Friday, July 31, 2009

က်မတို႔သံုးေယာက္အေၾကာင္း

ေခါင္းစဥ္ေတြ႔လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ မိန္းကေလးအေနနဲ႔ ခံစားၿပီး စာေတြေရးေနၿပီးထင္ေနဦးမယ္။ အခုေလးတင္ ေကာက္ရထားတဲ့ ညီမတစ္ေယာက္ေရးၿပီးပို႔လိုက္လုိ႔ ဒီမွာတင္လိုက္တာပါ။



က်မတို႔သံုးေယာက္အေၾကာင္း

သူ႔နာမည္ကိုၾကားၾကားခ်င္း အဲဒီနာမည္တေနရာရာမွာၾကားဖူးသလိုပဲလို႔ ေတြးလိုက္မိတယ္ ။ ေနာက္မွသိရတာ သူက က်မေမာင္ေလးနဲ႔ေက်ာင္းတုန္းက course အတူတက္ခဲ့ဖူးတာ ။ အဲဒီတုန္းက ျမန္မာစကားသိပ္မၾကြယ္၀တဲ့ ေမာင္ေလးက အတူတက္ေနတဲ့ ျမန္မာျဖစ္တဲ့သူ႔နာမည္ေျပာေတာ့ နာမည္ၾကီးကလည္း တမိ်ဳးပါလား … ေမာင္ေလးပဲအမွတ္မွားတာ ျဖစ္မွာပါလို႔ ထင္မိတာ ။ ေမာင္ေလးကသူ႔နာမည္ထဲက ပထမတလံုးေတာ့မွန္ေအာင္ေျပာနိုင္တာ သူနဲ႔သိမွသိေတာ့တယ္ ။ အတန္းထဲမွာ အသက္ၾကီးေနေပမယ့္ စာေတာ္တဲ့သူ႔အနား ေကာင္မေလးေတြ၀ိုင္းေနတာပဲလို႔လည္း ေမာင္ေလးက ေျပာဖူးတယ္ ။ တကယ္ဆို ေမာင္ေလးနဲ႔သူအတူတက္တဲ့ course က ျပီးတာ သံုးေလးနွစ္ၾကာမွ သူနဲ႔က်မက စသိကြ်မ္းရတာ ။ ဒါေပမယ့္ သူကေမာင္ေလးနာမည္ကို မွတ္မိေနေသးတာေတြ႔ေတာ့ အံ့ၾသမိတယ္ ။ သူနဲ႔ေတြ႔ေတာ့မွပဲ ကမာၻၾကီးက တခါတေလတကယ္ပဲ တိုက္ဆိုင္မႈေတြမ်ားလွခ်ည္လားလို႔ ေတြးမိတယ္ ။ က်မကေတာ့ သူနဲ႔စသိရခ်ိန္္ကစျပီး ခုခ်ိန္ထိ အဲဒီတိုက္ဆိုင္မႈအတြက္ အရမ္းပဲေက်းဇူးတင္မိပါတယ္ ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီတိုက္ဆိုင္မႈက က်မဘ၀အတြက္ အစ္ကိုတေယာက္ကို ယူေဆာင္လာေပးလို႔ပဲ ။

သူမ်ားကို ကူညီေပးတတ္တဲ့သူက က်မအကူအညီတခုခုလိုျပီဆိုရင္ သူ႔ဆီကေတာင္းရင္ လုပ္ေပးမယ္ဆိုတာ သိေနျပီးသား ။ ေနာက္ အျပင္မွာအတူတူစားၾကရင္ ေတြ႔ၾကရင္ အစ္ကုိၾကီးတေယာက္လို အျမဲဂရုတစိုက္နဲ႔ အလုိက္သိတတ္တဲ့အတြက္ တခါတေလ သူက အိမ္မွာအငယ္ဆံုးဆိုတာ ဟုတ္ရဲ႔လားလို႔ေတာင္ သံသယ၀င္မိေသး ။ လူပ်ိဳၾကီးစာရင္း၀င္ေတာ့မယ့္သူ႔ကို က်မက ညီမ၀မ္းကြဲေလးေတြနဲ႔လည္း သေဘာတူ ၊ အမ၀မ္းကြဲနဲ႔လည္း စပ္ဖို႔စကားစမိ … ဒါေပမယ့္ သူကလည္း ဂ်ီးက ခပ္မ်ားမ်ား … ေအးေဆးေနခ်င္ပါေသးတယ္ေလး ဘာေလးနဲ႔ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်မကေတာ့ သူ႔ကို ခင္မင္စရာေကာင္းတဲ့ မိန္းကေလးတေယာက္နဲ႔ေတြ႔တိုင္း “ဘယ္လိုလဲ စိတ္ပါျပီလား” လို႔ ေမးတတ္ျမဲ ။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ျမန္မာေက်ာင္းသားေလးေတြတက္ေနတဲ့ေက်ာင္းတေက်ာင္းအတြက္ အလွဴေငြေကာက္တဲ့အီးေမးလ္တေစာင္ကေနစျပီး က်မနဲ႔သူမ ဆံုေတြ႔ခဲ့ရတယ္ ။ သူမနာမည္ကို အီးေမးလ္မွာေတြ႔ေတာ့ အလယ္စကားလံုးကို ဘယ္လိုဖတ္ရမယ္ မသိ ။ ျမန္မာျပည္က တုိင္းရင္းသားလူမိ်ဳးနာမည္လား ဘာလားဆိုျပီး အေတြး၀င္မိတယ္ ။ တခုတိုက္ဆိုင္တာကေတာ့ သူမေရာ က်မေရာ ဒီနိုင္ငံမွာ နည္းပညာပိုင္းနဲ႔ပတ္သက္ျပီးသင္ၾကားေပးတဲ့ institution ေတြမွာ အသီးသီး ဆရာမလုပ္ေနၾကတာပဲ ။ ေနာက္ က်မလည္းစိတ္ပါ၀င္စားတဲ့ social work ဆန္ဆန္ကိစၥေတြကိုလည္း သူမကလုပ္ေနတာသိရေတာ့ အလိုလိုစိတ္ထဲက ခင္သြားမိတယ္ ။ ဘယ္ကေန ဘယ္လို သူမနဲ႔အရမ္းခင္မင္သြားလဲဆိုတာ အခုခ်ိန္ျပန္စဥ္းစားေတာ့ တကယ္မမွတ္မိေတာ့ဖူး ။ ဒါေပမယ့္ က်မနဲ႔ အလုပ္အကိုင္ခ်င္းလည္းတူ ၊ စိတ္ေနသေဘာထားခ်င္းလည္းတူ ၊ ခံစားခ်က္ရွိတဲ့ကိစၥေတြမွာလည္းတူ ၊ တိုင္ပင္ေဖာ္တိုင္ပင္ဖက္ ၊ အျမဲရွိေနေပးတတ္တဲ့ အစ္မတေယာက္ကိုရေအာင္ ဖန္တီးေပးလိုက္တဲ့ အဲဒီအီးေမလ္ကိုေတာ့ က်မက ခုခ်ိန္ထိ ေက်းဇူးတင္ေနတုန္းပါပဲ ။

သူမကလည္း သူ႔လိုပဲ အပိ်ဳၾကီး ။ သူမရဲ႔အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေတာ့ သူမကို no hope တဲ့ ။ က်မတို႔ကလည္း no hope လို႔ ထင္ေပမယ့္ သူမကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့စြံမလဲလို႔ စ မိ တုန္း ။ တကယ္ကေတာ့ သူမက မစြံတာမဟုတ္ပါဖူး ။ ေအးေအးလူလူေနခ်င္လို႔ တေယာက္တည္းေနရတာကို အသားက်ေနလို႔ … တေယာက္တည္းပဲေနခ်င္ေတာ့တယ္ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို တေန႔တေန႔ တေယာက္တည္းေနတဲ့ သူမတိုက္ခန္းထဲမွာ သီက်ဴးေနတာပါ ။ ထမင္း ဟင္းခ်က္ဖို႔ ၀ါသနာမပါတဲ့ က်မက သူမကိုေနာက္ေလ့ရွိတဲ့စကားက … က်မလည္း အပ်ိဳၾကီးျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ သူမနဲ႔လာေနမယ္လို႔ ။ က်မကိုဟင္းခ်က္ေကြ်းမလားလို႔ ။ သူမကေတာ့ အျမဲၾကိဳဆိုလ်က္ပါတဲ့ ။ အဲဒီစကားကို က်မက အျမဲစိတ္ထဲမွာမွတ္ထားျမဲ ။

သူမနဲ႔က်မက ဖုန္းေျပာျပီဆိုရင္ … ဒါမွမဟုတ္ အျပင္မွာေတြ႔ျဖစ္ရင္ ေျပာစရာေတြက အမ်ားသား ။ အလုပ္ထဲက အေၾကာင္းေတြ ဖလွယ္တာျဖစ္ျဖစ္ ၊ ကိုယ့္ရဲ႔ အေတြးအေခၚေတြ ခံစားခ်က္ေတြ မိသားစုေရးရာေတြကို ရင္ဖြင့္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ က်မက ရင္ဖြင့္တတ္ျပီး သူမက နားေထာင္ေပး ၊ အၾကံဥာဏ္ေပးတတ္ ၊ သူမၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတာေလးကို ျပန္ေျပာျပတတ္ ။ တခါတေလ သူမအသံတိတ္ေနရင္ မၾကာခဏဖ်ားတတ္တဲ့သူမ ဖ်ားမ်ား ဖ်ားေနလားလို႔ လွမ္းေမးရေသး ။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္သိပ္မ်ားတဲ့ သူမနဲ႔ အလုပ္ရွဳပ္တတ္တဲ့က်မတို႔က ေအးေဆးေတြ႔ဖို႔အခ်ိန္က အျမဲလိုေတာ့ မရွိေသးဖူး ။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သူရယ္ သူမရယ္ က်မရယ္ သံုးေယာက္သားေတြ႔ၾကျပီဆိုရင္ အျမဲတမ္းပါးစပ္မပိတ္ရေအာင္ ရယ္ေနရတယ္ ။ သံုးေယာက္လံုးကလည္း ရယ္စရာေတြ ေပါက္ကရေတြေျပာတတ္ ၊ ေနာက္ျပီး တေယာက္နဲ့တေယာက္ၾကားလည္း ခင္မင္ျပီး ပြင့္လင္းတဲ့ သံေယာဇဥ္အစစ္အမွန္နဲ႔ ေမာင္နွမေတြလို ခင္တြယ္ေနၾကေတာ့ ။ သံုးေယာက္လံုးကလည္း တကိုယ္တည္းသမားေတြဆိုေတာ့ ။ အငယ္ဆံုးျဖစ္တဲ့က်မကို သူတို႔နွစ္ေယာက္လံုးက အျမဲဂရုစိုက္ သံေယာဇဥ္ေတြ ဗလဗြနဲ႔ ။ တခါတေလက်ေတာ့ သူတို႔ၾကားမွာ အငယ္ဆံုးျဖစ္ေနတာမ်ားေတာ့ က်မအသက္က်မေတာင္ ေမ႔သြားမိတယ္ ။

မွတ္မွတ္ရရ သူက က်မရယ္ သူမရယ္ ေနာက္ ညီမေလးတေယာက္ရယ္ကို chili crab ပထမဆံုး treat အေနနဲ႔ လိုက္ေကြ်းဖူးတယ္ ။ အဲဒီတုန္းက လိုက္ေကြ်းတဲ့ေနရာက ေစ်းကခပ္ၾကီးၾကီး ။ ဘာလို႔လိုက္ေကြ်းတာလဲဆိုေတာ့ ခု ေမ႔သြားျပီ ။ မွတ္မိတာကေတာ့ အဲဒီ chili crab က သိပ္အရသာရွိတာပဲ ။

သူမလက္ရာကို စစားဖူးတာကေတာ့ ၾကာဇံခ်က္ ။ အဲဒီေန႔က အစစအရာရာ စနစ္တက်ျပင္ဆင္ထားတဲ့ သူမရဲ႔ထမင္းစားပြဲ၀ိုင္းကိုၾကည့္ျပီး ဆရာမလုပ္ေနတာခ်င္းတူေပမယ့္ သူမလို ဘာမွလည္း ဟင္းမခ်က္တတ္ မလုပ္တတ္တဲ့က်မက အားပါးတရနဲ႔ သူမခ်က္ထားတာကိုစားေပးဖို႔ေတာ့ တတ္နိုင္ခဲ့တယ္ ။ ၾကာဇံခ်က္ကို တပြဲမကုန္ခင္ ေနာက္ထပ္ထည့္ျပီးစားေတာ့ က်မက ဘယ္နွစ္ပြဲစားတယ္ဆိုတာ သူမ်ားေတြသိလို႔ မရေတာ့ဖူး… သိပ္လည္တာပဲလို႔ အဲဒီအေၾကာင္းကို စကားစပ္မိတိုင္း သူမက က်မကိုေနာက္ျမဲ ။ အဲဒီေန႔က သူမအိမ္မွာ စားျပီး ခနပဲေနမယ္ဆိုျပီး ခန္႔မွန္းထားတဲ့ သူကလည္း ၊ ၾကာဇံခ်က္ျပီးေတာ့ လက္ဖက္စားရင္းနဲ႔ က်မတို႔ သံုးေယာက္စကားလက္စံုက်ေနၾကတာ ေနာက္ထပ္ သူ႔ appointment အတြက္ ေနာက္ က် ၊ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႔ကို ဖုန္းတကြမ္ကြမ္ေခၚနဲ႔ ။ ေနာက္ဆိုရင္ေတာ့ တရက္လံုး booking လုပ္ျပီးမွ သူမအိမ္ သြားၾကမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ သူမက ဒီနိုင္ငံရဲ႔အေရွ႔ပိုင္းမွာ ေနတယ္ … က်မနဲ႔သူက အေနာက္ပိုင္းမွာေနတယ္ ။ အဲလုိနဲ႔ သူမၾကာဇံခ်က္နဲ႔ ေ၀းေနရတာ ၾကာလွေပါ့ ။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ျမန္မာစကားမွာရွိတယ္ေလ … ခင္ရာေဆြမိ်ဳး ျမိန္ရာဟင္းေကာင္းလို႔ ။ က်မကေတာ့ မိုးေပၚကေကာက္ရခဲ့တဲ့ အစ္ကိုရင္း အစ္မရင္းလိုျဖစ္သြားတဲ့ သူနဲ႔ သူမကို တသက္တာခင္မင္တြယ္တာေနမိမွာပါ ။


ညီမ
၃၁ ဇူလိုင္ ၂၀၀၉

(ဖတ္ၿပီးေတာ့ တကယ္ပဲ ခံစားရပါတယ္။ ဒီလုိေရးေပးလိမ့္မယ္လို႔ မထင္မွတ္မိေတာ့ အံ့ၾသ၀မ္းသာ ျဖစ္သြားမိတယ္။ ေမာင္ႏွမရင္းခ်ာေတြလုိျဖစ္သြားတာလည္း ေရစက္ေၾကာင့္ပါပဲ။ အခုလုိ မအားလပ္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ ေရးၿပီးပို႔လာတဲ့ ညီမကို ေက်းဇူးလည္းတင္မိတယ္။)

Read More...

စံပယ္ … အေ၀း (သို႕) အေငး

စာမေရးျဖစ္တာ ဘာလုိလိုနဲ႔ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာလာေတာ့ အသစ္မ်ားရွိမလား လာရွာတဲ့လူေတြကို အားနာမိပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း ဘေလာ့မဖတ္ျဖစ္ေနတာၾကာေနၿပီ။ ေနာက္ၿပီး ဆက္ရန္လုပ္ထားတာေတြကလည္း မ်ားေနၿပီေလ။ ဆက္မယ္ဆက္မယ္နဲ႔ မဆက္ျဖစ္တာေတြ စာဖတ္တဲ့သူေတြေတာင္ ေမ့ေနေလာက္ၿပီ။
အခုလည္း ေရးၿပီးသားမရွိျဖစ္ေနတာ။



တေန႔က ခင္တဲ့ အမၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ G-Talk မွာ စံပယ္ပန္းဓာတ္ပံုတင္ၿပီး “စံပယ္ျဖဴေတြေတာင္ ပြင့္ၿပီကြယ္…” ဆုိတဲ့ စာေရးထားတာေတြ႔ေတာ့ ေနာက္ခ်င္တာနဲ႔ ဒီလုိကဗ်ာေလးစပ္ၿပီး အဲဒီအမကိုပို႔ရင္း မေက၊ ညီမ နဲ႔ က်န္တဲ့ႏွစ္ေယာက္ကိုပါ ပို႔လိုက္ပါတယ္။

စံပယ္အေတြး
စံပယ္ျဖဴ တငံုႏွစ္ငံုဖူးေတာ့
ရင္ခုန္ကာ ၾကည္ႏူးမိတယ္...
ဒီႏွစ္တြင္ ထူးလိမ့္မယ္လုိ႔
စိတ္ထဲမွာကူးမိေပမယ့္
မျဖစ္လွ်င္ ရူးမိမွာစိုး...

ခဏေနေတာ့ မေကက ဘာေတြျဖစ္ကုန္တာလဲ ဆုိၿပီး ျပဴးတူးျပာတာျဖစ္ၿပီး မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေမးတယ္ေလ။
ညီမ ကေတာ့ “တယ္ေကာင္းတဲ့ကဗ်ာေလး... ဆက္စပ္ေပးလိုက္တယ္။ မမၾကီး ေျပာေလ့ရွိတဲ့စကားေလးသံုးလို႔ အဟိ...” တဲ့။


စံပယ္အေတြး
စံပယ္ျဖဴ တစ္ငံုႏွစ္ငံုဖူးေတာ့
ရင္ခုန္ကာ ၾကည္ႏူးမိတယ္...
ဒီႏွစ္တြင္ ထူးလိမ့္မယ္လုိ႔
စိတ္ထဲမွာကူးမိေပမယ့္
မျဖစ္လွ်င္ ရူးမိမွာစိုးလို႔
စံပယ္ျဖဴ ဖူးငံုေတြၾကား
တစ္ကိုယ္တည္း ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနပါရေစကြယ္။

ခဏလည္းၾကာ မေကက ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္နဲ႔ စာပို႔ပါေလေရာ…
“အားးးးးးးး လုပ္ၾကပါအံုး..က်ဳပ္ကို ဂ်ီေတာ့မွာ ျပသာနာ ရွာေနျပီ... ကပီတိ… ထြက္ခဲ့… သူစတာ... မပါ၀ူး..ေၾကာက္တယ္။”
မေကက ေၾကာက္တယ္ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဆုိပုိေၾကာက္တာေပါ့။ သာမန္စာေတာင္ မေရးရဲေတာ့ပဲ အမ်က္ေျဖကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ အျမန္စပ္ၿပီး ပို႔လိုက္တယ္။

စံပယ္ေတြပြင့္ေနလည္း
အခ်ိန္ကလင့္ၿပီမို႔
မခူးပဲထားမယ္ၾကံရြယ္
ထူးထူး မထူးထူး ကြယ္
ဒီအတိုင္းပဲေနေတာ့မယ္။

မေကကေတာ့ အားေပးရွာတယ္ေလ “ဒါဆို..ေခါင္းစဥ္ေလးေတာ့ ေပးခ်င္တယ္.. စံပယ္ အေဆြး” တဲ့...

အဲဒီမွာပဲ အမၾကီးစိတ္ဆိုးသြားတယ္ထင္တယ္ အီးေမးေတာင္ ျပန္မလာေတာ့ဘူး။ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထပ္စပ္လိုက္တာေပါ့။ အမၾကီးကို မျပရဲတာနဲ႔ ေရးၿပီးတဲ့ကဗ်ာ မပုပ္သိုးခင္ ဒီမွာပဲ ခ်ေရးလိုက္ရပါေတာ့တယ္။

စံပယ္ေတြပြင့္တာကိုျမင္
အခ်ိန္မလင့္မွီ ခူးလိုက္မယ္ျပင္
ပန္လိုက္မယ္ ၾကံရြယ္လိုက္ေပမယ့္
ပန္းဆုိတာ အပင္ထက္မွာသာ အလွဆံုးေပမုိ႔
ကမ္းလာတဲ့ လက္ေတြကိုေရွာင္ဖယ္
တစ္ေယာက္ထဲပဲ ေနေတာ့မယ္လို႔
ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

ကဗ်ာကို ေခါင္းစဥ္ကိုဘာေပးရမယ္ဆုိတာေတာင္ မစဥ္းစား လိုက္ႏိုင္လိုက္ဘူး...
မေကကေတာ့ အၾကံေပးပါတယ္ "ေခါင္းစဥ္ ေပးလိုက္မယ္... စံပယ္အေ၀း (သို႕) စံပယ္အေငး " တဲ့။

စံပယ္အေ၀း ကေတာ့ပိုလိုက္မယ္ထင္တယ္ေနာ္... ဘယ္လုိထင္လဲ... အမၾကီးေတာ့ စိတ္ဆိုးေျပေကာင္းေလာက္ပါရဲ႕ :D

ေနာက္ဆက္တြဲ သတင္း
အခုပို႔စ္တင္ၿပီးေတာ့ "ကဗ်ာေရးၿပီးစၾကလုိ႔ စိတ္မဆိုးတဲ့အျပင္ ကဗ်ာေလးေတြကိုလည္း ၾကိဳက္ပါတယ္..." လုိ႔ အမၾကီးက ေျပာလာပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကဗ်ာေတြကိုလည္း "အမွတ္တရ လံုျခံဳစြာသိမ္းဆည္းထားပါမယ္... " တဲ့။
စိတ္မဆုိး ေဗြမယူတာ ေက်းဇူးပါ အမၾကီးေရ... ခင္လုိ႔ စၾကတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလုိ႔ပါ...

[က်န္တဲ့ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ စပ္ထားတဲ့ကဗ်ာကို လိုက္မမီွလို႔ပဲလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကေလး ကဗ်ာေလးပါလို႔ ထင္လို႔လားမသိ၊ သူတို႔ဆီက ျပန္စာမရခဲ့ပါဘူး။ :D]

Read More...

Sunday, July 19, 2009

၆၂ႏွစ္ေျမာက္

အာဇာနည္ေန႔ တုိ႔မေမ့

Read More...

Tuesday, July 7, 2009

လက္ဆင့္ကမ္း...

၁၉၉၆ ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာလဆန္းစ တညေနမွာ…
ေက်ာင္းကအျပန္ ေရခ်ိဳး၊ ထမင္းစားၿပီး ပင္းယေဆာင္ အလယ္ထပ္ လသာေဆာင္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုရပ္ကာ စကားေျပာေနတုန္း

“ပင္းယသားေတြ ထြက္ခဲ့ၾကေဟ့...” ဆုိတဲ့ ေအာက္က ေအာ္တဲ့ အသံၾကားလိုက္ရပါတယ္။

အေဆာင္ေရွ႕မွာ ေက်ာင္းသားေတြအုပ္လိုက္ၾကီးစုကာ စက္မႈေက်ာင္းသား ညီအစ္ကိုေတြကို အားေပးေထာက္ခံ ဆႏၵျပဖုိ႔ ျပင္ဆင္ေနပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေဆာင္ရဲ႕တစ္ဖက္ကေန အင္း၀၊ စစ္ကိုင္း ကေက်ာင္းသားေတြ၊ တျခားတစ္ဖက္က ပဲခူး၊ သထံုေဆာင္က ေက်ာင္းသားေတြ အစုလုိက္ထြက္လာၾကတာေတြ႔လိုက္ရတဲ့အခါ စကားေျပာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ ခ်က္ခ်င္းေအာက္ကို ေျပးဆင္းသြားမိၾကတယ္။

အေဆာင္ေအာက္မွာေတာ့ အေဆာင္မွဴးက မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္ပ်က္နဲ႔
“သားတို႔ ေက်ာင္း၀ို္င္းထဲမွာပဲေနေနာ္... အျပင္မထြက္နဲ႔ေနာ္...” လုိ႔ သူတတ္ႏိုင္သေလာက္ မွာေနပါတယ္။

အဓိပဓိလမ္းမေပၚေရာက္ေတာ့ အားလံုး စနစ္တက်တန္းစီၿပီး ေၾကြးေၾကာ္သံေတြေအာ္ၿပီး ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ဆႏၵျပၾကတယ္။ ေရႊဘိုေဆာင္ဖက္ကို စီတန္းၿပီးေလွ်ာက္၊ ၿပီးေတာ့ ေတာင္ငူေဆာင္ဖက္ကိုသြား၊ ရာမညေဆာင္ေရွ႕နားေရာက္ေတာ့ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြကို ပိုၿပီး က်ယ္က်ယ္ ေအာ္မိၾကတယ္။

တစ္ဖက္က လွည္းတန္းက အိမ္ေတြရွိေတာ့ ျပည္သူေတြရွိတယ္ေလ။ ျပည္လမ္းမေပၚက ရဲေတြ၊ လံုထိန္းေတြလည္းရွိတယ္။ စိတ္မထိန္းႏိုင္တဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ခ်ိဳ႕က ဆဲမိၾကေတာ့ ေဘးကသူငယ္ခ်င္းေတြကထိန္းၾကတယ္။

“ေဟ့ေကာင္ေတြ သူတို႔က ငါတို႔ ရန္သူေတြမဟုတ္ဘူး... ”

ဟုတ္တယ္... ငါတုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြ ဆန္႔က်င္တာ မတရားတဲ့လုပ္ရပ္ေတြ၊ မတရားတဲ့အမႈေတြ၊ မတရားတဲ့ စံနစ္ေတြ။ သူတို႔က သာမန္ေအာက္ေျခက၀န္ထမ္းေတြ၊ အေပၚကခိုင္းလို႔လုပ္ရတာ၊ အဲဒါလည္း စံနစ္ေၾကာင့္ ဆုိတာ ေက်ာင္းသားေတြ နားလည္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ေတြက ေက်ာင္းသားေတြကို နားလည္မေပးၾကပဲဲ ရန္သူလို႔သတ္မွတ္မႈကိုသာျပန္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအေတြးေတြ ၀င္လာေတာ့ အားလံုးရင္ထဲမွာ အသက္ေပးၿပီး မတရားမႈေတြကို ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားအစ္ကိုၾကီးေတြကို သတိရ၀မ္းနည္းလာမိတယ္။ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြေအာ္ေနေပမယ့္ ၀မ္းနည္းသံေတြပါလာတယ္။

မႏၱေလးေဆာင္နားေရာက္ေတာ့ ခံစားခ်က္က ပိုၿပီးျပင္းလာၾကတယ္။
ငါတို႔ရဲ႕ အစ္ကိုၾကီးေတြ မႏၱေလးေဆာင္ထဲကေနၿပီး အားေပးေနသေယာင္ ခံစားမိတယ္။ ငါတို႔ကိုၾကည့္ၿပီး လက္သီးကိုက်စ္က်စ္ဆုတ္ မ်က္ႏွာေၾကာေတြတင္းေအာင္ အံၾကိတ္ ေနတဲ့ အစ္ကိုၾကီးေတြကို ျမင္ေနမိတယ္။

ေရွ႕ကေက်ာင္းသားေတြ မႏၱေလးအေဆာင္ေရွ႕က ေျမကြက္လပ္က တံခါးကိုၾကိဳးစားဖြင့္ေနၾကတယ္။ တံခါးပြင့္သြားေတာ့ အားလံုး ေျမကြက္လပ္အလယ္မွာရွိတဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ ေက်ာက္တိုင္ေရွ႕မွာ စုၿပီး ျငိမ္သက္စြာရပ္ေနၾကတယ္။ ဒီေနရာမွာ လြတ္လပ္ေရး သမိုင္း၀င္ ေက်ာင္းသားသမဂၢအေဆာက္အဦး ခန္႔ညားစြာရွိခဲ့တယ္ေလ။ အခု ငါတို႔ ဒီေနရာ ေျခခ်ထားတယ္။ အဲဒီအသိက ငါတို႔ကို အားအင္သစ္ေတြျဖစ္လာေစတယ္။ ႏိုင္ငံေတာင္သီခ်င္းဆိုခ်ိန္လိုက္မွာေတာ့ ၾကက္သီးေတြ တျဖန္းျဖန္းထၿပီး အားလံုး မ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္စေတြနဲ႔...

ငါတုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အမွန္ကိုျမတ္ႏိုးတဲ့စိတ္ဓာတ္၊ မတရားတာေတြကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ဆန္႔က်င္တဲ့စိတ္ဓာတ္၊ တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္တဲ့စိတ္ဓာတ္ေတြဟာ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္၊ ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းတို႕မွ ေခတ္အဆက္အဆက္၊ စံနစ္အဆက္အဆက္ လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့တာ မတရားတာေတြရွိေနသမွ် လက္ဆင့္ကမ္း ရွိေနဦးမွာပဲ...

အခုလည္း ရွိေနဆဲ...

Read More...

Friday, July 3, 2009

ပီတိမွ်ေ၀ပါတယ္

ပညာေရးမို႔ လက္မေႏွးေစလို ဆုိၿပီးေတာ့ ကုသိုလ္အဖဲြ႔ရဲ႕ ေက်ာင္းစရိတ္ေထာက္ပံ့ေရး အစီအစဥ္ကို မွ်ေ၀ဖို႔ ေရးခဲ့ပါတယ္။

အခု ကုသိုလ္အဖဲြ႕ကိုလုပ္ေနၾကတဲ့ လုပ္အားအလွဴရွင္ေတြရဲ႕ ကိုယ္စား ၀မ္းသာစကား ျဖန္႔ေ၀ခ်င္လုိ႔ပါ။

ဒီေန႔ပဲ အဲဒီအဖဲြ႔မွာစာရင္းရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားအားလံုးအတြက္ ၂၀၀၉/၂၀၁၀ စာသင္ႏွစ္ ေက်ာင္းစရိတ္ေထာက္ပံ့ေၾကးကို အလွဴရွင္မ်ား လက္မေႏွးပဲ ၀ိုင္း၀န္းထည့္၀င္ၾကလုိ႔ ရရွိသြားပါၿပီ။

တစ္ေယာက္တစ္ဆင့္ လက္ဆင့္ကမ္းၿပီး ေျပာၾကားေပးၾကလို႔ အလွဴေငြျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေကာက္လို႔ရၿပီး့ ေက်ာင္းသားေလးေတြကို အခ်ိန္မွီပို႔ေပးႏိုင္တာပါ။ ေနာက္ဆက္တြဲသတင္းကေတာ့ ကုသိုလ္အဖဲြ႔က ေက်ာင္းစရိတ္ေထာက္ပံ့တဲ့အလွဴ အျပင္ က်ဴရွင္ခမတတ္ႏိုင္တဲ့ အထူးသျဖင့္ အထက္တန္း ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားအမ်ားအတြက္ အခမဲ့က်ဴရွင္မ်ားကိုလည္း လုပ္ေပးေနပါတယ္။ တကယ္လို႔ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ခ်င္းစီအတြက္ သီသန္႔မဟုတ္ပဲ အဲလိုေနရာေတြမွာ လွဴဒါန္းမယ္ဆုိလည္း ပါ၀င္လွဴႏိုင္ပါေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တေတြ ၀ါသနာပါရာ စာေရးစာဖတ္လုပ္ေနရံုသာမက လိုအပ္တဲ့ေနရာေတြမွာ ၀ိုင္း၀န္းၿပီး ျဖည့္ဆည္းေနၾကတာေတြ႔ရတာလည္း ၀မ္းသာၾကည္ႏူးစရာပါ။ အမတန္ခူးတို႔၊ အမသက္ေ၀တုိ႔ဆုိ မႏွစ္ကတည္းက လွဴဒါန္းခဲ့တာ ၾကားရေတာ့ ဘေလာ့ဂါေတြ စာေရးတာမွာ လက္သြက္တာမဟုတ္ လွဴတဲ့ေနရာမွာပါ လက္သြက္ေနတာေပါ့။ ေနာက္ၿပီး မ၀ါ၀ါခိုင္မင္းတုိ႔လုိ အဖြဲ႔ေတြကလည္း လိုအပ္တဲ့ေနရာမွာ စုေပါင္းလွဴဒါန္းေနတာ ေတြ႔ရတာလည္း ၾကည္ႏႈးစရာပါပဲ။

အလွဴရွင္ေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ ပို႔စ္ကိုဖတ္ၿပီး ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကတာေတြရွိတယ္လုိ႔ ၾကားရေတာ့ ပိုၿပီးေတာ့ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမိတယ္။ တတ္ႏိုင္သေလာက္ကေလး ကူညီခြင့္ရတာကို ပီတိျဖစ္မိေနပါတယ္။

အဲဒီပီတိကို မွ်ေ၀ခ်င္လို႔ အခုလို ေရးလိုက္တာပါ...

[ ကၽြန္ေတာ္=ပီတိ ကိုေတာ့ မွ်ေ၀လို႔မရ ဒီအတိုင္းယူသြားပါ.. အဲ... ထားခဲ့ပါေျပာတာ... :P ]

Read More...

Wednesday, July 1, 2009

ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ဖူးတဲ့ စာၾကည့္တိုက္မ်ား - ၂

၁၉၉၆ ခုႏွစ္ကစၿပီး ပိတ္လိုက္တဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး၊ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ျပန္ဖြင့္မယ္ဆုိတာ ဘယ္သူမွမသိႏိုင္တဲ့အခ်ိန္… တခုခုလုပ္မွျဖစ္မယ္ဆုိၿပီး စင္ကာပူကိုလာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တယ္။ အဲဒါေတာင္ သူမ်ားေတြထက္ ေတာ္ေတာ္ေနာက္က်ၿပီးမွ ထြက္လာျဖစ္ခဲ့တာ…

ဒီမွာ ေက်ာင္းတက္ျဖစ္ေတာ့ ဒီပလုိမာ ရမယ့္ ေက်ာင္းကိုတက္ရတာဆုိေတာ့ ပထမပိုင္းမွာ ကိုးလို႔ကန္႔လန္႔ေတာ့ ခံစားရတာေပါ့။ ကိုယ္တက္ခဲ့တာက တကၠသိုလ္ဆုိတဲ့ အေတြးလည္းပါတာေပါ့။

ေက်ာင္းအပ္ၿပီးေနာက္ေန႔ မွာပဲ ေက်ာင္းရဲ႕ စာၾကည့္တိုက္ကိုသြားခဲ့တယ္။ စာၾကည့္တိုက္ကိုေရာက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေက်နပ္သြားမိတယ္။ ထင္တာထက္ အမ်ားၾကီး ၾကီးေနတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ၾကီးျဖစ္ေနတာကိုး… စာၾကည့္တိုက္က ႏွစ္ထပ္၊ ၿပီးေတာ့ အလယ္ေတာင္ပံ၊ ေတာင္ဖက္ ေတာင္ပံ၊ ေျမာက္ဖက္ ေတာင္ပံ လို႔ဆုိၿပီး ေနရာသံုးေနရာေတာင္ ခြဲျခားထားတာ။ (ေတာင္ပံ=wing :P)

စာအုပ္ေတြကလည္း စံုတဲ့အျပင္၊ အျပင္အဆင္ အထားအသို၊ သံုးတဲ့ ပစၥည္းကိရိယာ အားလံုးက အဆင့္တန္းျမင့္ျမင့္ပါပဲ။ စာၾကည့္တိုက္မွာ ေက်ာင္းစာနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္ေတြ အျပင္၊ ၀တၳဳစာအုပ္ေတြ၊ တျခားေလ့လာဖုိ႔ စာအုပ္ေတြကလည္း စံုပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး စာဖတ္ဖုိ႔ ေနရာေတြသပ္သပ္ရွိတယ္၊ေဆြးေႏြးဖုိ႔ အခန္းေတြရွိတယ္၊ CDေတြ DVD ေတြ နားေထာင္လို႔၊ ၾကည့္လို႔ရတဲ့ ေနရာေတြရွိတယ္၊ အျပင္ကို ငွားခြင့္မေပးတဲ့ ရည္ညႊန္းခ်က္ စာအုပ္ေတြကို ေကာ္ပီကူးခ်င္ရင္လုပ္ေပးထားတဲ့ေနရာရွိတယ္၊ အင္တာနက္သံုးလို႔ရတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာ ေနရာေတြရွိတယ္။ ဒီမွာ ရွိတဲ့ ဒီပလုိမာသာေပးတဲ့ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရဲ႕ စာၾကည့္တိုက္က ရန္ကုန္မွာ ကိုယ္သံုးခဲ့တဲ့ စာၾကည့္တိုက္ေတြထက္ အမ်ားၾကီးျပည့္စံုေနတာ ေတြ႔ရေတာ့ ကိုးလို႔ကန္႔လန္႔ေတာ့ ခံစားရတာ နည္းနည္း သက္သာသြားပါတယ္။


ေရာက္တဲ့ ေန႔မွာပဲ ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုဆြဲၿပီး ငွားဖို႔လုပ္ပါတယ္။ စာအုပ္ကိုယူၿပီး ေရွ႕ကေကာင္တာမွာ ငွားမယ္လုိ႔ သြားေျပာေတာ့ Self-Check Machine မွာ ကိုယ္တိုင္ငွားပါလို႔ျပန္ေျပာတယ္။ ပထမေတာ့ သူတို႔ေျပာတာ နားမလည္ပဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေတာသားျမိဳ႕ေရာက္ ဘ၀ျဖစ္ေနတာမ်ိဳးေလ… ေနာက္ေတာ့မွ သူမ်ားလုပ္တာကို လုပ္ၾကည့္ၿပီး ေက်ာင္းသားကတ္ကို စက္မွာျပ၊ ကိုယ့္ရဲ႕လွ်ိဳ႕၀ွက္နံပါတ္ကိုႏွိပ္၊ ၿပီးေတာ့မွ ငွားခ်င္တဲ့စာအုပ္ကို စက္ေပၚတင္ကာ ပထမဆံုးစာအုပ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ ငွားႏိုင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ပထမဆံုးငွားခဲ့တဲ့ စာအုပ္ကေတာ့ ေက်ာင္းစာကလြဲအကုန္ဖတ္သည္ဆုိသည့္ ကိုယ္ပိုင္ မူအတိုင္း American Star ဆုိတဲ့ ၀တၳဳစာအုပ္ပါပဲ။

ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ အဂၤလိပ္၀တၳဳ ဖတ္တဲ့အက်င့္က ရန္ကုန္မွာကတည္းက အကို႔ဆီက ရတာပါ။ အကိုက သိဂၤီေရႊရည္ဆုိတဲ့ စာအုပ္အငွားဆိုင္က အဂၤလိပ္၀တၳဳေတြငွားလာတတ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္အိမ္မွာက ဖတ္စရာရွားေတာ့ ေတြ႔ရာ အဂၤလိပ္၀တၳဳကို ေကာက္ကိုင္ဖတ္လိုက္ရာက နားမလည္တာေတြ အဘိဓာန္ၾကည့္ၿပီးေတာင္ ၾကိဳးစားဖတ္ေတာ့တာပါပဲ။ ဒီစာအုပ္နာမည္ကိုေတာ့ စိတ္ထဲမွာ စဲြေနေတာ့ ေတြ႔တာနဲ႔ ငွားမိလိုက္တာေပါ့။ ဘာလို႔ ဖတ္လို႔ေကာင္းတာလဲဆုိတာကိုေတာ့ သိၾကမွာပါ :D

ေက်ာင္းတက္စမွာ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္လည္း မလုပ္ေသး၊ သင္တဲ့စာေတြကလည္း ကိုယ့္အတြက္ လြယ္ေနေတာ့ အားတဲ့အခ်ိန္ဆုိ စာၾကည့္တိုက္ထဲေရာက္ေနမိတယ္။ (သင္တဲ့စာေတြကလြယ္ဆုိ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းအတူတူတက္တဲ့ အတန္းေဖာ္ေတြထက္ အသက္ၾကီးတာကတစ္ေၾကာင္း၊ သင္တဲ့စာေတြကို ရန္ကုန္မွာ အလုပ္အျဖစ္လုပ္လာခဲ့တာက တစ္ေၾကာင္းဆုိေတာ့ ဒီက ကေလးေတြကို အႏိုင္က်င့္သလိုျဖစ္ေနတာေလ… )
စာၾကည့္တိုက္မွာက အင္တာနက္ကိုလည္းသံုးလို႔ရေတာ့ သြားေနတာလည္းပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက အင္တာနက္ဆုိတာ အိမ္ေတြမွာလည္း ရွားပါးေသးတယ္။ SCV ဆုိတာ Singapore Cable Vision ဆုိတဲ့နာမည္နဲ႔ရွိေသးတယ္။ StarHub ဆုိတာ ေပၚကာစ ကာလ။
ေနာက္ပိုင္းမွာ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္လုပ္လာေတာ့ စာၾကည့္တိုက္ကို အေရာက္အေပါက္ နည္းနည္း လာပါတယ္။

ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း အခ်ိန္မွာေတာ့ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္ကိုပဲေရာက္ျဖစ္တယ္။ အျပင္က စာၾကည့္တိုက္ေတြကို သြားခ်ိန္မရွိတာနဲ႔ အလည္းအျဖစ္ တစ္ခါပဲေရာက္ဖူးခဲ့တယ္…

အလုပ္စလုပ္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္မွပဲ National Library မွာ အသင္း၀င္အျဖစ္ ၀င္ေရာက္ၿပီး ဒီက အမ်ားျပည္သူ စာၾကည့္တိုက္ေတြကုိ ပံုမွန္သြားျဖစ္ပါေတာ့မယ္။ အသင္း၀င္ေၾကးေပးစရာမလိုပဲ ကဒ္ဖုိး S$5 တစ္ခါသာေပးတာနဲ႔ အသင္း၀င္ျဖစ္သြားတာမို႔ ရန္ကုန္က BC မွာထက္စာရင္ေတာင္ သက္သာေနပါတယ္။

ရန္ကုန္ British Council စာၾကည့္တိုက္ေၾကးက ကိုရြာသားေလး ေျပာသလုိ FEC 7 ပါ။ ကၽြန္ေတာ္က သင္တန္းေၾကးနဲ႔ မွားၿပီးမွတ္ထားလို႔ပါ။ ေက်းဇူးပါ ကိုရြာသားေလး...



ဆက္ရန္...

ပို႔စ္မ်ားရန္ မရည္ရြယ္ပါ။ အခုတေလာ အိမ္ျပန္ေနာက္က်ေနေတာ့ မေရးျဖစ္ဘူးျဖစ္ေနတယ္...

Read More...

Ratings