Tuesday, October 13, 2009

အားလပ္ရက္ ၀၉ (၂)

ေလယာဥ္အတက္မွာ အေမနဲ႔ စကားျပတ္သြားၿပီး ျပန္ေျပာျဖစ္ၾကေတာ့
“အေမလည္း ဒီကိုလာသာလာတာ စိတ္ကေလးေနတာ… အခုေတာ့ စိတ္ေပါ့သြားၿပီး…”
“ဟုတ္တယ္ အေမ။ သားလည္း အဲလုိပဲ။”
“သား ဆယ္တန္းမေျဖခင္ေလးမွာလည္း အဲလုိျဖစ္ေနတာကို မွတ္မိတယ္ မဟုတ္လား… ”
“ဟုတ္… မွတ္မိတယ္…”
[ဆယ္တန္း စာေမးပြဲမေျဖခင္မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းကို ဒီမွာစာရွည္မွာစိုးလုိ႔ သပ္သပ္ေရးပါ့မယ္]

ၿပီးေတာ့ အိမ္အေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္အေၾကာင္းေတြေျပာရင္း ေလယာဥ္မယ္ကိုေခၚ ေရတစ္ခြက္ေတာင္းေသာက္လိုက္ရသည္။ စိတ္ေမာလူေမာျဖစ္ေနတာ က်န္ေနတုန္းပဲကိုး။

ခဏေန အနားကလူေတြအိမ္ေမာက်စျပဳလာေတာ့ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မွာစိုးတာနဲ႔ စကားေျပာတာကို အသာရပ္၊ ခံုကို ေနာက္အသာလွန္၊ ေစာင္ျခံဳကာ အိပ္ဖုိ႔ၾကိဳးစားပါေတာ့သည္။ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္မေပ်ာ္ေပမယ့္ နည္းနည္းေတာ့ အနားရလိုက္ပါသည္။

ပ်ံသန္းခ်ိန္ ငါးနာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ ေလယာဥ္ေပၚမွာ မနက္စာစားၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေလယာဥ္က ပ်ံသန္းေနတဲ့ အျမင့္ကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေလ်ာ့ခ်လာသည္။ ဂ်ပန္စံေတာ္ခ်ိန္ မနက္ ၇ နာရီ ၄၀ မိနစ္ေလာက္မွာ တိုက်ိဳ နာရီတာေလဆိပ္ကိုေရာက္သည္။

ေလယာဥ္ေပၚကဆင္းလာၿပီး အေဆာင္အဦးထဲအ၀င္မွာ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ေရးထားတဲ့ စာရြက္ကိုကိုင္ၿပီးေစာင့္ေနတဲ့ ဂ်ပန္မ ေခ်ာေခ်ာေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ ဘာျဖစ္လို႔မ်ားပါလိမ့္ဆုိတဲ့ အေတြးေရာက္လာပါသည္။ အခက္အခဲေတြၾကံဳခဲ့ရေတာ့ ပူပန္မိလိုက္ပါေသးသည္။

ဂ်ပန္မေလးေတြနားေရာက္ေတာ့ ခဏရပ္လိုက္ၿပီး သူတို႔ကိုင္ထားတဲ့ စာရြက္ကိုျပရင္း
“ဒီနာမည္က ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ပါ… ဘာမ်ားျဖစ္လို႔ပါလိမ့္ ” လုိ႔ေမးလိုက္ပါသည္။
ဂ်ပန္မေလးေတြ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ၿပီး ခဏေတာ့မွင္သက္သြားဟန္ရွိသည္။

“ဟို… လူၾကီးမင္းရဲ႕ အိတ္က ဒီေလယာဥ္နဲ႔ ပါမလားဘူး… အဲဒါ ေနာက္ေလယာဥ္နဲ႔မွ ပါလာပါမယ္…” လို႔ အဂၤလိပ္လုိ ေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေျပာပါသည္။
အဲေတာ့မွ ခုနက မွင္သက္သြားတယ္ဆုိတာ အဂၤလိပ္လိုေျပာဖုိ႔ အားယူလိုက္တာကို သေဘာေပါက္လုိက္ရပါသည္။

ဟုတ္တာေပါ့။ လူေတာင္ မနည္းေျပးလာရတာ.. အိတ္ကေတာ့ ဘယ္ေျပးလာႏိုင္ပါ့မလဲ။ အိတ္က်န္ခဲ့မယ္ဆုိတာကိုေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ထားၿပီးသားပါပဲ။

“ဟုတ္ၿပီ… အဲေတာ့ ဘယ္ေတာ့ ေနာက္ေလယာဥ္ေရာက္မွာလဲ… ”
“ဒီေန႔ညမွ ေရာက္မွာပါ…”
“အဲေတာ့ ဘယ္လုိဆက္လုပ္ရမလဲ… ငါျပန္လာယူရမွာလား…”
စိတ္ထဲမွာ လာယူခိုင္းလို႔ကေတာ့ သူတို႔ကိုပို႔ေပးဖုိ႔ ေျပာလိုက္မယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ ေတးထားလိုက္မိပါသည္။ ထိုင္းမွာျဖစ္ခဲ့တဲ့ စိတ္မေက်နပ္မႈကရွိေနေသးသည္။

ဂ်ပန္မေလးေတြ ျပာျပာသလဲျဖစ္ၿပီးေတာ့
“မလိုဘူးရွင့္… လာယူဖုိ႔မလုိပါဘူး… ကၽြန္မတုိ႔ ပို႔ေပးမွာပါ။ Immigration ျဖတ္ၿပီးရင္ ANA (အာနာ) ေကာင္တာကိုလာခဲ့ပါ… တည္းမယ့္ လိပ္စာကိုသာေပးလုိက္ပါ။ မနက္ျဖန္မနက္ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးပါ့မယ္…”
“အဲ… ဟုတ္ပါၿပီ… ANA ေကာင္တာကိုလာရမွာေနာ္…”
“ဟုတ္ကဲ့ပါရွင္… ကၽြန္မတုိ႔ ေစာင့္ေနပါမယ္… အိတ္မပါလာတဲ့အတြက္ အမ်ားၾကီးေတာင္းပန္ပါတယ္… ” ဆုိၿပီး ခါးေလးညႊတ္ၿပီးေျပာပါသည္။

စိတ္ထဲမွာ ေက်နပ္သြားသည္။ ဂ်ပန္ရဲ႕ ၀န္ေဆာင္မႈလုပ္ငန္းေတြ ေကာင္းတယ္ဆုိတာ ၾကားဖူးေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္ၾကံဳလိုက္ေတာ့ တကယ္ကိုစိတ္ေက်နပ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ဆုိတာ တခါတည္းလက္ခံလိုက္မိသည္။

တင္းၾကပ္သည္လို႔ နာမည္ၾကီးတဲ့ ဂ်ပန္ Immigration ကို၀င္ေတာ့ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီသြားဖုိ႔ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္က ေျပာေနေပမယ့္ သံုးေယာက္တခါတည္းသြားခ်င္တယ္… လူၾကီးႏွစ္ေယာက္က မိဘေတြပါေျပာေတာ့ ျပန္ျပံဳးျပၿပီး သြားႏိုင္တယ္ဆိုတာ လက္ေလးျပပါသည္။

ေကာင္တာေရာက္ေတာ့ မဂၤလာနံနက္ခင္းပါလုိ႔ ႏႈတ္ဆက္ရင္း လုိအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြျပလိုက္ပါသည္။
“သူတို႔က ခင္ဗ်ားရဲ႕ မိဘေတြလား… ” လုိ႔ တာ၀န္က် ၀န္ထမ္းအမ်ိဳးသားကေပးပါသည္။
“ဟုတ္ပါတယ္… ” လုိ႔ ျပန္ေျပာေတာ့ သူက ျပန္ျပံဳးျပရင္း
“အလည္လာတာလား…”
“ဟုတ္တယ္… ငါ့အမက ဒီမွာ တကၠသိုလ္တက္ေနလို႔ ငါတို႔ အလည္လာတာေလ…”
“…” ျပန္ျပံဳးျပရင္း ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္နဲ႔ ဗီဇာတုိ႔ကုိ စစ္ေဆးေနပါသည္။ ၿပီးေတာ့မွ
“အမက ဘယ္တကၠသိုလ္မွာတက္ေနတာလဲ… ”
“xxx တကၠသိုလ္မွာပါ…”
“ေၾသာ္ … ဟုတ္ပါၿပီ … ”
Immigration ၀န္ထမ္းက အ၀င္ တံဆိပ္တုံးထု၊ white card ကို ကပ္ေပးကာ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ေတြကုိျပန္ေပးလိုက္ပါသည္။ အားလံုးလြယ္လြယ္ကူကူပဲ ၿပီးသြားပါသည္။

အျပင္ေရာက္ေတာ့ အေဖနဲ႔အေမတုိ႔ရဲ႕ အိတ္ေတြကို သြားယူဖုိ႔ လုပ္ေတာ့ အဲဒီအိတ္ေတြနားမွာ ခုနကေတြ႔လိုက္ရတဲ့ ဂ်ပန္မေလးေတြ ရပ္ေစာင့္ေနတာကို ထပ္ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။

“ANA ေကာင္တာကို ရွာမေတြ႔မွာစိုးလို႔ ဒီမွာေစာင့္ေနတာပါ…” လုိ႔ ျပံဳးၿပီး ေျပာျပသည္။
ANA ေကာင္တာလို႔ေျပာျပီး ရွာလာလိမ့္မယ္ေပါ့ဆုိတဲ့ စိတ္မရွိပဲ အခုလိုၾကိဳစဥ္းစားေပးၿပီး လာေစာင့္ေပးေနတာ စိတ္ထဲမွာ ေႏြးေထြးသြားသည္။ ဂ်ပန္ကိုအလည္လာတဲ့လူေတြကို ေႏြးေႏြးေထြးေထြးၾကိဳဆုိပါတယ္ဆုိတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးကိုလည္း ရလိုက္ပါသည္။

ေကာင္တာမွာ တည္းမယ့္ လိပ္စာ ဖုန္းနံပါတ္ ကိုေျပာျပလိုက္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ ဟိုတယ္ကိုဖုန္းဆက္ၿပီး ေမးလိုက္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္တုိ႔နာမည္နဲ႔ တည္းမယ့္စာရင္းရွိလားဆုိတာလွမ္းေမးတာပါ။ လိပ္စာေပးထားတာ မေသခ်ာမွာ စိုးရိမ္လုိ႔ ထင္ပါသည္။

ေနာက္ေန႔မနက္မွာ ပစၥည္းလာပို႔မယ္ဆုိတာ ေသခ်ာထပ္ေျပာျပန္သည္။ အားလံုးၿပီးေတာ့ ေကာင္တာကေနထြက္ေတာ့
“အခုလို အိတ္ေနာက္က်ေနတဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္… ” ဆိုၿပီး ခါးေလးညႊတ္ခါထပ္ေျပာပါေသးသည္။

စင္ကာပူမွာဆုိ ေတာင္းပန္ပါတယ္ စကားလံုးရဖုိ႔ မနည္းေျပာကာမွ မေျပာခ်င္ေျပာခ်င္ ေဆာင့္ကာေအာင့္ကာ ေဆာရီး… လို႔ျပန္ေျပာတတ္သည္။ ဂ်ပန္ရဲ႕ ၀န္ေဆာင္မႈလုပ္ငန္းကေတာ့ တကယ္ပဲ စိတ္ေက်နပ္ဖုိ႔ေကာင္းလွသည္။

အျပင္ေရာက္ေတာ့…. မမေစာင့္ေနတာကိုေတြ႔လုိက္ရသည္။ သူကလည္းေျပးလာၿပီး လာၾကိဳ… ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ေလယာဥ္ေပၚကယူလာတဲ့ သစ္ခြပန္းေလးေတြကိုေပးလိုက္ပါသည္။

အခုမွပဲ လုိရာခရီးေရာက္ပါေတာ့သည္္။ မိဘေတြလည္း ပင္ပန္းေနၿပီျဖစ္လို႔ တည္းမယ့္ ဟိုတယ္ကို ေလဆိပ္ကေန ရထားနဲ႔သြားၾကပါေတာ့သည္။

တရက္စာေရးလုိ႔ မၿပီးေသးေပမယ့္ ေစာင့္ေနရတာထက္စာရင္ နည္းနည္းဖတ္ရတာပိုေကာင္းမလားလုိ႔ ၿပီးသေလာက္တင္လိုက္ပါတယ္။ ေက်းဇူး...

7 comments:

ပံုရိပ္ / Pon Yate said...

ဂ်ပန္မေခ်ာေခ်ာေလးေတြကုိ သေဘာက်...အဲေလ သူတုိ႔ရဲ႕၀န္ေဆာင္မႈကုိ သေဘာက်ေနတာကုိး။

သက္ေဝ said...

ဟုတ္ပါၿပီ... ဟုတ္ပါၿပီ...
တကတဲမွပဲ... လာၾကိဳေနတဲ့ ဂ်ပန္မ ေခ်ာေခ်ာေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ ေတြ႔လိုက္ရတာနဲ႕ ဂ်ပန္ကို သေဘာေတြ စြတ္က်သြားေတာ့တာပဲေပါ့...
ဟြန္းးးးးးးး

Thant said...

ဂ်ပန္မေလးေတြ ဖ်တ္ကနဲမွင္သက္သြားတာက စၿပီး ဂ်ပန္ကိုသေဘာက်သြားတာပဲျဖစ္ရမယ္...ဟိ ။
တကယ္လည္း ဝန္ေဆာင္မွူကေကာင္းေတာ့ ျဖစ္သင့္ပါတယ္..ျဖစ္သင့္ပါတယ္...

Moe Cho Thinn said...

ပီတိ ထင္တာ မလြန္ပါဘူး။ ငါ႔ေမာင္ဖက္က ေထာက္ခံပါဒယ္၊ ေထာက္ခံပါဒယ္။
ဆက္ပါအုံး...။ စာျပန္ေရးတာေရာ၊ ခရီးအေၾကာင္း ေရးျပတာေရာ ၀မ္းသာတယ္ သိလား။
Happy reunion!

phyoaung said...

ဂ်ပန္ကို လာလည္ခ်င္ေသာ္လည္း ပိုက္ပိုက္အခက္အခဲေၾကာင့္
သူမ်ားကိုယ္ေတြ႕ကို ၀မ္းသာအားရေစာင့္ဖတ္ေနပါသည္းးD

Khin said...

Well presentation!!!!!!
I can't wait to read more. :-)

Khin said...

BTW I had a knowledge that most of the Japanese girls like Tall,Dark & Handsome like you. :-)))))

Ratings