Thursday, April 30, 2009

ဒီႏွစ္အတြက္ လက္ေဆာင္

ႏွစ္တိုင္း မိသားစု၀င္ေတြဆီက လက္ေဆာင္ရေနၾကေလ။ ဒီႏွစ္မွာရတဲ့ လက္ေဆာင္ကိုေတာ့ အၾကိဳက္ဆံုးပါပဲ။ ပထမတစ္ခုကေတာ့ ေမေမ့ဆီကပါ။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ အမဆီက။ ႏွစ္ခုစလံုးကို ၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏူးေနမိပါတယ္။

အျမဲတန္းအမွတ္တရရွိၿပီး တစ္မဟုတ္ တစ္ခု အမွတ္တရေပးေလ့ရွိတဲ့ အေဖ၊အေမ၊ အကို နဲ႔ အမ တို႔ကို ေက်းဇူး အမ်ားၾကီးတင္မိပါတယ္။ သူတို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕စိတ္ဓာတ္ခြန္အား အျမဲတန္းျပည့္ေနလုိ႔ပါပဲ။


"ေတာ္ေသးတာေပါ့"

မေရာက္တာၾကာျပီမို႔ ၊ ျခံ၀ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၊ ျခံတံခါး မလွပ္ေသးဘဲ ၊ ျခံ၀င္းထဲကို ၾကည့္မိပါတယ္။ေရႊ၀ါေရာင္ ကဗၺလာခင္းထားသကဲ့သို႔ တမာရြက္ေျခာက္ေတြက ထူထပ္ေနပါတယ္။ ရြက္ေဟာင္းကုန္လို႔ ရြက္သစ္ေ၀ရံုမက ၊ တမာပြင့္လႊာေလးေတြ ၊ေလဟုန္စီး ၊ ပ်ံ၀ဲျပီး ၊တျခံလံုး တမာရနံ႔သင္းၾကိဳင္ေနပါေတာ့တယ္။ အညာေျမ ေႏြအပူေတာ့ မမႈေသးဘူး ၊၀င့္ၾကြားေနသေယာင္ေပါ့။

ျခံတခါးဖြင့္၊ အိမ္္တံခါးေတြလွပ္လိုက္ေတာ့ ဖံုမွဳန္႔ေတြက အထပ္ထပ္ ျပည့္သိပ္ နူညက္လို႔ေနတယ္။ ပစၥည္းေတြ အျပင္မွာ ခဏထား ဖံုေတြလွဲက်င္း သုတ္သင္ရွင္းလင္းျပီးမွ အထုပ္ေတြ ယူျပီး ခ်ထားလိုက္တယ္။

ျခံ၀င္းထဲလည္း လမ္းျဖစ္ေအာင္ အမွိဳက္ရွင္းလုိက္ေတာ့ သြားလာျဖစ္သြားပါျပီ။ အခ်ိန္တိုအတြင္း ေနသားတက်ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဆယ္စုနွစ္ ၂စုနီးပါး ေနလာခဲ့တဲ့ ကိုယ့္အိမ္ဆိုေတာ့ စိမ္းမေနပါဘူး ။ ရင္းနွီးျပီးသားကိုး။

ေနရတာ ေအးခ်မ္းလိုက္တာ စိတ္ခ်မ္းေျမ ႔မႈ အျပည့္အ၀ ရတယ္။ က်ယ္၀န္းတယ္။ သန္႔ရွင္းတယ္။ အန႔ံအသက္ ဘာမွ် မရွိဘူး။ စိတ္လံုျခံဳမႈရွိတယ္။ အထပ္ထပ္ဖံုေတြ သုတ္သင္လုိက္ေတာ့ ေနခ်င္စရာေလး ျဖစ္သြားပါတယ္။

"၀မ္းလ်ားထိုးေမွာက္ျပီး စာဖတ္လိုက္ခ်င္တယ္…"
လို႔သားငယ္ဆိုတဲ့ အေမတို႔ အခန္းထဲက ႏွစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္ၾကီးကိုလည္း အထပ္ထပ္ အ၀တ္နဲ႔တိုက္လို႔ ေျပာင္လက္သြားျပီေပါ့။ ၀မ္းလ်ားထိုးေမွာက္ စာဖတ္ေနတဲ့ သားငယ္ရဲ ႔ ပံုကိုေတာင္ ျမင္ေယာင္လာမိေသးတယ္

သားသမီး ၃ ဦးရဲ ႔ ပံုရိပ္ေလးေတြက ေပၚလာတယ္။ ေနရာတိုင္းမွာ ေပၚလာတာေလ ။ သားနွစ္ေယာက္ရဲ႕ အခန္းထဲ ၀င္လုိက္ေတာ့ စာၾကည့္စားပြဲက ေနရာမယြင္း မီးေခ်ာင္းကလည္းမပ်က္မစီး လင္းလက္ပါပဲ။ သားသမီး ၃ေယာက္ စလံုးရဲ ႔ စာက်က္ခဲ့ၾကတဲ့ ေနရာေလးေပါ့။ ဒီအခန္းထဲ ဒီေနရာေလးမွာ စာက်က္ခဲ့ၾကျပီး ၁၀တန္း ေအာင္ျမင္သြားခဲ့ၾကတယ္။

သားၾကီး ၁၀တန္းေအာင္လို႔ တကၠသိုလ္သြားေတာ့ သားမိ ၃ ေယာက္က်န္ခဲ့တယ္။ ဒီအခန္းထဲမွာ စုေနၾကျပီး စာၾကည့္ ၊ စာေရး အတူတူလုပ္ခဲ့ၾကတယ္ေလ။ ကို္ယ့္အခန္းကို မျပန္ၾကေတာ့ဘူး။

သမီး ၁၀တန္းေအာင္ျပီး တကၠသိုလ္သြားျပန္ေတာ့ သားငယ္ နဲ႔ သားမိ ႏွစ္ေယာက္က်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။ သားၾကီးက ဘြဲ႔ရျပီး ဆက္ေက်ာင္းတက္၊ သားငယ္ကလည္း ၁၀ တန္းေအာင္ တကၠသိုလ္ကိုလည္းသြားေရာ အေမ တစ္ေယာက္ထဲ က်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။ ဒီအခန္းထဲမွာပဲ ဆက္ေနလိုက္တယ္။ အခုလို ခဏတျဖဳတ္ျပန္လာေတာ့လည္း ဒီအခန္းထဲဘဲ ၀င္ေနျဖစ္တယ္။ အခန္းေလးက ေဆာင္းရာသီမွာ ေႏြးျပီး ေႏြရာသီမွာ ေအးပါတယ္။ အလြန္အဆင္ေျပတဲ့ အခန္းျဖစ္ပါတယ္။

ကြ်န္မက စာစီစာကံုးေရးသားျခင္းကို အေလးထားတယ္။ ေက်ာင္းပိ္တ္ရက္ရွည္မွာ သားသမီး တို႔ကို စာစီစာကံုးေရးခို္င္းေလ့ရွိပါတယ္။

စာစီစာကံုးေရးသားျခင္းဟာ ကိုယ္ပို္င္အေတြးအေခၚရင့္သန္ေစတယ္။ နီးစပ္ရာ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေလ့လာ စူးစမ္းျပီးသားျဖစ္တယ္။

ျမန္မာစာေပအေရးအသား ေျပျပစ္ေစတယ္။ ဒီအက်ိဳးတရားေတြ ရေစတဲ့အျပင္ ကေလးေတြရဲ႔ စိတ္ထဲကို ထိုးေဖာက္ျမင္ႏိုင္ေစတယ္။

အဲဒီအခ်က္ကို ကြ်န္မ အလိုခ်င္ဆံုးပါပဲ။
သူတို႔ စိတ္ထဲ ဘာရွိလည္း ကြ်န္မ သိခ်င္တယ္ေလ။ ကြ်န္မတို႔ မိဘက သားသမီး သူတို႔ကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ ေပးရသူ မဟုတ္လား။ သန္သန္မာမာ ျဖစ္ထြန္းေစခ်င္တယ္။ ထူးခြ်န္ ထက္ျမက္ေစခ်င္တယ္။ လိမၼာေရးျခား ရွိေစခ်င္တယ္။ ျပည့္စံုေအာင္ျမင္တဲ့ အနာဂတ္ ကို ပိုင္ဆိုင္ေစခ်င္တယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ ေစခ်င္တယ္။

သားသမီးကိုျဖစ္ထြန္းေစခ်င္ရင္ သူတို႔ရဲ ႔ စိတ္အထားကို သိျပီး ပံ့ပိုးကူညီ ေထာက္ပံ့ေပးမွ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵျပည့္၀မွာေပါ့။ ပညာျပည့္၀ ႏွလံဳးလွတဲ့ သူေလးေတြ ျဖစ္လာမယ္ေလ။

အၾကီးႏွစ္ေယာက္ေရးခဲ့ၾကတဲ့ စာစီစာကံုးမ်ားကို အမွတ္မထင္ရွိခဲ့ေပမယ့္. သားငယ္ေရးတဲ့ စာစီစာကံုး ႏွစ္ပုဒ္ ကိုေတာ့ အမွတ္တရ ရွိေနမိတယ္။

မူလတန္းအဆင့္မွာ သားငယ္ေရးတဲ့ "က်ေနာ့္အေမ" စာစီစာကံုးကိုဖတ္ျပီး ကြ်န္မ တို႔ သားအမိတေတြ ရယ္ေမာလုိက္ၾကရတာ။ အဲဒီစာစီစာကံုး စာရြက္ေလးကို သိမ္းေတာင္ ထားမိေသးတယ္။ အခ်ိန္ၾကာလာေတာ့ ဘယ္ထားမိမွန္းမသိျပန္ဘူး။ အခုအိမ္ကို ေရာက္ခိုက္ အဲဒီစာရြက္ကေလး ရွာၾကည့္မိေသးတယ္။ စာရြက္မေတြ႔ေတာ့ စိတ္ထဲ မွတ္မိသမွ် ျပန္ေရးခ်မိတယ္။

"က်ေနာ့္အေမ"
အေမက ငါးအလြန္ၾကိဳက္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္က ငါးမၾကိဳက္ပါ။ ငါးေသးေသးေလး ဟင္းခ်က္တိုင္း အရိုးပါ၀ါးစားလို႔ ခိုင္းပါသည္။ ကယ္လ္စီယံဓါတ္ ၊ပရိုတင္းဓါတ္ေတြ ရဖို႔ စားရမည္လို႔ ေျပာပါသည္။

သားငယ္၁၀တန္းနွစ္မွာ စာစီစာကံုးေခါင္းစဥ္ "ပန္းအိုးကေလး" လို႔ အမည္ေပးျပီး အေရးခိုင္းမိပါသည္။



"ပန္းအိုးကေလး"
ပန္းအိုးကေလးကို ဧည့္ခန္းေထာင့္က စားပြဲ ပုေလးေပၚမွာ ထားပါသည္။ ျခံထြက္ပန္းမ်ားထိုးစိုက္ထား၍ လန္းဆန္းလွပေနပါသည္။ ပန္းရနံ ႔ ကလည္း ဧည့္ခန္းတစ္ခန္းလံုး ၾကိဳင္သင္းေနပါသည္။

လာသမွ် ဧည့္သည္မ်ားကို ပန္းအိုးအလွ ပန္းရန႔ံ တို႔က ေခတၱခဏ ဧည့္ခံထားႏိုင္စြမ္းရွိပါသည္။ (မွတ္ခ်က္ - ကန္းသူ ႏွင့္ ရွမ္းသူမွ အပ)

ထိုပန္းအိုးကေလးကို ကြ်န္ေတာ္ႏွစ္သက္ပါသည္။ ဧည့္ခန္း၏ က်က္သေရကို ေဆာင္သည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။ ပန္းမ်ားကလည္း ကြ်န္ေတာ္ ေရေလာင္း ဂရုစိုက္၍ ပြင့္လာေသာ ပန္းမ်ားျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ အလြန္တန္ဖိုးထား မိပါသည္။

ပန္းညွိဳးလွ်င္ အသစ္ထပ္မံ ျဖ ည့္ျခင္းျဖင့္ လန္းဆန္းလွပေသာ ပန္းမ်ားကို အျမဲျမင္ေနရပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္လည္း အျမဲ လန္းဆန္းခ်မ္းေျမ့ေနပါေတာ့သည္။


သားငယ္ေရးတဲ့ စာစီစာကံုးက ျဖစ္ရပ္မွန္ကို ေပၚလြင္ေအာင္ ေရးျပထားတာမို႔ ဖတ္လို႔ေကာင္းပါတယ္။ စိတ္ခံစားခ်က္ကိုလည္းျမင္သာပါတယ္။

သားငယ္က နဂိုေနအတိုင္းဆိုလွ်င္ မ်က္ႏွာေလးက ျပံဳးခ်ိဳျပီး ရႊင္ျမဴးေဆာ့ကစား ေနေလ့ ရွိပါတယ္။ စာက်က္ခုိင္းရင္သာ မ်က္ႏွာက အိုသြားျပီး ပါးစပ္က ပြစိပြစိ ေျပာတတ္ပါတယ္။ စာအုပ္ကိုထုတ္ စာရြက္ကို တျဗန္းျဗန္းလွန္ကာ စိတ္မပါ တပါ ဖတ္ပါတယ္။

တစ္ခါတရံ အိပ္ရာေပၚေမွာက္ယားၾကီးထိုး ေမးဖ်ားကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ေထာက္ ေျခေထာက္၂ ေခ်ာင္း ဒူးဆစ္ခ်ိဳး ေျမွာက္ရက္ၾကီးနဲ႔ စာအုပ္ကို မ်က္ႏွာေအာက္မွာ ဖြင့္ထားပါတယ္။

ေျခရင္းကၾကည့္ရင္ စာၾကည့္ေနရွာသားလို႔ ထင္စရာပါ။ ေရွ႔တည့္တည့္က သြားၾကည့္မွ စာအုပ္ဖြင့္ ေမးေထာက္ အိပ္ငိုက္ေနေတာ့တာကိုး။

အဲသေလာက္ စာဖတ္ပ်င္းတဲ့ကေလး အေတာ္ငယ္တဲ့ အရြယ္ကဆို စာက်က္ခုိင္းလို႔ကေတာ့ အစ္ကို အမ အရင္းေရာ ၀မ္းကြဲ ေတြေရာ ျပႆနာ ရွာ ရန္လုပ္ျပီး အိပ္ရာ၀င္ေတာ့တာပဲေလ။ စာမဖတ္ရေအာင္ လုပ္ေလ့လုပ္ထ ရွိတဲ့ နည္းေပါ့။

စာေရးခုိင္းရင္လည္း တစ္ခုခုေတာ့ ရြဲ႔ရက္ျပီး လုပ္လုိက္ေတာ့တာပဲ။ "ပန္းအိုးကေလး" စာစီစာကံုးမွာ မွတ္ခ်က္ - ကန္းသူနဲ႔ ရွမ္းသူမွတပါးလို႔ ထည့္ေရးထားတာ ၾကည့္ေပေတာ့။

အဲဒီေလာက္ စာဖတ္စာေရးပ်င္းသူက ပီတိအမည္နဲ႔ blog မွာ စာေရးေနသတဲ့။ အတန္းပညာအေနနဲ႔လည္း တကၠသိုလ္က ဘြဲ႔ကို ေအာင္ျမင္ၿပီးၿပီးဆုိေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့လို႔ ပဲ ေအာက္ေမ့မိပါေတာ့တယ္။

"သားငယ္ရဲ႕ ေမြးေန႔ အမွတ္တရ"
အေမ




အေမခ်က္တဲ့ ငါးေသးေသး

“သားငယ္ ဒီပဲရြက္ေတြက ဘီတာမင္ေအေတြ အမ်ားႀကီးပါတယ္ စား ေနာ္” ဟုေျပာေျပာဆိုဆို ႏွင့္ အေမက သားငယ္ ပန္းကန္ ထဲကို ထည့္စဥ္ သားငယ္ က သူ႔ပန္းကန္ထဲ ကို ထဲ့အံ႔ဆဲဆဲ ဟင္းရြက္မ်ားကို မထည့္ရန္ လက္ကတားရင္း ပါးစပ္ကလည္း “ဟိုးဟိုး ေတာ္ပါျပီ ေတာ္ပါျပီ သားမွာ ဘီတာမင္ေအေတြမ်ားျပီး အရပ္ပုေနပါမယ္”

တကယ္ေတာ႔ သားငယ္ လုပ္သူက အရပ္ပုမွာ ေႀကာက္သည္ထက္ အေမထည္႔ေပးသည့္ ဟင္းရြက္ေတြကို စားရမွာ ေႀကာက္ေသာေႀကာင့္ ထိုသို႔ ျငင္းျခင္းၿဖစ္ပါသည္။ ဒါကို အေမသာ မက က်န္အိမ္သားအားလံုးကလည္း သိသည္။ အေမသည္ က်မတို႕ ေမာင္ႏွမေတြ အတြက္ ဘီတာမင္ျပည္႔စံုဖို႕ ေန႔စဥ္ ဟင္လ်ာမ်ားတြင္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ တခြက္ပါရန္ အလုပ္မအားသည္႕ႀကားမွ စီစဥ္ေလ့ရွိပါသည္။

အရုိးမ်ားသန္မာေစရန္ ကယ္စီယမ္ ဓါတ္ျပည့္စံု ဖို႕အတြက္ အရုိးပါ ၀ါးစားနုိင္ေသာ ငါးေသးေသးေလးမ်ားကို အိုးကပ္ခ်က္ၿပီး နံနံပင္ရြက္ကေလးမ်ားအုပ္ကာ မႀကာခဏခ်က္ေႀကြးေလ႕ရွိပါသည္။ ငယ္ငယ္တံုးကေတာ႕ ထိုငါးေလးခ်က္ ကို က်ြန္မတို႕ေမာင္ႏွမေတြ မႀကိဳက္ၾက။ ထိုငါးေလးမ်ားခ်က္ေသာေန႔ ဆိုလွ်င္ ထမင္း၀ိုင္း ထိုင္လိုက္သည္ ႏွင့္…
“ကယ္စီယမ္ဓါတ္ေတြ အမ်ားႀကီးပါတယ္ အရိုးကို သန္မာေစတယ္”
ဟု ေမာင္ႏွမတေတြက အေမ မေျပာခင္ အေမေျပာမည္႕စကား ကို ႀကိဳတင္ ကာ ေၿပာေလ႔ရွိႀကပါသည္။

ငယ္ငယ္က ကြ်န္မတို႔ေမာင္ႏွမတေတြ အေမ၏ ငါးဟင္းကို မစားခ်င္ခဲ႔ေပမဲ႔ ဇာတိျမိဳ႕ကခြာျပီး ရန္ကုန္မွာ ေနႀကတဲ႕အခါမွာေတာ့ အေမရဲ႕ငါး ေသးေသးေလးဟင္းကိုတမ္းတ ၾကပါျပီ။

ရန္ကုန္မွာက ငါးေသးေသးေလး ေတြကို ရခဲ တယ္ေလ။

တနဂၤေႏြတရက္မွာေတာ့ငါးေသးေသးေလး ရတာနဲ႕ ေမေမက အိုးကပ္ခ်က္ထားေပးပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ႕ ထိုေန႕က သားငယ္ အလုပ္ရွိတာနဲ႕ ေန႕လည္စာပဲစားၿပီး အလုပ္အေရးႀကီးတာနဲ႕ အလုပ္ထဲမွာဘဲအိပ္လိုက္ရတဲ႕အတြက္ သားငယ္က ေနာက္တေန႕ ေနလည္ရံုးမွာ ထမင္းစားခ်ိန္ ထမင္းခ်ိဳင္ကို ဖြင့္ၿပီး

“မမ မေန႕က ငါးေသးေသးေလး ခ်က္ မထည္႕ခဲ႕ဘူးလား...”
“ေအး မေန႕ညကပဲကုန္သြား ျပီေလ...”
“နင္တို႔ကလည္း အစားကို ပုတ္လိုက္တာ...”

သားငယ္ ဒီလိုျပန္ေျပာလုိက္တာကို အစ္မတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ စိတ္မဆိုးမိပဲ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားမိတယ္။ သူခမ်ာ အလုပ္အေရးႀကီးလိုသာ အိမ္မျပန္ရပဲရံုးမွာ အိပ္လိုက္ရေပမဲ႕ အေမ႕ရဲ႕ ငါးဟင္းခ်က္ ကေလးကို ေတာ့ တမ္းတေနျပီး မနက္ထမင္းခ်ိဳင္႕က်ရင္ျဖင့္ ပါတန္ေကာင္းရဲ႕နဲ႕ ေမ်ာ္လင့္ေနရွာတာေလ။

အခုလည္းႀကည္႕ပါဦး သူ႕ blog မွာေပးထားတဲ႕ message ကေလးက အေမရဲ႕ ငါးေသးေသးေလးကို နံနံပင္အုပ္ထားတဲ႕ဟင္း၊ ပဲဟင္းႏွပ္ န႔ဲ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ခ်ဥ္ေရဟငး္ကိုလြမ္းတယ္တဲ႕ေလ...

ပီတိေရ...
ပီတိရဲ႕ေမြးေန႕မွာ သူမ်ားေတြလို ေမြးေန႕ကိတ္ေပးမယ့္အစား ငါးေသးေသးေလးကို နံနံပင္အုပ္ထားတဲ႕ဟင္း၊ ပဲဟင္းႏွပ္ န႔ဲ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ခ်ဥ္ေရဟင္း ကို ေပးခ်င္ေပမဲ႕ မမ ကိုတိုင္လည္း ေမြရပ္ေျမနဲ႔ အေ၀းမွာရိွေနျပီး ကိုကိုယ္တိုင္လည္း ဒီဟင္းေတြကို လြမ္းေနရတယ္ေလ...

ပီတိရဲ႕ေမြးေန႕မွသည္ စိတ္၏ခ်မ္းသာျခင္း၊ကိုယ္၏က်န္းမာျခင္းနွင့္အတူ ဘ၀မွာ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားႏွင့္ ျပည့္စံုပါေစ။

မမ



အဲလုိေျပာေပမယ့္ အမကေတာ့ သူကိုယ္တုိင္ ကိတ္မုန္႔ကိုဖုတ္ၿပီး ပို႔လိုက္ေလရဲ႕။ ေနၾကရတဲ့ ေနရာေတြကေ၀းေတာ့လည္း ဘေလာ့ေတြထဲမွာ ေကၽြးသလို ဓာတ္ပံုကိုပဲပို႔ၿပီး ေကၽြးႏိုင္ေတာ့တယ္။ ၾကည္ႏူးရတာနဲ႔တင္ ျပည့္စံုေနပါၿပီ။



Read More...

Tuesday, April 21, 2009

Fail blog



ကုိအန္ဒီ ေရးထားသလို blog categorization အေၾကာင္း မဟုတ္ပါဘူး။ ရံုးမွာ စိတ္အပန္းေျဖခ်င္တဲ့အခါ ဗီဒီယိုေတြကို သြားၾကည့္ေလ့ရွိတဲ့ YouTube က failblog ဆုိတဲ့ channelက ဗီဒီယိုေတြအေၾကာင္း ေျပာခ်င္လို႔ပါ။ အဲဒီ channel မွာ မေတာ္တဆျဖစ္တဲ့ အျဖစ္ေတြ နဲ႔ တလြဲလုပ္မိတဲ့အျဖစ္ေတြကို ရိုက္ထားလိုက္မိတဲ့ ဗီဒီယိုေတြကို စုထားပါတယ္။ တခ်ိဳ႕အျဖစ္ေတြက ေတာ္ေတာ္ေလးကိုရယ္ရတယ္။ တခါတေလ ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ မထိန္းႏိုင္ပဲ အသံထြက္ၿပီး ရယ္မိတယ္။ ေဘးကလူေတြကဘာလို႔ရီတာလဲေမးေတာ့ သူတို႔ကိုထပ္ျပၿပီး ထပ္ရယ္မိျပန္ေရာ။

ၾကည့္ၿပီးတဲ့ထဲက အၾကိဳက္ဆံုးေတြကေတာ့...

ကားကို ဓာတ္ဆီဆိုင္မွာရပ္ထားတာ hand break ဆြဲထားခဲ့ဖုိ႔ ေမ့သြားတယ္ထင္ပါရဲ႕၊ ကားေပ်ာက္သြားမွ ဘယ္မွာလဲ လိုက္ရွာရတဲ့ အျဖစ္ေလ။ အျမဲတန္းကားေမာင္းေလ့ရွိတဲ့ အမခ်ိဳသင္းေရႊဂ်မ္းနဲ႔ ပံုရိပ္တို႔ အဲလုိမျဖစ္ေစဖုိ႔ သတိထားသင့္ပါတယ္။
အဲလုိ ကားေပ်ာက္သြားခဲ့ရင္ ရဲမတိုင္ခင္ ေဘးက ေျမာင္းထဲကို အရင္ရွာပါေနာ္။ :P


မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မယ့္သူေတြ Romantic ေအာင္ ေရကန္ေဘးမွာ လုပ္ခ်င္တယ္ဆုိရင္လည္း နေမာ္နမဲ့ မျဖစ္တဲ့တတ္တဲ့သူကို သတုိ႔သားအရံလုပ္ခုိုင္ဖုိ႔လုိပါလိမ့္မယ္။ မဟုတ္ရင္ ဒီ ဗီဒီယိုထဲကလုိ သတုိ႔သမီး နဲ႔ သင္းအုပ္ဆရာ ေရကန္ထဲကို တြန္းအခ်ခံရကိန္းရွိပါတယ္။



တခ်ိဳ႕လူေတြက ခ်စ္သူကို လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းတာ အထူးျခားဆံုးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေလ့ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီထဲကတစ္ေယာက္လုိေတာ့ မလုပ္ျဖစ္ဖုိ႔ သင္ခန္းစာယူရလိမ့္မယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့၊ ေနာက္ထပ္ လက္စြပ္တစ္ကြင္းထပ္၀ယ္ဖုိ႔ လုိပါလိမ့္မယ္။
လူပ်ိဳၾကီးေတြျဖစ္တဲ့ ကိုလူလကိုဂ်ဴလိုင္ နဲ႔ တီဇက္ေအတုိ႔ လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းတဲ့အခါ ထူးထူးျခားျခားလုပ္ခ်င္တယ္ဆုိေတာင္ လုပ္မယ့္နည္းအရင္စမ္းသပ္ၾကည့္ဖုိ႔လုိမယ္ေနာ္။


သားတုိ႔ကေတာ့ ေရကန္ထဲ ဒီလုိပဲခုန္ခ်လိုက္မွာပဲဆုိရင္လည္း ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ေလးလုပ္ပါေနာ္။


လူကူးမ်ဥ္းက်ားေတြမွာ ရပ္ေစာင့္ရလုိ႔ မၾကည္တဲ့ကားေတြကို ပညာေပးခ်င္ရင္ေတာ့ အဘြားၾကီးလုိသာလုပ္လုိက္ေပေတာ့။ ၿပီးရင္ ကားေမာင္းတဲ့လူ ေလအိပ္နဲ႔ညွပ္ေနတုန္း ျမန္ျမန္သာ ေျပး…


ဗီဒီယိုေတြသာက ဓာတ္ပံုေတြကိုလည္း ၾကည့္ခ်င္ရင္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ website http://failblog.org ကိုသြားၾကည့္လုိ႔ရပါေသးတယ္။ ရံုးမွာေတာ့ မၾကည့္သင့္ပါဘူး။ မေတာ္လုိ႔ မထိန္းႏိုင္ပဲရီလိုက္မိရင္ ကိုယ္ဘာလုပ္ေနတယ္ဆုိတာ ေဘးကလူေတြသိသြားလိမ့္မယ္။ မေနႏိုင္လုိ႔ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ပါးစပ္ကို ၾကိဳပိတ္ထားဖုိ႔ သတိေပးလိုက္ပါတယ္။

Photo credit to http://failblog.org/

Read More...

Saturday, April 18, 2009

ဆုေတာင္း


ေလာကဓံေရ...

ဒီႏွစ္မွာေတာ့ေလ
ဒီေကာင္းကင္ၾကီးလုိ
အျမဲ အံု႔မိႈင္းမေနပါနဲ႔။


အံု႔မိႈင္းေနရင္ေတာင္
လွပတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတြ
ေဆာင္က်ဥ္းေပးပါ။


အဲဒီကတဆင့္
ၾကည္လင္တဲ့ ေကာင္ကင္ျပာေလးနဲ႔အတူ
သာယာတဲ့ ေန႔ေတြအျဖစ္
ဖန္တီးေပးဖုိ႔
ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။



ရံုးရဲ႕ေနာက္က မလွပေပမယ့္ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ရာသီဥတုရႈခင္းကို ဖုန္းနဲ႔ရိုက္ထားမိပါတယ္။ ပံုေတြကိုျပန္ၾကည့္ရင္း ျဖစ္လာတဲ့စိတ္ကို ေရးျဖစ္လိုက္တာပါ။

Read More...

Wednesday, April 15, 2009

၄/၉၆ - ပဥၥမပိုင္း

“ရႊီ…”

ဆရာမ်ိဳးရဲ႕ ၀ီစီသံႏွင့္အတူ အိပ္ရာမွ အားလံုး ႏိုးလာၾကသည္။ ဒီေန႔ ၀ီစီသံက တျခားအခ်ိန္ကနဲ႔မတူ ခ်ိဳသာေနေပေတာ့သည္။ Victoria ေတာင္တက္ခရီး စတင္ရေတာ့မည္ ဆုိေသာ အသိနဲ႔ လန္းဆန္းတက္ၾကြေနမိသည္။

ေတာင္တက္ခရီးတြင္လိုအပ္မည့္ ပစၥည္းေတြကိုေရြးခ်ယ္ၿပီး၊ မလိုအပ္ေသာ ပစၥည္းမ်ားကိုေတာ့ တည္းခိုရာ အေဆာင္တြင္ထားခဲ့ရန္ သီးျခားထုပ္ပိုးေနၾက၏။ လုိအပ္ေသာပစၥည္းမ်ားထဲမွ အ၀တ္အစားအပို တစ္စံု၊ အေႏြးထည္တစ္ထည္္၊ ေျခအိတ္အပို ႏွစ္စံုတို႔ကို ပလတ္စတစ္အိတ္နဲ႔ထုပ္လုိက္သည္။ ဆရာမ်ိဳးရဲ႕ ေျပာစကားအရ ဒီလုိရာသီမွာဆုိ ေတာင္ေပၚမွာ မိုးရြာတတ္သည္ဆုိေသာေၾကာင့္ မိုးေရလံုေစရန္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ မိုးကာ၊ ခြဲတန္းထဲက တစ္နပ္စာ ဆန္တခ်ိဳ႕၊ အသားဗူး၊ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ တို႔ကိုေတာ့ တျခား ပလတ္စတစ္အိတ္နဲ႔ခြဲထုပ္လိုက္ကာ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲထည့္လိုက္သည္။ အေရးၾကံဳလွ်င္ သံုးဖုိ႔ ဓားမေသးေသးကိုလည္း မေမ့ေအာင္ထည့္လိုက္သည္။ က်န္တဲ့ အေႏြးထည္တစ္ထည္၊ ညအိပ္ဖုိ႔ရာ Ground Sheet၊ ေစာင္၊ ခ်ည္ဖို႔ ၾကိဳး နဲ႔ ရိကၡာတခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ အထမ္းသမားေတြဆီကိုေပးဖုိ႔ သပ္သပ္ထုပ္လိုက္ပါသည္။


ဖေယာင္းတိုင္၊ မီးျခစ္၊ ဓာတ္မီး၊ ဓာတ္ခဲ၊ Swiss-knife၊ ဒဏ္ေၾကာေဆး၊ အရက္ပ်ံ၊ ေသာက္ေဆး၊ ဓာတ္ဆားမုန္႔၊ ေရဆူေဆး စတဲ့ တိုလီမိုလီပစၥည္းေတြကိုေတာ့ စစ္လြယ္အိတ္ထဲမွာထည့္ကာ လြယ္လိုက္သည္။ စစ္သံုးေရဗူးေရဗူးထဲ ေရျဖည့္၊ ေန႔လည္စာအတြက္ ထမင္းနဲ႔ဟင္းကို ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္နဲ႔ သတ္သတ္စီီထုတ္ကာ ဟန္းေကာ(စစ္သံုးထမင္းခ်ိဳင့္) ထဲကိုထည့္လိုက္ပါသည္။

“ေဟ့ေရာင္ေတြ ျမန္ျမန္လုပ္ၾကကြ... ငါးနာရီခြဲေတာ့မယ္”
ဆရာၾကီးေလသံနဲ႔ ေဒြးက ေအာ္လိုက္သည္။ သူ႔အေၾကာင္းသိတဲ့ က်န္တဲ့လူေတြက ျပန္ေမးသည္။
“အဲလုိေျပာရေအာင္… မင္းကေရာၿပီးၿပီလား…”
“ၿပီးေသးဘူးေလကြာ… ငါက မင္းတို႔ကို ျမန္ျမန္လုပ္ဖုိ႔ ေလာေဆာ္တာ…” တဲ့။

ခဏေနေတာ့ ေဒြး နဲ႔ ၾကက္ၾကီး (ေက်ာ္မ်ိဳးသိန္း) စကားမ်ားၾကသည္။ တျခားေတာ့မဟုတ္ အဖြဲ႔အားလံုးရဲ႕ ေဆးပစၥည္းေတြကို တပ္စိတ္တစ္စိတ္ခ်င္းဆီ ေ၀မွ်ေရး၊ မမွ်ေရးပင္တည္း။ တစ္ေယာက္က အလြယ္တကူရေစရန္ မွ်လုိၿပီး တစ္ေယာက္က ေဆးေတြမသံုးတတ္ပဲ သံုးလွ်င္ ဥပါဒ္ ျဖစ္မည္ စိုရိမ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

ေဘးကၾကည့္ေနေသာ ေျပာင္ၾကီး မေနႏိုင္ေတာ့။ ေျပာင္သလုိ ေနာက္သလို နဲ႔ ၀င္ေျပာသည္။
“ေဟ့ ေဒြး နဲ႔ ၾကက္ၾကီး ဒီေလာက္ ဆံုးျဖတ္ရခက္မေနနဲ႔။ ငါလည္း ၾကက္ေျခနီတစ္ေယာက္ မင္းတို႔မွာ ပါတဲ့ေဆးက သာလာဆပ္ နဲ႔ ပါရာစီတေမာ၊ လူတုိင္းေသာက္တတ္တယ္၊ ဘာမွမပူနဲ႔။ မေ၀လည္းဘာမွမျဖစ္ဘူး လူတိုင္းမွာပါတယ္။ အဲေတာ့ မင္းတို႔လုပ္ခ်င္တာလုပ္ ရန္မျဖစ္နဲ႔… နားျငီးတယ္…” ေျပာင္ၾကီးေျပာၿပီးတာနဲ႔ အားလံုးက ၀ါးကနဲရယ္လုိက္ၾကသည္။ ေဒြး နဲ႔ ၾကက္ၾကီးလည္း ဘာမွမေျပာေတာ့ပဲ ျငိမ္သြားေတာ့သည္။

အေဆာင္ေရွ႕ကေန ကိုေက်ာ္ေအးက လွမ္းေအာ္သည္။
“အထမ္းသမားေတြဆီေပးမည့္ ပစၥည္းေတြ အေဆာင္ေရွ႕မွာ လာပံုထားပါ။ ကိုယ့္ပစၥည္း ကိုယ္ အမွတ္အသားေလးေတြလုပ္ေပးထားပါ… ”

အားလံုးအဆင္သင့္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ မနက္စာအျဖစ္ ေခါက္ဆြဲဲျပဳတ္နဲ႔ေကာ္ဖီကိုေသာက္ရင္း တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေနာက္ေျပာင္္ေနၾက၏။

ခရီးမထြက္ခင္ ေမဂ်ာတူ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္တဲ့ သဲၾကီး၊ အမပုတု၊ ဆရာမ၊ ဇာတ္ရူးတို႔နဲ႔ ဓာတ္ပံုထပ္ရိုက္ျပန္သည္။

ပစၥည္းေတြ စီစဥ္ၿပီးေလာက္ျဖစ္ေတာ့ ဆရာမ်ိဳး ၀ီစီသံကိုၾကားလုိက္ရသည္။

“ရ႔ႊီ…”
“အားလံုး တန္းစီမယ္ေဟ့…” ပံုၾကီးရဲ႕ အသံ။

တပ္စိတ္အလိုက္တန္းစီၿပီးေတာ့ ဆရာမ်ိဳးက စကားေျပာသည္။

“ဆရာတုိ႔ ဒီေန႔ မင္းတပ္ျမိဳ႕ကေနၿပီးေတာ့ ေအးစခန္းကိုသြားမွာျဖစ္တယ္။ ဒီကေနၿပီး ခ်ီေခ်ာင္းကိုဆင္းရမယ္၊ ခ်ီေခ်ာင္းကေနမွ ေအးစခန္းကို သြားရမွာျဖစ္တယ္။
လမ္းခရီးမွာ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အခက္အခဲကို တစ္ေယာက္က ၀ိုင္း၀န္းေျဖရွင္းသြားပါ။ ေတာင္တက္တယ္ဆုိတာ မိမိတစ္ေယာက္ထဲ ေတာင္ထိပ္ေရာက္သြားလို႔ ေအာင္ျမင္တာမဟုတ္ဘူး။ တဖြဲ႔လံုးေရာက္မွသာ ေအာင္ျမင္တယ္လုိ႔ ေခၚတယ္။ အဲဒီေတာ့ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ျပိဳင္ဆုိင္စရာလည္းမလိုဘူး၊ အသင္းလိုက္အဖြဲ႔လိုက္ ပူေပါင္းေဆာင္ရြက္ၿပီး ေအာင္ျမင္မႈကိုယူပါ လုိ႔ မွာခ်င္ပါတယ္။

ေနာက္ၿပီး ဆရာလည္း အထပ္ထပ္မွာထားၿပီးသားလည္း ့ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒသခံေတြရဲ႕ ရိုးရာဓေလ့ေတြကို ေလးစားပါ။ သူတို႔ ပူေဇာ္ထားတဲ့ ပစၥည္းေတြကို မကိုင္ပါနဲ႔၊ မယူပါနဲ႔။ အထမ္းသမားေတြကို ကိုယ္ကသူတုိ႔ကို ပိုက္ဆံေပးထားတာပဲလုိ႔ဆုိၿပီး အခုိင္းအေစလုိ မဆက္ဆံပါနဲ႔။ သူတို႔မပါပဲနဲ႔ ဆရာတုိ႔ ဘယ္လုိမွ ေတာင္ထိပ္ကို မေရာက္ႏိုင္ပါဘူး။ အထမ္းသမားေတြအားလံုးကို ကိုယ့္ရဲ႕ ရဲေဖာ္ရဲဖက္လုိ သေဘာထားၿပီး ဆက္ဆံပါ။ သူတို႔အခက္အခဲေတြကိုလည္း ကူညီေပးပါ။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ မိမိယံုသည္မယံုသည္ အပထားလုိ႔ ေတာထဲမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ နာမည္ကို အက်ယ္ၾကီး မေခၚပါနဲ႔။ အေ၀းက တစ္ေယာက္ေယာက္ကို လွမ္းေခၚခ်င္တယ္ဆုိ ၀ူးးးး ဆုိတဲ႔ အသံေပးပါ။ တစ္ဖက္ကလည္း ၾကားေၾကာင္း ၀ူးးး ဆုိတဲ့ အသံျပန္ေပးလိုက္ပါ။ ေတာထဲကိုသြားတာျဖစ္လို႔ ေတာဓေလ့ထံုစံကို ေလးစားလိုက္နာတာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ… နိမိတ္မရွိ နမာမရွိတဲ့ စကားေတြကိုလည္း မေျပာမိေအာင္ ဆင္ျခင္ၾကပါ။ မေျပာမိပါေစနဲ… ”

ဆရာမ်ိဳးက တျခား အုပ္ခ်ဳပ္သူ ဆရာ၊ ဆရာမေတြဖက္ကို ကိုလွည့္ၿပီး
“ဆရာတုိ႔ေရာ ဘာေျပာစရာရွိေသးလဲ…”
“မရွိပါဘူး ဆရာ…”

ၿပီေတာ့မွ တန္းစီေနေသာ ေက်ာင္းသားေတြဖက္ကိုျပန္လွည့္ျပီး
“ကဲ… ဒါဆုိ ခရီးစထြက္မယ္။ တပ္စိတ္၁ က ေရွ႕ကေနသြားမယ္၊ တပ္စိတ္၂ ေနာက္ကလိုက္ပါ၊ ၿပီးေတာ့ တပ္စိတ္ ၃၊ ၄၊ ၅ နဲ႔ တပ္စိတ္တစ္စိပ္ခ်င္းစီ ႏွစ္ေယာက္တြဲၿပီးလွမ္းေလွ်ာက္ပါ။ တပ္စိတ္ ၉ ေနာက္ဆံုးမွလုိက္ပါ။ တပ္စိတ္ ၉ က ဘက္ကင္းျဖစ္လုိ႔ ဘယ္သူမွ ေနာက္မွာ မက်န္ခဲ့ေအာင္ တာ၀န္ယူပါ…”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာ…” တပ္စိတ္ ၉၊ တပ္စိတ္မွဴး ကိုမ်ိဳးခ်စ္ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။

ဆရာမ်ိဳးမွ ေရွ႕ဆံုးမွထြက္သြားကာ ေရွ႕တပ္စိတ္မ်ား ေနာက္ကေန တစ္ဖဲြ႔စီ အစဥ္လိုက္ ထြက္သြားၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တပ္စိတ္က ေနာက္ဆံုးတပ္စိတ္ျဖစ္ေလေတာ့ အဖြဲ႔၀င္ အားလံုး တန္းစီသြားေနၾကသည္ကို မင္းတပ္ျမိဳ႕ရဲ႕ မနက္ခင္း ေနမထြက္ေသးခင္ အလင္းေရာင္ေအာက္မွ လွမ္းျမင္ေနရသည္။

အခ်ိန္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ ၆း၃၀။

မင္းတပ္ျမိဳ႕ပတ္လမ္းတေလွ်ာက္ ခ်ီတက္လာခဲ့ၾကသည္။ ျမိဳ႕ပတ္လမ္းတစ္ေနရာအေရာက္ ေဘးကိုခြဲဆင္းကာ ခ်ီေခ်ာင္းရွိရာသို႔ စဆင္းခဲ့ၾကသည္။ ခ်ီေခ်ာင္းသည္ မင္းတပ္ျမိဳ႕မွ ၄မိုင္ခန္႔အကြာရွိ ေတာင္ေျခမွာရွိတဲ့ ၁၂ရာသီ စီဆင္းေနတဲ့ ေခ်ာင္းျဖစ္ပါသည္။ မင္းတပ္မွ ခ်ီေခ်ာင္းသို႔ ခရီးလမ္းသည္ ေပ ၃၀၀၀ ခန္႔ရွိသည့္ အဆင္းလမ္းျဖစ္သည္။

စဆင္းခါစေနရာမွာ သစ္ပင္မ်ားြထူထပ္စြာေပါက္ေနၿပီး ေတာအုပ္ကေလးလုိျဖစ္ေနပါသည္။ စိတ္ထဲမွာ အေတာ္ပင္ေပ်ာ္ရႊင္သြားသည္။ ဒါမွ တကယ္ငါလာခ်င္တဲ့ေနရာ၊ ေတာထဲေတာင္ထဲသြားခ်င္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ဆႏၵျပည့္၀ၿပီလုိ႔ထင္လိုက္မိသည္။ ခဏၾကာ ဆက္ၿပီးဆင္းလာေတာ့ သစ္ပင္ၾကီးေတြကုန္ကာ သစ္ပင္ငယ္ေတြက်န္၊ ၿပီးေတာ့ ေတာင္ကတုံုးလုိ ဘာမွမရွိတဲ့ ကြင္းျပင္ၾကီးသာတည္း။

သစ္ပင္ေတြရွင္းသြားသည့္ေနရာမွ တစ္ဖက္ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေတာင္ၾကီးတစ္လံုး ပိတ္ရံကာတားစီးထား၏။ ေအာက္ကိုဆင္းလိုက္တုိင္း တစ္ဖက္က ေတာင္ၾကီးက ပို၍ပို၍ျမင့္ျမင့္လာသလို ခံစားရသည္။ ၀ိတုိရိယေတာင္ထိပ္မေရာက္ခင္ ဒီလုိေတာင္ၾကီးေတြ ဘယ္ႏွစ္လံုးေတာင္ ကာစီးထားပါသလဲ မသိ။ မစဥ္းစားပဲ ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့ေတာ့သည္။

မင္းတပ္မွ ခ်ီေခ်ာင္းအဆင္းလမ္းသည္ ေတာင္ကမ္းပါးယံကုိ ပတ္ကာေဖာက္ထားေသာ လူတစ္ေယာက္သြားစာသာသာ လမ္းက်ဥ္းေလးသာျဖစ္သည္။ လမ္းက မေျပျပစ္သလုိ အကာအရံကလည္းမရွိ။ ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္ဆုိလွ်င္ ရုတ္တရက္ ေအာက္ကေခ်ာက္ထဲကုိ က်သြားႏိုင္သည္။ ေက်ာမွာပိုးထားသည့္ ေက်ာပိုးအိတ္ရဲ႕ အေလးခ်ိန္ကိုသယ္ရင္း ေျခခ်ရာကို သတိထားကာ ေလွ်ာက္လာေနရသည္။ အဆင္းခရီးျဖစ္လို႔ မေမာေသာ္လည္း ေနပူလာၿပီျဖစ္လို႔ ေခၽြးေလးေတြေတာ့ စို႔လာေနၿပီ။

လမ္းခရီးတစ္၀က္ေလာက္တြင္ ေနာက္မွလိုက္လာသာ အထမ္းသမား ခ်င္းအမ်ိဳးသားတုိ႔က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို သြက္သြက္လက္လက္ေက်ာ္တက္သြားၾကသည္။ အသက္အရြယ္ကေတာ့ မ်ိဳးစံု၊ အမ်ိဳးသမီးေတြလည္းပါေသးသည္။ တခ်ိဳ႕က စကားေျပာမပ်က္၊ တခ်ိဳ႕က ေဆးတံဖြာမပ်က္၊ တခ်ိဳ႕က ညွပ္ဖိနပ္နဲ႔ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေျခဗလာျဖင့္။ သူတို႔ရဲ႕ ေခါင္းတြင္ ပလိုင္းခ်ိတ္ကာလြယ္၊ ထုိပလိုင္းထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ အိပ္ရာလိပ္၊ ရိကၡာထုပ္ေတြထည့္ထားလို႔ေပါ့။

တပ္စိိတ္ေတြအားလံုးရဲ႕ ေနာက္ဆံုးမွာျဖစ္လို႔ ေအာက္ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္လွ်င္ လမ္းအေကြ႔အ၀ိုက္မ်ားတြင္ အကၤ်ီျပာျပာေလးမ်ားျဖင့္ စီတန္းသြားေနၾကသည့္ ေရွ႕တပ္စိတ္က သူငယ္ခ်င္းေတြျမင္ေနရသည္။

လမ္းေဘးမွာ ခ်င္းအိမ္ ေလးငါးလံုး ္တစ္စုကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ အိမ္တစ္အိမ္မွာမူ တိရိစၧာန္အရိုးေခါင္းမ်ိဳးစံုကို အိမ္ေရွ႕မ်က္ႏွာစာအျပည့္ ခ်ိတ္ထားသည္ကိုေတြ႔ရသည္။ မုဆုိတစ္ဦးရဲ႕အိမ္လား၊ နတ္ေတြကို ပူေဇာ္ထားသည္လားေတာ့မသိေပ။ ဆရာမ်ိဳးက မထိရ၊ မကိုင္ရဆုိေတာ့ အသာပင္ ေခါင္းငဲ့ကာၾကည့္ ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့ျပန္သည္။

လမ္းေၾကာင္းေလးအတိုင္း ဆက္ၿပီးဆင္းလာရာ မၾကာခင္မွာပဲ ေရသံလုိလုိၾကားကာ ခ်ီေခ်ာင္းကို လွမ္းကာေတြ႔လိုက္ရသည္။ အျမင္နီးေနေပမယ္လုိ႔ ေခ်ာင္းနံေဘးက ေျမျပန္႔ေရာက္ဖုိ႔ ေကြ႔ကာ၀ိုက္ကာ ဆင္းေနရေသးသည္။ ေရွ႕အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနေသာ သူမ်ားကေတာ့ ေက်ာပိုးအိတ္မ်ားခ်ကာ ေခ်ာင္းေဘးကိုဆင္း ဓာတ္ပံုရိုက္၊ ေရေဆာ့ေနၾကၿပီ။ ခ်ီေခ်ာင္းနားအေရာက္ ေက်ာပိုးအိတ္ကိုခ် ေရစပ္ကိုအေျပးလာကာ ခ်ီေခ်ာင္းအလွကို ရႈေမာမိသည္။

ေက်ာက္တံုးမဲမဲေတြၾကားမွာ စီးဆင္းေနတဲ့ ၾကည္လင္ေအးျမသည့္ေရ၊ တသြင္သြင္စီးေနတဲ့ ေရစီးသံ တုိ႔က ခ်က္ခ်င္းပင္ အေမာကိုေျပေစေတာ့သည္။ ေနာက္တစ္ခါေရရမည့္ေနရာ ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ သြားရမည္ဆုိတာ မသိေတာ့၊ ေလ်ာ့ေနတဲ့ ေရဗူးကို ျဖည့္လိုက္သည္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း အားက်မခံ ေက်ာက္တံုးေပၚတက္ စစ္တိုက္ထြက္သည့္ စစ္သားပမာ ပံုစံေပး၍ ဓာတ္ပံုရိုက္လုိက္သည္။

ေနာက္ကေတာ့ ခ်ီေခ်ာင္းအေပၚျဖတ္ေက်ာ္ကာ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ လွပတဲ့ ၾကိဳးတံတားပင္တည္း။ ကာလ အတန္ၾကာေနၿပီျဖစ္လုိ႔ အေတာ္ပင္ေဟာင္းႏြမ္းေနၿပီျဖစ္သည္။

ေရွ႕ကတပ္စိတ္တုိ႔ ခဏနားၿပီး ခ်ီေခ်ာင္းတစ္ဖက္ကေတာင္ၾကီးေပၚ ဆက္လက္တက္သြားၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တပ္စိတ္ကေတာ့ ေနာက္မွ ေအးေအးေဆးေဆးလိုက္မွာျဖစ္လို႔ ေခ်ာင္းေဘးက ဇရပ္ေလးေပၚမွာ ထမင္းစားဖို႔ျပင္လုိက္သည္။ အေတြ႔အၾကံဳရွိတဲ့ ကိုေက်ာ္ေအးေျပာစကားအရ ခ်ီေခ်ာင္းအတက္တက္လွ်င္ အားအင္လုိအပ္သလုိ၊ တက္ၿပီးျပန္ရင္လည္း မစားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ေမာသည္ ဆုိေတာ့ သိပ္မဆာေသးေသာ္လည္း အဆာခံႏုိင္ဖုိ႔ အနည္းငယ္စားဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ျဖင့္ထုပ္လာခဲ့ေသာ ထမင္းထုပ္၊ ကိုမ်ိဳးခ်စ္ရဲက ငံျပာရည္ခ်က္၊ ငါးေသတၱာ၊ ေမာင္ၾကီးရဲ႕ ေျမပဲ တုိ႕က ထမင္းကိုျမိန္ေစပါသည္။

ထမင္းစားအၿပီးမွာေတာ့ ခ်ီေခ်ာင္းတံတားကိုျဖတ္ တစ္ဖက္က ေတာင္ၾကီးကို စတက္လုိက္သည္ႏွင့္ ….

~~~~~~~~ ဆက္ရန္

ပဥၥမပိုင္း ကုိေတာ့ ခပ္ျမန္ျမန္ နဲ႔ တုိတုိ ေရးလိုက္ပါတယ္။ ဖတ္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

Read More...

Monday, April 13, 2009

၄/၉၆ - စတုတၳပိုင္း

စကားေျပာသံ သဲ့သဲ့ၾကားလုိက္မိရင္း အိပ္ရာမွႏိုးလာပါသည္။ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုမိ်ဳးခ်စ္ နဲ႔ သူရ အိပ္မံုစံုမြားပံုနဲ႔ ထုိင္ၿပီးစကားေျပာေနတာေတြ႔လိုက္သည္။ သူတို႔ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ထလာတာေတြ႔ေတာ့ ကိုမ်ိဳးခ်စ္က “ေကာင္ေလး ႏိုးၿပီလား… ထေတာ့… ေစ်းသြားၿပီး မုန္႔သြား၀ယ္စားရေအာင္…”
“အိုေက… ခဏေစာင့္ မ်က္ႏွာသစ္လုိက္ဦးမယ္…” ဆုိၿပီး ေရဗူးထဲက ေရနဲ႔ ပလုပ္က်င္း၊ မ်က္ႏွာသစ္၊ လြယ္ထားတဲ့ စစ္လြယ္အိတ္ထဲက တဘက္နဲ႔သုပ္ၿပီးတာနဲ႔ ေစ်းဖက္ကို ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။

မနက္ေစာစာ ေ၀လီေ၀လင္း ေက်ာက္ထုရြာေလး၏ ရႈခင္းမွာ တမ်ိဳးၾကည့္ေကာင္းေနသည္။ မီးေရာင္ေလးေတြနဲ႔ ေက်ာက္ထုေစ်းကိုလည္း လွမ္းျမင္ေနရသည္။ ေစ်းလုိ႔ေခၚေပမယ့္ အေဆာက္္အဦးရယ္လုိ႔ ပီပီျပင္ျပင္ရွိသည္မဟုတ္၊ ေျမျပင္ေပၚမွာပဲ ေတာင္းေတြ၊ဗန္းေတြ ခ်ၿပီးေစ်းေရာင္းေနၾကသည္။ ေစ်းထဲက အေၾကာ္ဆိုင္မွ အေၾကာ္ပူပူေႏြးေႏြး ၀ယ္ၿပီးစားရသည္မွာ အင္မတန္မွ အရသာရွိလွသည္။

ေစ်းမွျပန္လာေတာ့ မိေက်ာ္မတို႔ ေစ်းဖက္ကိုလာေနတာကိုေတြ႔ရၿပီး အေၾကာ္ေကာင္းေၾကာင္းသတင္းေပးလုိက္ေသးသည္။ ညအိပ္ခဲ့တဲ့ ထမင္းဆိုင္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႏိုးေနၾကၿပီး မ်က္ႏွာသစ္ေနၾကသည္။ မင္းသန္႔စိုး ကေတာ့ ေသခ်ာ သြားပြတ္တံနဲ႔ သြားတိုက္ေဆးနဲ႔ သြားတိုက္ေနေလရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အမ်ားစုကေတာ့ ခရီးၾကမ္းသြားတဲ့အခါ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းနဲ႔ သိပ္ၿပီးမႏုေတာ့ပဲ သူကေတာ့ တစ္မူထူးေနေတာ့ နာမည္ေျပာင္ ေမာင္ႏုလုိ႔ေတာင္ ရေနပါၿပီ။


ခဏၾကာေတာ့ ဆရာမ်ိဳးရဲ႕ ရႊီ… ဆုိတဲ့ ၀ီစီသံၾကားလုိက္ရပါသည္။ အားလံုးတန္းစီ လူစစ္ၿပီးတာနဲ႔ မနက္ ၇ နာရီခန္႔မွာ ေက်ာက္ထုရြာမွ မင္းတပ္ျမိဳ႕သို႔ထြက္လာၾကသည္။ နာရီ၀က္ေလာက္ေမာင္းၿပီးေတာ့ ကန္ၾကီးဆုိတဲ့ရြာမွာ ကားကိုခဏရပ္ကာ ကားသမားေတြ ဆိုင္ထဲ၀င္သြားကာ မနက္စာစားေနသည္။ ကားသမားမ်ား ညကေသာက္ထားတာကို ေျဖရန္ ေမာနင္းပက္ လုပ္ေနတယ္ထင္ရပါသည္။ ဆရာမ်ိဳးကေတာ့ ကားသမားေတြကို သတိေပး အေသာက္မလြန္ေစရန္ ဆုိင္အျပင္ဖက္မွေန လက္ပိုက္ကာ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္ေနေလရဲ႕။ တကယ္လည္း အႏၱရာယ္မ်ားတဲ့ ေတာင္တက္လမ္းျဖစ္လုိ႔ တစ္စံုတစ္ခုေၾကာင့္ အမွားမခံႏိုင္ပါဘူး။ ေက်ာင္းသားခရီးစဥ္ျဖစ္ေနေတာ့ ဦးေဆာင္တဲ့ဆရာမ်ိဳးအေနနဲ႔လည္း တာ၀န္ကလည္းၾကီးလွပါသည္။

သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ခရီးဆက္လာႏိုင္လို႔ေတာ္ပါေသးတယ္။

မနက္ ၈နာရီခန္႔တြင္ေတာ့
“ေဟးးးးးးးးး…. ခ်င္းျပည္နယ္စပ္ကို ေရာက္ၿပီေဟ့….”
ကားေရွ႔ခန္း အေပၚမွာထိုင္လိုက္လာတဲ့ ဇာတ္ရူးက ေအာ္ေျပာလုိက္ေတာ့ မတ္တပ္ရပ္ကာၾကည့္လိုက္မိသည္။ ခ်င္းျပည္နယ္ထဲေရာက္ၿပီဆုိတာနဲ႔ ၀ိတုိရိတေတာင္နဲ႔ နီးလာၿပီဆုိတဲ့အသိစိတ္နဲ႔ ျပန္မထိုင္မိေတာ့ပဲကားေရွ႕နားမွာ မတ္တပ္ရပ္ကာ ခ်င္းေတာင္တန္းေတြရဲ႕ အလွေတြကိုေငးေမာလုိက္ပါမိေတာ့သည္။

ခ်င္းျပည္နယ္ထဲကို၀င္ေရာက္လာၿပီး အတက္လမ္းေတြက ပိုၿပီးမတ္ေစာက္လာသည္။ သစ္ပင္ေတြနဲ႔ အေရာင္ေသြး အမ်ိဳးအစားေတြလည္း ကြဲျပားလာသည္။ ရာသီဥတုကလည္း ေအးစိမ့္စိမ့္ျဖစ္လာသည္။ တစ္ဖက္က ေတာင္နံရံျမင့္ျမင့္၊ တစ္ဖက္က ေခ်ာက္ကမ္းပါးနက္နက္၊ အေ၀းက ေတာင္တန္းစိမ္းျပာျပာ၊ ေအာက္ဖက္မွာေတာ့ တိမ္လႊာျဖဴျဖဴတုိ႔နဲ႔ ျပည့္စံုေနတဲ့ရႈခင္းကေတာ့ အသက္ရွဴမွားေလာက္ေအာင္ပင္ လွပေနပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ပါလာေသာ ကုန္းလမ္းပို႔ေဆာင္ေရးက ကုန္တင္ကားႏွစ္စီး တစ္ေကြ႔ၿပီးတစ္ေကြ႔တက္၊ တစ္ေတာင္ၿပီးတစ္ေတာင္ေက်ာ္ကာ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း မင္းတပ္ျမိဳ႔ဆီသို႔ ခ်ီဆက္လာေနပါသည္။

အတက္ခရီးကၾကမ္းေလေတာ့ ကားေတြမွာလည္း ငယ္သံပါေအာင္ေအာ္္ဟစ္ကာ အားကုန္ရုန္းတက္ေနရေလသည္။ လမ္းတစ္ေနရာမွာေတာ့ ကားမ်ားခဏနားကာ ေရဆင္းအထည့္ လမ္းျပင္ေနတဲ့ ခ်င္းလူမ်ိဳးမိသားစုေလးေတြကို ဆရာမ်ိဳးက ခ်ိဳခ်ဥ္ေ၀ကာေပးေနေတာ့သည္။ ဟစ္လံုနဲ႔အဖြဲ႔ကလည္း လမ္းေဘးမွာေပါက္ေနတဲ့ အပင္ျမင့္ျမင့္ေပၚတြင္ပြင့္ေနတဲ့ သစ္ခြပန္းေတြကို မွန္ေျပာင္းနဲ႔ၾကည့္ေနေလသည္။

ခဏေနကာ ခရီးဆက္ထြက္ခဲ့ရာ ကားေပၚပါ ဟိုက္ကာ (hiker) အကုန္ ျပန္မထိုင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ခ်င္းေတာင္တန္းရဲ႕အလွကို မတ္တပ္ရပ္၊ သံတန္းမ်ားကိုကိုင္ကာ အခ်င္းခ်င္း စကားပင္မေျပာႏိုင္ ေငးေမာကာ လိုက္ပါၾကေတာ့သည္။ ေကြ႔လုိက္တက္လိုက္ ဆက္တက္လာရာ ၁နာရီေလာက္ၾကာေတာ့ အေကြ႔တစ္ခုကိုေက်ာ္လုိက္သည္နဲ႔ အိမ္ေျခတစ္ခ်ိဳ႕ကိုေတြ႔လုိက္ကေတာ့ … “မင္းတပ္ကိုေရာက္ၿပီေဟ့…” ဆိုတဲ့အသံကို ကိုေက်ာ္ေအးဆီမွၾကားလိုက္ရသည္။

ၿပီးေနာက္
“မင္းတပ္ကိုေရာက္ၿပီေဟ့…”
“မင္းတပ္ကိုေရာက္ၿပီေဟ့…”
တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ထပ္ေအာ္လုိက္မိသည္။

“ဗြမ္း….”
“ေအာင္မေလးဗ် ေအးလိုက္တာ…”
လမ္းေဘးက ကေလးေတြကေရလွမ္းအပက္္ ေရခဲေရတမွ် ေအးျမလွတဲ့ေရကို ရုတ္တရက္ ခံစားလိုက္ရေတာ့ ေအာ္လိုက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြရဲ႕အသံေတြ။

သၾကၤန္ေရာက္ေနၿပီကိုး ဒီေန႔ ေအပရယ္ ၁၃ရက္ ၁၉၉၆ ။ အခ်ိန္ကား နံနက္ ၉း၄၅။

မင္းတပ္ျမိဳ႕ကအိမ္ေျခအနည္းသာရွိပံုေပၚသည္။ ရွိတဲ့ အေဆာက္အဦးတုိ႔ကေတာ့ အခိုင္အခန္႔ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ႏွင့္ပင္ျဖစ္သည္။ ဘာသာေရးအေနနဲ႔လည္း ေတာင္ကုန္းတစ္ခုေပၚတြင္ ေစတီျဖဴျဖဴ သပၸါယ္စြာရွိေနသလုိ တစ္ဖက္က ေတာင္ကုန္းမွာလည္း ခရစ္ယာန္ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းၾကီးကလည္း ခန္႔ျငားစြာရွိေနသည္။ မင္းတပ္ျမိဳ႕သည္ ျမိဳ႕ငယ္ေသာ္ျငား ခရိုင္္ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕ျဖစ္ေလေတာ့ ေဆးရံု၊ ေက်ာင္း၊ ဆက္သြယ္ေရးစခန္း ေတြနဲ႔ ျပည့္ျပည့္စံုစံုရွိေနပါသည္။

ကားရပ္လိုက္သည္ႏွင့္
“ေဟး…..ေရာက္ၿပီေဟ့….”
၉ရက္ေန႔က ရန္ကုန္က ထြက္လာခဲ့ေသာ ခရီးရွည္ မင္းတပ္ကိုေရာက္ေတာ့ အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကသည္။ အားလံုးရဲ႕ အိပ္မက္ျဖစ္ေသာ ၀ိတုိရိယေတာင္ကိုတက္ရန္ အင္မတန္လည္း နီးကပ္ေနၿပီမဟုတ္ပါလား။

ဆင္းလိုက္ေတာ့ ကားရပ္သည္ေနရာက မင္းတပ္ျမိဳ႕ရဲ႕ အထက္တန္းေက်ာင္းျဖစ္ေနပါသည္။
“ဆရာ… ဒီေက်ာင္းမွာတည္းရမွာလား…” ဆရာစိန္ကိုေမးၾကည့္လုိက္သည္။
“ငါလည္း မသိဘူးကြ… ဆရာမ်ိဳးကိုေမးၾကည့္ရမွာပဲ…”။

ထုိစဥ္ မင္းတပ္ျမိဳ႕ခံလွပ်ိဳျဖဴေလးႏွစ္ေယာက္ စက္ဘီးစီးကာ ေက်ာင္းထဲ၀င္လာကာ အေမာတၾကီးေမးရွာသည္။
“အိုင္အာက သရဲပါလား… အိုင္အာက သရဲပါလား”
“သရဲမပါဘူး၊ ဒီမွာ လူသားေခ်ာေခ်ာေလးေတြပဲပါတယ္…” ေျပာင္ၾကီး က ေနာက္လိုက္သည္။
“အမေလးဟယ္… မဲမဲတူူးတူး အားလံုး သရဲရုပ္ေတြကမ်ား…”
“ေဟ့ေကာင္ေတြ… အဲဒါငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြကြ…” ကိုဖုန္းက ၀င္ေျပာၿပီး သူတို႔သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္းစကားေျပာေနၾကသည္။

“ေဟး… အားလံုး ဓာတ္ပံုရိုက္ရေအာင္ေဟ့…လာၾက လာၾက…”
ရုတ္တရက္ Dirty က ကုန္းကာေအာ္သည္။

ကင္မရာမ်ားေရွ႕မွာ အာလံုးပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္ကာ ဓာတ္ပံုအရိုက္ခံၾကသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာေနရင္းက ကိုဖုန္းက ေရွ႕မွာကားယားကားယားလုပ္ျပသည္။ ေနာက္က ေက်ာ္ပိုင္၊ ေဘးမွာ ဟစ္လံုက ပီးစ္လုပ္ျပ၊ တကယ့္ပံုစံက အမ်ိဳးမ်ိဳး။

ၿပီးေတာ့ ေမဂ်ာတူသူငယ္ခ်င္းေတြေပါင္းၿပီး အမွတ္တရရိုက္ၾကျပန္သည္။

ဓာတ္ပံုရိုက္ၿပီးေတာ့မွ ပစၥည္းေတြကို ကားေပၚမွ ေက်ာင္းေဆာင္မ်ားထဲသို႔ ေနရာခ်ထားသည္။ ေန႔လည္စာ ခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္ဖုိ႔ ေက်ာင္း၀ိုင္းထဲမွာ ရွိေနေသာထင္းမ်ားကို အနီးနားက ကုန္းေလးေပၚမွာရွိတဲ့ ေတာင္တန္းသာသနာျပဳ ဘုန္ၾကီးေက်ာင္းေပၚကို တစ္ေယာက္တစ္လက္နဲ႔ ပို႔လိုက္ၾကသည္။ ေန႔လည္စာကိုေတာ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းရဲ႕ ဆြမ္းစားေဆာင္မွာ ထမင္းခ်က္အျဖစ္လုိက္ပါလာတဲ့ ပင္းယေဆာင္ရဲ႕စားဖိုမွဴး ဦးေက်ာ္လင္းက ဦးေဆာင္ကာ ဆရာမမ်ား နဲ႔ ေက်ာင္းသူမ်ားက ၀ိုင္း၀န္းကူညီ ခ်က္ျပဳတ္ၾကပါသည္။

ဆြမ္းစားေဆာင္ေဘး ပန္းကန္ေဆးရာ ေနရာမွ လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ ျမဴႏွင္းေတြ ေဖြးေဖြးျဖဴေနတဲ့ လြင္ျပင္ၾကီးနဲ႔ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ထြက္ေနတဲ့ ေတာင္စြယ္ေတာင္တန္းေတြကို လြမ္းေမာဖြယ္ရာျမင္ေတြ႔ရသည္။

“ပီတိၾကီး… ေရာ့..ေသာက္မလား…”
ေတာင္တန္းၾကီးကိုေငးေမာၾကည့္ေနတုန္း ေဘးက သူရေရာက္လာၿပီး စီးကရက္တစ္လိပ္ကို လွမ္းေပးလိုက္သည္။
ေဘးဘီၾကည့္ရင္း ဆရာမ်ိဳးလစ္သည္ႏွင့္ “ေအး… ေသာက္မယ္… ” ဆုိၿပီး လွမ္းယူလိုက္သည္။ ေဆးလိပ္ကို ေသာက္ရင္း သူရ နဲ႔ႏွစ္ေယာက္သား ေတာင္တန္းေတြကို ေငးေမာၾကည့္ေနမိသည္။

“သူရ.. ငါတုိ႔ မနက္ျဖန္ဆုိ ၀ိတိုရိယကိုစၿပီးတက္ၿပီေနာ္… ငါကေတာ့ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူးကြာ…”
“ငါလည္း မနက္ျဖန္ေရာက္ခ်င္လွၿပီ ကြ…”

ေန႔လည္စာ အဆင္သင့္ျဖစ္ေတာ့ အားလံုး၀ိုင္းကာ စားလိုက္ၾကသည္။ ဗိုက္ဆာေနသည့္အျပင္ အတူတူ စကားေျပာလိုက္ ေနာက္ေျပာင္လိုက္ စားလုိက္ေတာ့ ခပ္ေပါ့ေပါ့ အားလူး နဲ႔ ၾကက္ဥဟင္းေတာင္ အင္မတန္စားေကာင္းေနေပေတာ့သည္။

ထမင္းစားၿပီးေတာ့ နားလုိ႔မရေသးေပ။ မင္းတပ္ရဲ႕ နယ္ေျမခံတပ္ရင္းက သၾကၤန္အခမ္းအနားဖိတ္ထားလို႔ သြားရမည္လုိ႔ ဆရာမ်ိဳးကေျပာထားသည္။ စားၿပီးခဏနား ေက်ာင္းေရွ႕မွာလူျပန္စုကာ တပ္ရင္းရွိရာသို႔ထြက္လာၾကသည္။ လမ္းေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္ဆီမွ ပက္လုိက္ေသာေရက သဘာ၀အေလ်ာက္ပင္ ေအးစိမ့္ေနလို႔ အေတာ္ပင္ ခံစားလိုက္ရသည္။

တပ္ရင္းကိုေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြကို မ႑ပ္ထဲမွာ ေသခ်ာ ေရရာခ်ထားေပးသည္။ မင္းတပ္ျမိဳ႕ခံ Vakok တီး၀ိုင္းအဖြဲ႔က တီးခတ္ေဖ်ာ္ေျဖေနသည္။ တပ္သားတစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးမွန္ေနကာ ခုန္ေပါက္ကခုန္ေနၿပီ။ သၾကၤန္မုန္႔အျဖစ္ မုန္႔လက္ေဆာင္းျဖင့္လည္း ဧည့္ခံျပန္သည္။

ခ်စ္ၾကည္ေရးအေနျဖင့္ တပ္ရင္းမွဴးက ဆရာမ်ိဳးထံ လက္တြဲသီခ်င္းဆုိရန္ ေမတၱာရပ္ခံလာလုိ႔ ဟိုက္ကာေတြထဲမွ သီဆုိတတ္သူ၊ ကတတ္သူမ်ားကို ထြက္ခိုင္းလာသည္။ အမပုတု၊ ဇာၾကီး တို႔က သီခ်င္းတစ္ပုဒ္စီျဖင့္သီဆိုၾကသည္။ ကိုဖုန္းကလည္း သီခ်င္းေတာ့ ဆုိခ်င္ရွာသည္၊ ဒါေပမယ့္ အစေပ်ာက္ေတာ့…
“ေဟ့ေကာင္.. ပီတိ… ဟယ္ရီလင္းရဲ႕ အေကာင္းဆံုးပဲ ၾကင္နာပါ့မယ္ ကိုယ့္ရဲ႕ ခ်စ္သူေလး ဆုိတဲ့ သီခ်င္းရဲ႕ အစကိုလုပ္ပါဦး .. ငါေမ့ေနလို႔…”
“အဲ… ကၽြန္ေတာ္လည္း စဥ္းစားလုိ႔မရဘူး…”
“လုပ္ပါဦး ငါဆုိရေတာ့မွာကြ….” လုိ႔ေျပာရင္း သူ႔အလွည့္ေရာက္ေတာ့ စင္ေပၚတက္သြားရရွာေလသည္။
ဘယ္ကေန ဘယ္လုိ စလုိက္သည္မသိ သီခ်င္းဆုိေတာ့ အဆင္ကိုေခ်ာေနသည္။ ဟယ္ရီလင္းရဲ႕ အားကုန္ဟစ္ရသည့္ေနရာမွာဆုိ ကိုဖုန္းတစ္ေယာက္လည္း အားကုန္ညွစ္ကာ ကုန္းကုန္းကြကြ အားရပါးရဆုိေလသည္။

အဆံုးသတ္မွာျဖင့္ ဟိုက္ကာမယ္တုိ႔ကလည္း ျမနႏၵာသီခ်င္းျဖင့္ ကျပေဖ်ာ္ေျဖကာ အဆံုးသတ္လိုက္ေတာ့သည္။ အျပန္လမ္းမွာျဖင့္ ေအးစိမ့္လွေသာ မင္းတပ္ျမိဳ႕ရဲ႕ သၾကၤန္ေရကို ခံစားရျပန္သည္။ ျမဴေတြေ၀ေနသည့္ ေတာင္တန္းေနာက္ခံထားလ်က္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမင္းစီးရုပ္ကိုလည္း ခန္႔ခန္႔ျငားျငားေတြ႔လိုက္ရေသးသည္။

အထက္တန္းေက်ာင္းကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ေရစိုအ၀တ္ေတြကိုလဲၾကသည္။ အထက္တန္းေက်ာင္းေနရာသည္ အိပ္ဖုိ႔ရာအဆင္မေျပေတာ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ကာ ေနရာယူရျပန္သည္။

“ရႊီ….”
ညေန ၅း၃၀မွာ ဆရာမ်ိဳးရဲ႕ ၀ီစီသံကိုၾကားေတာ့ အားလံုးတန္းစီရသည္။

“ဆရာတုိ႔ မနက္ျဖန္မနက္ ၆နာရီမွာ ဒီကေနၿပီး စထြက္မယ္။ မသြားခင္ ပစၥည္းေတြကို အထမ္းသမားေတြနဲ႔ ထည့္ေပးဖုိ႔ စီစဥ္ရမယ္၊ ၿပီးေတာ့ မနက္စာစားၿပီးမွထြက္မွာျဖစ္လို႔ မနက္ ၄နာရီမွာ အားလံုးထရပါမယ္္။ အခု တန္းျဖဳတ္ၿပီးတာနဲ႔ ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ကိုယ္ အျပင္ထြက္လို႔ရပါတယ္။ ညစာကိုလည္း ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ကိုယ္ စားၾကပါ။ ၿပီးေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲ၊ ဘယ္သူမွ မသိပဲ မသြားၾကပါနဲ႔။ သြားမယ္ဆုိရင္လည္း ကိုယ့္ရဲ႕ တပ္စိတ္မွဴးေတြကို ေျပာၿပီးသြားၾကပါ။ ေဒသခံေတြရဲ႕ ဓေလ့ထံုးစံေတြကိုလည္း ေလးစားပါ။
မီးစက္ကေတာ့ ည ၈နာရီမွာပိတ္ပါတယ္။ လူကိုေတာ့ ည ၇း၃၀မွာ စစ္မယ္။ ၈နာရီေနာက္ပိုင္းမွာ တည္းခိုေဆာင္ကေနၿပီး ဘယ္သူမွ မထြက္ၾကနဲ႔။ အဖြဲ႔နဲ႔ သြားတာျဖစ္လုိ႔ အားလံုး စည္းကမ္းကိုလိုက္နာပါ။ မိမိတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ နာမည္ကို မထိခိုက္ပါေစနဲ႔။ ေနာက္ၿပီး ေရကို့ ေယာကၤ်ားေလးေတြက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ခ်ိဳးလုိ႔ရတယ္၊ မိန္းကေလးေတြကေတာ့ ဟိုးေအာက္က အိမ္ေလးမွာခ်ိဳးႏိုင္ပါတယ္။ ကဲ… ဘာေမးစရာရွိေသးလဲ…”
“မရွိပါဘူး…”
“မရွိရင္ တန္းျဖဳတ္လိုက္မယ္…”

ဆရာမ်ိဳးေျပာၿပီးသည္ႏွင့္ ေရကို ခ်မ္းခ်မ္းေအးေအးနဲ႔ အေျပးအလႊားခ်ိဳးကာ မင္းတပ္ျမိဳ႕ထဲကို သူရ၊ ကိုမ်ိဳးခ်စ္ တို႔နဲ႔ထြက္လာၾကသည္။ ညေနက ေမွာင္ရီးပ်ိဳးစျဖစ္ေနလုိ႔ ျမိဳ႕ထဲက ဆုိင္ေတြေတာင္ ပိတ္ေတာ့မည္။ ခဏခဏေရာက္ဖူးေသာ ကိုေက်ာ္ေအးရဲ႕လမ္းညႊန္မႈျဖင့္ ညစာအျဖစ္ ႏြားေနာက္သားစြပ္ျပဳတ္ကို အရသာရွိစြာေသာက္ရသည္။ ေခါင္ရည္ရလားလုိ႔ ဆိုင္ရွင္ကိုေမးလုိက္ေတာ့… နာရီ၀က္ေလာက္ေစာင့္ရင္ ဦးရည္ေဖာက္ေပးမည္လုိ႔ဆုိကာ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း ျပင္ဆင္ေပးေတာ့သည္။

ေဒသတစ္ခုကိုေရာက္တုန္း အဲဒီေဒသရဲ႕ အစားအေသာက္ကို စားေသာက္ရမွသာလွ်င္ ျပည့္စံုေပမည္။ အခုေတာ့ ႏြားေနာက္သားစြပ္ျပဳတ္ နဲ႔ ခ်င္းေခါင္ရည္ကို အရသာရွိရွိ စားေသာက္လိုက္ရေတာ့ စိတ္ေက်နပ္သြားသည္။ ေခါင္ရည္ေသာက္တာကိုေတာ့ ဆရာမ်ိဳးကို အသိေပးလုိ႔ မျဖစ္ေပ။

ညစာစားၿပီးျပန္ေရာက္ေတာ့ ေယာကၤ်ားေလးအဖြဲ႔က ပစၥည္းေတြျပင္ဆင္ထုပ္ရင္း စကားေျပာေနၾကသည္။ ေျပာင္ၾကီးက ဘယ္ကေနၿပီးဘယ္လိုစကားစလိုက္သည္မသိ။ သူရဲ႕ထံုစံအတုိင္း ပံုတုိပတ္စ စေျပာလိုက္သည္။

“ဟိုး ေရွးေရွးတုန္းကေပါ့ကြာ… သူေဌးတစ္ေယာက္ရွိတယ္တဲ့… အဲဒီသူေဌးမွာ အင္မတန္မွ လိမၼာတဲ့ ျမင္းတစ္ေကာင္ရွိတယ္တဲ့။ ျမင္းကလည္း လူစကားေတာ္ေတာ္နားလည္ၿပီး သိတတ္တယ္တဲ့ကြ။ ၿပီးေတာ့ သူေဌးမွာ အင္မတန္ေခ်ာေမာလွပတဲ့ သမီးတစ္ေယာက္လည္း ရွိတယ္… သူေဌးသမီးက ေန႔တိုင္း ေန႔တိုင္း ျမင္းကိုစီးေလ့ရွိတယ္တဲ့…”

ေျပာင္ၾကီးထံုးစံ နားေထာင္တဲ့ ပရိတ္သတ္ကို တခ်က္ၾကည့္လုိက္သည္ ၿပီးေတာ့ ဆက္ေျပာသည္။

“အဲလုိေန႔တိုင္းစီးေနေတာ့ ျမင္းက သူေဌးသမီးကို စြဲလန္းလာတာေပါ့… တစ္ေန႔ေလာက္မ်ား သူေဌးသမီး ျမင္းစီးမလာဘူးဆို ျမင္းၾကီးမွာ လြမ္းနာက်ေနတာေပါ့… အဲလုိနဲ႔ ျမင္းၾကီးက မျဖစ္ႏိုင္မွန္းမသိ အေ၀းကေနပဲ သူေဌးသမီးကို ေမွ်ာ္လင့္ေနရတာေပါ့… ”

ေျပာေနတာ ခဏရပ္လိုက္ၿပီး…. “ေဟ့ေကာင္ သူရ မင္းလည္း ျမင္းၾကီးလုိ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အရာကို မေမွ်ာ္လင့္ေနတာကိုး….”
“ဟားဟား…”
ေျပာင္ၾကီးေျပာခ်င္တာ အားလံုးသေဘာေပါက္ကာ ရယ္လိုက္ၾကသည္။ အေၾကာင္းကေတာ့ သူရက မယ္ၾကီးကိုၾကိဳက္ေနတာကို ကိုေျပာင္ၾကီးက ေနာက္လိုက္တာပါ။ ဒီအတိုင္းရပ္မေနေသး ဆက္ၿပီးေတာ့
“မင္းကေတာ့ ပုေတာ့ ျမင္းေတာ့ျမင္း ဒါေပမယ့္ ျမင္းပုေပါ့ကြာ…”
သေဘာေကာင္းတဲ့ သူရခမ်ာ ဘာမွျပန္မေျပာႏိုင္ ရယ္ၿပီးေတာ့သာေနရေတာ့သည္။

နာမည္အရင္းက စိုးပိုင္၊ အဲလုိ ေျပာင္လြန္းေနာက္လြန္းလုိ႔ သူ႔ကို ေျပာင္ၾကီးလုိ႔ နာမည္ေပးထားရသည္။

“ကိုေျပာင္ၾကီး ေတာ္ေတာ္ဆိုးတယ္….”
အဲေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူရလည္း ျမင္းပု လုိ႔ုနာမည္ေျပာင္အေပးခံရေတာ့သည္။

ည ၈နာရီထိုး မီးစက္မပိတ္ခင္ ပစၥည္းေတြ ျပီးေအာင္ထည့္၊ ညအိပ္ဖုိ႔ရာျပင္ဆင္ထား ၾကရသည္။

အားလံုးကေတာ့ မနက္ျဖန္ထြက္ရမယ့္ခရီးအတြက္ စိတ္လႈပ္ရွားစြာျဖင့္ အိပ္ယာထဲသို႔၀င္ကာ မအိပ္ႏိုင္ေသးပဲ စကားတေျပာေျပာလုပ္ေနၾကေသးသည္။ ဆရာမ်ိဳးက အိပ္ဖုိ႔ရန္ သတိေပးလိုက္ေတာ့မွ ျငိမ္သြားကာ… ခရီးကလည္းပန္းလာၾကေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကေလေတာ့သည္။

မနက္ႏိုးလာခ်ိန္မွာေတာ့ အားလံုး ပင္ပန္းတၾကီးေလ့က်င့္ထားကာ အိပ္မက္မက္ခဲ့ရေသာ ၀ိတုိရိယေတာင္တက္ခရီးစဥ္စရေပေတာ့မည္။

~~~~~~~~ ဆက္ရန္

အရင္ေရးခဲ့တဲ့ အပိုင္းေတြကေတာ့

၁။ ၂/၉၆ - ပထမပို္င္း
၂။ ၂/၉၆ - ဒုတိယပို္င္း
၃။ ၂/၉၆ - တတိယပိုင္း
၄။ ၃/၉၆
၅။ ၄/၉၆ - ပထမပုိင္း
၆။ ၄/၉၆ - ဒုတိယပုိင္း
၇။ ၄/၉၆ - တတိယပုိင္း

တတိယပိုင္းေရးအၿပီး တႏွစ္အၾကာမွာ စတုတၳပိုင္းကို ေရးလိုက္ပါတယ္။ ဖတ္ဖူးတဲ့ သူေတြလည္း ေမ့ေလာက္ပါၿပီ။ အခုမွ ခံစားခ်က္ေလးျပန္ရလာကာ ေရးမိတာပါ။ ၁၉၉၆ခုႏွစ္ ဒီလိုေန႔မွာျဖစ္ခဲ့တာေပါ့။ ဖတ္ေပးတဲ့အတြက္လည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

Read More...

Ratings