Thursday, December 24, 2009

Merry Christmas & Happy New Year




၂၀၁၀ ႏွစ္သစ္မွာ မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုၿပီး ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ က်န္းမာရႊင္လန္း ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။

Read More...

Tuesday, December 22, 2009

စာေပေဟာေျပာပြဲ ေနာက္ဆက္တြဲ

မေန႔က စာအုပ္ေတြလုိခ်င္ေသးေတာ့ Peninsula Plaza မွာ သြား၀ယ္ေတာ့ ၂၀၀၉ စာေပေဟာေျပာပြဲစီစဥ္တဲ့ သူေတြနဲ႔ ျဖစ္တဲ့ ဆရာေကာင္းျမတ္ႏြယ္တို႔နဲ႔ စကားေျပာခဲ့ရပါတယ္။ သူတို႔လည္း နားေထာင္တဲ့သူေတြလုိ ေပ်ာ္ရႊင္ပီတိျဖစ္ရလုိ႔ အလုပ္ေတာင္မလုပ္ႏိုင္ပဲ မေန႔က တေန႔လံုး အဲဒီအေၾကာင္းကိုပဲ ေျပာေနျဖစ္တယ္တဲ့။ ဟုတ္မွာပါပဲ စာေပ၀ါသနာပါတဲ့လူေတြဆုိေတာ့ စင္ကာပူမွာ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ဒီလုိပြဲမ်ိဳးစီစဥ္လိုက္တာ ေအာင္ျမင္သြားတယ္ဆုိေတာ့ အင္မတန္၀မ္းသာေနမယ္ဆုိတာ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း အခုလို ေအာင္ျမင္သြားတာ ၀မ္းသာပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာ လုပ္ျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ လမ္းစပြင့္သြားလို႔ပါပဲ။

ပြဲစီစဥ္တဲ့ သူေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္လိုခံစားရသလဲလုိ႔ေမးေတာ့ စိတ္မွာ လုိအပ္ေနတာတစ္ခု ေက်ေက်နပ္နပ္ ျပည့္၀သြားတယ္လို႔ ခံစားမိတယ္ ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေပးရတဲ့ပိုက္ဆံထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာတန္ဖိုးရွိတဲ့ အသိပညာ ဗဟုသုတေတြကို ရလိုက္ရတယ္။ ဂီတပဲြတစ္ခုကို $60 ေလာက္ေပးၿပီးၾကည့္လိုက္ရတာဟာ ခဏတာ စိတ္ထြက္ေပါက္ကိုသာရၿပီး ဒီလုိပြဲမ်ိဳးကို $15 ေပးၿပီးၾကည့္ရတာ ခဏခဏစိတ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အျမတ္အစြန္းေတြကို လုိအပ္ေနတဲ့ စာေရးဆရာေတြကို ေထာက္ပံ့ေပးမယ္ဆုိေတာ့ လက္မွတ္တန္ဖိုးက ဒီအထက္ပိုၿပီး ေပးရမယ္ဆုိလည္း ေပးၿပီးၾကည့္ျဖစ္မယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ကိုေျပာလိုက္မိတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ေနာက္ႏွစ္မွာ လူမ်ားမ်ား နားေထာင္လုိ႔ရေအာင္ ေနရာက်ယ္က်ယ္မွာ အခုလုိေစ်းမ်ိဳးနဲ႔ လုပ္ႏိုင္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာလုိ႔လည္း ေျပာလိုက္မိေသးတယ္။

ေနာက္ႏွစ္ကို ဘယ္လုိစာေရးဆရာေတြကို ဖိတ္ေစခ်င္လဲလုိ႔ေမးေတာ့ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားၿပီး စာေရးေကာင္းတဲ့ ဆရာေတြကို ဖိတ္ေစခ်င္ပါတယ္လို႔လည္း ေျဖလိုက္မိတယ္။ ဥပမာ အၾကံျပဳလႊာထဲမွာပါတဲ့ သုေမာင္၊ လယ္တြင္းသားေစာခ်စ္ တို႔လုိဆရာေတြေပါ့။ အသက္အရြယ္ငယ္ေသးတဲ့ စာေရးဆရာေျပာတာကိုေတာ့ သိပ္စိတ္မ၀င္စားဘူးလုိ႔ေျဖမိတယ္။ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ ကိုယ့္အသက္ပတ္၀န္းက်င္အရြယ္ စာေရးဆရာေလးေတြဆီကထက္ အသက္အရြယ္ၾကီးၿပီး အေတြ႔အၾကံဳမ်ားတဲ့ဆရာေတြဆီက ရစရာယူစရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္လို႔ ထင္မိလုိ႔ပါပဲ။

အခု ေဟာေျပာပြဲမွာေတာင္ၾကည့္ပါ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳက အေကာင္းဆံုးေျပာႏိုင္တဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာေန၀င္းျမင့္၊ ၿပီးေတာ့မွ ဆရာမဂ်ဴးပါ။ အသက္ေၾကာင့္တခုတည္းရယ္မဟုတ္ပါဘူး မ်ားေသာအားျဖင့္ အမ်ိဳးသားစာေရးဆရာေတြက အမ်ိဳးသမီးစာေရးဆရာေတြထက္ အာ၀ဇၨန္း ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ပိုၿပီးစကားေျပာေကာင္းေလ့ရွိပါတယ္။ အဲလုိေျပာရင္ ဆရာမဂ်ဴးတစ္ေယာက္ ေယာကၤ်ားမိန္းမ ခြဲျခားတယ္မ်ား ေျပာေနမလားမသိဘူးေနာ္…

စာေရးဆရာေတြ လက္မွတ္ေတြက ရခဲတာမို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လက္ေဆာင္ေပးဖုိ႔ စာအုပ္ေတြထပ္၀ယ္တာ၊ ဆရာေန၀င္းျမင့္ရဲ႕ ဆယ့္ႏွစ္ၾကိဳး၊ အိမ္ေလးဆယ့္ေျခာက္လံုး နဲ႔ ဆရာမဂ်ဴးရဲ႕ သူမင္းကိုဘယ္ေတာ့မွ စာအုပ္ေတြက ကုန္သြားလုိ႔ ၀ယ္လုိ႔မရေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး ဆရာမဂ်ဴးကေတာ့ မေန႔ကပဲျပန္သြားလို႔ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳနဲ႔ ဆရာေန၀င္းျမင့္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ဆီကပဲ လက္မွတ္ရခဲ့ပါတယ္။

ဆရာတို႔ကို အခုလို စင္ကာပူကို တကူးတကလာၿပီး ဗဟုသုတ၊ ရသ အစံုအလင္နဲ႔ ေဟာေျပာေပးတာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ နားေထာင္ရတာ ေကာင္းလြန္းလုိ႔ ၿပီးသြားမွာေတာင္ စိုးရိမ္ေနမိေသးတယ္ လို႔ ဂါရ၀ါျပဳေျပာလိုက္ေတာ့ ဆရာႏွစ္ေယာက္စလံုးက “ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ဒီထက္ကို ဆက္ေျပာခ်င္ေသးတာဗ်ာ။ အခ်ိန္ကလည္း ကန္႔သတ္ထားလို႔… တစ္ေယာက္ကို နာရီ၀က္စာေလာက္ဆီ ေျပာဖုိ႔က်န္ခဲ့ေသးတယ္။” လုိ႔ျပန္ေျပာပါတယ္။

ေနာက္ၿပီး ဆရာခ်စ္ဦးညိဳက “ကၽြန္ေတာ္ ဘိတ္သိတ္အေၾကာင္း ေျပာဖို႔က်န္သြားတယ္၊ အဲဒါကို သိပ္ေျပာခ်င္တာဗ်ာ.. အခ်ိန္ကလည္း ၁နာရီခြဲေလာက္ပဲေပးထားေတာ့ ျဖတ္လိုက္ရတယ္…” လုိ႔ဆက္ေျပာေသးတယ္။

စီစဥ္တဲ့လူေတြကို ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာ ဆရာတစ္ေယာက္ကို ၂ နာရီစီေလာက္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နယ္ေတြမွာ ဒီလုိ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြဆုိ ေဟာေကာင္းေကာင္းနဲ႔ေဟာတာ ည ၂နာရီ ၃နာရီအထိေအာင္ ရွည္သြားတတ္ပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ ေနရာအခက္အခဲ အခ်ိန္အခက္အခဲေတြရွိတာကို နားလည္ပါတယ္။ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵကိုေျပာတာပါ။

ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဆရာတုိ႔ သီခ်င္းဆုိသြားတာကလည္း အဆုိေတာ္ေတြထက္ေတာင္ ပိုေကာင္းတယ္တယ္ ေျပာလိုက္ေတာ့ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳက “ကၽြန္ေတာ္တို႔က ၀ါသနာပါလို႔ ဆုိခ်င္လို႔ကိုဆိုတာ ဆုိေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဆုိရလုိ႔ျဖစ္မွာပါ… အဆုိေတာ္ေတြက်ေတာ့ ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြရွိေနမွာေပါ့…” လို႔ျပန္ေျပာပါတယ္။ ဆရာတို႔ တသက္လံုးစုခဲ့ရတဲ့ ဗဟုသုတ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ၁နာရီခြဲအတြင္းမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရလိုက္တာ ေက်းဇူးလည္းတင္ ၀မ္းသာေက်နပ္မိပါတယ္ ေျပာလိုက္မိပါတယ္။ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳကပဲ “ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အခုလုိလာေဟာရတာကို ၀မ္းသာမိတယ္… ” လုိ႔ျပန္ေျပာပါတယ္။

အခ်ဳပ္ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ဒီစာေပေဟာေျပာပြဲဟာ ထင္တာထက္ အမ်ားၾကီးပိုေကာင္းတဲ့၊ စီစဥ္သူေတြေရာ နားေထာင္သူေတြပါ အတူတကြ ပီတိျဖစ္က်န္ခဲ့တဲ့၊ စိတ္အဟာရကိုေကာင္းေကာင္းျဖည့္ေပးခဲ့တဲ့ ပြဲပါပဲ။




ဆရာေန၀င္းျမင့္



ဆရာမဂ်ဴး



ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ

စာေပေဟာေျပာပြဲနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သတင္းေတြ ေဆာင္းပါးေတြေရးၿပီးၾကလုိ႔ မေန႔က စာအုပ္၀ယ္ရင္း ရခဲ့တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳကိုပဲေရးၿပီးတင္လိုက္ပါတယ္။



Read More...

Thursday, December 3, 2009

မလိုင္လံုး နဲ႔ အိတ္ခ်လိုက္၊ ၿပီးေတာ့ ေရခ်ိဳးလာပါ

မလိုင္လံုး...

ရန္ကုန္ကအလည္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ရွမ္းပါ။ သူလာလည္တုန္း သူငယ္ခ်င္းေတြအတူ ညစာစားျဖစ္တုန္း အေၾကာင္းဆက္စပ္ကာ သူတို႔အိမ္ကို အလည္လာတဲ့ ရိုးသားတဲ့ ရွမ္းအမ်ိဳးသားၾကီး တစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ေျပာျပပါတယ္။

အဲဒီရွမ္းအမ်ိဳးသားက အင္မတန္ေခါင္တဲ့ရွမ္းရြာကျဖစ္ၿပီးေတာ့ ျမန္မာစကားလည္း မတတ္ဘူး။ ရန္ကုန္ကို တစ္ေယာက္ထဲ ရထားစီးၿပီးသြားမယ္ ဆုိေတာ့ လမ္းမွာ ထမင္းစားမယ္ဆုိ ဘယ္လုိမွာစား ရမလဲဆုိၿပီး ျမန္မာလုိ႔ ေျပာတတ္တဲ့လူေတြကိုေမးပါတယ္။ အေမးခံရတဲ့လူေတြကလည္း သူမွတ္ေနရတာေတြမ်ားၿပီး ေမ့သြားမွာစိုးတာနဲ႔ ထမင္းဆိုတာနဲ႔ သက္သတ္လြတ္လုိ႔သာေျပာလိုက္ သင္ေပးလိုက္တယ္။ သူကလည္း သက္သတ္လြတ္ဆုိတာ ဘာကိုဆုိလုိတယ္ဆုိတာမသိပဲ မွတ္ထားလိုက္ေရာ…

ဒီလုိနဲ႔ ရထားနဲ႔ ခရီးထြက္လာၿပီး ဘူတာတစ္ခုရပ္ေတာ့ ရထားေပၚကေန သက္သတ္လြတ္ ဆုိမွာလို္က္ပါတယ္။ ေစ်းသည္က ထမင္းနဲ႔ အသီးအရြက္ဟင္းေတြလာေပးတာနဲ႔ စားလိုက္ရပါတယ္။ ေနာက္ဘူတာမွာ အဲလုိပဲ သက္သတ္လြတ္လို႔မွာလိုက္ျပန္ေရာ… ထမင္းနဲ႔ အသီးအရြက္ဟင္းေတြ လာေပးတာနဲ႔ စားလိုက္ရျပန္ပါတယ္။ အဲေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲမွာ သူမွာလိုက္တုိုင္း အသားလည္းမပါဘူး၊ စားလို႔လည္း မေကာင္းဘူး။ အသားဟင္းကိုလည္းစားခ်င္ သူလည္းဘယ္လုိမွာရမွန္းမသိဘူး ျဖစ္ေနေတာ့ ေနာက္ရပ္တဲ့ဘူတာမွာ ရထားေအာက္ကို ဆင္းၿပီး မွာစားလို႔ စိတ္ကူးၿပီး ၿပီးလာပါတယ္။

ေနာက္ဘူတာေရာက္လုိ႔ ရထားလည္းရပ္ေရာ ရထားေပၚကေနဆင္းဖုိ႔အလုပ္ ေအာက္ကေနၿပီး ေစ်းသည္က “မလိုင္လံုး… မလိုင္လံုး” နဲ႔ ေအာ္တာေၾကာင့္ ရထားေပၚကေန မဆင္းရဲေတာ့ဘဲ ထမင္းကို သတ္သတ္လြတ္လုိ႔ပဲမွာၿပီး ေအာင့္အီးၿပီးစားလိုက္ရပါတယ္။

ေနာက္ဘူတာေရာက္လုိ႔ ေအာက္ဆင္းမယ္ၾကံလိုက္ေတာ့လည္း ေအာက္ကေစ်းသည္က “မလိုင္လံုး… မလိုင္လံုး” လို႔ေအာ္ျပန္ေရာ… အဲဒါနဲ႔ သတ္သတ္လြတ္နဲ႔ပဲ ႏွစ္ပါးသြားရျပန္ပါေရာ…

ရန္ကုန္လည္းေရာက္ေရာ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အေမကို ရွမ္းလို ေျပာျပပါတယ္…
“လမ္းမွာ ထမင္းစားတာ အသားဟင္းလည္းမပါဘူးဗ်ာ…”
“ဘယ္လို ထမင္းကိုမွာစားလို႔လဲ…”
“ထမင္းကို သက္သတ္လြတ္လို႔မွာရတယ္လို႔ သင္ေပးလိုက္လို႔ သက္သတ္လြတ္လို႔ပဲ မွာတာေပါ့…”
“… ”
“ေနာက္ၿပီး ေအာက္ဆင္းၿပီးစားမယ္လုပ္ေတာ့လည္း ေအာက္ကလူေတြက မလိုင္လံုး (မဆင္းနဲ႔) ၊ မလိုင္လံုး (မဆင္းနဲ႔) လုိ႔ေျပာေျပာေနေတာ့ ေအာက္ကို ဆင္းလို႔ မရခဲ့ပါဘူးဗ်ာ… ” တဲ့…

မလိုင္လံုး ဆုိတာ ရွမ္းလို မဆင္းနဲ႔ ဆုိၿပီး အဓိပၸါယ္ရတယ္တဲ့ေလ…။

-----------------------------------

အိတ္ခ်လိုက္…

ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကလည္း သူ႔အေဒၚတစ္ေယာက္ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ဖူးတာကို ေျပာျပပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာေတြ တိုင္းျပည္တြင္းမွ အခြင့္အလမ္းေတြနည္းပါးလာၾကေတာ့ သူမ်ားတိုင္းျပည္မွာ စြန္႔စားၿပီး အလုပ္ထြက္လုပ္ၾကရပါတယ္။ အစတုန္းကေတာ့ ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးကလူေတြသာ ထြက္ၾကတာမ်ားၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ နယ္ျမိဳ႕ေလးေတြကလူေတြ၊ အခုေတာ့ ေတာရြာမွာေနတဲ့လူေတြပါ ထြက္လုပ္ေနပါၿပီ။ အဲဒီေတာ့ တခ်ိဳ႕တေလက်ေတာ့လည္း ေလယာဥ္ခရီးသြားအေတြ႔အၾကံဳက မရွိက်ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားကိုသြားရမယ္ စိတ္ပူပန္မႈနဲ႔ ေရာေထြးၿပီး စိတ္ထဲထင္ရာလုပ္လိုက္မိေတာေလးေတြရွိပါတယ္။ ရယ္စရာအျဖစ္အေနနဲ႔သာ ေျပာမိၾကတာပါ စိတ္ထဲမွာလည္း သနားမိပါေသးတယ္။

တခါက ေက်းလက္က ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ႏိုင္ငံျခားကိုထြက္ဖုိ႔ ရန္ကုန္ေလဆိပ္ကိုေရာက္လာပါတယ္။ ေလဆိပ္အထြက္မွာ လ.၀.က (immigration) ေကာင္တာကိုျဖတ္၊ ၿပီးေတာ့ အေကာက္ခြန္ ေကာင္တာကို ျဖတ္ရပါတယ္။ အဲဒါၿပီးေတာ့ ပစၥည္းေတြကို x-ray ကို စစ္တဲ့ေနရာကို ေရာက္လာပါတယ္။

ေကာင္ေလးက ခရီးသြားအေတြ႔အၾကံဳ သိပ္ရွိဟန္မတူပါဘူး။ အိတ္ေတြကို x-ray နဲ႔စစ္ရတယ္ဆုိတာ မသိေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲ အိတ္ကိုမၿပီး လမ္းဆက္ေလွ်ာက္လာပါတယ္။ x-ray ျဖတ္ဖုိ႔ အိတ္ေတြတင္ရတဲ့ conveyer ေနရာအနားလည္းေရာက္ေရာ ေလဆိပ္ ၀န္ထမ္းက conveyer ကို လက္ညိႈးထိုးၿပီး

“ဟဲ့ေကာင္ေလး … အိတ္ခ်လိုက္ အိတ္ခ်လိုက္… ” လုိ႔လွမ္းေအာ္လိုက္ေတာ့
ခရီးသြားေကာင္ေလးက ဘာမေျပာညာမေျပာ conveyer ေပၚ လဲွအိပ္ခ်လိုက္ပါေရာ…. တဲ့။

ဟုတ္တယ္ေလ… စကားေျပာတာ သတ္ပံုမွ မျမင္ရတာ။ အဲေတာ့ အိတ္ခ်လိုက္လို႔ေျပာ အိပ္လိုက္တာ သူ႔အျပစ္မွမဟုတ္တာပဲေနာ္…

-----------------------------------

ေရခ်ိဳးလာပါ…


အဲလုိေျပာၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကို သတိရလို႔ေျပာျပမိတယ္။ သူတို႔ေျပာတဲ့အျဖစ္ေတြက ဘာသာစကားတစ္ခုကို မတတ္လို႔ အဆင္မေျပတာ နဲ႔ စကားကုိ တတ္ရဲ႕သားနဲ႔ နားလည္မႈလဲြလုိ႔ ဒုကၡေရာက္တာေတြေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း အျဖစ္ကေတာ့ ျမန္မာစကားကို နားလည္လုိ႔ ၾကံဳရတဲ့အျဖစ္ပါ။

သကၠရာဇ္၂၀၀၀ ေက်ာ္ အစပိုင္းမွာ စင္ကာပူမွာ ျမန္မာေတြ အခုေလာက္မမ်ားေသးပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာ အခုလုိ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ခလုပ္တိုက္မိေလာက္ေအာင္ မဆံုမိၾကဘူးေပါ့။
တစ္ရက္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ သူ႔အေဖာ္၊ ႏွစ္ေယာက္သား City Hall ဖက္ကို ရထားစီးလာၾကပါတယ္။ လမ္းမွာထိုင္စရာေနရာရလာၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ မိန္းကေလးတို႔ ထံုးစံ စကားေဖာင္ဖဲြ႔ၿပီး ေျပာလာၾကပါတယ္။ ဘူတာတစ္ခုေရာက္ေတာ့ သူတို႔ေဘးက လူတစ္ေယာက္ ထသြားေတာ့ မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့ အိႏၵိယႏြယ္ဖြားတစ္ေယာက္က ၀င္ၿပီးထိုင္လိုက္ပါတယ္။ အိႏၵိယႏြယ္ဖြားလည္း ထိုင္ၿပီးေရာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး စကားေျပာလိုက္ပါတယ္။

“ဒီကုလားၾကီးကလည္း နံလိုက္တာေအ…”
“ေအးေလ ဟယ္… နံလိုက္တာ အိမ္ကေန ေရခ်ိဳးမလာဘူးလား မသိပါဘူး… ဟင္း…”

သူတို႔လည္းေျပာၿပီးေရာ အိႏၵိယႏြယ္ဖြားက သူတို႔ဖက္လွည့္ၿပီးေတာ့...
“ဟာ… ကၽြန္ေတာ္ေရခ်ိဳးလာပါတယ္ဗ်ာ…” လုိ႔လည္းထေျပာလိုက္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား မ်က္လံုးျပဴးသြားၿပီး…
“ေၾသာ္ ျမန္မာမွန္းမသိလုိ႔ ေျပာလိုက္မိတာ… ေဆာရီး…” လို႔ၿပီး မ်က္ႏွာပူတာနဲ႔ City Hall မေရာက္ေသးပဲ ေနာက္ဘူတာမွာ ဆင္းေနခဲ့ရတယ္တဲ့…

အခုေတာ့လား စင္ကာပူမွာေနရင္ ကိုယ့္ေဘးမွာရွိတဲ့ လူေတြက အိႏၵိယႏြယ္ဖြား၊ တရုတ္ႏြယ္ဖြား၊ မေလးႏြယ္ဖြား မကလို႔ ဘာႏြယ္ဖြားရုပ္ ေပါက္ေန ေပါက္ေန ျမန္မာလုိ ေပါက္ကရ မေျပာေလနဲ႔ ကိုယ့္ေဘးမွာ ျမန္မာတစ္ေယာက္မဟုတ္ တစ္ေယာက္ ရွိေနသည္ကို သတိခ်ပ္မိၾကပါေနာ္…

Read More...

မဂၤလာပါ...

ဘာလုိ႔ စာဆက္မေရးျဖစ္ပဲ ျဖစ္ေနရသလုိဆုိရင္လား… အေၾကာင္းတစ္ခုကေတာ့ အလုပ္မွာ ရာထားခ်က္ျပည့္မွီေအာင္လုပ္ေနရလုိ႔ အလုပ္မ်ားေနတာေရာ၊ စိတ္မအားပါ ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္က သတင္းစာေတြထဲမွာလုိ ရာထားခ်က္ျပည့္မွီေက်ာ္လြန္ေအာင္ အေျပာေလးနဲ႔ အလုပ္လုပ္လို႔ရရင္လည္း ေကာင္းသားလို႔ေတာင္ ေတြးမိလာတယ္။

ေနာက္တစ္ေၾကာင္းကေတာ့ ခရီးသြားမွတ္တမ္းအေၾကာင္းမၿပီးေသးပဲ ၾကားျဖတ္မတင္ရင္ ေကာင္းမယ္ဆုိၿပီး ဆံုးျဖတ္ထားလိုက္မိေတာ့ ကိုယ္အေၾကာင္းနဲ႔ကိုယ္ ဒုကၡနဲ႔လွလွေတြ႔ေနေလေရာ။ ခရီးသြားမွတ္တမ္းလည္း မေရးျဖစ္ စာတုိေပတုိလည္းမေရးျဖစ္ျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ တေန႔က ေတြ႔တဲ့ အသိတစ္ေယာက္က စာဆက္မေရးေသးဘူးလား ဖတ္ဖုိ႔ေစာင့္ေနရတာ ၾကာေနၿပီဆုိေတာ့မွ ကိုယ္စာေရးတာ ကိုယ့္ခံစားခ်က္နဲ႔ေရးေနေပမယ့္ တကူးတကလာဖတ္ရတဲ့ သူေတြကို မေလးမစားလုပ္ေနသလုိ ျဖစ္ေနၿပီးဆုိၿပီး အားနာမိပါတယ္။ အဲဒီအတြက္လည္း ေတာင္းပန္ပါတယ္။

ဒီၾကားထဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ကေန ဒီကုိ အလည္လာတာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ခဏစံုမိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာေတာ့ ဘာကိုမွ စိတ္ထဲမွာထားစရာမရွိ စလိုက္ေနာက္လိုက္နဲ႔ စိတ္ပင္ပန္းတာေတြလည္း သက္သာသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ဆီကေနၿပီး ၾကားရတဲ့ ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ နဲ႔ ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳဖူး ၾကားဖူးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြအေၾကာင္းကို သတိရေနတုန္း ေရးထားမွ ဆုိၿပီး ေတြးလိုက္မိတယ္။ သတိထားမိတာက ဘာသာစကားေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ဟာသေတြက ရီစရာအေကာင္းဆံုးျဖစ္ေနတာပါပဲ။ ဟိုအရင္တုန္းကလည္း ယမ္၀မ္း ေ၀ါပုေ၀ွ႔က်န္၀ွါရီတက္…တက္…တက္ ဆိုၿပီးေတာ့လည္း ဘာသာစကားနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အေၾကာင္းေတြ ေရးဖူးပါေသးတယ္။

ေရးၿပီးရင္ သိပ္ၿပီး သိမ္းထားေလ့မရွိပဲ ခ်က္ခ်င္းတင္ေလ့ရွိတဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္ ခရီးသြားမွတ္တမ္းေရးေနတုန္း တျခားေရးမိတာေလးေတြ တင္မယ္ဆုိတာ ေျပာရင္း…

အားလံုး……… မဂၤလာပါ…………

Read More...

Ratings