Thursday, August 27, 2009

ေနာက္က် ပိုးေကာင္ နဲ႔ ေနာက္က်ငွက္



တစ္ေန႔က အိပ္ေရးမ၀တ၀နဲ႔ ေနာက္က်ေနလို႔ ရံုးကို ခပ္သုတ္သုတ္ကေလး လမ္းေလွ်ာက္ေနတုန္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ အမ်ိဳးသမီးၾကီးတစ္ေယာက္ ပူပန္စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႔ ခပ္သြက္သြက္ လမ္းေလွ်ာက္လာတာ ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။

ေဘးကေရွာင္သြားတုန္း အဲဒီမိန္းမကေန တရုတ္လို ကြိစိကြစ စကားလာေျပာပါသည္။ ဒီတခါေတာ့ နည္းနည္းလည္သြားပါၿပီ။ ေ၀ါပုေ၀ွ႔က်န္၀ွါရီ လုိ႔ ျပန္မေျပာလိုက္ေတာ့ဘူး။

အဂၤလိပ္လိုပဲ ေျပာလိုက္ပါသည္။

“ငါ တရုတ္လုိမေျပာတတ္ဘူး…” လို႔…
အဲေတာ့မွ “ဒါဆုိ အဂၤလိပ္လုိေတာ့ ေျပာတတ္တာေပါ့ေနာ္…”
“အင္း…”
“ငါ့ကို တစ္ခုေလာက္ကူညီပါ… ငါ့သမီးေလးကို အိမ္မွာ အိမ္တံခါးပိတ္ထားခဲ့မိတယ္။ ေသာ့ကိုလည္း ငါယူလာခဲ့မိတယ္။ အခု သမီးေက်ာင္းသြားဖုိ႔ အိမ္ထဲမွာ ပိတ္မိေနတာ ငါျပန္ၿပီး ဖြင့္ေပးရမွာ... အခုအိမ္ျပန္ဖုိ႔ ေရးၾကီးသုတ္ျပာ အလုပ္ကထြက္လာတာ ပိုက္ဆံအိတ္ က်န္ခဲ့တယ္…”
“အိုေက…”


အဲဒီအမ်ိဳးသမီးၾကီး ဒီစကားကို မရပ္မနားဆက္ေျပာသည္။
“ငါအိမ္ျပန္ဖုိ႔ လမ္းစရိတ္ ခဏေခ်းလိုက္ပါ… ၿပီးေတာ့ နင့္ဖုန္းနံပါတ္ကို ငါ့ကိုေပးလိုက္... ငါ့ေယာကၤ်ား ေန႔လည္က်ေတာ့ ျပန္လာေပးလိမ့္မယ္… ေနာ္.. ကူညီပါဦး”

အေလာတၾကီးျဖစ္ေနပံု ေပၚေနသည္။

“ဟုတ္လား… ငါ့မွာလည္း ပိုက္ဆံထုတ္ထားတာ နည္းေနတယ္…” ဆုိၿပီး ပိုက္ဆံအိတ္ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ၁၀ တန္တစ္ရြက္နဲ႔ အေၾကြေတြပဲေတြ႔ေတာ့
“ငါ့မွာ တစ္ဆယ္ပဲရွိတယ္…”
“ဟင္ တစ္ဆယ္ထဲလား… ရွိေသးလား ရွာပါဦး… အေရးၾကီးလို႔ပါ…” ၿပီးေတာ့ ဆက္တိုက္ေျပာသည္။
“ရတယ္ ရတယ္.. ဒီတစ္ဆယ္ရရင္ ငါေနာက္တစ္ေယာက္ဆီက ထပ္ေခ်းလိုက္မယ္… ငါ တကၠစီ ငွားရမွာဆုိေတာ့ မေလာက္ေသးဘူး။ ငါ့ကိုလည္း ဖုန္းနံပါတ္ေပးလိုက္ဦးေနာ္…”

ကၽြန္ေတာ္လည္း ေယာင္ေယာင္မွားမွားနဲ႔ လိပ္စာကဒ္ထုတ္ေပးလိုက္မိသည္။ အ

အဲဒီအမ်ိဳးသမီး ထြက္သြားေတာ့မွ … အေတြးေတြက၀င္လာသည္။
အလုပ္ကလာတယ္လို႔သာေျပာတယ္ ပံုစံက စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္နဲ႔။ အင္းေလ.. ဒီနားမွာ စားေသာက္ဆိုင္ေတြရွိေတာ့ ရံုးမွာလုပ္တာမဟုတ္ပဲ ဆိုင္ေတြမွာလုပ္တာေနမွာေပါ့။

ေၾသာ္ ငါကလည္း ငါ့ဖုန္းနံပါတ္ေတာ့ ေပးလိုက္ၿပီး သူ႔ဖုန္းနံပါတ္မွ မေတာင္းလိုက္မိ။
တစ္ဆယ္ထဲနဲ႔ ျပန္လာေပးရမွာ သူအလုပ္ရႈပ္ေနပါဦးမယ္။ မေပးနဲ႔လုိ႔ ေျပာလိုက္ရေကာင္းသား နဲ႔ အေတြးေတြ ပလံုစီကာ ဆက္ၿပီးေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။

ညေန ရံုးဆင္းခါနီးေတာ့မွ မနက္က ပိုက္ဆံေတာင္းသြားတဲ့ မိန္းမကုိ ျပန္သတိရကာ… ဖုန္းဆက္ၿပီး ျပန္ေပးမယ္ဆုိတာ… မလာေသးပါ့လား…. မိုးသာခ်ဳပ္သြားသည္ ဖုန္းလည္းဆက္မလာ။ အဲဒီေတာ့မွ စိတ္ကို ဒုန္းဒုန္းခ် ငါ အလိမ္ခံလိုက္ရျပန္ၿပီလို႔႔႔သိလိုက္ၿပီး အလွဴအျဖစ္သေဘာမထားႏိုင္ စိတ္ရႈပ္သာတာ အဖတ္တင္က်န္ခဲ့ပါသည္။

မိတ္ေဆြၾကီး ကိုရဲမြန္ကေတာ့ ေသနတ္ျပ ပိုက္ဆံအေတာင္းခံရေပမယ့္ တစ္ျပားမွမေပးလိုက္ရ။ ဘာမွ မျပပဲအေတာင္းခံလိုက္ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပိုက္ဆံ တစ္ဆယ္အိတ္ထဲက ေသခ်ာထုတ္ေပးလိုက္ရပါသည္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့…တစ္ဆယ္ထဲမို႔လုိ႔။ ဒီထက္မ်ားတဲ့ ပိုက္ဆံမ်ားထည့္ထားမိရင္ အကုန္ပါဦးမွာပဲ။

ေနာက္က်ထမိတဲ့ ပိုးေကာင္ ေနာက္က်မွ ထတဲ့ ငွက္အစာျဖစ္သြားတာေပါ့။

ရန္ကုန္မွာသာ…
လိႈင္သာယာျပန္ရမွာ ပိုက္ဆံမေလာက္လို႔ပါ ဆုိတဲ့လူေတြ…
ပိုက္ဆံအိတ္ေပ်ာက္သြားလုိ႔ နယ္ျပန္စရာကားခေလး သနားပါ ဆုိတဲ့လူေတြ…
ဖိနပ္ျပတ္သြားလို႔ ဖိနပ္အလွဴခံတဲ့ ခပ္တင္းတင္း ကိုယ္ေတာ္ေတြ…
ကိုေတာ့ ေပးဖူးပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ ဒါမ်ိဳးၾကံဳတာ ပထမဆံုးပါပဲ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဟုတ္မွာမဟုတ္ေပ။

ေနာက္တစ္ခါလာလုပ္ၾကည့္ ေခါင္းေအးေအးထားၿပီး ေမးခြန္းေတြ ေမးပစ္လိုက္ဦးမယ္။
ဘာမွတ္ေနလဲ...

[ေခါင္းစဥ္ကို ကိုရဲမြန္ဆီကေန ယူထားပါသည္။ အခုတေလာ စာလည္း မေရးျဖစ္ ဘေလာ့အလည္မသြားျဖစ္။ မွတ္ခ်က္လည္း မေရးျဖစ္။ ခြင့္လႊတ္ၾကပါကုန္…]


Read More...

Friday, August 14, 2009

တိရိစာၦန္မ်ားကို အေသေရဖ်က္ျခင္း

သားေရေပၚအိပ္ သားေရနားစားကာ...

ေခြးလုိက်င့္
ေျမေခြးလုိ ေကာက္က်စ္
၀ံပုေလြလုိ စဥ္းလဲ
ျဖဳတ္ဦးေႏွာက္နဲ႔
မုန္ယိုဆင္လို တေစာက္ကန္း...

ကုလားအုပ္လိုေနရာယူ
မိေက်ာင္းလုိ မာယာမ်ား
ၾကက္တူေရြးလုိ ႏႈတ္တုိက္ေျပာ
ေျမြလုိ လွ်ာႏွစ္ခြနဲ႔
လင္းတမိႈင္မိႈင္ကာေနတဲ့...

ဘာသတၱ၀ါလဲဆုိတာ
ေျပာျပဖုိ႔ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ခက္တယ္။

Read More...

Ratings