွီးပါတယ္။ ရန္ကုန္ ေညာင္ဦး ခရီးသြားရင္ ေလယာဥ္နဲ႔ဆုိ ၁ နာရီ ခြဲေက်ာ္ေက်ာ္ဆုိေရာက္ေတာ့ ေလယာဥ္ နဲ႔သြားျဖစ္တာမ်ားလုိ႔ပါ။ ကားနဲ႔မ်ားရင္ေတာ့ တစ္ရက္ေလာက္သြားရတာကိုး။

ပထမဆံုးေသာက္ဖူးတဲ့ေဆးလိပ္ကေတာ့ ဘာေဆးလိပ္လည္းေတာ့မသိပါဘူး။ အေဖေသာက္လုိ႔ က်န္ေနတဲ့ ေဆးလိပ္တုိကို ပထမဆံုး ခိုးေသာက္ဖူးတာပါပဲ။

ကိုေအာင္သာငယ္လုိ ခပ္ၾကီးၾကီးေတာ့ မပစ္ဖူးဘူးဗ်။ ပထမဆံုး ၿပီးေတာ့ အခုအခ်ိန္အထိ ပစ္ဖူးတာ ေလေသနတ္ပဲ။ ဒါေတာင္ ငွက္ေတြဘာေတြ ျဖစ္ဖူးတာမဟုတ္ဘူးေနာ္၊ ဘုရားပြဲမွာ ပိုက္ဆံေပးၿပီး ႏို႔ဆီဗူးခြံကိုပစ္တာ။

ပီီတိ ၃၁ ဘယ္လိုိစ ဆုိၿပီးေတာ့ စၿပီးေရးခဲ့တဲ့ ဒီဘေလာ့ ကိုရဲမြန္၊ ပန္ဒိုရာ၊ ဂ်စ္တူး တို႔နဲ႔ ဘေလာ့ေရးရင္းခင္လာတဲ့ မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ အားေပးမႈေၾကာင့္ ဒီလုိ စာေလးေတြ ဆက္ၿပီး ေရးျဖစ္ေနတာပါပဲ။ အခ်ိန္ေပးၿပီး လာစာဖတ္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြ အားလံုးကို ေက်းဇူးပါပဲ။
ပထမဆံုးေရးျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာက I miss you ဆုိတဲ့ အဂၤလိပ္လုိကဗ်ာပါ။ ျမန္မာလုိကေတာ့ ဘာေၾကာင့္? ဆုိတဲ့ ကဗ်ာမဟုတ္ စာမဟုတ္ပါပဲ။ ကဗ်ာကိုေတာ့ ခံစားခ်က္ ဒါမွမဟုတ္ ေပါက္ကဲြခ်င္တဲ့ အခါ ခ်ေရးမိတတ္ပါတယ္။

ဒီေလာက္ပဲေရးတာေကာင္းပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ပထမဆံုး အျဖစ္ေတြက သတိရစရာမေကာင္းသလုိ ေျပာလုိ႔လည္းမေကာင္းဘူးေလ… ဥပမာ ပထမဆံုး အသည္းကြဲတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးေပါ့…

ဟုတ္ဘူးလား?

6 comments:

Moe Cho Thinn said...

ေျပာလို႔ မေကာင္းေပမဲ႔ နားေထာင္လို႔ေတာ႔ ေကာင္းမွာပါ။ :P
သူမ်ားေတြ ပထမဆုံးေတြ အားလုံးေရးၿပီးမွ သူက တေရးႏိုးတယ္။
ျမန္ျမန္အမီလိုက္ေလ..အခ်စ္ဆိုသည္မွာ ေရးလိုက္ပါအုံး။
(ဒီလိုပဲ တြန္းရတာပဲ..:D)

ေအာင္သာငယ္ said...

ေျပာလို႕မေကာင္းတဲ့ တခ်ိဳ႕ ပထမဆံုးေတြကိုပဲ ပိုသိခ်င္တယ္ဗ်ာ။ း)

ေရးေပးတာ ေက်းဇူး ကိုပီတိေရ႕

က်ေနာ္ေတာင္ ေမ့ေနျပီ း)

ပံုရိပ္ / Pon Yate said...

အခ်ဳိ႕ ပထမဆုံးေတြက ေမ့ထားလုိက္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္ ေနာ့္။ ကဲ ေရးေပေတာ့ အခ်စ္ဆုိသည္မွာ....

လင္း said...

ပီတိတို ့ကေတာ့လြန္တယ္။မူၾကိဳထဲက ရည္းစားရွာတတ္ေနတာကိုး

ဂ်စ္တူး - gyit_tu said...

အမယ္ .. ငယ္၂ တည္းက စကားၾကီး စကားက်ယ္ ေျပာေနတာကိုး ။ ခုက်ေတာ့ အဲလို မေျပာေတာ့ပါဖူး ။ ခင္ခ်င္စရာစကားေတြပဲ ေျပာတယ္ း)

တန္ခူး said...

တို ့လဲ ကိုပီတိလိုပဲ… ငယ္တုန္းက ဆုမရခဲ့ေပမယ့္ ကေလးဘ၀ပီပီျပင္ျပင္ အားရပါးရ ေပ်ာ္ရြွင္ခဲ့ရတာကို ျပန္ေတြးတိုင္းေက်နပ္တယ္…
အခ်စ္ဆိုသည္မွာ… ဆက္ေရးရမွာဆိုေတာ့ ကိုပီတိရဲ့ ပထမဆံုးထဲက အခ်စ္ရဲ့ျမွပ္ကြက္ေတြ ဖန္သားျပင္ေပၚ ဆက္လက္ရွ ုစားမယ္ေနာ္….

Ratings