Monday, October 12, 2009

အားလပ္ရက္ ၀၉ (၁)

ခရီးထြက္မယ္ျပင္ေနေပမယ့္ ဒီခရီးသြားရတာ အရင္လုိ တက္ၾကြရႊင္လန္းမႈကို မခံစားရဘူးျဖစ္ေနသည္။

အရင္တုန္းကဆုိ ခရီးတစ္ခုထြက္မယ္ဆုိ ၾကိဳၿပီးရင္ခုန္ေနမိသည္။ သြားမယ့္ေန႔မွာဆုိ ဘယ္လုိ ေပ်ာ္ေနမွန္းမသိကို ေပ်ာ္ေနမိတတ္သည္။ အခုေတာ့ အရင္ကလို မခံစားမိ…

ကိုယ္စိတ္ကိုယ္ျပန္ဆန္းစစ္ေနမိသည္။ တခုခုေၾကာင့္ စိတ္ေလးေနတာလား…
မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး… မသြားခင္ အလုပ္ၿပီးေအာင္လုပ္ေနရေတာ့ စိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္းျဖစ္ေနတာ ျဖစ္မွာပါ။

ေလယာဥ္ခ်ိန္က ည ၈နာရီ မိနစ္ ၄၀ မွ ဆုိေတာ့ ရံုးမသြားေတာ့ပဲ တေနကုန္အိမ္မွာေန အီးေမးလ္ဖတ္၊ ပစၥည္းထည့္၊ လိုအပ္ေလာက္မယ့္ ပစၥည္းေလးေတြ ထြက္၀ယ္နဲ႔ပဲေနလိုက္ေတာ့သည္။

ညေန ၆နာရီေလာက္မွ ရထားနဲ႔ ေလဆိပ္ကိုသြားဖုိ႔ အိမ္ကထြက္လာခဲ့သည္။ အိမ္ေအာက္ေရာက္မွ ရထားနဲ႔မသြားေတာ့ပဲ taxi နဲ႔ပဲသြားဖုိ႔ စိတ္ေျပာင္းသြားသည္။ ထြက္သာလာတယ္ အခုခ်ိန္အထိလည္း ဘာမွ မခံစားမိေသး။ စိတ္ေတာ့ နည္းနည္းပူမိသလုိပဲ…


ဘာကိုပူေနမိတာလည္း ေသခ်ာေတာ့မသိ။
ခရီးသြားဖို႔ လုိအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြစစ္ၾကည့္ေတာ့လည္း အကုန္စံုေအာင္ပါသည္။

ကားေပၚမွာ စိတ္ကိုေလ်ာ့ စိတ္ဒုန္းဒုန္ခ်လိုက္ေတာ့မွ စိတ္ထဲမွာ တင္းၾကပ္ေနတာေတြ သက္သာသြားေတာ့သည္။

ေလဆိပ္ကိုေရာက္ၿပီး ေလယာဥ္ထြက္ခြါခ်ိန္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ Retimed 21:40 လုိ႔ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ ပံုမွန္အခ်ိန္ထက္ တစ္နာရီေနာက္က်ၿပီးထြက္မယ္ဆုိေတာ့ ဘန္ေကာက္မွာ ေလယာဥ္ေျပာင္းဖုိ႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ေလးနည္းသြားသည္။ ေျပာင္းဖို႔ အခ်ိန္ေတာ့ မွီေတာ့မီွေလာက္ပါတယ္ လို႔ ေတြးရင္း Check-in လုပ္ဖို႔ေကာင္တာကို သြားဖို႔လုပ္ရင္း ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္မွာ ေတြ႔ဖုိ႔ခ်ိန္းထားတဲ့ မိဘေတြ စိတ္ပူေနမွာကိုလည္း ေတြးလိုက္မိသည္။ ခ်က္ခ်င္း ရန္ကုန္မွာ ရွိတဲ့ အကိုဆီလွမ္းဆက္ေတာ့ “လူၾကီးမင္းေခၚဆိုေသာ…. ”
အာ… အေရးဆုိခ်က္ခ်င္းဆက္သြယ္ဖုိ႔ အဆင္ေျပေအာင္ လက္ကိုင္ဖုန္းေတြ တီထြင္ထားတာ ငါတို႔ တိုင္းျပည္မွာက်ေတာ့ တစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနပါသည္။ အက်ိဳးအေၾကာင္းကိုေတာ့ တမ်ိဳးမဟုတ္တမ်ိဳးသိရဖုိ႔ လာၾကိဳဖုိ႔ေစာင့္ေနတဲ့ အမဆီကိုပဲ လွမ္းဆက္ေတာ့သည္။

“ဟဲလုိ မမလား… ငါ့ေလယာဥ္ထြက္မယ့္အခ်ိန္ေနာက္က်မယ္တဲ့… အဲဒါရန္ကုန္ကို လွမ္းဆက္ၾကည့္ပါဦး။ ေမေမတို႔မထြက္ေသးရင္ အက်ိဳးအေၾကာင္းသိရတာေပါ့။”
“ဟုတ္လား…ဘန္ေကာက္မွာ ေလယာဥ္ေျပာင္းဖို႔ေရာ မီွပါ့မလား…”
“ေအး..မီွေတာ့မွာပါ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ေတာ့ နည္းလိမ့္မယ္ထင္တယ္…”
“ဟုတ္ၿပီ… အဲဒါဆုိ ငါ ရန္ကုန္ကိုလွမ္းဆက္ထားလိုက္မယ္ေလ…”
“ေအး… ၿပီးမွ ငါထပ္ဆက္လိုက္ေတာ့မယ္”
“ဟုတ္ၿပီ… ဒါပဲေနာ္…”
“ေအး…”

စကားေျပာၿပီး check-in လုပ္ဖုိ႔ စာရြက္စာတမ္းေတြေပးလိုက္ေတာ့ ၀န္ထမ္းအမ်ိဳးသမီးက ေလယာဥ္ထြက္ခ်ိန္ ေနာက္က်မယ္လုိ႔ ေျပာလိုက္သည္။ သိတယ္ဆုိတာ ျပန္ေျပာရင္း …

“ကၽြန္ေတာ့္မိဘေတြက ဒီေလၾကာင္းလိုင္းနဲ႔ပဲ ရန္ကုန္ကေန ဘန္ေကာက္ကိုသြားမွာ… ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘန္ေကာက္မွေတြ႔ၿပီးေတာ့ ေလယာဥ္တစီးထဲ စီးၿပီး ခရီးဆက္မွာဆုိေတာ့ သူတို႔နဲ႔ ေနရာ အတူတူရဖုိ႔ လုပ္ေပးလို႔ရမလား…”
“ရတာေပါ့… ကၽြန္မ စီစဥ္ေပးလိုက္မယ္ေလ…”
လို႔ ေကာင္တာမွရွိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးက ျပံဳးၿပီးျပန္ေျဖလိုက္သည္။

ဒီလုိစီစဥ္လို႔ရမယ္ဆုိေတာ့ ေနာက္ခရီးစဥ္အတြက္ အဆင္ေျပသြားတာေပါ့။ စိတ္ထဲမွာ ပူေနတာ ဒီေလယာဥ္ေနာက္က်တဲ့ ကိစၥျဖစ္မွာပါလုိ႔ ေတြးလိုက္မိရင္း ေကာင္တာေရွ႕မွာ ရပ္ေစာင့္ေနလိုက္သည္။

ခဏၾကာေတာ့လည္း အဲဒီအမ်ိဳးသမီး လုပ္ေနတာမၿပီးေသး။ သာမာန္ check-in လုပ္တာ ဒီေလာက္ေတာ့ မၾကာရပါဘူး။ ဘာမ်ားျဖစ္ေနလို႔ပါလိမ့္ဆုိၿပီး စိတ္ထဲမွာ အနည္းငယ္ေတာ့ ပူပန္လာမိျပန္သည္။ မေနႏိုင္ေတာ့ ေကာင္တာအနားကပ္ၿပီး ေမးၾကည့္လိုက္သည္။
“ျပႆနာတစ္ခုခုမ်ား ရွိေနလို႔လား…”
“ခဏေလးေနာ္…” ေခါင္းငံု႔လုပ္ေနရင္း ျပန္ေျဖသည္။


ခဏၾကာေတာ့မွ စိတ္ရႈပ္တဲ့ပံုနဲ႔
“ေလယာဥ္ခ်ိန္ ပိုၿပီးေနာက္က်ေတာ့မယ္… ဒီကို ည ၁၁ နာရီက်မွ ေရာက္မယ္တဲ့…”
“အိုး… ဒါဆုိ ဘန္ေကာက္ေလယာဥ္ေျပာင္းဖုိ႔ ဘယ္အဆင္ေျပေတာ့မလဲ… ”
“ဟုတ္တယ္… ေလေၾကာင္းလိုင္းက တစ္ခုခုစီစဥ္ေပးမွာပါ… ခဏေလးေစာင့္ပါဦး။ ငါသြားေမးလိုက္ပါဦးမယ္။” ဆိုၿပီး ေလေၾကာင္းလိုင္းက တာ၀န္ရွိ လူတစ္ေယာက္ဆီထြက္သြားသည္။ သူ႔ေနာက္လိုက္သြားရင္း ေလေၾကာင္းရဲ႕ ေကာင္တာနားမွာ ရပ္ေစာင့္ေနလိုက္တုန္း ေနာက္ထပ္ ခရီးသည္ ၁၄-၅ ေယာက္လည္းထပ္ေရာက္လာသည္။

၁၀ မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေလေၾကာင္းလိုင္းမွ ၀န္ထမ္းတစ္ဦးမွ ဘန္ေကာက္မွ တဆင့္တျခားကို ဆက္သြားမယ္ ခရီးသည္ေတြကုိ တျခားေလေၾကာင္းလိုင္းျဖစ္တဲ့ Bangkok Airways ကိုေျပာင္းေပးမယ္ေျပာပါသည္။

Bangkok Airways ေကာင္တာကိုေရာက္ေတာ့ သြားရမယ္ ခရီးစဥ္က စင္ကာပူ ဘန္ေကာက္ တိုက္ရိုက္မဟုတ္ပဲ လမ္းမွာ ကိုဆာမူအိ (Ko Samui) ကၽြန္းကို ခဏရပ္ဦးမွာကို သိလိုက္ရပါသည္။ ဘန္ေကာက္ကို ေရာက္မယ္အခ်ိန္ကို ေမးလိုက္ေတာ့ ည ၁၁ နာရီမွာေရာက္မွာဆုိေတာ့ ေလယာဥ္ေျပာင္းခ်ိန္က မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ပဲရေတာ့မွာပဲ။

ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္က အက်ယ္ၾကီးျဖစ္ၿပီး တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာ သြားရတာေ၀းေတာ့ အေျပးအလႊားသြားရမယ္ဆုိတာ ေတြးၿပီး စိတ္ပူေနမိသည္။ ေရြးခ်ယ္စရာလမ္းမရွိေတာ့ လမ္းခရီးမွာ အဆင္ေျပပါေစရန္သာ ဆုေတာင္းေနေတာ့သည္။

Bangkok Airways မွာ check-in ၀င္ၿပီးေတာ့မွ အမဆီကို ဖုန္းလွမ္းဆက္သည္။
“မမေရ… ေလယာဥ္က ထပ္ေနာက္က်သြားလို႔ ငါ့ကို Bangkok Airways နဲ႔ သြားဖို႔ေျပာင္းေပးလိုက္ၿပီ… အခု ငါေလယာဥ္ဆီကိုသြားေနၿပီ။ ဘန္ေကာက္ကိုေတာ့ ၁၁ နာရီလာက္မွေရာက္မယ္။ အဲဒါလွမ္းေျပာထားတာ…”
“ေအးေအး.. ေလယာဥ္ေျပာင္းဖုိ႔ အဆင္ေျပတယ္ မဟုတ္လား…”
“ေအး ေျပပါတယ္.. ဒါပဲေနာ္…”
“ဟုတ္ၿပီ… ငါလည္း ရန္ကုန္ကို လွမ္းဆက္ေျပာလိုက္ပါဦးမယ္…”

ေလယာဥ္ေပၚတက္ဖုိ႔ ပစၥည္းေတြစစ္ေဆးၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေလယာဥ္ေပၚတက္လိုက္ရသည္။

တနာရီခဲြေလာက္ ပ်ံသန္းၿပီးေတာ့ ေလယာဥ္မယ္ေလးေတြကို White Card (ဆိုက္ေရာက္ကဒ္) ေတြကိုလိုက္ေ၀ပါသည္။ ဘန္ေကာက္ကို တိုက္ရိုက္သြားမယ္ဆုိေပမယ့္ ေသခ်ာေအာင္ေတာ့ ေမးလိုက္မိသည္။

“ဘန္ေကာက္ကို ဆက္သြားမွာ အဲဒီ immigration ကိုျဖတ္ဖုိ႔လုိလား…”
“အဲဒါဆုိရင္ေတာ့ ျဖတ္ဖုိ႔မလိုပါဘူး… ” လုိ႔ ေလယာဥ္မယ္ေလးက ျပန္ေျဖသည္။
အဲဒါနဲ႔ white card ကို မယူပဲထားလိုက္ေတာ့သည္။

အဲလုိေမးၿပီးေနာက္က ခရီးသည္က ကၽြန္ေတာ္ကိုလွမ္းေမးသည္။
“ငါတုိ႔လည္း ဘန္ေကာက္ကို ဆက္သြားမွာ အဲဒါ ဒီကဒ္ျဖည့္ဖို႔လုိလား…”
“Immigration ကိုျဖတ္ဖုိ႔ မလုိဘူးလို႔ေျပာတာပဲ.. အဲေတာ့ ငါေတာ့ ျဖည့္ဖုိ႔လုိမယ္ မထင္ပါဘူး…”
“ဟုတ္ပါၿပီ.. ေက်းဇူးပါ…”
“ရပါတယ္…”

ေလယာဥ္က ကိုဆာမူအိကိုဆိုက္ေတာ့ ဘန္ေကာက္ကိုသြားမယ့္ ခရီးသည္ေတြ ေအာက္ဆင္းရမွာလား ေမးလိုက္ေတာ့ အားလံုးဆင္းရမယ္ အေျဖျပန္ရေတာ့ လိုရမယ္ရ အထုပ္အပိုးေတြအကုန္လံုးကိုယူလာသည္။ တခ်ိဳ႕ခရီသည္ေတြကေတာ့ ျပန္တက္လာရမွာဆုိၿပီး ပစၥည္းေတြခ်န္ထားခဲ့သည္။

ေအာက္ကိုေရာက္ေတာ့ ေလယာဥ္ေပၚကလူေတြအားလံုး Immigration ျဖတ္ရမည္လုိ႔ ေျပာလာျပန္ပါသည္။ အဲဒီမွာ ထိုင္းေလၾကာင္းလိုင္းကေန ေျပာင္းလာတဲ့ ဘန္ေကာက္ကိုဆက္သြားမယ့္ ခရီးသည္က Bangkok Airways က၀န္ထမ္းေတြနဲ႔ အေျခအတင္စကားေျပာၾကပါေတာ့သည္။ အမွန္က အားလံုးေသခ်ာေအာင္ ေလယာဥ္ေပၚမွာေမးလာၿပီးသား အခုမွ တမ်ိဳးျဖစ္ေနရျပန္သည္။

“မင္းသိလား… ငါတို႔က ဘန္ေကာက္ကို သြားမွာ… ဒီမွာ ေလယာဥ္ရပ္လို႔မို႔လုိ႔ ငါတုိ႔က ဆင္းရတာ… ဘာျဖစ္လို႔ ငါတို႔က Immigration ကိုျဖတ္ရမွာလဲ…”
“ဒါကေတာ့ ေလယာဥ္ေပၚကလူေတြအားလံုး ျဖတ္ရမို႔လို႔ပါ…” ဆုိၿပီး မတိမက်ျပန္ေျဖလာသည္။

ေဘးက ရပ္ထားေထာင္ေနသည့္ ဥေရာပသားတစ္ေယာက္က ၀င္ေျပာသည္။
“ငါေျပာျပမယ္…. ငါတုိ႔က ဘန္ေကာက္ကိုသြားမယ္.. ဘန္ေကာက္ကေနၿပီး ေနာက္တစ္ေနရာ ဆက္သြားမွာ… အဲေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံဆုိတဲ့ အထဲကို ငါတို႔က ၀င္စရာမလိုဘူး… ေလယာဥ္ကိုပဲ ေျပာင္းစီးရမွာ… အဲေတာ့ Immigration ကို ျဖတ္စရာကိုမလုိတာ… နားလည္လား…”
“နားလည္ပါတယ္… ဒီမွာကေတာ့ ေလယာဥ္ေပၚကလူေတြအားလံုး Immigration ျဖတ္ရမွာပါ…”
“ဘာေၾကာင့္လဲ…” ဆုိၿပီး ဥေရာပသားက ဆက္ေမးသည္။
“ဘာေၾကာင့္လဲေတာ့ ငါလည္းမသိဘူး… ျဖတ္ရမွာပဲ… ” လုိ႔ ေလယာဥ္ အမႈထမ္းက ေျဖသည္။
“ငါေျပာမယ္… ငါတုိ႔က တကယ္ဆုိ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ထိုင္ၿပီးေစာင့္ေနရံုပဲ… ငါ့အိတ္ေတြက ေလယာဥ္ေပၚမွာ ရွိေနတုန္း… နားလည္လား…”
“ေလယာဥ္ေပၚမွာဘယ္အိတ္မွ မရွိေတာ့ပါဘူး… ဒီမွ အိတ္ေတြေရာ လူေတြေရာ အကုန္လံုး ေအာက္ကုိ ခ်ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ အားလံုး ျပန္တက္ရမွာပါ ” လုိ႔ ေလယာဥ္ အမႈထမ္းကျပန္ေျဖေတာ့…
“နင္တုိ႔ ေလေၾကာင္းလိုင္က ေတာ္ေတာ္ေလး ေၾကာင္တာပဲေနာ္…” ဥေရာပသားက ေျပာလိုက္ေတာ့သည္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘယ္လုိမွေျပာလို႔မရေတာ့ လူေတြအားလံုးလက္ေလ်ာ့ၿပီး Immigration ျဖတ္လိုက္ၾကေတာ့သည္။

တန္းစီေနရာက ကၽြန္ေတာ္အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္နဲ႔ white card ကိုေပးကာ မတ္တပ္ရပ္ကာ ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ Immigration ၀န္ထမ္းက ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ကို လွန္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ “ဖာ့မာ… ” ဆုိၿပီး အသံထြက္လာသည္္။

အဲဒီေတာ့မွာ… ျမန္မာႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ ကိုင္ေဆာင္ထားလွ်င္ ထိုင္းႏိုင္ငံေလဆိပ္ေတြမွာ ဆိုက္ေရာက္ဗီဇာ မရဘူးဆုိတာ သတိရလိုက္ေတာ့ ရုတ္တရက္ေတာ့ ေခါင္းနပန္းၾကီးသြားမိသည္။ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္အမွားမွ မဟုတ္တာ သူတို႔ၾကည့္ ေျဖရွင္းေပးရမွာေပါ့ ဆုိတဲ့ စိတ္၀င္လာၿပီး
“ဘာျပႆနာမ်ား ရွိလို႔ပါလဲ … ” လို႔ေမးလိုက္သည္။
“မင္းဟာက ျမန္မာႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ ဆုိေတာ့ ဆိုက္ေရာက္ဗီဇာမရဘူး ဆုိတာ မသိဘူးလား…”
Immigration ၀န္ထမ္းက မ်က္ႏွာခပ္တင္းတင္းနဲ႔ ျပန္ေမးသည္။
“ငါသိတယ္ေလ… အခုဟာက ထိုင္းေလၾကာင္းက ေလယာဥ္ေနာက္က်လို႔ ဒီေလယာဥ္နဲ႔ တင္ေပးလိုက္တာ။ ငါလည္း Immigration ကိုျဖတ္ရမယ္လို႔ မသိဘူး။ အဲေတာ့ မင္းေတာ့ တစ္ခုခု လုပ္ေပးမွာ ရမွာပဲ…”
“ငါတုိ႔ ဘာမွ လုပ္ေပးလို႔မရဘူး… ” တဲ့…
အဲဒီ ၀န္ထမ္းရဲ႕ မ်က္ႏွာက ခုန ခပ္တည္တည္ရုပ္ထက္ေတာင္ ပိုတင္းသေယာင္ထင္မိသည္။ အဲလုိေျပာၿပီး ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ကို မသကၤာသလို ေလွ်ာက္လွန္ၾကည့္ၿပီး ထိုင္း ဗီဇာတစ္ခုကို ေတြ႔သြားသည္။
“ဒီမွာ ဗီဇာရွိတာပဲ … ဒါသံုးလို႔ရတာပဲ…” ဆိုၿပီး ေျပာလာေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္လာသည္။
“မင္း… အဲဒီ ဗီဇာကို လံုး၀မထိပါနဲ႔ ငါအခုသြားတဲ့ ခရီးက အျပန္မွာ ထိုင္းကို ၀င္လည္မွာမို႔လို႔ ယူထားတဲ့ ဗီဇာ… ”
“အဲေတာ့ ငါတို႔က ဘာလုပ္ရမွာလဲ…” တဲ့… ။

ေဘးမွာ ရွိေနတဲ့ Bangkok Airways ၀န္ထမ္းကို လွမ္းေျပာလိုက္သည္။
“မင္းလည္းေတြ႔တဲ့ အတိုင္းပဲ… အခု ျပႆနာျဖစ္ေနၿပီ… အဲေတာ့ မင္းတို႔ ငါ့ကို ေျဖရွင္းေပးပါ…”
“ငါတုိ႔လူၾကီးနဲ႔ ေျပာလိုက္ပါဦးမယ္… ” ဆိုၿပီး ဖုန္းေတြဆက္၊ စကားေျပာစက္ေတြနဲ႔ ေျပာ နဲ႔ ၅ မိနစ္ေလာက္ေစာင့္ေနလည္း ဘာမွ မထူးေသး။

ေဘးက ေကာင္တာမွာလည္း တရုတ္တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ေစာင့္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူလွည့္အၾကည့္နဲ႔ဆံုတာနဲ႔ ျပံဳးျပရင္း သူလည္း ကိုယ့္လုိပဲ ထင္ကာ ေမးလိုက္သည္။
“ဘာျဖစ္ေနတာလဲ… ခင္ဗ်ားလည္း ကၽြန္ေတာ့္လုိ ဆိုက္ေရာက္ဗီဇာ မရဘူးလား… ” ဆုိေတာ့
“ရတယ္… ဒါေပမယ့္ ပိုက္ဆံေပးရမွာဆုိေတာ့ ငါမေပးႏိုင္ဘူးဆုိေတာ့ ေစာင့္ခိုင္းထားတာ…” “ေအးေလ… ဘာလို႔ေပးရမွာလဲ… သူတို႔ေၾကာင့္ျဖစ္တာ လုပ္ေပးရမွာေပါ့…” ဆုိၿပီး ေသေဖာ္ညိွလိုက္ေသးသည္။ တစ္ေယာက္ထည္း ေစာင့္ေနရတာထက္စာရင္ အေဖာ္ေလးနဲ႔ဆုိ ေတာ္ေသးတာေပါ့ ဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ေပါ့။

ဒီအထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ပဲ ဆိုက္ေရာက္ဗီဇာ မရႏိုင္တာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ကိုင္ထားရတာ စိတ္ရႈပ္စရာမေကာင္းဘူးလား ေမးရင္… အဲလုိ ေမးခြန္းမ်ိဳးကို ေခါင္းထဲကို ေရာက္မလာပါဘူး။

ေလယာဥ္ထြက္ခြါခ်ိန္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိစၥေၾကာင့္ ေနာက္က်ေနပါၿပီ။ ဘန္ေကာက္မွာ ေလယာဥ္ေျပာင္းခ်ိန္ေတာ့ ရေလာက္ေကာင္းပါရဲ႕…

အဲဒီအခ်ိန္မွာ တျခား Immigration ၀န္ထမ္း က ဘာမသိညာမသိ နဲ႔လာေမးပါသည္။
“မင္းက ဗီဇာမပါပဲ ဒီကုိ ဘာလာလုပ္တာလဲ…”
အဲဒီေမးခြန္းကို ေျဖစရာမလုိဘူးလုိ႔ ယူဆၿပီး သူတို႔ စိုက္ၾကည့္ေနလိုက္ပါသည္။

အဲဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္ကို လုပ္ေပးေနသည့္ ၀န္ထမ္းက ထိုင္းလို ကြိစိကြစ ေျပာခါရွင္းျပကာ Immigration ၀န္ထမ္းေတြအားလံုးထြက္သြားၾကသည္။

ခဏေနေတာ့ “ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ကို လိုက္ခဲ့ပါ…” ဆုိၿပီး ေလေၾကာင္း၀န္ထမ္းက လာေခၚသြားေတာ့သည္။ အဲသည္ေတာ့လည္း ဘာ Immigration မွ မျဖတ္ရပါပဲနဲ႔ ေလယာဥ္ေပၚျပန္ေရာက္ကာ ဘန္ေကာက္ကို ခရီးဆက္ထြက္ႏိုင္ပါေတာ့သည္။

ေလေၾကာင္းလိုင္ဘက္ကလည္း ေလယာဥ္ကိုမသြားပဲရပ္ထားတဲ့ စရိတ္ထက္ Immigration ၀န္ထမ္းေတြကို က်ဴတ္ၾကက္လိ လိုက္တာကမွ သက္သာမည္လို႔တြက္လိုက္သည္လို႔ ယူဆလိုက္သည္။

ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ ေလယာဥ္မယ္တစ္ေယာက္ကလာၿပီး ေရွ႕က Business Class ကထိုင္ခံုေတြမွာ လာထိုင္ဖုိ႔ ဖိတ္ေခၚသည္။ သူတို႔အမွားေၾကာင့္ ေတာင္းပန္ဖုိ႔ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္ေရာက္လွ်င္ ေလယာဥ္ေျပာင္းရမယ့္လူေတြ အရင္ဆင္းႏိုင္ဖို႔ စီစဥ္ေနျခင္းသာျဖစ္ေပသည္။

ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြ ကားေလးေတြရပ္ေစာင့္ေနကာ ေလယာဥ္ေျပာင္းစီးရမယ့္ သူေတြကို ကားေတြေပၚခဲြတက္ခိုင္းၿပီး ေလယာဥ္ကြင္းထဲမွာ အရွိန္ျပင္းစြာ ေမာင္းႏွင္ေတာ့သည္။

၁၀ မိနစ္ေလာက္ေမာင္းၿပီး အေပါက္တစ္ေပါက္မွာရပ္လိုက္သည္။ အေရွ႕က ၀န္ထမ္းလည္း ဆင္းၿပီးေတာ့ သူေနာက္လိုက္ခဲ့ဖုိ႔ ေအာ္ေျပာရင္း ေရွ႕ေနေျပးေနေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း သူ႔ေနာက္ကေန အထုပ္ေတြဆြဲကာ ေျပးလိုက္ရသည္။ လမ္းမွာေတြ႔တဲ့ ေကာင္တာတစ္ခုကို လက္ညိႈးထိုးတာ “ဖရန္႔ဖာ့ထ္ကိုသြားမယ့္သူ အဲဒီေကာင္တာကိုသြားပါ… ” ဆုိကာ ဆက္ေျပးသည္။ ဖရန္႔ဖာ့ထ္ကိုဆက္သြားမယ့္ တရုတ္ကေတာ့ အဲဒီမွာေနခဲ့ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဆက္လိုက္ေျပးရသည္။ ဒီအတိုင္းေျပးလိုက္၊ travelator ေပၚမွာေျပးလိုက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးေျပးလိုက္ရသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အေ၀းမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနသည့္ အေမ နဲ႔ စိတ္ပူေနလို႔ မတ္တပ္ရပ္ကာ ေစာင့္ေနသည့္ အေဖ တို႔ကိုေတြ႔လိုက္ရေတာ့မွ စိတ္ကေပ်ာ္ႏိုင္ေတာ့သည္။

“ခင္ဗ်ားသြားရမွာ အဲဒီေကာင္တာပဲ…” လို႔ လုိက္ပံု႔သည့္ ၀န္ထမ္းက ေျပာလိုက္သည္။
“ေက်းဇူး…”

ေကာင္တာကို အေျပးသြားတုန္း အက်ယ္ၾကီး လွမ္းေခၚလိုက္မိသည္။
“အေဖ့…..” က်န္တဲ့လူေတြလွည့္ၾကည့္ကုန္သည္။ အေဖကေတာ့ ၾကားဟန္မတူ။
ေကာင္တာေရာက္ေတာ့ ဘယ္သြားမွာတုန္းေမးတာကို ခ်က္ခ်င္းမေျဖႏိုင္… ေဟာဟဲဆိုက္တာကိုသက္သာေစရန္ အနားယူၿပီးမွာ…

“တိုက်ိဳ…. ” ဆုိကာ ေလယာဥ္လက္မွတ္ကိုျပလိုက္ေတာ့… နာမည္ကိုဖတ္ၿပီး
“အိုး.. မင္းရဲ႕ အေဖ နဲ႔ အေမ ေစာင့္ေနတာ ၾကာေနၿပီ….”
“ငါသိတယ္… မင္းတို႔ ေလေၾကာင္းလိုင္းက ေနာက္တာက်နဲ႔ အကုန္ ကသိကေအာက္ျဖစ္ကုန္တာေလ…”
“အဲဒီအတြက္ကို ေတာင္းပန္ပါတယ္…”
“ငါ့ကို ငါ့ မိဘေတြနဲ႔ အတူတူထိုင္လို႔ရေအာင္လုပ္ေပးပါ…”
“အဲဒီေနရာမွာ လူရွိသြားၿပီ… အနီးအနားမွာပဲ လုပ္ေပးလိုက္မယ္ေနာ္…”
ေလယာဥ္ထြက္ခ်ိန္ နီးေနၿပီးျဖစ္လို႔ ဘာမွ မေျပာေတာ့ပဲ ေနလိုက္သည္။ ေနာက္မွပဲ အဲဒီလူကိုေျပာၿပီး ေနရာေျပာင္းခိုင္းေတာ့မယ္လို႔သာ စိတ္ကူးလိုက္ေတာ့တဲ့ အတြက္…
“အိုေက…”

Boarding pass ရၿပီးေတာ့ ဘယ္ကိုသြားမလဲေပးေတာ့ အေပၚကိုတက္လို႔သာ ေျပာလိုက္သည္။ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္သည္ အင္မတန္ၾကီးေပမယ့္ ေသခ်ာလွမ္းညႊန္ထားတာမရွိ၊ ျပင္ဆင္တာေတြညံ့ေတာ့ ေလဆိပ္ထက္ ေစ်းရံုအၾကီးစားနဲ႔သာ ပိုတူေတာ့သည္။

အေပၚေရာက္ေတာ့မွာ ေနာက္မွ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ အေျပးလာၿပီး အေဖနဲ႔ အေမတို႔ရဲ႕ Boarding-Pass ကိုေတြကို လဲေပးကာ အတူထိုင္လို႔ရေအာင္လုပ္ေပးလိုက္ၿပီး လို႔ေျပာသည္။

ပစၥည္းေတြစစ္ေဆးၿပီး ၅မိနစ္ေလာက္သာေစာင့္လုိက္ရၿပီး ေလယာဥ္ေပၚစတက္ရပါေတာ့သည္။ အားလံုး အခ်ိန္ကြက္တိေလးေတြ ျဖစ္သြားတဲ့အျပင္ ခုနက ေလယာဥ္ကြင္းထဲမွာ ကားအျမန္စီးခဲ့ရတာေတြ၊ ေျပးခဲ့ရတာေတြက ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္းကားထဲ ေရာက္သြားသလိုပင္ ခံစားမိေသးသည္။

ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ၿပီး ဖုန္းထုတ္ကာ ဆက္လိုက္မယ္ၾကံတုန္း အမဆီက ဖုန္း၀င္လာသည္။
“မမ… ငါတုိ႔ တိုက်ိဳကိုသြားမယ့္ ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ၿပီ။ အေမတို႔နဲ႔လည္း ေတြ႔တယ္… အကုန္လံုးအဆင္ေျပတယ္ေနာ္…”
“ေအးေအး.. အဆင္ေျပရင္ ၿပီးတာပဲ… ငါလည္း ဒီမွာမအိပ္ႏိုင္ပဲ ေစာင့္ေနတာ… ”
“ဟုတ္ၿပီ… ေလယာဥ္လည္းထြက္ေတာ့မွာမို႔ ဖုန္းခ်လိုက္ေတာ့မယ္… ကိုကိုဆီသာ နင္ဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာထားလိုက္ေတာ့… ”
“ေအး…ေျပာလိုက္မယ္…”
“မနက္ျဖန္မွေတြ႔မယ္…”

ဖုန္းခ်ၿပီး ေနရာမွာ ထိုင္ကာ အေမတို႔နဲ႔ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေ၀မွ်ေနလိုက္သည္။

ေလယာဥ္ပ်ံအတက္ စကားျပတ္သြားတုန္းေတြးေနမိတာ….

ခရီးထြက္ခဲ့တဲ့ ေန႔က ၀၉/၀၉/၀၉



၂၀၀၉ ခုႏွစ္မွာ အားလပ္ရက္ယူၿပီးသြားခဲ့တဲ့ ခရီးသြားမွတ္တမ္းပါ။ အခုလို စစၿပီး မၿပီးေသးတဲ့ စာေတြအမ်ားၾကီးပါ။ အကုန္လံုးကိုၿပီးေအာင္ေရးသြားမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္။ အခုတေလ ဒီအေၾကာင္းပဲ စိတ္ထဲမွာရွိေနတုန္း ဒါေလးစေရးလိုက္ပါရေစ။ စာေတြကို အရင္လုိျပန္ဖတ္ျဖစ္ေနေပမယ့္ မွတ္ခ်က္ေတြလိုက္မေရးျဖစ္ေသးပါဘူး။ နားလည္ခြင့္လႊတ္ၾကပါဦး။ :)

8 comments:

ပံုရိပ္ / Pon Yate said...

ေၾသာ္ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ တိတ္ေနတာကုိး။ ေလယာဥ္ခ်ိန္နီးတာ၊ immigration နဲ႔ ႀကဳံရတာေတြက စိတ္ေမာစရာ။ ဆက္ေရးပါဦး။

sonata-cantata said...

အမတို႔သာ အဲ့လိုမ်ိဳးႀကံဳၾကည့္
ေသဘီဆရာ...

Thant said...

ဟူးးးးးး......ဖတ္ၿပီးေတာ့ ေမာသြားတာပဲ...ေရတစ္ခြက္ေလာက္..။ :P

Kay said...

ဟုတ္ပါ့..မသီတာရယ္..က်မ ဆိုလည္း သူတို႕ ေတာင္းတဲ့ အတိုင္း..ရွိတဲ့ ဗီဇာ ေပးထု ျပစ္လိုက္မိမယ္ ထင္ပါ့..

ပုဂံသား ကြ.. း)

သက္ေဝ said...

အဲလိုၾကီးေတြလဲ ျဖစ္တတ္တယ္လား...
ေမာလိုက္တာ ကိုပီတိရယ္...
ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ ေမာစရာ မရွိေတာ့ဘူး ဟုတ္...
ျမန္ျမန္ဆက္ေရးေလ.. ေနာ္...။

khin oo may said...

စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေရးထားတာဘဲ. ေက်းဇူး။

Moe Cho Thinn said...

ေတာ္ေသးတာေပါ႔။ ဖတ္ရင္းနဲ႔ ကိုယ္ပါ လိုက္ေျပးေနရသလိုလိုပဲ။ အဓိပၸါယ္မရွိတဲ႔ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြက လူေတြကို ပိုစိတ္ပင္ပန္းေစတာ အမွန္ပဲ။

Khin said...

ဖူး ........ ေတာ္ပါေသးရဲ့။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ သဲထိပ္ရင္ဖို နဲ႕ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ရာ အေၾကာင္းေလး ရခဲ့တာေပါ့ေလ။ :-))))

Ratings