tag:blogger.com,1999:blog-66401857084555461152012-02-16T18:00:16.949+08:00P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.comBlogger1951100tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-53425672948980655392012-01-14T11:40:00.002+08:002012-01-14T17:53:21.524+08:00စႏၵယားသံ သဲ့သဲ့<br />ၾကားေနရတယ္...<br />ဒီတခါ ကန္နံေဘး သံတုိင္ၾကားကမဟုတ္<br />ကြင္းျပင္က်ယ္က ထူးျခားတဲ့ ပြဲဆီကတဲ့။<br /><br />စာသား နဲ႔ သံစဥ္<br />အေလးထားကာ ေရးစပ္ထားလို႔<br />ေဘးနားက နားေထာင္ရင္ေတာင္<br />အေတြးမ်ားစြာ ေပးစြမ္းႏိုင္စြမ္းရွိတယ္။<br /><br />အဲဒီလုိ ႏူးည့ံလွပတဲ့ အေမ့ရဲ႕သီခ်င္း<br />အားအင္အျပည့္နဲ႔ အားျဖည့္တင္းဖို႔ <br />သားေတြကလည္း ျပန္လာၿပီ...<br /><br />မေ၀းေတာ့တဲ့ အနာဂတ္မွာ<br />အေ၀းက သားသမီးေတြလည္း အေမ့ရင္ခြင္ျပန္လံႈ - <br />(အေမစပ္ထားတဲ့) လြတ္လပ္ျခင္းရဲ႕ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို<br />သံျပိဳင္ဟစ္ဖုိ႔ အခြင့္အေရး ခပ္ေရးေရးေတာ့ ျမင္လာၿပီေလ...<div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-5342567294898065539?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-83749896380642433302011-03-18T16:06:00.001+08:002011-03-18T16:27:17.990+08:00စင္ကာပူႏုိင္ငံ စာေပ ျမတ္ႏိုးသူမ်ားက ဦးေဆာင္ က်င္းပတဲ့ တတိယအႀကိမ္ စာေပေဟာေျပာပဲြကို <b>ဧၿပီလ ၃၀ ရက္</b> စေနေန႔မွာ က်င္းပမယ္လို႔ သိရပါသည္။<br /><br />ဒီႏွစ္မွာေဟာေျပာမည့္ စာေရးဆရာမ်ားကေတာ့ ဆရာေအာင္သင္း၊ ဆရာေဖျမင့္၊ ဆရာခ်စ္စံ၀င္း ႏွင့္ ဆရာမ ခင္ခင္ထူးတုိ႔ ဆုိတာကို <a href="http://www.facebook.com/album.php?profile=1&id=141517285876558#!/sarpaymyatnoethumyar" target="_blank">Facebook </a> မွာေရးထားသည္။ <b>ဆရာေအာင္သင္း</b> ကေတာ့ က်န္းမာေရးအေျခအေနေၾကာင့္ "ရပ္ေ၀းေျမျခား လူငယ္မ်ားသို႔" ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ အေ၀းေရာက္ ေဟာေျပာမည္ျဖစ္သည္။ <b>ဆရာေဖျမင့္</b>က "ဘဝတိုးတက္ဖုိ႔ စာဖတ္ၾကစို႔" ၊ <b>ဆရာခ်စ္စံဝင္း</b>က "အေမဟူသည္ အလြမ္းသည္"၊ <b>ဆရာမခင္ခင္ထူး</b>က "အညာဓေလ့ ရြာဓေလ့" စသည့္ ေခါင္းစဥ္အသီးသီးျဖင့္ ေဟာၾကားမည္ျဖစ္သည္။<br /><br />ေစ်းႏႈန္းကေတာ့ အရင္ႏွစ္ကအတိုင္း မေျပာင္းလဲဘဲ $15 ျဖင့္ ဆရာေလးေယာက္ရဲ႕ စကားေတြ ေန႔လည္ ၁ နာရီကေန ညေန၈ နာရီအထိ အားရပါးရ နားေထာင္ရဦးမွာပါ။ ညစာကို <b>ဒန္ေပါက္</b>ေကၽြးမယ္ဆုိတာလည္း သတင္းရရွိထားပါသည္။ <br /><br />ေဟာေျပာပြဲက်င္းပမည့္ ေနရာက Dover MRT အနားမွာရွိတဲ့ Singapore Poly ရဲ႕ Convention Centre မွာပါ။ MRT က ဆင္းၿပီးၿပီးခ်င္းေရာက္ၿပီဆုိေတာ့ သြားရလာရတာလည္း လြယ္ကူပါသည္။<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-oZY7ccSp7C4/TYMRd8yW3vI/AAAAAAAACI0/SNs3zXXjJPU/s1600/sp.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="299" width="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-oZY7ccSp7C4/TYMRd8yW3vI/AAAAAAAACI0/SNs3zXXjJPU/s400/sp.jpg" /></a></div><br />ေနာက္ Thazin Singapore Success Magazine ရဲ႕ Facebook စာမ်က္ႏွာမွာလည္း Proudly Organized by THAZIN ဆုိၿပီး စာေပေဟာေျပာပြဲေၾကာ္ျငာတစ္ခု ေတြ႔လိုက္မိပါသည္။ အစကေတာ့ အတူတူလို႔ထင္ထားမိတာ၊ ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့မွ စာေရးဆရာေတြမတူ၊ ေနရာမတူ၊ ေန႔ရက္မတူတာေတြ ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ဒီႏွစ္စာေပေဟာေျပာပြဲက ႏွစ္ပြဲေတာင္ရွိပါ့လားလို႔ သိလိုက္ရျပန္သည္။<br /><br /><span id="fullpost">Thazin ကလုပ္မယ့္ပြဲမွာ ဆရာေအာင္သင္း၊ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ၊ ဆရာေက်ာ္ဝင္း ႏွင့္ ဆရာဦးဘုန္း(ဓာတု) တို႔ေျပာမွာျဖစ္ၿပီး ေန႔ရက္က ဧၿပီ ၂၄၊ ေနရာကေတာ့ NUS မွာျဖစ္ပါသည္။<br /><br />က်င္းပမယ့္ ရက္ေတြက တစ္ပတ္ပဲျခားကာ ကပ္လ်က္ျဖစ္ေနၿပီး ႏွစ္ခုစလံုးကလည္း စာေပေဟာေျပာပြဲျဖစ္ေနတာရယ္ အရင္က စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ားအဖြဲ႔ကို သဇင္က ပံ့ပိုးကူညီခဲ့တယ္လို႔ ေတြ႔ခဲ့ရေတာ့ ဒီႏွစ္မွာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ပြဲႏွစ္ခုအၿပိဳင္ျဖစ္ေနတယ္လုိ႔ ယူဆလိုက္ရပါသည္။<br /><br />ပြဲႏွစ္ခုစလံုးသြားခ်င္ေပမယ့္ ေပးရမယ္အခ်ိန္နဲ႔ ရွိေနတဲ့အလုပ္ေတြေၾကာင့္ တစ္ပြဲပဲသြားမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ရပါသည္။ ဘယ္ပြဲကိုသြားမယ္ဆုိတာၾကည့္ေတာ့ ႏွစ္ပြဲစလံုးမွာ ဆရာေအာင္သင္းေဟာေျပာတာပါမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ Thazin ကလုပ္မယ့္ပြဲမွာ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ ျပန္ပါတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳေဟာတာေျပာတာ အင္မတန္မွေကာင္းေပမယ့္ တစ္ခါနားေထာင္ဖူးၿပီးလို႔ နားမေထာင္ဖူးေသးတဲ့ ဆရာေတြရဲ႕ ေဟာေျပာခ်င္ကိုနားေထာင္ဖုိ႔ ပိုၿပီး အာသီသရွိေနမိပါသည္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕အာေဘာ္ဟာ အမ်ားၾကီးအေျပာင္းအလဲမရွိလို႔ တစ္ခါနားေထာင္ဖူးရင္ အဲဒီဆရာေျပာခ်င္တာေတြ ေတာ္ေတာ္ေလးရလုိက္ပါၿပီ။ နားမေထာင္ဖူးေသးတဲ့ ဆရာေတြဆီကုိသြား နားေထာင္မယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။ <br /><br />အဲေတာ့ စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ားအဖြဲ႔ရဲ႕ ဧၿပီ၃၀ရက္ေန႔ စာေပေဟာေျပာပဲြကိုပဲသြားပါမည္။ <br /><br />ေနာက္ၿပီး ေတြးမိတာကလည္း Thazin စီးပြားေရးလုပ္တဲ့ အဖြဲ႔ဆုိေတာ့ သူတို႔လုပ္တဲ့ပဲြက စီးပြားေရးအရ အက်ိဳးအျမတ္ကို အဓိကထားတယ္လုိ႔ ထင္လုိ႔ပါ။ ပြဲတစ္ခုက ဧၿပီလ ၃၀ မွာလုပ္မယ္လို႔ ေၾကာ္ျငာၿပီးမွ သူက ၂၄ရက္မွလုပ္မယ္ဆုိၿပီး လုပ္တာက မေတာ္တဆ တိုက္တိုက္ဆိုက္ဆိုင္ျဖစ္တာ ဟုတ္ပါ့မလားလို႔...<br /><br />ေနာက္ၿပီး စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ားအဖဲႊ႔ရဲ႕ ခံယူခ်က္ကိုလည္းသေဘာက်လုိ႔ပါပဲ။ သူတို႔ရဲ႕ Facebook မွာ ေရးထားတဲ့အထဲက ေဟာေျပာပြဲကရလာတဲ့ အက်ိဳးအျမတ္မ်ားကို ေငြေၾကးလိုအပ္လ်က္ရွိသည့္ သက္ၾကီး၀ါၾကီး စာေရးဆရာ ၾကီးမ်ားကို ပူေဇာ္ကန္ေတာ့လွဴဒါန္းမယ္ဆုိတာရယ္၊ အသိပညာ၊ ဗဟုသုတ၊ စာေပ၊ ယဥ္ေက်းမူ၊ အႏုပညာ၊ မ်ိုးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ ၊ ႏွလံုသား အာဟာရေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် ျဖည့္စည္းခ်င္တယ္ဆုိတဲ့ေစတနာရယ္၊ ဒီလုိက်င္းပလာတဲ့အစဥ္အလာကို ႏွစ္စဥ္မပ်က္ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္သြားဖုိ႔ ရည္ရြယ္တာရယ္ ဆုိတဲ့ ခံယူခ်က္ေတြက ေလးစားဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဦးေဆာင္လုပ္ေဆာင္ေနတာေတြကလည္း လူငယ္ေတြပါ။ ျမန္မာေတြ အသိပညာဖြ႔ံၿဖိဳးေရးကို အုတ္တစ္ခ်ပ္ သဲတစ္ပြင့္အေနနဲ႔လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ လူငယ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲလည္း အုတ္တစ္ခ်ပ္ သဲတစ္ပြင့္အျဖစ္ အားေပးကူညီခ်င္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္လည္းပါပါတယ္။<br /><br />လက္မွတ္သတင္းကို Facebook မွာေၾကာ္ျငာထားတာကေတာ့ …<br />“ပင္နင္စူးလား ပလာဇာ ၅ထပ္ရွိ သူေဌးသမီး ႏွင့္ ၄ထပ္ရွိ ေသာ္တာနဒီဆိုင္ ေတြမွာ ဝယ္ယူရရွိႏိုင္ပါသည္။ ေသာၾကာ၊ စေန ႏွင့္ တနဂၤေႏြေန႔မ်ားတြင္ လက္မွတ္ေကာင္တာမ်ားကို ညေန ၅ နာရီမွ ၈နာရီထိ ဖြင့္လွစ္ ေရာင္းခ်သြားမွာျဖစ္ပါတယ္။ ယခုတပတ္တြင္ ေတာ့ ရနံ႔သစ္ ျမန္မာထမင္းဆိုင္တြင္သာ လက္္မွတ္ေကာင္တာ ဖြင့္လွစ္ထားပါမည္။ ေနာက္ထပ္တိုးခ်ဲ႕ေသာေနရာ မ်ားကိုေၾကျငာေပးသြားပါမည္။”<br />လို႔သိရပါသည္။<br /><br />ဗဟုသုတ ရစရာ ေဟာေျပာတာေတြ နားေထာင္ၿပီး အေမာေတြေျဖၾကမယ္ေလ… ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေပါ့…<br /></span><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-fUdVlUb_Df4/TYMXR7s8NfI/AAAAAAAACI8/H19Q_94Zo3I/s1600/188300_203165339711752_141517285876558_753222_363152_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="400" width="283" src="http://1.bp.blogspot.com/-fUdVlUb_Df4/TYMXR7s8NfI/AAAAAAAACI8/H19Q_94Zo3I/s400/188300_203165339711752_141517285876558_753222_363152_n.jpg" /></a></div><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-8374989638064243330?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-43358799652444208882010-11-02T17:58:00.001+08:002010-11-02T18:08:47.535+08:00ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ပင္းယေဆာင္မွာေနတုန္းကေပါ့…<br /><br />ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အေဆာင္မွာ အတူတူတဲြျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစုရွိပါတယ္။ <br />ကၽြန္ေတာ္က အေဆာင္ကုိ ဒုတိယႏွစ္မွ ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေနရတဲ့ အထပ္မတူပါဘူး။ <br />ေနာက္ႏွစ္ေတြေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ေတာ့ အေဆာင္ကို ေစာေစာေရာက္ေအာင္လာၿပီး အခန္းေတြကို နီးေအာင္ဦးထားၾကေတာ့ တြဲတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးက အခန္းေတြကို တထပ္တည္း၊ ကပ္လ်က္၊ ၿပီးေတာ့ ေရွ႕တန္းကိုရေအာင္ ယူထားပါတယ္။ အခန္းနီးေတာ့ အခန္းလည္ရတာလည္း အင္မတန္လြယ္ကူပါတယ္။ ပစၥည္းေတြငွားမယ္၊ ယူသံုးမယ္ဆုိေတာ့လည္း နီးတာေပါ့။<br /><br /><span id="fullpost"> အေဆာင္မွာ ေနတာက သူငယ္ခ်င္းေတြ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ အင္မတန္ ရင္းႏွီးၾကတယ္။ ကိုယ္မရွိ သူ႔ဟာယူသံုး၊ သူ႔မရွိတာ ကိုယ့္ဟာယူသံုး။ ပိုက္ဆံရွိတဲ့ အခ်ိန္ ေဘာ္ဒီစပေရး တစ္ဗူးေလာက္ ၀ယ္ထားလိုက္ အလြန္ဆံုးခံ တပတ္ေပါ့၊ ေခါင္းလိမ္းဆီ၀ယ္ထားလည္း ႏွစ္ပတ္ေလာက္ဆို ကုန္ၿပီ။ ေဆးလိပ္ကို အစည္းလိုက္၊ ဗူးလိုက္ ၀ယ္ထားလုိ႔ကေတာ့ ၀င္ကတစ္လိပ္၊ ထြက္တစ္လိပ္ ယူေသာက္လုိက္တာ ေနာက္တရက္ ကူးတဲ့အထိခံရင္ ကံေကာင္းပဲ။ အဲလုိ ေနၾကေပမယ့္ ဘယ္သူကမွ ျငိဳျငင္တယ္လုိ႔မရွိၾကပါဘူး။ အိမ္က ပို႔လိုက္တဲ့ ဟင္းေတြဆုိလည္း မွ်ၿပီးစားၾကတာပဲ။ ပိုက္ဆံလည္း မရွိအတူ ရွိအတူလုိ႔လည္း ေျပာလုိ႔တယ္။ <br /><br />အျခား သူငယ္ခ်င္းေတြ ရင္းႏွီးတယ္ဆုိတာက ဟန္ေဆာင္မႈရွိခ်င္ရွိမယ္၊ အေဆာင္က သူငယ္ခ်င္းအရင္းေတြက ဟန္ေဆာင္မႈဆုိတာ လံုး၀မရွိပဲ ရင္းႏွီးၾကတယ္။<br /><br />အဲလုိ ခင္ၾကတဲ့ အေပါင္းအသင္းထဲမွာ ေက်ာ္သက္ ဆုိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ ကိုးကြယ္မႈ ဘာသာမတူတဲ့ တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ေက်ာ္သက္က ပထမပိုင္းမွာ အင္မတန္မွ ဘာသာေရး ကိုင္းရိႈင္းတဲ့ပံုစံပါ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းသိလာေတာ့ အဲေလာက္လည္း မဟုတ္ဘူးဆုိတာ သိလာတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ အျပင္ပန္းမွာေတာ့ ဘာသာေရးကိုင္းရိႈင္းဟန္ေတာ့ လုပ္ျပေနတုန္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း အဲဒါကို စခ်င္ေနာက္ခ်င္ျဖစ္ေနတာပါပဲ။ အဲဒီအထဲမွာ မုတ္ဆိတ္ေတြထား ၿပီး တသသလုပ္ေနတာကို ၾကည့္မရဆံုးပါပဲ။ <br /><br />မုတ္ဆိတ္ ရိတ္ဖုိ႔ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေျပာတာမရဘူး…<br />မုတ္ဆိတ္နဲ႔ ဆုိ ညွင္းသိုးသိုးနဲ႔ ၾကည့္မေကာင္းဘူး ဆုိလည္း မရိတ္ဘူး။ <br />မင္းကို ေကာင္မေလးေတြ မၾကည္တာ အဲဒီ မုတ္ဆိတ္ၾကီးေၾကာင့္ေပါ့ဆုိလည္း မရိတ္ဘူး။ <br /><br />အဲဒီလိုနဲ႔ တညေနမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔ အေဆာင္ကေနအထြက္မွာ ေနာက္ကေန ေက်ာ္သက္က ဘယ္သြားမလို႔လဲ လို႔လွမ္းေမးပါတယ္။ တေယာက္ကေဖာက္ၿပီး ေစာ္ဘြားၾကီးကုန္း သြားမလို႔ဆုိၿပီးေျဖလိုက္တယ္။ အဲဒီေခတ္က အေဆာင္မွာ ေစာ္ဘြားၾကီးကုန္းသြားတယ္ဆုိတာတဲ့ စကားလံုး လူတိုင္းနားလည္တယ္ေလ။ ဘာလဲေတာ့မေမးနဲ႔ ေစာ္ဘြားၾကီးကုန္း သြားတယ္ဆုိတာ သြားတယ္ေပါ့…<br /><br />အဲေတာ့ ေက်ာ္သက္ကသူလည္းလိုက္မယ္ဆုိၿပီး ေျပးလာပါတယ္။ မုတ္ဆိတ္မရိတ္ရင္ မလုိက္ရဘူးေျပာလည္း လိုက္မွာပဲ အတင္းလုပ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး တဖြဲ႔လံုးက အတည္ေပါက္နဲ႔ မရိတ္ရင္ မလိုက္ရဘူး၊ မုတ္ဆိတ္နဲ႔ဆုိ ေစာ္ဘြားၾကီးကုန္းက လက္ခံမွာမဟုတ္ဘူး လုိ႔ေျပာေတာ့မွ အခန္းကိုျပန္ေျပး မုတ္ဆိတ္သြားရိတ္တယ္…<br /><br />အဲဒါနဲ႔ အေဆာင္က ထြက္လာၿပီး လွည္းတန္းေရာက္ေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၾကေရာ… ေက်ာ္သက္က ေစာ္ဘြားၾကီးကုန္းဘယ္ေတာ့ သြားမွာလဲေမးတိုင္း အားလံုးက ေစာပါေသးတယ္ ေစာပါေသးတယ္ ေျပာရင္း အေဆာင္သာျပန္လာေရာ ေက်ာ္သက္ ေစာ္ဘြားၾကီးကုန္း မေရာက္လိုက္ရပါဘူး။ မုတ္ဆိတ္ဆံုးၿပီး ေစာ္ဘြားၾကီးကုန္ မသြားလိုက္ရေပမယ့္ အဲေန႔ကစၿပီး ေက်ာ္သက္နာမည္ေပ်ာက္ၿပီး ေစာ္ဘြားၾကီးကုန္းဆိုတဲ့ နာမည္ကိုပဲရခဲ့တယ္… <br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/TM_fa-dlyTI/AAAAAAAACHc/-ZBKepI3X5I/s1600/pinya1.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/TM_fa-dlyTI/AAAAAAAACHc/-ZBKepI3X5I/s320/pinya1.jpg" width="219" /></a><br /><span id="fullpost"> <br />အေဆာင္ကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း ေတြ႔ရတာလည္း ၁၉၉၆ ႏွစ္ကုန္ပိုင္း ေက်ာင္းေတြပိတ္ၿပီးကတည္းကပါပဲ… ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ေတာ့ တခ်ိဳ႕တေလလည္း ေက်ာင္းျပန္တက္တာ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ အလုပ္ေတြမအားၾကေတာ့လို႔လား… မတတ္ႏိုင္ၾကေတာ့လို႔လား… မလြတ္မလပ္ျဖစ္ေနၾကသလား မသိခဲ့ရဘူး။ ေစာ္ဘြားၾကီးကုန္းက လွည္းတန္းမွာတုန္းက အင္မတန္တက္ၾကြခဲ့တာေလ။<br /><br /><span style="font-size: x-small;">ကၽြန္ေတာ္လည္း ၇ ရက္ေန႔မွာ အိမ္ျပင္ မထြက္လို႔ အခ်ိန္မွီတင္လိုက္ပါတယ္။ ေရးတက္စတန္းလန္းေတြကေတာ့ ဘာမွမေရးျဖစ္လို႔ စက္ထဲမွာ တန္းလန္းျဖစ္ေနတဲ့ တစ္ပုဒ္ကိုၿပီးေအာင္ေရးၿပီးတင္လိုက္တယ္။</span> <br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/TM_fg60L-sI/AAAAAAAACHg/iB2hdVCw4XI/s1600/IMAG0312_S.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/TM_fg60L-sI/AAAAAAAACHg/iB2hdVCw4XI/s320/IMAG0312_S.jpg" width="213" /></a><br /><span id="fullpost"><span style="font-size: x-small;">အခုေတာ့ အေဆာင္ေတြလည္း ေက်ာင္းသားမေနရေတာ့လို႔ ေျခာက္ခန္းပ်က္စီးလို႔ေနၿပီ မေက။</span><br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-4335879965244420888?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-84054742806019289382010-07-20T13:28:00.000+08:002010-07-20T13:28:09.965+08:00ဗုဒၶဘာသာထြန္းကား၏။<br />အျပာေရာင္ အနီေရာင္နဲ႔ ဂိုဏ္းေတြစံုလင္လွ၏။<br /><br />သစ္ပင္သစ္ေတာေပါမ်ား၏။<br />ကြင္းျပင္က်ယ္မွာ ေတာင္လိုပံုထား၏။<br /><br />ယဥ္္ေက်းသိမ္ေမြ႔ျခင္းမ်ား ရွိၾက၏။<br />ဆဲဆိုေအာ္ဟစ္ျခင္းကို သီခ်င္းလုပ္ကာ ဆိုၾက၏။<br /><br />သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ေတြ အလွ်ံပါယ္ရွိ၏။<br />ထိုင္းႏိုင္ငံၾကီးမွာ မီးေတြထိန္ထိန္သာေန၏။<br /><br />စာနာကူညီမႈေတြရွိၾက၏။<br />တံဆိပ္ကပ္သူေတြ မ်ားျပားလွ၏။<br /><br />ရာဇ၀င္မ်ားရဲ႕ သတို႔သမီး ဧရာ၀တီျမစ္ၾကီးရွိ၏။<br />ရာဇ၀င္ထဲမွာပဲ ထိုသတို႔သမီးကို ထားခဲ့ၾက၏။<br /><br />ေက်းဇူးတရားေတြ သိတတ္ၾက၏။<br />ငတိလုိ႔ ေခၚတာေတြလည္းရွိၾက၏။<br /><br />ေက်ာင္းေဆးရံုေတြ အင္မတန္ေပါမ်ားလွ၏။<br />NUS AIT NTU Mahidol SGH Raffles Parkway တို႔ကို ပို၍ရင္းႏွီးလာၾက၏။<br /><br />ဂုဏ္ယူစရာ အာဇာနည္ေတြ ရွိပါ၏။<br />အေလးျပဳသူမ်ားကို ဖမ္းဆီးမယ့္သူေတြ မ်ားလာ၏။<br /><br />ဥယ်ာဥ္လယ္ယာစိုက္ခင္း ျဖစ္ထြန္းၾက၏။<br />ဆီအုန္းကူညီခူးသူေတြ ပိုမ်ားလာ၏။<br /><br />လူၾကီးမ်ားကိုခ်စ္ခင္ရိုေသၾက၏။<br />ေသြးမေတာ္သားမစပ္ကို အဘေခၚကာ ဦးေတာ္တင္ၾက၏။<br /><br />တိုင္းျပည္ၾကီးတိုးတက္ေန၏။<br />ကၽြႏု္ပ္တို႔ သူမ်ားတိုင္းျပည္မွာ အလုပ္လုပ္ေနၾက၏။<br /><br />အဲဒါ ငါတို႔တိုင္းျပည္ေလးမွာေလ...<div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-8405474280601928938?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-44518591245934345122010-07-09T12:16:00.000+08:002010-07-09T12:16:00.236+08:00အကုန္တူဖုိ႔အေရး ေတြးၿပီးေတာ့ မပူဘူး အမ<br />ကိုယ္တိုင္ေတာင္ တခါနဲ႔တခါ တူလာရင္ အူတူတူျဖစ္ျဖစ္လာတယ္။<br /><br />အေျခခံတူ ပညာတူ ၀ါသနာခ်င္းလည္းတူရင္ေတာ့ <br />ကိုယ့္လူျဖစ္ဖုိ႔ ေတြးမိရဲ႕။<br /><br />အေျခခံမတူရင္ အေလးထားတာ မတူႏိုင္သလုိ<br />ပညာမတူရင္လည္း အေတြးမ်ားလည္း မတူႏိုင္ဘူး... အမရဲ႕။<br />(၀ါသနာမတူတာကမွ အနည္းနဲ႔အမ်ား ညွိလုိ႔ရဦးမယ္…)<br /><br />အခ်စ္မပါရင္လည္း အျပစ္သာျမင္မိတတ္တာမုိ႔ <br />အဲဒီအေတြးကိုလည္း အေရးထားမိပါေသးရဲ႕။<br /><br />ဒါနဲ႔ အေမဆံုးမ အက်ိဳးအေၾကာင္းျပတာကေတာ့<br />သေဘာေကာင္း မေနာျဖဴ လြတ္လပ္ၿပီး ဘာသာတူသူတဲ့။<br />မေနာမျဖဴရင္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ စိတ္ပူရၿပီး<br />ဘာသာမတူရင္ သံသရာကို ယံုၾကည္သူျဖစ္လို႔ အရံႈးၾကီးရံႈးရမွာတဲ့…<br /><br />အဲဒီေတာ့ ခ်စ္ခ်င္ရာခ်စ္ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုတာေတြကို<br />အႏွစ္လုိ႔မယူဖုိ႔ၾကိဳးစား<br />အရိုးသားဆံုးေျပာရရင္… <br />ေတြးပူေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာ <br />ေျပးယူၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္ ကေလးသံုးေယာက္နဲ႔တဲ့ အမ။<br /><br /><div style="color: #444444;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://thet-wai-blog.blogspot.com/2010/07/blog-post_06.html">အမသက္ေဝ</a>က ေရးခိုင္းလုိ႔ အရွည္ၾကီး ေရးမယ္ဆုိၿပီးၾကိဳးစားတာ ဒါေလးပဲထြက္လာလို႔… ေက်နပ္ပါေနာ္အမ။</span></div><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-4451859124593434512?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-55697585614829697112010-04-30T16:36:00.000+08:002010-04-30T16:36:01.064+08:00ဘ၀ ဆိုတာ<br />ခဏလုိ႔သာေျပာၾကတာ<br />ႏွစ္ဆယ္အသက္ျပည့္လွမ္းဖုိ႔ရန္ <br />ေတာင္အတက္ ခရီးၾကမ္းလုိ <br />အိပဲ့အိပဲ့နဲ႔ ...။<br /><br />ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ လူျဖစ္လုိ႔<br />အသက္ရယ္ ခဏတာရပ္ေစခ်င္ကာမွ<br />အဆင္းကို ဘီးတတ္ထားသလုိ<br />သံုးဆယ္ကို အုန္းကနဲဆိုပဲ...။<br /><br />သံုးဆယ္ေက်ာ္ေတာ့<br />ပုန္းကြယ္ကာေနတာေတာင္<br />ဘယ္ေတာ့မ်ားလဲ အေမးခံရ၊<br />ေရွာင္ဖယ္ကာေနျပန္ရင္လည္း <br />ေနာင္တကယ္ တကိုယ္ထီးပဲ ေနမွာလားတဲ့။<br /><br />ေလးဆယ္မျပည့္ခင္ ေဘးဖယ္ၾက<br />ေစ်းမ၀ယ္ၾကဘူးဆုိ (အဲ ဘာမွလည္း မေရာင္းပါဘူး)<br />ရပ္ၾကည့္ေနရံုနဲ႔ အျမတ္မရွိပါဘူး၊<br />အေၾကာင္းသိေအာင္ ေပါင္းၾကည့္ပါ။<br />ဒါဆုိေပါင္းၾကည့္မယ္... ဟုတ္လား<br />ခက္လိုက္တာ မိန္းကေလးရယ္<br />ကဲ ေလးဆယ္မျပည့္ေသးဘူး၊ ေဘးဖယ္ပါဆုိ။<div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-5569758561482969711?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-11331637130444643182010-03-13T12:35:00.002+08:002010-03-13T12:36:24.583+08:00ကၽြန္ေတာ္စာမေရးျဖစ္ပါဘူး။ ဘေလာ့ေတြကိုေတာ့ တခါတရံဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ အခုတေလာ အလုပ္ရႈပ္တာထက္ စာေရးဖုိ႔ စိတ္မပါေတာ့တာပါ။ စာမေရးတာၾကာလုိ႔ ဆားခ်က္ဖုိ႔ ခ်က္စရာေတြရွိေပမယ့္လည္း မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ <br /><br />မေန႔က Broken Thoughts ဆုိၿပီး စီးရီးအလုိက္ ေရးကာ အရင္ကလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ စုစည္းထားတဲ့ေနရာမွာ မွ်ေ၀ေလ့ရွိတဲ့ အမက အေရးေကာင္းေကာင္းတဲ့ သူရဲ႕အေတြးေလးေတြကိ ုပို႔လိုက္ပါတယ္။ <br /><br />ဖတ္လို႔လည္းေကာင္း အေတြးေတြလည္းမ်ားလို႔ေကာင္းလို႔ ထပ္ၿပီး မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ <br /><br />ကိုကိုၾကီး နဲ႔ မမ်ိဳး တို႔ ၁၀ ႏွစ္ျပည့္ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္မွ သက္ဆံုးတိုင္ နားလည္မႈမ်ားစြာနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္းႏိုင္ပါေစ။<br /><br /><br /><br /><b>အမွတ္တရ ၂၀ + အမွတ္တရ ၁၀ = ၂၀၁၀</b><br /><br /><b>နိဒါန္း</b><br />ဟိုးအႏွစ္ ၂၀ တုန္းက အလုပ္ေနရာေလးတစ္ခု မွာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာ နဲ႕ အတူ သူငယ္ ခ်င္းေလး တစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီမွာ သူနဲ႕ အလုပ္ေနရာေလးတစ္ခုကို ေအာင္ ျမင္ေအာင္ အတူတူ ရုန္းကန္ လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္။<br /><br />ေရွးစကားအတိုင္း ၁၀ႏွစ္ ၁၀မိုး အခ်ိန္ အတြင္း အျပန္အလွန္ နားလည္မႈေတြယူ အျပီးမွာေတာ့ ဘဝ ေနရာေလးတစ္ခုကို၏ အတူတူ စခဲ့ၾကတယ္။<br /><br /><span id="fullpost"><br /><b>စာကိုယ္</b><br />ဟိုးအႏွစ္ ၂၀ တုန္းက အလုပ္ေနရာေလးတစ္ခု မွာ ေန႕အခ်ိန္တိုင္း အတူရွိေနခဲ့ဘူးတယ္။<br />လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ ကစျပီး ဘဝ ေနရာေလးတစ္ခု မွာ ေန႕အခ်ိန္တိုင္း သီးျခားျဖစ္ေနခ့ဲၾကတယ္။<br /><br />ဟိုးအႏွစ္ ၂၀ တုန္းက အလုပ္ေနရာေလးတစ္ခု မွာ “ညဖက္ အလုပ္ကေန အိမ္ျပန္ခ်ိန္” ဆိုတာ လူၾကမ္း ျဖစ္ေနခဲ့ဖူးတယ္။<br />လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ ကစျပီး ဘဝ ေနရာေလးတစ္ခု မွာ “ညဖက္ အလုပ္ကေန အိမ္ျပန္ခ်ိန္” ဆိုတာ မင္းသား ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။<br /><br />ဟိုးအႏွစ္ ၂၀ တုန္းက အလုပ္ေနရာေလးတစ္ခု မွာ စကား လက္ဆံု ေျပာမကုန္ တာဟာ အိမ္ျခံ တံခါးဝ ေရာက္သည္ထိ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။<br />လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ ကစျပီး ဘဝ ေနရာေလးတစ္ခု မွာ စကား ေျပာဖို႕ရာကို အိမ္ျခံတံခါးဝေရာက္သည္ထိ ေစာင့္ခဲ့ရတယ္။<br /><br />ဟိုးအႏွစ္ ၂၀ တုန္းက အလုပ္ေနရာေလးတစ္ခု မွာ စိတ္အခန္႕မသင့္ေတာ့ရင္ ငယ္စာရင္းကို အလြယ္ ဖ်က္ႏိုင္မ့ဲ အျပဳံးမပ်က္ စိတ္ နဲ႕ လြတ္လပ္စြာ ရိွ ေနခ့ဲ ဘူးတယ္။<br />လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ ကစျပီး ဘဝေနရာေလးတစ္ခု မွာ စိတ္အခန္႕မသင့္ေတာ့ရင္ ငယ္စာရင္းကို အလြယ္ဖ်က္ဖို႕ မေျပာနဲ႕ မွိန္မသြား ေအာင္ ကိုဘဲ ခပ္မဲ့မဲ့ စိတ္ နဲ႕ သတိထား ထိန္းခ်ဳပ္ေတြ ရိွေနခဲ့တယ္။<br /><br />ဟိုးအႏွစ္ ၂၀ တုန္းက အလုပ္ေနရာေလးတစ္ခု မွာ အျငင္းအခုံ စကားမ်ားစြာ ရဲ့ အရင္းခံဟာ အလုပ္ ေၾကာင့္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။<br />လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ ကစျပီး ဘဝ ေနရာေလးတစ္ခု မွာ အျငင္းအခုံ စကားမ်ားစြာ ရ့ဲ အရင္းခံဟာ သမီးေလး အတြက္ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။<br /><br />ဟိုးအႏွစ္ ၂၀ တုန္းက အလုပ္ေနရာေလးတစ္ခု မွာ ပညာ အတြက္ မာန ျပိဳင္ခဲ့ဘူးတယ္။<br />လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ ကစျပီး ဘဝ ေနရာေလးတစ္ခု မွာ သမီးေလးအတြက္ မာနခ်ခ့ဲၾကတယ္။<br /><br />ဟိုးအႏွစ္ ၂၀ တုန္းက အလုပ္ေနရာေလးတစ္ခု မွာ သူ႕ရည္မွန္းခ်က္၊ ကိုယ့္ရည္မွန္းခ်က္ သီးျခားျဖစ္လဲ ဂ႐ုစိုက္စရာမလိုခဲ့ဘူး။<br />လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ ကစျပီး ဘဝ ေနရာေလးတစ္ခု မွာ သူ႕ရည္မွန္းခ်က္၊ ကိုယ့္ရည္မွန္းခ်က္ သီးျခား မျဖစ္ေအာင္ ဂ႐ုစိုက္ေနခဲ့ရတယ္။<br /><br />ဟိုးအႏွစ္ ၂၀ တုန္းက အလုပ္ေနရာေလးတစ္ခု မွာ သူ နဲ႕ ကိုယ္ ရဲ့ ေအာင္ျမင္မႈျဖစ္ေစ၊ ဆုံးရုံွးမႈျဖစ္ေစ မဆိုင္သလို ေနႏိုင္ခဲ့ဖူးတယ္။<br />လြန္ခဲ့တဲ့့ဲ ၁၀ ႏွစ္ ကစျပီး ဘဝ ေနရာေလးတစ္ခု မွာ သူ နဲ႕ ကိုယ္ ရ့ဲ ေအာင္ျမင္မႈျဖစ္ေစ၊ဆုံးရွုံးမႈျဖစ္ေစ လိုလားစြာ ေဝမွ်ခံစား ေပးခဲ့ ၾကတယ္။<br /><br />ဟိုးအႏွစ္ ၂၀ တုန္းက အလုပ္ေနရာေလးတစ္ခု မွာ Romantic ျဖစ္ေအာင္ တမင္ လုပ္ယူထားရတ့ဲ ဟန္ျပ ၾကင္နာမႈ ေတကြ ေရွ႔တန္းမွာ ေရာက္ေနခ့ဲတယ္။<br />လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ ကစျပီး ဘဝ ေနရာေလးတစ္ခု မွာ Romantic မျဖစ္ေတာ့ေပမ့ဲ ႐ိုးသားတ့ဲ ပင္ကို ၾကင္နာမႈ ေတြက သာ ေရွ႔တန္းမွာ ေရာက္ေနခဲ့တယ္။<br /><br />ဟိုးအႏွစ္ ၂၀ တုန္းက အလုပ္ေနရာေလးတစ္ခု မွာ ပူေလာင္တဲ့ ၁၅၀၀ ကိေလသာမီးေတြနဲ႔ ေတာက္ေလာင္ ခဲ့ဖူးတယ္။<br />လြန္ခဲ့တဲ့ဲ ၁၀ ႏွစ္ ကစျပီး ဘဝ ေနရာေလးတစ္ခု မွာ ေအးခ်မ္းတ့ဲ ၅၂၈ ေမတၱာက ပိုမိုလာခဲ့တယ္။ <br /><br />ဟိုးအႏွစ္ ၂၀ တုန္းက အလုပ္ေနရာေလးတစ္ခု မွာ ရွိေနထုန္းက အိုမင္းေနတဲ့ အဖိုး၊အဖြားေတြရဲ႕ အေရတြန္႔ေနတ့ဲ လက္ေလး ႏွစ္စုံ အျပန္အလွန္ ေဖးမျပီး တဲြထားျခင္း အဓိပၸါယ္ကို သတိမျပဳခဲ့မိဘူး။<br />လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ ကစျပီး ဘဝ ေနရာေလးတစ္ခု မွာ ေတာ့ အိုမင္းေနတ့ဲ အဖိုး၊အဖြားေတြရဲ႕ အေရတြန္႔ေနတ့ဲ လက္ေလး ႏွစ္စုံ အျပန္အလွန္ ေဖးမျပီး တဲြထားျခင္း အဓိပၸါယ္ ကို နက္နဲစြာ သေဘာေပါက္ လာခဲ့တယ္။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://image.shutterstock.com/display_pic_with_logo/157252/157252,1226966932,1/stock-photo-elderly-couple-holding-hands-with-love-20699932.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="254" src="http://image.shutterstock.com/display_pic_with_logo/157252/157252,1226966932,1/stock-photo-elderly-couple-holding-hands-with-love-20699932.jpg" width="320" /></a></div><div align="center">Image From - www.shutterstock.com/pic-20699932.html</div><br /><b>နိဂုံး</b><br />အခ်င္းခ်င္း သည္းခံႏိုင္စြမ္း (သို႕) နားလည္ႏိုင္စြမ္း ဆု အျဖစ္ တစ္ႏွစ္ ျပည္႔တိုင္း တစ္မွတ္ ရမယ္ ဆိုျပီး ႐ိုးရွင္းတ့ဲ သခ်ာၤတစ္ပုဒ္ ရ့ဲ ေမးခြန္းျဖစ္ခ့ဲရင္ ………<br /><br /><b>အေျဖက</b> - ကြၽန္မ တို႕ ႏွစ္ေယာက္ဟာ အမွတ္ ႏွစ္ဆယ္ ေတာင္စုမိေနျပီ ေပါ့။<br /><br />ဒီလိုမဟုတ္ဘဲ အခ်င္းခ်င္း သည္းခံႏိုင္စြမ္း (သို႕) နားလည္ႏိုင္စြမ္း ဆု အျဖစ္ တစ္ႏွစ္ ျပည္႔တိုင္း တစ္မွတ္ ရမယ္။ ဒါေပမ့ဲ ၁၀ႏွစ္ ေနာက္ပိုင္း Turning Point တစ္ခုကစလို႕ အခ်င္းခ်င္း မေၾကလည္တာမ်ားရိွခ့ဲရင္ တစ္ႏွစ္ ကို တစ္မွတ္ ျပန္ႏႈတ္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ……… အေျဖကို သက္ဆိုင္သူ သိပါလိမ့္မယ္။<br /><br />ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ၁၀ - ၁၀ ဘဲ ျဖစ္ဦး။ ခုခ်ိန္အထိ အႏႈတ္ ေတာ့မျပေသးပါဘူး။ ကြၽန္မတို႕ မဆိုးလွပါဘူး မဟုတ္လား။ :-)<br /><br />ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ။<br /><br />မတ္လ ၁၂ ရက္ ရဲ႕ ၁၀ ႏွစ္ အမွတ္တရ ...<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-1133163713044464318?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-33263878572903860422010-01-21T13:52:00.002+08:002010-01-21T13:53:57.831+08:00တေန႔က အိမ္အေၾကာင္းေျပာမိတယ္။<br />ေကာင္းတာေတြေရာ မေကာင္းတာေတြေရာေပါ့။<br /><br />ဒါနဲ႔ အိမ္ျပန္ဖုိ႔ အခ်ိန္ေမးလိုက္မိတယ္။<br />ေ၀းေနေသးေပမယ့္ မေ၀းေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ<br />ေပးေ၀ငွရမွာ ငါတုိ႔တာ၀န္ပဲေလ တဲ့။<br /><br />ဆက္ၿပီး အိမ္ေျပာင္းဖုိ႔ စိတ္ကူးမိလားေမးလိုက္မိတယ္။<br />အိမ္ေဟာင္းကိုပစ္ အိမ္သစ္ေျပာင္းဖုိ႔ စိတ္ကူးမရွိ<br />ဒါေပမယ့္ အိမ္ေဟာင္းကို ျပင္ခြင့္ရွိခ်င္တယ္ တဲ့။<br /><br />ဒါျဖင့္ အိမ္ျပင္ရင္ ဘယ္ေလာက္ၾကာမလဲ ေမးလိုက္မိတယ္။<br />သက္ျပင္း ေလးေလးခ်…<br />ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မွန္မွန္ ျပင္မယ္ဆုိရင္ေတာင္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ တဲ့။<br /><br />ဒီလိုဆို အိမ္ျပင္ဖုိ႔ ဘယ္လုိ ေတြးထားလဲ ေမးလိုက္မိတယ္။<br />ေခါင္ေပါက္၊ အကာျပိဳ၊ ျခစားေနတဲ့ အိမ္ယိုင္ကိုမတ္ဖုိ႔<br />အရင္လုပ္ဖုိ႔ရာက အိမ္သားေတြ လက္ညီေစဖုိ႔ပဲ တဲ့။<br /><br />ခင္ဗ်ားဗ်ာ ေနဖုိ႔မေကာင္းတဲ့ အိမ္အုိအိမ္ေဟာင္းကို ဘာျဖစ္လို႔ မပစ္ႏိုင္တာလဲ ေမးေတာ့။<br />ေကာင္းတိုင္းေျပာင္းရမယ္ဆုိ အေဟာင္းေတြပံုေနမွာေပါ့… <br />ေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း<br />တကယ္ေတာ့ အိမ္ကေတာ့အိမ္ပါပဲ တဲ့။<br /><br />ရင္ကိုထိမွန္ အေတြးထဲေရာက္လာတဲ့ စာတေၾကာင္း <br />ေကာင္းေကာင္းမေကာင္းေကာင္း <br />အိမ္ကေတာ့ အိမ္ပါပဲ။<br /><br /><span id="fullpost"><br />စိတ္ကူးေပၚတဲ့အတိုင္းေရးလိုက္မိတာ ကဗ်ာဆုိေတာ့လည္း ကဗ်ာေပါ့။<br />စိတ္၀င္စားရင္ အရင္က အိမ္ကိုလြမ္းတဲ့အေၾကာင္း အဂၤလိပ္လုိ ေရးမိခဲ့ဖူးေသးတယ္။<br /><a href="http://english.pti31.com/2008/06/homesick.html">http://english.pti31.com/2008/06/homesick.html</a><br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-3326387857290386042?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-53743734259831562842010-01-10T13:57:00.000+08:002010-01-10T13:57:14.749+08:00ကဗ်ာဆုိလုိ႔ ေရးလိုက္ၿပီေလ။<br /><br />စကားေအးေအးပဲ ေျပာေနသလုိလုိ…<br />တရားေလးေလးပဲ ေဟာေနသလုိလုိ…<br />… ဒီလို ကာရန္မမိ လွ်ာမထိတဲ့<br />ငါ၏ ကဗ်ာ ေရာက္လုိ႔လာၿပီ။<br /><br />ရင္ဘတ္ၾကီးကိုဖြင့္ ခံစားခ်က္ေတြခူးစား၊<br />ပန္းသီးအကၤ်ီစြပ္၊ ေဂၚဖီေဘာင္းဘီ၀တ္၊<br />ဒုကၡဖိနပ္ကိုစီးကာ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ေတာ့ <br />ရံႈ႕ခ်ျခင္းဆူးခလုတ္ေတြေၾကာင့္ ေဘာင္းဘီျပဲလို႔<br />အရွက္ေတြ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။<br /><br />အခ်စ္နဲ႔ ထိေတြ႔လိုက္ခ်ိန္မွာ<br />စိတ္ညစ္ျခင္း တိမ္ေတြ <br />မီးေျပာင္းနဲ႔မႈတ္လုိက္သလို ကင္းစင္သြားေပမယ့္<br />မင္းရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြ ခရမ္းေရာင္ရင့္ရင့္ျဖစ္ေနခဲ့တာ ငါမသိခဲ့မိဘူး…<br />အခုေတာ့ ငါ့ရဲ႕ဂစ္တာေလး ငိုေနၿပီေလ။<br /><br />ဒီလုိဒီလို ခပ္မိုက္မိုက္ေတြး <br />ခပ္မိုက္မိုက္ေလး ေရးလိုက္ေတာ့ <br />ငါေရးတာ ငါဖတ္ၿပီး<br />ေတာ္ေတာ္ေလး ခိုက္သြားမိတယ္။<br /><br />အေမကဖတ္ေတာ့ <br />မင္းတုိ႔ ေခတ္ကဗ်ာေတြ ကာရံမမိတာထားဦး<br />နားေတာင္မလည္ပါဘူးကြယ္တဲ့…<br />ဆရာတင္မိုးကိုမ်ား ျပလုိ႔ရေသးရင္ <br />ေဆးလိပ္မတုိ ေနမညိဳခင္ မင္းကိုအရင္ ရိုက္မိလိမ့္မယ္ တဲ့။<br /><br />ဒီကဗ်ာမ်ိဳးစပ္မိတဲ့ ငါ<br />ေခတ္သစ္ဆရာအေပါင္းမွ ခဲမိုးမ်ားေလာင္းတာ ခံႏိုင္ဖို႔<br />(သူမ်ားေတြတူးထားတဲ့) လုိဏ္ေခါင္းထဲမွာပဲေနေတာ့မယ္။<div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-5374373425983156284?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-78646642656246940192010-01-08T12:37:00.002+08:002010-01-08T12:38:04.158+08:00<a href="http://thu-hninsee.blogspot.com/" target="_blank">မမြန္</a>က <a href="http://nnai.blogspot.com/" target="_blank">သူငယ္ခ်င္း</a> တေယာက္ကမွ်လုိ႔ဆုိၿပီး <b>Steve Jobs</b> ရဲ႕ မိန္႔ခြန္း ဗြီဒီယုိကို တင္ထားေတာ့မွ ကိုကိုၾကီးလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေခၚေလ့ရွိတဲ့ အရင္ကလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အကိုၾကီးတစ္ေယာက္ အဲဒီမိန္႔ခြန္းကို ဘာသာျပန္ၿပီးမွ်ေ၀ထားတာကို သတိရလိုက္မိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီဘာသာျပန္ကိုဖတ္ဖူးမိတာၾကာပါၿပီ မွ်ေ၀ဖုိ႔ စိတ္ကူးမရခဲ့ပဲ မမြန္တင္လိုက္ေတာ့မွ စိတ္ကူးရလိုက္မိတာပါ။ အဲဒါနဲ႔ အဲဒီအကိုၾကီးကို ခြင့္ေတာင္းၿပီး အခုလုိ ျပန္ၿပီး မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ စာဖတ္သူေတြေရာ၊ ဘာသာျပန္ထားေပးတဲ့ အကိုၾကီးကိုပါ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ <br /><span id="fullpost"><br />၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၁၂ရက္ ေန႕တြင္ က်င္းပခဲ့ေသာ <b>Stanford </b>တကၠသိုလ္ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ အခမ္းအနား တြင္ <b>Apple Computer</b> ႏွင့္<b> Pixar Animation Studio</b> တို႕ကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ့သူ <b>Steve Jobs</b> ေျပာၾကားခဲ့ သည့္ မိန္႕ခြန္း<br /><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span id="fullpost">---------------------------------</span><br /></div><span id="fullpost"><br />ကမၻာ႔ အေကာင္းဆုံး တကၠသိုလ္ၾကီးတစ္ခု ရဲ့ ဘြဲ႔ရ ေမာင္မယ္မ်ား ကို ေတြ႔ဆုံစကားေျပာ ခြင့္ ရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အင္မတန္ ဂုဏ္ယူမိေၾကာင္း ေျပာပါရေစ။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ တကၠသိုလ္ဘြဲ႔ရ တစ္ေယာက္မဟုတ္ပါ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ အခမ္း အနား ဆိုတာ ဒီေန႕မွ တက္ဖူးတာပါ။ ဒီ ဘြဲ႕ႏွင္း သဘင္ အခမ္းအနား မွာ ကြၽန္ေတာ့ဘဝ ဇာတ္လမ္းေလး သုံးပုဒ္ ေျပာပါရေစ။ မိန္႕ခြန္း အရွည္ၾကီး မဟုတ္ ပါ။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ အေၾကာင္းအရာေတြ မဟုတ္ပါ။ ဇာတ္လမ္း သုံးပုဒ္ ထဲပါ။<br /><br />ပထမဆုံးဇာတ္လမ္းကေတာ့ ဆက္စပ္ပုံေဖာ္ျခင္း အေၾကာင္းပါ။<br /><br />ကြၽန္ေတာ္ Reed College မွာ ေျခာက္လပဲ တက္ျပီး ေက်ာင္းထြက္ ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းက မခြါႏိုင္ေသးပဲ ေနာက္ ၁၈ လေလာက္ အတန္းေတြ ဆက္တက္ခဲ့ ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ဘာေၾကာင့္ ေက်ာင္းထြက္ ခဲ့ရတယ္ထင္ပါသလဲ။<br /><br />ဒီ ဇာတ္လမ္းက ကြၽန္ေတာ္ မေမြးခင္ အခ်ိန္က စျပီး ေျပာျပရမွာပါ။ ကြၽန္ေတာ့ကို ကိုယ္ဝန္ ရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ အေမဟာ အိမ္ေထာင္ မရွိေသးတဲ့ ဘြဲ႔လြန္ေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္ပါ။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ကြၽန္ေတာ့ကို ေမြးစားဖို႕ ေပးလိုက္မယ္လို႕ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့ကို ေမြးစားမဲ့ မိဘမ်ားဟာ ဘြဲ႔ရပညာတတ္ေတြသာ ျဖစ္သင့္တယ္လို႕ အေမ့ စိတ္ထဲမွာ အၾကီးအက်ယ္ စြဲေနခဲ့ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ဥပေဒပညာရွင္ တစ္ေယာက္နဲ႕ သူ႕ဇနီးတို႕က ကြၽန္ေတာ့ကို ေမြးျပီးျပီးခ်င္း လႊဲယူလိုက္ဖို႕ ၾကိဳတင္စီစဥ္ ထားခဲ့ပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ကို "အူဝဲ" ဆိုျပီး ေမြးလိုက္ တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတို႕က မိန္းကေလးမွ လိုခ်င္ပါတယ္လို႕ စိတ္ေျပာင္း သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႕ အခ်ိန္မေတာ္ ညၾကီးသန္းေခါင္ မွာ ေမြးစား မိဘ ေလာင္း တန္းစီစာရင္းထဲက ကြၽန္ေတာ့မိဘ မ်ားကို ဖုံး ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ "ဒီမွာ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေယာက်ာၤးေလး တစ္ေယာက္ ရထားတယ္။ ယူမလား..." တဲ့။ မိဘမ်ား ကလဲ "သိပ္ယူတာေပါ့..." တဲ့။ အဲဒီလို ေပးလိုက္ျပီးမွ ကြၽန္ေတာ့ ရဲ့ အေမဟာ ဘြဲ႔ရပညာ တတ္မဟုတ္တာ၊ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ အေဖ ဟာလဲ အထက္ တန္းေက်ာင္းေတာင္မွ မေအာင္တာကို ကြၽန္ေတာ့ ေမြးမိခင္က သိသြား တာပါ။ ေမြးမိခင္ဟာ ေမြးစားစာခ်ဳပ္မွာ သေဘာတူေၾကာင္း လက္မွတ္ထိုးမေပးခဲ့ပါဘူး။ ေနာင္လေပါင္း အေတာ္ၾကာျပီး ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ မိဘေတြက ကြၽန္ေတာ့ကို "တကၠသိုလ္ ထားေပးပါ့မယ္..." လို႕ ကတိေပးမွ ေမြးမိခင္က စိတ္ေလ်ာ့ျပီး လက္မွတ္ထိုးေပးခဲ့တာပါ။<br /><br />ေနာက္ ၁၇ႏွစ္ အၾကာမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ အဆင္အျခင္ကင္းမဲ့စြာ နဲ႕ Stanford တကၠသိုလ္နီးပါး စားရိတ္ၾကီးတဲ့ တကၠသိုလ္ကို ေရြးခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ တတၠသိုလ္ပညာေရး အတြက္ အေျခခံလူတန္းစား မိဘမ်ားရဲ့ စုေငြေတြအားလုံးကို ကြၽန္ေတာ္သုံးမိရက္သား ျဖစ္သြားပါတယ္။ ေနာက္ေျခာက္လ အၾကာမွာေတာ့ ဒီပညာေရးဟာ တကယ္ေပးရ တာနဲ႕တန္တယ္လို႕ ကြၽန္ေတာ္မထင္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္က ကြၽန္ေတာ့မွာ ဘဝရည္ မွန္းခ်က္ဆိုတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ တတၠသိုလ္ပညာေရးကေနျပီး ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ ဘဝရည္မွန္းခ်က္ကို ဘယ္လိုလုပ္ျပီး အေျဖထုတ္ ေပးႏိုင္မယ္ ဆိုတာလဲ စဥ္းစားလို႕မရခဲ့ပါ။ ဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ မိဘေတြရဲ့ တစ္သက္စာစုေငြ ကို တကၠသိုလ္မွာလာ ျပီး ျဖဳံးေနတာပါဘဲ။<br /><br />ဒါနဲ႕ကြၽန္ေတာ္လဲ တကၠသိုလ္ကထြက္ဖို႕ဆုံးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ အခ်ိန္က်ရင္အားလုံး အဆင္ ေျပ သြားမွာပါလို႕ မ်က္စိစုံမွိတ္ျပီးလုပ္ခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေၾကာက္ေၾကာက္ နဲ႕ လုပ္ခဲ့တာပါ။ ခု ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဒီဆုံးျဖတ္ခ်က္ဟာ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ အ ေကာင္းဆုံး ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုပါ။ ေက်ာင္းကထြက္လိုက္တာနဲ႕ခ်က္ခ်င္းဘဲ မတက္ခ်င္ဘဲ တက္ေနရတဲ့ အတန္းေတြကို တက္စရာမလိုေတာ့တာေၾကာင့္ တက္ခ်င္ စရာေကာင္းတဲ့ အတန္းေတြထဲမွာ ဝင္ထိုင္ ေက်ာင္းသားလုပ္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဒီဇာတ္လမ္းမွာ ကဗ်ာမဆန္တာ ေတြလဲပါပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့မွာ ေနစရာ အခန္း မရွိ ေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ကြၽန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ အခန္း ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ အိပ္ခဲ့ရပါတယ္။ Coke ပုလင္းေတြကိုလိုက္စုျပီး ျပန္အပ္လို႕ရတဲ့ တစ္ပုလင္း ၅ဆင့္ ဆိုတဲ့ ပိုက္ဆံ နဲ႕ ဗိုက္ျဖည္႔ ရပါတယ္။ တနဂၤေႏြေန႕ညတိုင္း ခုႏွစ္မိုင္ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး Hare Krishna ဟိႏၵဴ ဘုရားေက်ာင္းမွာ ထမင္းတနပ္ အဝသြားစားရပါတယ္။ စားလို႕အင္မတန္ေကာင္းပါတယ္။ စူးစမ္းလိုစိတ္ ေနာက္လိုက္ရင္း၊ စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာတာေတြကို လိုက္လုပ္ရင္း ၾကဳံၾကိဳက္ခဲ့တာ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ အေတြ႔အၾကဳံေတြ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဥပမာေလး တစ္ခုေပးပါရေစ။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္က Reed College မွာ ရွိတဲ့ စာလုံးအလွေရးနည္းသင္တန္းဟာ တစ္ႏိုင္ငံလုံး မွာ အေကာင္းဆုံးသင္တန္းပါ။ တကၠသိုလ္နယ္ေျမ တစ္ခုလုံးမွာ ရွိသမွ် ပိုစတာေတြ၊ စာတန္းေတြ၊ နာမည္ေတြဟာ အင္မတန္လွပတဲ့ လက္ေရးစာလုံးေတြနဲ႕ ခ်ယ္သထားပါတယ္။ ေက်ာင္းက ထြက္လိုက္ျပီ ဆိုေတာ့ ပံုမွန္သင္တန္းေတြ တက္စရာ မလိုေတာ့ တဲ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ စာလုံးအလွေရးနည္းသင္တန္းကို ဝင္တက္ျပီး အတတ္သင္ခဲ့ပါတယ္။ စာလုံး ပုံစံေတြထဲမွာ Serif စာလုံးပုံ၊ San Serif စာလုံးပုံေတြ အေၾကာင္းကို သင္ယူခဲ့ပါတယ္။ စာလုံးတစ္လုံး နဲ႕တစ္လုံးၾကားမွာ ဘယ္လို အနီးအေဝးျခားတယ္ဆိုတာ ေလ့လာခဲ့ပါတယ္။ စာလုံးေရးနည္းပညာရဲ့ နက္႐ိႈင္းမႈကို ေတြ႕ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒီပညာရပ္ဟာ အင္မတန္လွပတဲ့၊ သမိုင္းဝင္တဲ့၊ အႏုပညာေျမာက္ျပီး၊ သိဎၸံနည္းနဲ႕ စူးစမ္းလို႕မရတဲ့ ပညာပါ။ ဒီပညာ ရပ္ က ကြၽန္ေတာ့ကို ၫိႈ႔ယူဖမ္းစား ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဒါေတြကို ကြၽန္ေတာ့ဘဝမွာ ဘယ္လိုလက္ေတြ႔အသုံးဝင္မလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ မထားခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေနာင္ ၁၀ႏွစ္ အၾကာမွာ ပထမဆုံး Macintosh ကြန္ပ်ဳတာ ကို ဒီဇိုင္းဆြဲတဲ့ အခါမွာေတာ့ ဒီပညာရပ္ကို ျပန္လည္ျပီး သတိရလာခဲ့ပါတယ္။ ဒီပညာရပ္ ကို အစြမ္းကုန္သုံးျပီး Mac ကို ဒီဇိုင္းလုပ္ခဲ့တာပါ။ Mac ဟာ ကမၻာ့ပထမဦးဆုံး စာလုံးအလွ ေတြသုံးတဲ့ PC ကြန္ပ်ဳတာပါ။ တကၠသိုလ္က ဒီသင္တန္းကိုသာ ကြၽန္ေတာ္မတက္ခဲ့ရင္ Macintosh ကြန္ပ်ဳတာ မွာ အင္မတန္ေသသပ္ျပီး အစိပ္အက်ဲအခ်ိဳးက် လွပတဲ့စာလုံးေတြ ထည့္ေပးႏိုင္ခဲ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ <i>Windows ဆိုတာကလဲ Mac က စာလုံးေတြကိုဘဲ ကူးခ်ထားတာဆိုေတာ့</i> PC ေတြေပၚမွာ စာလုံးအလွ ေပၚထြက္ခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး လို႕ေတာင္ ေျပာေကာင္းေျပာႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေက်ာင္းမထြက္ခဲ့ရင္ စာလုံးအလွသင္တန္းကို တက္ခဲ့မွာမဟုတ္ပါ။ ဒီသင္တန္း ကို ကြၽန္ေတာ္မတက္ခဲ့ရင္ PC ေတြေပၚမွာ စာလုံးလွလွ ေလးေတြ ရွိေကာင္းမွရွိမွာပါ။ မွန္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တကၠသိုလ္ တက္ေနစဥ္အခါကေတာ့ အနာဂါတ္ကို ၾကိဳျမင္ျပီး ဒီအက်ိဳးအေၾကာင္းေတြကို ဆက္စပ္ပုံေဖာ္ၾကည့္ဖို႕ဆိုတာ ဘယ္ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလဲ။ ေနာင္ ၁၀ႏွစ္ၾကာ အျပီး အတိတ္ကို ျပန္ၾကည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဒီဆက္စပ္မႈေတြကို ရွင္းရွင္းၾကီး ေတြ႔ေနရပါတယ္။<br /><br />ထပ္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေရွ႔အနာဂါတ္မွာ ဘာေတြဘယ္လို ဆက္စပ္ပုံေပၚလာမယ္ ဆို တာကို ကြၽန္ေတာ္တို႕မျမင္ႏိုင္ပါ။ ေနာက္ျပန္ၾကည့္မွသာ ဆက္စပ္မႈေတြကို ေတြ႔ႏိုင္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္မို႕ ဘြဲ႔ရေမာင္မယ္တို႕ေတြဟာလဲ အနာဂါတ္မွာ ျဖစ္ရပ္ေတြဆက္စပ္ျပီး ပုံေပၚလာလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္ထားရပါလိမ့္မယ္။ ဘြဲ႔ရေမာင္မယ္တို႕တေတြဟာ မိမိရဲ့ ရင္တြင္း ခံစားခ်က္ကို ယံုၾကည္မႈရွိပါ။ ကံစီမံတယ္ဆိုတာ ယံုပါ။ ကံ၏အက်ိဳးဆိုတာ ယံုပါ။ တစ္ခုခုကိုေတာ့ယံုပါ။ ဒီယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ေဂ်ာက္က်ခဲ့ရတယ္ ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွမရွိခဲ့ပါ။ ကြၽန္ေတာ့ဘဝကို အၾကီးအက်ယ္ ေျပာင္းလဲေစခဲ့တာ ဒီ ယံုၾကည္ ခ်က္ ေၾကာင့္ပါဘဲ။<br /><br />ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ ဒုတိယ ဇာတ္လမ္း ကေတာ့ အခ်စ္ နဲ႕ အ႐ံႈး အေၾကာင္းပါ။<br /><br />ကြၽန္ေတာ္ကံေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တကယ္ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ခ်စ္ခင္မိတဲ့ အလုပ္ဟာ ဘာလဲ ဆိုတာ အသက္ငယ္ငယ္မွာရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့တာပါ။ ကြၽန္ေတာ့မိဘေတြရဲ့ ကားဂိုေဒါင္ ထဲမွာ Apple ကို Woz နဲ႕အတူ စတင္တည္ေထာင္စဥ္က ကြၽန္ေတာ္အသက္ ၂၀ ဘဲရွိပါေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ၂ေယာက္ တကယ္အလုပ္ၾကိဳးစား ခဲ့ၾကတာပါ။ Apple ဟာ ၁၀ႏွစ္ အတြင္းမွာ ကားဂိုေဒါင္ ထဲက ကြၽန္ေတာ္တို႕ ၂ ေယာက္ကေနျပီး ေဒၚလာ သန္း ၂ ေထာင္ တန္ ဝန္ထမ္း ၄ ေထာင္ ရွိတဲ့ ကုမၸဏီၾကီး ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ရဲ့ အေကာင္း ဆုံး တီထြင္မႈျဖစ္တဲ့ Macintosh ကို ေစ်းကြက္ တင္ျပီး တစ္ႏွစ္ ေလာက္ ကြၽန္ေတာ္လဲ အသက္ ၃၀ ျပည္႔ျပီးခါစေလးပါ။<br />အဲဒီမွာ - ကြၽန္ေတာ္အလုပ္က အထုတ္ခံရပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ ကုမၸဏီကေန ဘယ္လိုလုပ္ျပီး အထုတ္ခံရႏိုင္ပါ့မလဲ။ အဲ - ဇာတ္လမ္းက ေတာ့ဒီလိုပါ။<br /><br />Apple ကုမၸဏီၾကီး ပြါးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္က အင္မတန္ေတာ္တယ္လို႕ ထင္ခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ကြၽန္ေတာ္နဲ႕အတူ ကုမၸဏီမွာ စီမံခန္႕ခြဲဖို႕ အလုပ္ခန္႕ခဲ့ ၾကပါတယ္။ ပထမတစ္ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ အေတာ္ေလးအဆင္ေျပပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တေျဖးေျဖးနဲ႕ အနာဂါတ္အလားအလာ ေတြ ကို အျမင္မတူတာေတြ ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာ ေတာ့ အၾကီးအက်ယ္ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္တဲ့အထိပါဘဲ။ ဒီကေတာက္ကဆ ျဖစ္တဲ့ အခါမွာ ဒါ႐ိုက္တာအဖြဲ႕က သူ႕ဖက္ကရပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ အသက္ ၃၀ မွာ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္သြားပါတယ္။ တကဲ့ကို ဟိုးေလးတေက်ာ္ ျဖစ္ျပီး အလုပ္ထုတ္ခံရတာပါ။ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ ဘဝ တစ္ခုလုံးကို ပုံျပီး စိုက္လိုက္မတ္တပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အရာၾကီးကို ဆုံးရွုံးခဲ့ တာ ပါ။ ဒါဟာ ကြၽန္ေတာ့အတြက္ အင္မတန္ တုန္လႈပ္စရာ၊ ေၾကကြဲစရာ ျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္။<br /><br />လေပါင္းအေတာ္ၾကာ တကဲ့ကို ဘာလုပ္လို႕ လုပ္ရမွန္းမသိေအာင္ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ တီထြင္သူ လုပ္ငန္းရွင္ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းၾကီးမ်ားအေပၚမွာ ကြၽန္ေတာ္ တာဝန္မေက်ဘူး လို႕လဲ ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ သူတို႕က လက္ဆင့္ကမ္းေပးခဲ့တဲ့ တာဝန္ကို ေပါ့ေလ်ာ့မိတဲ့၊ လက္ဆင့္ကမ္းေျပးပြဲမွာ တုတ္တိုင္ ျပဳတ္က်ခဲ့တဲ့သူလို ခံစားရတာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ David Packard နဲ႕ Bob Noyce တို႕ကို သြားေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့ေၾကာင့္ ျပႆနာ အၾကီးအက်ယ္ ျဖစ္ခဲ့တာကို ၾကိဳးစားျပီးေတာင္းပန္ခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့က်ဆုံးခန္းဟာ ဟိုးေလးတစ္ေက်ာ္ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ Silicon Valley ကေနျပီး အရွုံးေပး ထြက္ေျပး သြားဖို႕ အထိေတာင္ ကြၽန္ေတာ္စဥ္းစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့အခ်က္တစ္ခ်က္ကို ကြၽန္ေတာ္ တေျဖးေျဖး နဲ႕ သတိျပဳမိလာပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ကို ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္ခင္ဆဲ၊ စြဲလမ္းဆဲ ဆိုတာပါဘဲ။ Apple မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကေမာက္ကမ ျဖစ္ရပ္ေတြ ဟာ ကြၽန္ေတာ့ ရဲ့ အလုပ္အေပၚ စြဲလမ္းမႈ အေပၚမွာ အရာမထင္ခဲ့ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ့ကို ကန္ထုတ္တာခံရေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ခ်စ္ခင္စြဲလမ္းလွ်က္ပါ။ ဒါေၾကာင့္လဲ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ကေန ျပန္စဖို႕ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />Apple ကေနျပီး အလုပ္ျဖဳတ္ခံရတာဟာ ကြၽန္ေတာ့ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လုံး ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့သမွ်ထဲမွာ အေကာင္းဆုံးအျဖစ္ပါ။ အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ့ ဒီလိုမေတြးခဲ့မိပါဘူး။ ေအာင္ျမင္မႈဆိုတဲ့ ဝန္ ထုပ္ ဝန္ပိုးၾကီး ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး လူသစ္တစ္ခါ ျပန္ျဖစ္ရတယ္ဆိုတာနဲ႕ လဲလိုက္ရတာပါ။ အရာရာတိုင္းမွာ မေသခ်ာ မႈေတြခ်ည္းပါဘဲ။ ဒီျဖစ္ရပ္ကဘဲ ကြၽန္ေတာ့ကို အေႏွာင္အဖြဲ႕ ေတြက ကင္းလြတ္ခြင့္ေပးျပီး ကြၽန္ေတာ့ဘဝရဲ့ ဖန္တီးမႈအား အေကာင္းဆုံးကာလကို စတင္ေစခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ ၅ ႏွစ္ အတြင္းမွာေတာ့ NeXT ဆိုတဲ့ ကုမၸဏီကို ကြၽန္ေတာ္တည္ေထာင္ပါတယ္။ Pixar ဆိုတဲ့ ကုမၸဏီကို ကြၽန္ေတာ္တည္ေထာင္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အင္မတန္ ျပည္႔ဝ တဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႕ေမတၱာမွ်ျပီး ကြၽန္ေတာ္အိမ္ေထာင္ျပဳ ခဲ့ပါတယ္။ Pixar ကေတာ့ ကမၻာ့ပထမဆုံး ကြန္ပ်ဳတာကာတြန္းကားကို ဖန္တီးထုတ္လုပ္ခဲ့တာပါ။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ Pixar ဟာ ကမၻာ့ အေအာင္ျမင္ဆုံးကာတြန္းရုပ္ရွင္ စတူဒီယို ျဖစ္ေနပါျပီ။ ေျပာစမွတ္ျပဳစရာ အလွည့္ အေျပာင္းမွာ Apple က ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ NeXT ကုမၸဏီကို ဝယ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ Apple ကို ျပန္ေရာက္သြားပါတယ္။ NeXT မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႕စတင္ခဲ့တဲ့နည္းပညာဟာ Apple ျပန္လည္ ဆန္းသစ္ျခင္းရဲ့ ဗဟိုခ်က္မွာ ရွိပါတယ္။ Laurene နဲ႕ ကြၽန္ေတာ္တို႕ကေတာ့ အင္မတန္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ မိသားစုေလးတခု ျဖစ္လာပါတယ္။<br /><br />ကြၽန္ေတာ္သာ Apple က အလုပ္ထုတ္မခံခဲ့ရရင္ ဒါေတြတစ္ခုမွ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္တာ အေတာ္ေသခ်ာပါတယ္။ အလုပ္ထုတ္ခံရျခင္းဟာ အင္မတန္အဝင္ဆိုးတဲ့ ေဆးခါး ၾကီးပါ။ ဒါေပမဲ့ လူနာကိုၾကည့္ရတာလဲ ဒီလိုေဆးမ်ိဳး လိုေနပံု ပါဘဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ ေတာ့လဲ ဘဝမွာ ေခါင္းကိုအုတ္ခဲနဲ႕ထုသလို ခံရတာမ်ိဳး ရွိပါတယ္။ မိမိယံုၾကည္ရာကို မစြန္႕ လႊတ္ပါနဲ႕။ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ဘဝ တစ္ေလွ်ာတ္လုံးမွာ အရာရာကို ျဖတ္ေက်ာ္ဖို႕ ခြန္အားေပး ေနခဲ့တာဟာ ကြၽန္ေတာ့အလုပ္ကို ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္ခင္စြဲလမ္းမႈဘဲလို႕ ကြၽန္ေတာ္ယံုၾကည္ ပါတယ္။ ဘြဲ႔ရေမာင္မယ္ တို႕လဲ ကိုယ့္ရဲ့ အခ်စ္စစ္အခ်စ္မွန္ကို ေတြ႔ေအာင္ရွာပါ။ ဒီအဆိုဟာ ေမာင္မယ္ တို႕ရဲ့ ခ်စ္သူရည္းစားရွာဖို႕နဲ႕ ဆိုင္သလို အလုပ္ရွာဖို႕နဲ႕လဲ သက္ဆိုင္ပါတယ္။<br /><br />ခုခ်ိန္ထိမေတြ႔ေသးဘူးဆိုရင္လဲ ေတြ႔တဲ့အထိ ဆက္ရွာပါ။ ရရာနဲ႕မေက်နပ္ၾကပါနဲ႕။ ႏွလုံးသားေရးရာကိစၥဆိုေတာ့ ေတြ႔ျပီလား၊ မေတြ႔ေသးဘူးလား ဆိုတာကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သိလာပါလိမ့္မယ္။ ျပီးေတာ့ ဘဝအေဖာ္မြန္ေတြရဲ့ သဘာဝအတိုင္း ႏွစ္ၾကာေလပိုျပီး ခိုင္ျမဲလာေလေလ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေမာင္မယ္တို႕ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္ကို ေတြ႔ေအာင္ရွာၾကပါ။ ရရာေလးနဲ႕ မေရာင့္ရဲလိုက္ၾကပါနဲ႕။<br /><br />ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ တတိယ ဇာတ္လမ္းကေတာ့ ေသျခင္းတရား အေၾကာင္းပါ။<br /><br />ကြၽန္ေတာ္အသက္ ၁၇ႏွစ္ မွာ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ စာသားတစ္ခု ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ "ေန႕တိုင္းကို သင့္ဘဝရဲ့ ေနာက္ဆုံးေန႕အျဖစ္ ေနထိုင္ခဲ့ရင္ တေန႕မွာေတာ့ အဲဒီအတိုင္းျဖစ္လာဖို႕ ေသခ်ာပါတယ္..." တဲ့။ ဒီစာသားက ကြၽန္ေတာ့စိတ္ မွာထင္ဟပ္ သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကစျပီး ေနာက္၃၃ ႏွစ္လုံး မနက္အိပ္ရာထမွာ မွန္ကို ၾကည့္ျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေမးခဲ့ပါတယ္။ "ဒီေန႕သာ ငါ့ဘဝ ရဲ့ေနာက္ဆုံးေန႕ဆိုရင္ ဒီေန႕ လုပ္မဲ့အလုပ္ေတြကို ငါ လုပ္ခ်င္ပါ့မလား..." ေမးခြန္းရဲ့ အေျဖဟာ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆက္ တိုက္ "မလုပ္ခ်င္ဘူး" ျဖစ္ေနျပီဆိုရင္ေတာ့ အေျပာင္းအလဲ တစ္ခုခုလုပ္ဖို႕ လိုေနျပီလို႕ ကြၽန္ေတာ္ သိလိုက္ပါတယ္။<br /><br />ဘဝအတြက္ အလြန္အေရးပါတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြကိုခ်ရာမွာ အေရးၾကီးဆုံး အေထာက္ အပံ့ကိရိယာအျဖစ္ ကြၽန္ေတာ္ေတြ႔ရွိခဲ့တာကေတာ့ ေသျခင္းတရားဟာ လက္တကမ္းမွာဘဲ ရွိတယ္လို႕ သတိခ်ပ္ျခင္းပါ။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ အေရးမပါတဲ့ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြ၊ ဂုဏ္မာနေတြ၊ အရွက္ကြဲမွာ ဒါမွမဟုတ္ ရွုံးနိမ့္မွာကို ေၾကာက္တဲ့စိတ္ေတြ ဒါေတြ အားလုံးနီးပါးဟာ ေသျခင္းတရား ဆိုတာနဲ႕ ရင္ဆိုင္ေတြ႔လိုက္ရင္ အလိုလို ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီး တကယ့္ကို အေရး ၾကီး တဲ့အရာေတြသာ က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ မင္းမွာ လက္လႊတ္ ဆုံးရွုံးစရာ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြရွိတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးေထာင္ေခ်ာက္ကို ေရွာင္လႊဲဖို႕ နည္းလမ္းေတြထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္သိတဲ့ အေကာင္းဆုံး နည္းကေတာ့ မင္းဟာ ေသရေတာ့မွာဘဲလို႕ သတိခ်ပ္ျခင္း ပါ ။ မင္းဟာ ဗလာထီးထီး ကိုယ္ခ်ည္း ျဖစ္သြားပါျပီ။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္ႏွလုံးသားရဲ့ ေခၚရာ ေနာက္ကို မလိုက္ဘဲေနဖို႕ရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့ပါ။<br /><br />လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္က ကြၽန္ေတာ့မွာ ကင္ဆာေရာဂါရွိတယ္လို႕ ေတြ႔ရွိခဲ့ပါတယ္။ မနက္ ၇နာရီ ခြဲမွာ ေဆးဓာတ္မွန္႐ိုက္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ သရက္ရြက္ (Pancreas) မွာ အၾကိတ္ရွိတာ ဓာတ္မွန္မွာ ထင္းထင္းၾကီး ေပၚေနပါတယ္။ သရက္ရြက္ ဆိုတာဘာလဲဆိုတာေတာင္မွ ကြၽန္ေတာ္မသိခဲ့ပါ။ ဒီလို ကင္ဆာမ်ိဳးဟာ ကုစရာေဆးမရွိတဲ့ ကင္ဆာမ်ိဳးျဖစ္ဖို႕ အေတာ္ေသခ်ာတယ္လို႕ ကြၽန္ေတာ့ကို ဆရာဝန္ၾကီးေတြက ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေနာက္ ၃လ ကေန ၆လ အထိဘဲေနရဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ထားပါလို႕ ေျပာပါတယ္။ ဒါဟာဘာအဓိပၸါယ္လဲဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ ကေလးေတြကို ေနာင္ ၁၀ႏွစ္ အတြင္း မွာ ေျပာျပဖို႕ စဥ္းစားထားသမွ်ကို ေနာင္လ အနည္းငယ္ အတြင္းမွာ အကုန္အစင္ေျပာဖို႕ ၾကိဳးစားပါ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ ပါဘဲ။ က်န္ရစ္သူမိသားစု ဒုကၡမမ်ားရေလေအာင္ ရွိသမွ် ကိစၥေတြအားလုံးကို လက္စသိမ္းပါဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ ပါ။ သြားေတာ့မယ္လို႕ ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါ။<br /><br />တစ္ေန႕လုံး ဒီကင္ဆာ အေၾကာင္းကဘဲ ကြၽန္ေတာ့ကို လႊမ္းမိုးထားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန႕ ညေနမွာ ေတာ့ အသားစ ထုတ္ျပီး ေဆးစစ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ခႏၲာကိုယ္ အတြင္းပိုင္းၾကည့္ ကရိယာကို ကြၽန္ေတာ့လည္ေခ်ာင္း ထဲကတစ္ဆင့္ အစာအိမ္ကိုျဖတ္ျပီး အူသိမ္ထဲကို ေရာက္ေအာင္ ထည့္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ သရက္ရြက္ကို အပ္နဲ႕စိုက္ျပီး အသားစ အနည္းငယ္္ကို ထုတ္ယူပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္က ေမ့ေဆးနဲ႕ ေမ်ာေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အတူရွိေနတဲ့ ဇနီးက ျပန္ေျပာခဲ့တာက ဒီအသားစကို အဏုွၾကည့္ မွန္ဘီလူးေအာက္မွာ ၾကည့္ခဲ့တဲ့ ဆရာဝန္ၾကီးေတြ "ေဟးကနဲ..." ထျပီးေအာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ကင္ဆာဟာ အင္မတန္မွ ရွားပါးတဲ့ ခြဲစိတ္ျပီးကုသလို႕ရတဲ့ သရက္ရြက္ကင္ဆာမ်ိဳး ျဖစ္ေနလို႕ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ ခြဲစိတ္ကုသခံခဲ့ရပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ အခုေနေကာင္းပါျပီ။<br /><br />ဒါဟာ ကြၽန္ေတာ့အဖို႕ ေသျခင္းတရားနဲ႕အနီးကပ္ဆုံးရင္ဆိုင္ျဖစ္ခဲ့ျခင္းပါဘဲ။ ေနာင္ ၁၀ ႏွစ္၊ အႏွစ္ ၂၀ အတြင္းမွာလဲ ဒီထက္ပိုျပီးနီးနီးစပ္စပ္ မေတြ႔ၾကဳံရေတာ့ဘူးလို႕ ေမွ်ာ္လင့္ ပါတယ္။ ဒီျဖစ္ရပ္ကို ကိုယ္ေတြ႔ၾကဳံရတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ဘြဲ႔ရေမာင္မယ္ တို႕ကို ေသျခင္း တရားအေၾကာင္း ေျပာျပရာမွာ သုံးျဖစ္ရုံ ဥာဏ္သိအဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ထက္ နဲနဲပိုျပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ကြၽန္ေတာ္ေျပာႏိုင္ပါျပီ။<br /><br /><b>ဘယ္သူမွမေသခ်င္ပါဘူး။ ေကာင္းကင္ဘုံကို သြားခ်င္တဲ့သူမ်ားေတာင္မွ အဲဒီကိုေရာက္ဖို႕ မေသခ်င္ၾကပါဘူး။ သို႕ေသာ္လည္း လူတိုင္းဟာ တစ္ေန႕ေတာ့ ေသၾကရမွာပါ။</b> ခုထက္ထိ ေသျခင္းတရားကို လြန္ဆန္ႏိုင္တဲ့သူ ဆိုတာ မရွိေသးပါ။ ဒါဟာလဲ ျဖစ္သင့္လို႕ပါ။ ဘဝတရားရဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ အေကာင္းဆုံးဖန္တီးမႈဟာ မရဏတရား ျဖစ္စရာအေၾကာင္း ရွိပါတယ္။ မရဏတရားဟာ ဘဝျဖစ္တည္ျခင္းတရားရဲ့ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ေအာင္ ေဖာ္ေဆာင္ ေပးတဲ့အရာပါ။ မရဏတရားက ေဟာင္းေဆြးအိုမင္းမႈေတြကို ဖယ္ရွားျပီး ႏုပ်ိဳသစ္လြင္မႈေတြနဲ႕ အစားထိုးေပးေနပါတယ္။ ဒီေန႕ဒီအခ်ိန္အခါမွေတာ့ ဘြဲ႔ရေမာင္မယ္တို႕ဟာ ႏုပ်ိဳသစ္လြင္မႈေတြနဲ႕ အျပည္႔ပါ။ သို႕ေသာ္မၾကာေတာ့တဲ့ အခါမွာ ေမာင္မယ္တို႕လဲ အိုမင္းရင့္ေရာ္ လာမွာပါ။ ျပီးေတာ့အဖယ္ရွားခံၾကရမွာပါ။ စိတ္ထိခိုက္ေအာင္ေျပာမိတာကို ကြၽန္ေတာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ဒါက အမွန္တရားပါ။<br /><br />ဘြဲ႔ရေမာင္မယ္တို႕မွာ အခ်ိန္ေတြအမ်ားၾကီးမရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့တစ္ျခားသူေတြ ေနသလိုဘဲေနျပီး အခ်ိန္ကိုမျဖဳန္းပါနဲ႕။ သူမ်ားေတြရဲ့ အေတြးအထင္ထဲကအတိုင္း ေန ရတဲ့ဘဝကို တရားေသဆုပ္ကိုင္ထားျပီး ေခ်ာင္ပိတ္မမိပါေစနဲ႕။ မိမိရဲ့အတြင္းစိတ္ ကႏိႈးေဆာ္ သံကို သူတပါးေတြရဲ့ထင္ျမင္ခ်က္ အေႏွာင့္အယွက္သံေတြက ဖုံးလႊမ္းမသြားပါေစနဲ႕။<br /><br /><b>ဒီထက္ပိုျပီးအေရးၾကီးဆုံးအခ်က္ကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ့ ႏွလုံးသားနဲ႕ ရင္တြင္းသိစိတ္တို႕က ေခၚေဆာင္ရာကိုလိုက္ပါ။</b> သူတို႕က ေမာင္မယ္တို႕ အမွန္တကယ္ ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုတာကို သိေနၾကျပီးသားပါ။ က်န္တဲ့အရာေတြအားလုံးက သာမညအခ်က္ေတြပါ။<br /><br />ကြၽန္ေတာ္ငယ္စဥ္အခါက “The Whole Earth Catalog” ဆိုတဲ့ အင္မတန္ ေျပာင္ေျမာက္ တဲ့ ကတ္တေလာက္စာအုပ္ တစ္ခု ရွိခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ဟာအဲဒီတုန္းက ကြၽန္ေတာ္တို႕ေတြအတြက္ ေတာ့ ကိုးကြယ္စရာက်မ္းစာေတြထဲက တစ္အုပ္ေပါ့။ အဲဒီစာအုပ္ရဲ့ ဖန္တီးရွင္ကေတာ့ ဒီ Stanford တကၠသိုလ္ နဲ႕ သိပ္မေဝးတဲ့ Menlo Park မွာေနတဲ့ Stewart Brandဆိုသူပါ။ ဒီစာအုပ္ကို သူက ကဗ်ာဆန္ဆန္အလွေတြနဲ႕ ခ်ယ္မႈန္းျပီးထုတ္ေဝခဲ့တာပါ။ ဒီစာအုပ္ကို ထုတ္ေဝခ်ိန္က ၁၉၆၀ ခုေႏွာင္းပိုင္းကာလ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာစာစီလုပ္ငန္းေတြ မေပၚခင္ကပါ။ အဲဒီေတာ့ စာအုပ္တစ္အုပ္လုံးက လက္ႏွိပ္စက္႐ိုက္၊ ကပ္ေၾကး နဲ႕ကိုက္၊ Polaroid ကင္မရာနဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြ႐ိုက္ျပီး စာအုပ္္ကို ဖန္တီးရတာပါ။ Google ကို စာအုပ္အျဖစ္ ဖတ္ရ သလိုပါဘဲ။ ဒီ္စာအုပ္ ဟာ Google မတိုင္ခင္ ၃၅ ႏွစ္က ေပၚခဲ့တာပါ ။ တကယ့္ကို စံနမူနာယူစရာစာအုပ္္ပါ။ စာအုပ္္ တစ္ခုလုံးလဲ သပ္ရပ္လွပတဲ့ ကရိယာေတြနဲ႕ အၾကံေကာင္းေတြနဲ႕ျပည္႔ေနပါတယ္။<br /><br />Stewart နဲ႕သူ႕အဖြဲ႕သားေတြဟာ “<a href="http://www.wholeearth.com/" target="_blank">The Whole Earth Catalog</a>” စာအုပ္္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကို ထုတ္ေဝခဲ့ပါတယ္။ ထုတ္ေဝျခင္းကေနရပ္ဆိုင္းရတဲ့အခါမွာေတာ့ သူတို႕တစ္ ေတြ ေနာက္ဆုံးႏႈတ္ဆက္ျခင္းစာအုပ္္ကို ထုတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္က ခုဘြဲ႔ရေမာင္မယ္တို႕ရဲ့ အရြယ္၊ ၁၉၇၀ ႏွစ္လယ္ကာလမ်ားပါ။ ႏႈတ္ဆက္စာအုပ္ရဲ့ ေက်ာဖုံးပံုက မနက္ေစာေစာ ေတာဘက္ကကားလမ္းေလးတစ္ခုရဲ့ ဓာက္ပံုပါ။ စြန္႕စားခန္း အင္မတန္ၾကိဳက္သူမ်ား ကားၾကဳံစီးခရီးထြက္ရာမွာ ေတြ႔ေကာင္းေတြ႔ဖူးၾကမဲ့ ကားလမ္းေလးမ်ိဳးပါ။ ေအာက္မွာစာတန္းေလးေရးထားပါတယ္။ "ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ပါ။ အ႐ူးထပါ။" တဲ့။<br /><br />ဒါသူတို႕ရဲ့ ေနာက္ဆုံးစာအုပ္္မွာ ေနာက္ဆုံးႏႈတ္ဆက္တဲ့စကားပါ။ ကြၽန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လဲ ဒီဆုကိုပဲ အျမဲတမ္းေတာင္းခဲ့ပါတယ္။ ခုဘြဲ႔ရေမာင္မယ္ တို႕ဘဝအသစ္ စၾကရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ေမာင္မယ္တို႕ကိုလဲ ဒီဆုကိုပဲ ေတာင္းေပးပါ့မယ္။<br /><br /><b>"ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ပါ... အ႐ူးထပါ..."</b><br /><br />အားလုံးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br /><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span id="fullpost"><a href="http://api.ning.com/files/XLRPY1pU6bFwACLrZURvuDDP-K9E2QF5LRZmZZHUPe8HAVGMemRrdQVrzcrI3emDeb2WO4uebNOFN4n8fhlaZtsxPuIRDqIn/stay_hungry_stay_foolish.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://api.ning.com/files/XLRPY1pU6bFwACLrZURvuDDP-K9E2QF5LRZmZZHUPe8HAVGMemRrdQVrzcrI3emDeb2WO4uebNOFN4n8fhlaZtsxPuIRDqIn/stay_hungry_stay_foolish.jpg" /></a></span><br /></div><span id="fullpost"><br />* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *<br />မူရင္းကို <a href="http://news.stanford.edu/news/2005/june15/jobs-061505.html" target="_blank">http://news.stanford.edu/news/2005/june15/jobs-061505.html</a> မွာ ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါတယ္။<br /><br /><br />အျခားသူမ်ား ရဲ့ “Stay Hungry. Stay Foolish.” ကို ထင္ျမင္ ေဆြးေႏြးျခင္းမ်ား ကို <a href="http://discuss.joelonsoftware.com/default.asp?joel.3.151247.1" target="_blank">http://discuss.joelonsoftware.com/default.asp?joel.3.151247.1</a>1 မွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။ <br /><br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-7864664265624694019?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-10217752464658694752009-12-24T11:44:00.002+08:002009-12-24T11:55:45.608+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://lh6.ggpht.com/_OEnwXT4dt_s/SzLjoLm7KhI/AAAAAAAACBE/RAR6OCIY-gw/s800/christmas1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 480px; height: 450px;" src="http://lh6.ggpht.com/_OEnwXT4dt_s/SzLjoLm7KhI/AAAAAAAACBE/RAR6OCIY-gw/s800/christmas1.jpg" alt="" border="0" /></a><br /></div><br /><br /><div style="text-align: center; color: rgb(51, 102, 255); font-weight: bold;">၂၀၁၀ ႏွစ္သစ္မွာ မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုၿပီး ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ က်န္းမာရႊင္လန္း ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။<br /></div><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-1021775246465869475?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-75659540718914712282009-12-22T19:05:00.006+08:002009-12-22T21:01:28.070+08:00မေန႔က စာအုပ္ေတြလုိခ်င္ေသးေတာ့ Peninsula Plaza မွာ သြား၀ယ္ေတာ့ ၂၀၀၉ စာေပေဟာေျပာပြဲစီစဥ္တဲ့ သူေတြနဲ႔ ျဖစ္တဲ့ ဆရာေကာင္းျမတ္ႏြယ္တို႔နဲ႔ စကားေျပာခဲ့ရပါတယ္။ သူတို႔လည္း နားေထာင္တဲ့သူေတြလုိ ေပ်ာ္ရႊင္ပီတိျဖစ္ရလုိ႔ အလုပ္ေတာင္မလုပ္ႏိုင္ပဲ မေန႔က တေန႔လံုး အဲဒီအေၾကာင္းကိုပဲ ေျပာေနျဖစ္တယ္တဲ့။ ဟုတ္မွာပါပဲ စာေပ၀ါသနာပါတဲ့လူေတြဆုိေတာ့ စင္ကာပူမွာ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ဒီလုိပြဲမ်ိဳးစီစဥ္လိုက္တာ ေအာင္ျမင္သြားတယ္ဆုိေတာ့ အင္မတန္၀မ္းသာေနမယ္ဆုိတာ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း အခုလို ေအာင္ျမင္သြားတာ ၀မ္းသာပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာ လုပ္ျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ လမ္းစပြင့္သြားလို႔ပါပဲ။<br /><br />ပြဲစီစဥ္တဲ့ သူေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္လိုခံစားရသလဲလုိ႔ေမးေတာ့ စိတ္မွာ လုိအပ္ေနတာတစ္ခု ေက်ေက်နပ္နပ္ ျပည့္၀သြားတယ္လို႔ ခံစားမိတယ္ ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေပးရတဲ့ပိုက္ဆံထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာတန္ဖိုးရွိတဲ့ အသိပညာ ဗဟုသုတေတြကို ရလိုက္ရတယ္။ ဂီတပဲြတစ္ခုကို $60 ေလာက္ေပးၿပီးၾကည့္လိုက္ရတာဟာ ခဏတာ စိတ္ထြက္ေပါက္ကိုသာရၿပီး ဒီလုိပြဲမ်ိဳးကို $15 ေပးၿပီးၾကည့္ရတာ ခဏခဏစိတ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အျမတ္အစြန္းေတြကို လုိအပ္ေနတဲ့ စာေရးဆရာေတြကို ေထာက္ပံ့ေပးမယ္ဆုိေတာ့ လက္မွတ္တန္ဖိုးက ဒီအထက္ပိုၿပီး ေပးရမယ္ဆုိလည္း ေပးၿပီးၾကည့္ျဖစ္မယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ကိုေျပာလိုက္မိတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ေနာက္ႏွစ္မွာ လူမ်ားမ်ား နားေထာင္လုိ႔ရေအာင္ ေနရာက်ယ္က်ယ္မွာ အခုလုိေစ်းမ်ိဳးနဲ႔ လုပ္ႏိုင္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာလုိ႔လည္း ေျပာလိုက္မိေသးတယ္။<br /><br />ေနာက္ႏွစ္ကို ဘယ္လုိစာေရးဆရာေတြကို ဖိတ္ေစခ်င္လဲလုိ႔ေမးေတာ့ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားၿပီး စာေရးေကာင္းတဲ့ ဆရာေတြကို ဖိတ္ေစခ်င္ပါတယ္လို႔လည္း ေျဖလိုက္မိတယ္။ ဥပမာ အၾကံျပဳလႊာထဲမွာပါတဲ့ သုေမာင္၊ လယ္တြင္းသားေစာခ်စ္ တို႔လုိဆရာေတြေပါ့။ အသက္အရြယ္ငယ္ေသးတဲ့ စာေရးဆရာေျပာတာကိုေတာ့ သိပ္စိတ္မ၀င္စားဘူးလုိ႔ေျဖမိတယ္။ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ ကိုယ့္အသက္ပတ္၀န္းက်င္အရြယ္ စာေရးဆရာေလးေတြဆီကထက္ အသက္အရြယ္ၾကီးၿပီး အေတြ႔အၾကံဳမ်ားတဲ့ဆရာေတြဆီက ရစရာယူစရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္လို႔ ထင္မိလုိ႔ပါပဲ။<br /><span id="fullpost"><br />အခု ေဟာေျပာပြဲမွာေတာင္ၾကည့္ပါ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳက အေကာင္းဆံုးေျပာႏိုင္တဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာေန၀င္းျမင့္၊ ၿပီးေတာ့မွ ဆရာမဂ်ဴးပါ။ အသက္ေၾကာင့္တခုတည္းရယ္မဟုတ္ပါဘူး မ်ားေသာအားျဖင့္ အမ်ိဳးသားစာေရးဆရာေတြက အမ်ိဳးသမီးစာေရးဆရာေတြထက္ အာ၀ဇၨန္း ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ပိုၿပီးစကားေျပာေကာင္းေလ့ရွိပါတယ္။ အဲလုိေျပာရင္ ဆရာမဂ်ဴးတစ္ေယာက္ ေယာကၤ်ားမိန္းမ ခြဲျခားတယ္မ်ား ေျပာေနမလားမသိဘူးေနာ္…<br /><br />စာေရးဆရာေတြ လက္မွတ္ေတြက ရခဲတာမို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လက္ေဆာင္ေပးဖုိ႔ စာအုပ္ေတြထပ္၀ယ္တာ၊ ဆရာေန၀င္းျမင့္ရဲ႕ ဆယ့္ႏွစ္ၾကိဳး၊ အိမ္ေလးဆယ့္ေျခာက္လံုး နဲ႔ ဆရာမဂ်ဴးရဲ႕ သူမင္းကိုဘယ္ေတာ့မွ စာအုပ္ေတြက ကုန္သြားလုိ႔ ၀ယ္လုိ႔မရေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး ဆရာမဂ်ဴးကေတာ့ မေန႔ကပဲျပန္သြားလို႔ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳနဲ႔ ဆရာေန၀င္းျမင့္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ဆီကပဲ လက္မွတ္ရခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဆရာတို႔ကို အခုလို စင္ကာပူကို တကူးတကလာၿပီး ဗဟုသုတ၊ ရသ အစံုအလင္နဲ႔ ေဟာေျပာေပးတာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ နားေထာင္ရတာ ေကာင္းလြန္းလုိ႔ ၿပီးသြားမွာေတာင္ စိုးရိမ္ေနမိေသးတယ္ လို႔ ဂါရ၀ါျပဳေျပာလိုက္ေတာ့ ဆရာႏွစ္ေယာက္စလံုးက “ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ဒီထက္ကို ဆက္ေျပာခ်င္ေသးတာဗ်ာ။ အခ်ိန္ကလည္း ကန္႔သတ္ထားလို႔… တစ္ေယာက္ကို နာရီ၀က္စာေလာက္ဆီ ေျပာဖုိ႔က်န္ခဲ့ေသးတယ္။” လုိ႔ျပန္ေျပာပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ၿပီး ဆရာခ်စ္ဦးညိဳက “ကၽြန္ေတာ္ ဘိတ္သိတ္အေၾကာင္း ေျပာဖို႔က်န္သြားတယ္၊ အဲဒါကို သိပ္ေျပာခ်င္တာဗ်ာ.. အခ်ိန္ကလည္း ၁နာရီခြဲေလာက္ပဲေပးထားေတာ့ ျဖတ္လိုက္ရတယ္…” လုိ႔ဆက္ေျပာေသးတယ္။<br /><br />စီစဥ္တဲ့လူေတြကို ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာ ဆရာတစ္ေယာက္ကို ၂ နာရီစီေလာက္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နယ္ေတြမွာ ဒီလုိ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြဆုိ ေဟာေကာင္းေကာင္းနဲ႔ေဟာတာ ည ၂နာရီ ၃နာရီအထိေအာင္ ရွည္သြားတတ္ပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ ေနရာအခက္အခဲ အခ်ိန္အခက္အခဲေတြရွိတာကို နားလည္ပါတယ္။ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵကိုေျပာတာပါ။<br /><br />ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဆရာတုိ႔ သီခ်င္းဆုိသြားတာကလည္း အဆုိေတာ္ေတြထက္ေတာင္ ပိုေကာင္းတယ္တယ္ ေျပာလိုက္ေတာ့ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳက “ကၽြန္ေတာ္တို႔က ၀ါသနာပါလို႔ ဆုိခ်င္လို႔ကိုဆိုတာ ဆုိေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဆုိရလုိ႔ျဖစ္မွာပါ… အဆုိေတာ္ေတြက်ေတာ့ ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြရွိေနမွာေပါ့…” လို႔ျပန္ေျပာပါတယ္။ ဆရာတို႔ တသက္လံုးစုခဲ့ရတဲ့ ဗဟုသုတ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ၁နာရီခြဲအတြင္းမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရလိုက္တာ ေက်းဇူးလည္းတင္ ၀မ္းသာေက်နပ္မိပါတယ္ ေျပာလိုက္မိပါတယ္။ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳကပဲ “ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အခုလုိလာေဟာရတာကို ၀မ္းသာမိတယ္… ” လုိ႔ျပန္ေျပာပါတယ္။<br /><br />အခ်ဳပ္ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ဒီစာေပေဟာေျပာပြဲဟာ ထင္တာထက္ အမ်ားၾကီးပိုေကာင္းတဲ့၊ စီစဥ္သူေတြေရာ နားေထာင္သူေတြပါ အတူတကြ ပီတိျဖစ္က်န္ခဲ့တဲ့၊ စိတ္အဟာရကိုေကာင္းေကာင္းျဖည့္ေပးခဲ့တဲ့ ပြဲပါပဲ။<br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;"></span></span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SzCpTpwPzSI/AAAAAAAACAs/a1h_Xhlxd1g/s1600-h/DSC_0150_S.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SzCpTpwPzSI/AAAAAAAACAs/a1h_Xhlxd1g/s400/DSC_0150_S.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418016506817531170" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">ဆရာေန၀င္းျမင့္</span><br /><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SzCpeLeJ7pI/AAAAAAAACA0/8xed6MHW2-c/s1600-h/DSC_0164_S.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SzCpeLeJ7pI/AAAAAAAACA0/8xed6MHW2-c/s400/DSC_0164_S.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418016687667146386" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">ဆရာမဂ်ဴး</span><br /><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SzCpsJy5piI/AAAAAAAACA8/wOPBLT9NzMo/s1600-h/DSC_0174_S.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SzCpsJy5piI/AAAAAAAACA8/wOPBLT9NzMo/s400/DSC_0174_S.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418016927735457314" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ</span><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">စာေပေဟာေျပာပြဲနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သတင္းေတြ ေဆာင္းပါးေတြေရးၿပီးၾကလုိ႔ မေန႔က စာအုပ္၀ယ္ရင္း ရခဲ့တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳကိုပဲေရးၿပီးတင္လိုက္ပါတယ္။ </span></span><br /><br /></div><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-7565954071891471228?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-73972923747761388542009-12-03T21:00:00.002+08:002009-12-03T21:09:42.985+08:00<span style="font-weight: bold;">မလိုင္လံုး</span>...<br /><br />ရန္ကုန္ကအလည္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ရွမ္းပါ။ သူလာလည္တုန္း သူငယ္ခ်င္းေတြအတူ ညစာစားျဖစ္တုန္း အေၾကာင္းဆက္စပ္ကာ သူတို႔အိမ္ကို အလည္လာတဲ့ ရိုးသားတဲ့ ရွမ္းအမ်ိဳးသားၾကီး တစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ေျပာျပပါတယ္။<br /><br />အဲဒီရွမ္းအမ်ိဳးသားက အင္မတန္ေခါင္တဲ့ရွမ္းရြာကျဖစ္ၿပီးေတာ့ ျမန္မာစကားလည္း မတတ္ဘူး။ ရန္ကုန္ကို တစ္ေယာက္ထဲ ရထားစီးၿပီးသြားမယ္ ဆုိေတာ့ လမ္းမွာ ထမင္းစားမယ္ဆုိ ဘယ္လုိမွာစား ရမလဲဆုိၿပီး ျမန္မာလုိ႔ ေျပာတတ္တဲ့လူေတြကိုေမးပါတယ္။ အေမးခံရတဲ့လူေတြကလည္း သူမွတ္ေနရတာေတြမ်ားၿပီး ေမ့သြားမွာစိုးတာနဲ႔ ထမင္းဆိုတာနဲ႔ သက္သတ္လြတ္လုိ႔သာေျပာလိုက္ သင္ေပးလိုက္တယ္။ သူကလည္း သက္သတ္လြတ္ဆုိတာ ဘာကိုဆုိလုိတယ္ဆုိတာမသိပဲ မွတ္ထားလိုက္ေရာ…<br /><br />ဒီလုိနဲ႔ ရထားနဲ႔ ခရီးထြက္လာၿပီး ဘူတာတစ္ခုရပ္ေတာ့ ရထားေပၚကေန သက္သတ္လြတ္ ဆုိမွာလို္က္ပါတယ္။ ေစ်းသည္က ထမင္းနဲ႔ အသီးအရြက္ဟင္းေတြလာေပးတာနဲ႔ စားလိုက္ရပါတယ္။ ေနာက္ဘူတာမွာ အဲလုိပဲ သက္သတ္လြတ္လို႔မွာလိုက္ျပန္ေရာ… ထမင္းနဲ႔ အသီးအရြက္ဟင္းေတြ လာေပးတာနဲ႔ စားလိုက္ရျပန္ပါတယ္။ အဲေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲမွာ သူမွာလိုက္တုိုင္း အသားလည္းမပါဘူး၊ စားလို႔လည္း မေကာင္းဘူး။ အသားဟင္းကိုလည္းစားခ်င္ သူလည္းဘယ္လုိမွာရမွန္းမသိဘူး ျဖစ္ေနေတာ့ ေနာက္ရပ္တဲ့ဘူတာမွာ ရထားေအာက္ကို ဆင္းၿပီး မွာစားလို႔ စိတ္ကူးၿပီး ၿပီးလာပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ဘူတာေရာက္လုိ႔ ရထားလည္းရပ္ေရာ ရထားေပၚကေနဆင္းဖုိ႔အလုပ္ ေအာက္ကေနၿပီး ေစ်းသည္က “မလိုင္လံုး… မလိုင္လံုး” နဲ႔ ေအာ္တာေၾကာင့္ ရထားေပၚကေန မဆင္းရဲေတာ့ဘဲ ထမင္းကို သတ္သတ္လြတ္လုိ႔ပဲမွာၿပီး ေအာင့္အီးၿပီးစားလိုက္ရပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ဘူတာေရာက္လုိ႔ ေအာက္ဆင္းမယ္ၾကံလိုက္ေတာ့လည္း ေအာက္ကေစ်းသည္က “မလိုင္လံုး… မလိုင္လံုး” လို႔ေအာ္ျပန္ေရာ… အဲဒါနဲ႔ သတ္သတ္လြတ္နဲ႔ပဲ ႏွစ္ပါးသြားရျပန္ပါေရာ…<br /><br />ရန္ကုန္လည္းေရာက္ေရာ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အေမကို ရွမ္းလို ေျပာျပပါတယ္…<br />“လမ္းမွာ ထမင္းစားတာ အသားဟင္းလည္းမပါဘူးဗ်ာ…”<br />“ဘယ္လို ထမင္းကိုမွာစားလို႔လဲ…”<br />“ထမင္းကို သက္သတ္လြတ္လို႔မွာရတယ္လို႔ သင္ေပးလိုက္လို႔ သက္သတ္လြတ္လို႔ပဲ မွာတာေပါ့…”<br />“… ”<br />“ေနာက္ၿပီး ေအာက္ဆင္းၿပီးစားမယ္လုပ္ေတာ့လည္း ေအာက္ကလူေတြက မလိုင္လံုး (မဆင္းနဲ႔) ၊ မလိုင္လံုး (မဆင္းနဲ႔) လုိ႔ေျပာေျပာေနေတာ့ ေအာက္ကို ဆင္းလို႔ မရခဲ့ပါဘူးဗ်ာ… ” တဲ့…<br /><br />မလိုင္လံုး ဆုိတာ ရွမ္းလို မဆင္းနဲ႔ ဆုိၿပီး အဓိပၸါယ္ရတယ္တဲ့ေလ…။<br /><span id="fullpost"><br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost"><span style="font-weight: bold;">-----------------------------------</span></span><br /><br /></div><span id="fullpost"><span style="font-weight: bold;">အိတ္ခ်လိုက္…</span><br /><br />ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကလည္း သူ႔အေဒၚတစ္ေယာက္ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ဖူးတာကို ေျပာျပပါတယ္။<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာေတြ တိုင္းျပည္တြင္းမွ အခြင့္အလမ္းေတြနည္းပါးလာၾကေတာ့ သူမ်ားတိုင္းျပည္မွာ စြန္႔စားၿပီး အလုပ္ထြက္လုပ္ၾကရပါတယ္။ အစတုန္းကေတာ့ ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးကလူေတြသာ ထြက္ၾကတာမ်ားၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ နယ္ျမိဳ႕ေလးေတြကလူေတြ၊ အခုေတာ့ ေတာရြာမွာေနတဲ့လူေတြပါ ထြက္လုပ္ေနပါၿပီ။ အဲဒီေတာ့ တခ်ိဳ႕တေလက်ေတာ့လည္း ေလယာဥ္ခရီးသြားအေတြ႔အၾကံဳက မရွိက်ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားကိုသြားရမယ္ စိတ္ပူပန္မႈနဲ႔ ေရာေထြးၿပီး စိတ္ထဲထင္ရာလုပ္လိုက္မိေတာေလးေတြရွိပါတယ္။ ရယ္စရာအျဖစ္အေနနဲ႔သာ ေျပာမိၾကတာပါ စိတ္ထဲမွာလည္း သနားမိပါေသးတယ္။<br /><br />တခါက ေက်းလက္က ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ႏိုင္ငံျခားကိုထြက္ဖုိ႔ ရန္ကုန္ေလဆိပ္ကိုေရာက္လာပါတယ္။ ေလဆိပ္အထြက္မွာ လ.၀.က (immigration) ေကာင္တာကိုျဖတ္၊ ၿပီးေတာ့ အေကာက္ခြန္ ေကာင္တာကို ျဖတ္ရပါတယ္။ အဲဒါၿပီးေတာ့ ပစၥည္းေတြကို x-ray ကို စစ္တဲ့ေနရာကို ေရာက္လာပါတယ္။<br /><br />ေကာင္ေလးက ခရီးသြားအေတြ႔အၾကံဳ သိပ္ရွိဟန္မတူပါဘူး။ အိတ္ေတြကို x-ray နဲ႔စစ္ရတယ္ဆုိတာ မသိေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲ အိတ္ကိုမၿပီး လမ္းဆက္ေလွ်ာက္လာပါတယ္။ x-ray ျဖတ္ဖုိ႔ အိတ္ေတြတင္ရတဲ့ conveyer ေနရာအနားလည္းေရာက္ေရာ ေလဆိပ္ ၀န္ထမ္းက conveyer ကို လက္ညိႈးထိုးၿပီး<br /><br />“ဟဲ့ေကာင္ေလး … အိတ္ခ်လိုက္ အိတ္ခ်လိုက္… ” လုိ႔လွမ္းေအာ္လိုက္ေတာ့<br />ခရီးသြားေကာင္ေလးက ဘာမေျပာညာမေျပာ conveyer ေပၚ လဲွအိပ္ခ်လိုက္ပါေရာ…. တဲ့။<br /><br />ဟုတ္တယ္ေလ… စကားေျပာတာ သတ္ပံုမွ မျမင္ရတာ။ အဲေတာ့ အိတ္ခ်လိုက္လို႔ေျပာ အိပ္လိုက္တာ သူ႔အျပစ္မွမဟုတ္တာပဲေနာ္…<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost"><span style="font-weight: bold;">-----------------------------------</span></span><br /></div><span id="fullpost"><span style="font-weight: bold;"><br />ေရခ်ိဳးလာပါ…</span><br /><br />အဲလုိေျပာၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကို သတိရလို႔ေျပာျပမိတယ္။ သူတို႔ေျပာတဲ့အျဖစ္ေတြက ဘာသာစကားတစ္ခုကို မတတ္လို႔ အဆင္မေျပတာ နဲ႔ စကားကုိ တတ္ရဲ႕သားနဲ႔ နားလည္မႈလဲြလုိ႔ ဒုကၡေရာက္တာေတြေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း အျဖစ္ကေတာ့ ျမန္မာစကားကို နားလည္လုိ႔ ၾကံဳရတဲ့အျဖစ္ပါ။<br /><br />သကၠရာဇ္၂၀၀၀ ေက်ာ္ အစပိုင္းမွာ စင္ကာပူမွာ ျမန္မာေတြ အခုေလာက္မမ်ားေသးပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာ အခုလုိ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ခလုပ္တိုက္မိေလာက္ေအာင္ မဆံုမိၾကဘူးေပါ့။<br />တစ္ရက္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ သူ႔အေဖာ္၊ ႏွစ္ေယာက္သား City Hall ဖက္ကို ရထားစီးလာၾကပါတယ္။ လမ္းမွာထိုင္စရာေနရာရလာၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ မိန္းကေလးတို႔ ထံုးစံ စကားေဖာင္ဖဲြ႔ၿပီး ေျပာလာၾကပါတယ္။ ဘူတာတစ္ခုေရာက္ေတာ့ သူတို႔ေဘးက လူတစ္ေယာက္ ထသြားေတာ့ မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့ အိႏၵိယႏြယ္ဖြားတစ္ေယာက္က ၀င္ၿပီးထိုင္လိုက္ပါတယ္။ အိႏၵိယႏြယ္ဖြားလည္း ထိုင္ၿပီးေရာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး စကားေျပာလိုက္ပါတယ္။<br /><br />“ဒီကုလားၾကီးကလည္း နံလိုက္တာေအ…”<br />“ေအးေလ ဟယ္… နံလိုက္တာ အိမ္ကေန ေရခ်ိဳးမလာဘူးလား မသိပါဘူး… ဟင္း…”<br /><br />သူတို႔လည္းေျပာၿပီးေရာ အိႏၵိယႏြယ္ဖြားက သူတို႔ဖက္လွည့္ၿပီးေတာ့...<br />“ဟာ… ကၽြန္ေတာ္ေရခ်ိဳးလာပါတယ္ဗ်ာ…” လုိ႔လည္းထေျပာလိုက္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား မ်က္လံုးျပဴးသြားၿပီး…<br />“ေၾသာ္ ျမန္မာမွန္းမသိလုိ႔ ေျပာလိုက္မိတာ… ေဆာရီး…” လို႔ၿပီး မ်က္ႏွာပူတာနဲ႔ City Hall မေရာက္ေသးပဲ ေနာက္ဘူတာမွာ ဆင္းေနခဲ့ရတယ္တဲ့…<br /><br />အခုေတာ့လား စင္ကာပူမွာေနရင္ ကိုယ့္ေဘးမွာရွိတဲ့ လူေတြက အိႏၵိယႏြယ္ဖြား၊ တရုတ္ႏြယ္ဖြား၊ မေလးႏြယ္ဖြား မကလို႔ ဘာႏြယ္ဖြားရုပ္ ေပါက္ေန ေပါက္ေန ျမန္မာလုိ ေပါက္ကရ မေျပာေလနဲ႔ ကိုယ့္ေဘးမွာ ျမန္မာတစ္ေယာက္မဟုတ္ တစ္ေယာက္ ရွိေနသည္ကို သတိခ်ပ္မိၾကပါေနာ္…<br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-7397292374776138854?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-47257238880312130282009-12-03T19:31:00.001+08:002009-12-03T19:34:00.425+08:00ဘာလုိ႔ စာဆက္မေရးျဖစ္ပဲ ျဖစ္ေနရသလုိဆုိရင္လား… အေၾကာင္းတစ္ခုကေတာ့ အလုပ္မွာ ရာထားခ်က္ျပည့္မွီေအာင္လုပ္ေနရလုိ႔ အလုပ္မ်ားေနတာေရာ၊ စိတ္မအားပါ ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္က သတင္းစာေတြထဲမွာလုိ ရာထားခ်က္ျပည့္မွီေက်ာ္လြန္ေအာင္ အေျပာေလးနဲ႔ အလုပ္လုပ္လို႔ရရင္လည္း ေကာင္းသားလို႔ေတာင္ ေတြးမိလာတယ္။ <br /><br />ေနာက္တစ္ေၾကာင္းကေတာ့ ခရီးသြားမွတ္တမ္းအေၾကာင္းမၿပီးေသးပဲ ၾကားျဖတ္မတင္ရင္ ေကာင္းမယ္ဆုိၿပီး ဆံုးျဖတ္ထားလိုက္မိေတာ့ ကိုယ္အေၾကာင္းနဲ႔ကိုယ္ ဒုကၡနဲ႔လွလွေတြ႔ေနေလေရာ။ ခရီးသြားမွတ္တမ္းလည္း မေရးျဖစ္ စာတုိေပတုိလည္းမေရးျဖစ္ျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ တေန႔က ေတြ႔တဲ့ အသိတစ္ေယာက္က စာဆက္မေရးေသးဘူးလား ဖတ္ဖုိ႔ေစာင့္ေနရတာ ၾကာေနၿပီဆုိေတာ့မွ ကိုယ္စာေရးတာ ကိုယ့္ခံစားခ်က္နဲ႔ေရးေနေပမယ့္ တကူးတကလာဖတ္ရတဲ့ သူေတြကို မေလးမစားလုပ္ေနသလုိ ျဖစ္ေနၿပီးဆုိၿပီး အားနာမိပါတယ္။ အဲဒီအတြက္လည္း ေတာင္းပန္ပါတယ္။<br /><br />ဒီၾကားထဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ကေန ဒီကုိ အလည္လာတာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ခဏစံုမိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာေတာ့ ဘာကိုမွ စိတ္ထဲမွာထားစရာမရွိ စလိုက္ေနာက္လိုက္နဲ႔ စိတ္ပင္ပန္းတာေတြလည္း သက္သာသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ဆီကေနၿပီး ၾကားရတဲ့ ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ နဲ႔ ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳဖူး ၾကားဖူးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြအေၾကာင္းကို သတိရေနတုန္း ေရးထားမွ ဆုိၿပီး ေတြးလိုက္မိတယ္။ သတိထားမိတာက ဘာသာစကားေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ဟာသေတြက ရီစရာအေကာင္းဆံုးျဖစ္ေနတာပါပဲ။ ဟိုအရင္တုန္းကလည္း <a href="http://www.pti31.com/2008/03/blog-post_19.html">ယမ္၀မ္း </a>၊ <a href="http://www.pti31.com/2008/08/blog-post_15.html">ေ၀ါပုေ၀ွ႔က်န္၀ွါရီ</a> ၊ <a href="http://www.pti31.com/2008/03/blog-post_7498.html">တက္…တက္…တက္</a> ဆိုၿပီးေတာ့လည္း ဘာသာစကားနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အေၾကာင္းေတြ ေရးဖူးပါေသးတယ္။ <br /><br />ေရးၿပီးရင္ သိပ္ၿပီး သိမ္းထားေလ့မရွိပဲ ခ်က္ခ်င္းတင္ေလ့ရွိတဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္ ခရီးသြားမွတ္တမ္းေရးေနတုန္း တျခားေရးမိတာေလးေတြ တင္မယ္ဆုိတာ ေျပာရင္း…<br /><br />အားလံုး……… မဂၤလာပါ…………<div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-4725723888031213028?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-7131972815260694712009-10-19T21:39:00.023+08:002009-10-20T01:03:48.929+08:00စက္တင္ဘာ ၁၁ ရက္ေန႔ မနက္…<br /><br />ေလးေယာက္စလံုး အိပ္ရာကေန ေစာေစာထၿပီး ေရခ်ိဳး၊ အ၀တ္လဲၿပီး ဟိုတယ္မွာပဲ မနက္စာစားလိုက္ပါတယ္။ မနက္စာကေတာ့ အထူးတလယ္မဟုတ္တဲ့ ေကာ္ဖီနဲ႔ ေပါင္မုန္႔ပါပဲ။ သြားရင္း ဗိုက္ဆာရင္စားဖုိ႔ မုန္႔ နဲ႔ ေရဗူးေတြကိုလည္းရင္း ကင္မရာက ဓာတ္ခဲကိုစစ္ၾကည့္ေတာ့ အားအျပည့္နီးပါးရွိေနပါေသးတယ္။ မေန႔ညက ဓာတ္ခဲအားသြင္းဖို႔လုပ္ေပမယ့္ ဂ်ပန္က ပလတ္ေပါက္ေတြက minus ႏွစ္ပင္ျဖစ္ေနေတာ့ charger နဲ႔က မကိုက္ဘူး။ မသြားခင္ကတည္းကသိေပမယ့္ ၀ယ္ခ်ိန္မရွိေတာ့တာနဲ႔ အသြားမွာ ေလဆိပ္မွာရွာမယ္လို႔ စိတ္ကူးသြားခဲ့တာပါ။ ေလယာဥ္ကသိကေအာက္ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ဘာမွလုပ္ခ်ိန္မရွိေတာ့ပဲ မ၀ယ္ႏိုင္ခဲ့တာပါ။ ဒီေန႔အတြက္ေတာ့ ဓာတ္ခဲခံေလာက္ပါရဲ႕…<br /><br />ေဟာ္တယ္ကအထြက္မွာ ေရွ႕ေကာင္တာမွာရွိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးကို ေလဆိပ္ကေန အိတ္လာပို႔မယ္အေၾကာင္းကို သြားေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ နာမည္နဲ႔ အိတ္လာပို႔မယ္ အိတ္ကအမည္းေရာင္ေလး ဘာနဲ႔ေျပာေနတုန္း၊ သူက ဒီဟာလားလို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ … အိတ္က ဟိုတယ္ကိုေရာက္ေတာင္ေနပါၿပီ။ ဒီေန႔မနက္လာပို႔မယ္ဆုိေတာ့ ဒီေလာက္ေစာေစာေရာက္မယ္လို႔ မထင္မိတာအမွန္ပါ။ အဲဒါနဲ႔ အိတ္ကိုအခန္းထဲျပန္ထားၿပီး Kamakura ကိုသြားဖုိ႔ Ikebukuro ဘူတာကို ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stxt3TuhFYI/AAAAAAAAB5s/MguK4Gs2uvY/s1600-h/DSC_0416_b.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stxt3TuhFYI/AAAAAAAAB5s/MguK4Gs2uvY/s400/DSC_0416_b.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394307250638624130" border="0" /></a><span style="color: rgb(102, 102, 204);font-size:85%;" >လက္မွတ္ေရာင္းတဲ့စက္</span><br /></div>Ikebukuro ဘူတာေရာက္ေတာ့ ရိုးရိုးလက္မွတ္မ၀ယ္ပဲ ပိုေစ်းသက္သာေအာင္ Kamakura One day pass ကို၀ယ္ဖုိ႔ၾကိဳးစားတာ JR က ၀န္ထမ္းလည္း သူ႔ရဲ႕ လက္ေရာင္းတဲ့စက္မွာ ၾကိဳးစားၿပီး ရွာေပးေပမယ့္လည္း မရဘူးျဖစ္ေနေတာ့ သာမန္လက္မွတ္ပဲ၀ယ္လိုက္ရပါတယ္။ လက္မွတ္ေရာင္းတဲ့စက္မွာ မရွာပဲ ၀န္ထမ္းကိုသြားေမးမိလိုက္လုိ႔ပါ။ တကယ္က လက္မွတ္ေရာင္းတဲ့စက္မွာ ရွိပါတယ္။ ၀န္ထမ္းက ဘယ္လုိနားလည္ၿပီးရွာလို႔ မေတြ႔တာလဲေတာ့ မသိပါဘူး။ အဲလုိအျဖစ္မ်ိဳးေတြလည္း ရွိတတ္ပါေသးတယ္။<br /><br /><span id="fullpost"><br />Kamakura ကိုသြားဖုိ႔ Shonan Shunjuku ရထားလိုင္းကိုစီးၿပီး တိုက္ရိုက္စီးသြားလုိ႔ရပါတယ္။ လက္မွတ္ကေတာ့ တစ္ေၾကာင္းကို ယန္း ၈၉၀ ေပးရတယ္။ Ikebukuro ကေန ရထားတစ္နာရီေက်ာ္စီးၿပီး Kamakura ဘူတာကိုေရာက္ပါတယ္။<br />Kamakura ဘူတာကေနၿပီး Kamakura Daibutsu - ကမာကူရ ဗုဒၶဆင္းတုေတာ္ၾကီး ဆီကို တိုက္ရိုက္သြားတဲ့ ေရွးေဟာင္းပံု အနီေရာင္ ဘတ္စ္ကားၾကီးရွိလို႔ ေစာင့္ေနေပမယ့္ မလာပါဘူး။<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://l.yimg.com/g/images/spaceball.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 1px; height: 1px;" src="http://l.yimg.com/g/images/spaceball.gif" alt="" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://farm1.static.flickr.com/116/276181648_6ccf2f2124.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 375px; height: 500px;" src="http://farm1.static.flickr.com/116/276181648_6ccf2f2124.jpg" alt="" border="0" /></a><div style="text-align: center; color: rgb(102, 102, 204);"><span style="font-weight: bold;font-size:78%;" >Photo Credit: </span><span style="font-weight: bold;font-size:78%;" >http://www.flickr.com/photos/14507105@N00/276181648/</span><span style="font-size:85%;"><br /></span></div><br />“အဲဒီ အနီေရာင္ကားၿပီး တစ္စီးပဲေရာက္တာလား… ” လုိ႔ အမကိုေမးလိုက္ေတာ့…<br />“မဟုတ္ဘူး… တျခားဘတ္စ္ကားေတြလည္းေရာက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီကားက Kamakura ဘုရားမွ ဂိတ္ဆံုးေတာ့ ဘယ္မွာဆင္းရမလဲတာ သိစရာမလုိဘူးေပါ့…” ျပန္ေျဖေလရဲ႕…<br /><br />ကားကိုေစာင့္တာ မလာႏိုင္တာနဲ႔ Tourist Information Counter မွာ ဘယ္ဘတ္စ္ကားေတြေရာက္လဲလုိ႔ အမကသြားေမးပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အနီေရာင္ဘတ္စ္ကားက နာရီ၀က္မွတခါထြက္လုိ႔ ေစာင့္မေနေတာ့ပဲ Tourist Information Counter က ညႊန္လိုက္တဲ့အတိုင္း ဘတ္စ္ကားဂိတ္က ကားကိုပဲတက္စီးလိုက္ပါတယ္။<br /><br />Kamakura ဘုရားကိုသြားဖို႔ရာ ဆင္းရမယ္ေနရာက သိသာထင္ရွားပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဘတ္စ္ကားေမာင္းတဲ့လူကို ေမးရင္လည္းရပါတယ္။ ကားေမာင္းတဲ့လူက အဂၤလိပ္လုိ ေသခ်ာမေျပာႏိုင္ေပမယ့္ Kamakura Daibutsu e ikimasu ka ေလာက္ ဂ်ပန္လုိေျပာတတ္ရင္ ျဖစ္ျဖစ္ Kamakura Dai-bu-tsu ဆုိၿပီး ေျမပံုလက္ေထာက္ၿပီး ႏိုင္ငံတကာသံုး စကားကို ေျပာရင္ျဖစ္ျဖစ္ ရပါတယ္။<br /><br />ဂ်ပန္က ဘတ္စ္ကားေမာင္းတဲ့လူေတြက ေမာင္းရင္းနဲ႔ ေနာက္ရပ္မယ့္ မွတ္တိုင္နာမည္၊ ရပ္ရင္လည္း ရပ္တဲ့မွတ္တိုင္နာမည္ ၿပီးေတာ့ ကားေကြ႔ရင္လည္း သတိထားပါ နဲ႔ တတြတ္တြတ္ ေျပာေနပါတယ္။ ကားေမာင္းတာကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးညင္သာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔စီးသြားတဲ့ ကားေပၚမွာ အဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္ ပစၥည္းေတြနဲ႔ပါလာပါတယ္။ အဲဒီ အဖိုးၾကီးဆင္းတဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့ ကားသမားက ကားကိုစက္ရပ္ၿပီးကို အဲဒီအဖိုးၾကီးရဲ႕ ပစၥည္းေတြကို ကူညီၿပီး ခ်ေပးေနတာကိုေတြ႔ရေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ သူတို႔နဲ႔ယွဥ္ရင္ စင္ကာပူက ဘတ္စ္ကားသမားေတြ ကားေမာင္းတာ ၾကမ္းပါတယ္။ ျမန္မာျပည္က ဘတ္စ္ ကားေမာင္းသမားေတြကေတာ့လား… မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။<br /><br />၁၅ မိနစ္ေလာက္ ဘတ္စ္ကားစီးၿပီးေတာ့ ကမာကူရ ဗုဒၶဆင္းတုေတာ္ၾကီးရွိရာေနရာကို ေရာက္ပါၿပီ… အနားမွာ tour ဘတ္စ္ကားေတြ အမ်ားၾကီးရပ္ထားၿပီး လူေတြနဲ႔လည္း ေတာ္ေတာ္ေလးစည္ကားေနပါတယ္။ အ၀င္မွာရွိတဲ့ ဂိတ္ၾကီး ကို ျဖတ္ၿပီးတာနဲ႔ ၀င္ဖုိ႔အတြက္ လက္မွတ္၀ယ္ရပါတယ္။ ၀င္ေၾကးကေတာ့ တစ္ေယာက္ကို ယန္းႏွစ္ရာပါ။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stxu8DpDoyI/AAAAAAAAB50/E4FGkbIQH8E/s1600-h/DSC_0070_b.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stxu8DpDoyI/AAAAAAAAB50/E4FGkbIQH8E/s400/DSC_0070_b.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394308431731729186" border="0" /></a><span style="color: rgb(102, 102, 204);font-size:85%;" >ကမာကူရ ဘုရား အ၀င္ဂိတ္ေပါက္</span><br /></div>ကမာကူရ ဘုရား ကိုဓာတ္ပံုထဲမွာျမင္ဘူးေတာ့ သိပ္ေတာ့ မစိမ္းလွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အျပင္မွာျမင္လိုက္ရတာက ပိုၿပီး ၾကည္ႏူးဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္ကသစ္ေတြအုပ္ရဲ႕ေရွ႕မွာ ဘုရားဆင္းတုေတာ္ၾကီးကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေတြ႔လိုက္လုိ႔လည္းျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StxvR-sGVfI/AAAAAAAAB58/KL1BMJa37rM/s1600-h/DSC_0075_b.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StxvR-sGVfI/AAAAAAAAB58/KL1BMJa37rM/s400/DSC_0075_b.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394308808359433714" border="0" /></a>္<br />ဘုရားဆင္းတုေတာ္ၾကီးကိုလာၿပီးေလ့လာၾကတဲ့ လူေတြအမ်ားၾကီးပါပဲ။ ခ်စ္စရာ မူလတန္းအရြယ္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားကေလးေတြလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ၾကည့္ရတာ ေက်ာင္းေတြရဲ႕ အစီအစဥ္နဲ႔ ေလ့လာေရးခရီးလာၾကတာနဲ႔တူပါတယ္။<br /><br />ကမာကူရ ဘုရားဆင္းတုေတာ္ၾကီးက ေၾကးရဲ႕သြန္းလုပ္ထားတာျဖစ္ၿပီးေတာ့ ဂ်ပန္မွာရွိတဲ့ ေၾကးသြန္းဘုရားေတြထဲမွာ ဒုတိယအၾကီးဆံုးပါပဲ။ အေလးခ်ိန္က ၁၂၁ တန္ေလာက္ေလးၿပီးေတာ့ အျမင့္က ၁၃.၃၅ မီတာ (၄၄ ေပ) ျမင့္ပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StxvnuCeJxI/AAAAAAAAB6E/8LmYdru7Agk/s1600-h/DSC_0076_b.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 268px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StxvnuCeJxI/AAAAAAAAB6E/8LmYdru7Agk/s400/DSC_0076_b.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394309181846988562" border="0" /></a><br />ဘုရားဆင္းတုေတာ္ၾကီးရဲ႕ သမိုင္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္ကိုဖတ္ရသေလာက္ ဒီဆင္းတုေတာ္ၾကီးကို ၁၂၅၂ ခုႏွစ္မွာသြန္းလုပ္ခဲ့ၿပီး အစကေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းထဲမွရွိခဲ့တာပါ၊ အရင္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးက ၁၅ ရာစုအကုန္ ၁၄၉၈ ခုႏွစ္မွာ ဆူနာမီေရလိႈင္းေၾကာင့္ ပ်က္စီးသြားလို႔ ဆင္းတုေတာ္ၾကီးပဲက်န္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၂၃ ခုႏွစ္မွာ အၾကီးအက်ယ္ ငလ်င္လႈပ္ခဲ့တုန္းက ေအာက္ခံေက်ာက္သား ေတြပ်က္စီးခဲ့ေပမယ့္ ဆင္းတုေတာ္ၾကီးကေတာ့ဘာမွ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။<br /><br />ေနာက္ဆံုးျပင္ဆင္ခဲ့ခ်ိန္ကေတာ့ ၁၉၆၀-၆၁ ခုႏွစ္မွာပါ။ ေလးလံတဲ့ ဦးေခါင္းေတာ္ကို ေထာက္ပံ့ထားတဲ့ လည္ပင္းေနရာကို အားျဖည့္ခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ငလ်င္ဒဏ္ခံႏိုင္ေအာင္လုိ႔ ဆင္းတုေတာ္ၾကီးကို ေအာက္ခံေက်ာက္သားေပၚမွာ လႈပ္ရွားလို႔ရေအာင္ ျပင္ခဲ့တယ္လို႔ ဆုိထားပါတယ္။<br /><br />ပထမဆံုးလုပ္တာကေတာ့ ဆင္းတုေတာ္ၾကီးကို ဓာတ္ပံုအားရေအာင္ ဓာတ္ပံုရိုက္… ၿပီးေတာ့မွ ဘုရား၀ပ္ျပဳဆုေတာင္းၾကပါတယ္။ ဆုေတာင္းၿပီး အဆာေျပမုန္႔စား…<br />ၿပီးေတာ့လား… ဓာတ္ပံုပဲဆက္ရိုက္တာေပါ့။ အဲဒီမွာ အေမရိကန္ေရတပ္က ရာထူးေပးအပ္တဲ့ အခမ္းအနားအေသးစားေလး လုပ္ေနတာေတာင္ ေတြ႔ခဲ့ရပါေသးတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stxv_CwwgOI/AAAAAAAAB6M/vzXrKEAlx9M/s1600-h/DSC_0118_b.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 268px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stxv_CwwgOI/AAAAAAAAB6M/vzXrKEAlx9M/s400/DSC_0118_b.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394309582546829538" border="0" /></a><br />ဓာတ္ပံုရိုက္ ၿပီးေတာ့မွ ၀င္ေၾကး ယန္းႏွစ္ဆယ္ေပးၿပီး ဘုရားဆင္းတုေတာ္ရဲ႕ အထဲကို ၀င္ၾကည့္ၾကပါတယ္။ ဆင္းတုေတာ္ၾကီးအ၀င္မွာ ၁၂ ေပေလာက္အျမင့္ကို ေလွကားနဲ႔တက္ၿပီး အထဲေရာက္ေတာ့ လူဆယ္ေလးငါးေယာက္ မတ္တပ္ရပ္ဖုိ႔ေနရာရွိပါတယ္။ အထဲမွာေတာ့ ဘုရားၾကီးကိုတည္ေဆာက္ထားတဲ့ နည္းပညာအေၾကာင္းရွင္းျပထားတဲ့ ပံုနဲ႔စာရွိပါတယ္။ အင္ဂ်င္နီယာမဟုတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာတစ္ခုအေနနဲ႔ပဲ ၾကည့္ခဲ့တယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stxwcl2tIII/AAAAAAAAB6U/ir8SHfn7lvI/s1600-h/DSC_0130_b.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 224px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stxwcl2tIII/AAAAAAAAB6U/ir8SHfn7lvI/s400/DSC_0130_b.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394310090183221378" border="0" /></a><span style="color: rgb(102, 102, 204);font-size:85%;" >ဘုရားၾကီးကိုတည္ေဆာက္ထားတဲ့ နည္းပညာ</span><br /></div><br />ဘုရားၾကီးထဲကထြက္လာၿပီးေတာ့ အမွတ္တရ ပစၥည္းေရာင္းတဲ့ဆုိင္မွာ မိဘေတြက ဘုရားဆင္းတုေတာ္ေတြကို မိတ္ေဆြအတြက္ ပူေဇာ္ဖုိ႔ဆုိၿပီး ၀ယ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဘုရားၾကီးရဲ႕ေဘးမွာရွိတဲ့ အေဆာက္အဦးထဲမွာေတာ့ ျမက္ဖိနပ္အၾကီးၾကီး တစ္ရံကိုခ်ိတ္ထားလည္းရိွပါတယ္။ အဲဒီ ဖိနပ္ၾကီးက ဘုရားၾကီးစီးဖုိ႔လွဴထားတာလို႔ ေျပာၾကပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stxwu4zfSEI/AAAAAAAAB6c/4kz857qbV8Q/s1600-h/DSC_0136_E.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 268px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stxwu4zfSEI/AAAAAAAAB6c/4kz857qbV8Q/s400/DSC_0136_E.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394310404507650114" border="0" /></a><br />ဘုရားၾကီးရဲ႕ေနာက္မွာေတာ့ သစ္ပင္ေတြနဲ႔ အုပ္ေနတဲ့ နားတဲ့ေနရာေလးဆီကိုသြား၊ ထိုင္ဖုိ႔ခ်ထားေပးတဲ့ ေက်ာက္ထိုင္ခံုေလးမွာထိုင္ ေရေသာက္ၿပီး ခဏ အနားယူျပန္ပါတယ္။ ထိုင္ေနရင္းနဲ႔ ၾကည့္လိုက္တာ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ ခပ္ေဟာင္းေဟာင္း တစ္ေဆာင္ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ အထဲကိုလွမ္းၾကည့္တာ သဲသဲကြဲကြဲမျမင္ရတာနဲ႔ ေရွ႕မွာရွိတဲ့ စာကိုပဲဖတ္လိုက္ေတာ့ ကြမ္ရင္မယ္ေတာ္ရဲ႕ ေက်ာင္းေဆာင္ျဖစ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StxxExm4sCI/AAAAAAAAB6k/r6WvunseZ_M/s1600-h/DSC_0147_b.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StxxExm4sCI/AAAAAAAAB6k/r6WvunseZ_M/s400/DSC_0147_b.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394310780532863010" border="0" /></a><br />“ဒါၿပီး ဘယ္သြားမွာလဲ… ” လုိ႔ အမကိုေမးလိုက္ပါတယ္။<br />“ဒါၿပီးရင္ Hasedera (ဟစဲဒဲရ) ဘုရားေက်ာင္းကိုသြားမယ္ေလ… အဲဒီကေနဆုိ ပင္လယ္ဖက္ကိုလည္း ရႈခင္းေတြၾကည့္လုိ႔ရတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ငါလည္း မေရာက္ဖူးေသးဘူး… ”<br />“ဘယ္လုိသြားရမွာေရာသိလား…”<br />“ေသခ်ာေတာ့မသိဘူး… ဒီလုိပဲ ေမးသြားတာေပါ့ကြာ…”<br /><br />နားၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ေနရာကုိ ဆက္သြားဖုိ႔ ကမာကူရ ဘုရားေက်ာင္း၀ိုင္းထဲကေန အျပင္ထြက္လာၾကပါတယ္။ အျပင္မွာရွိတဲ့ ဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ Hasedera (ဟစဲဒဲရ - ဟစဲ ဘုရားေက်ာင္း) ေနရာကိုေမးေတာ့ ေရွ႕ကိုဆက္သြား မီးပိြဳင့္ေရာက္ရင္ ညာဖက္ ခ်ိဳးလုိ႔ညႊန္လုိက္ပါတယ္။<br /><br />ဂ်ပန္မွာ ခရီးသြားရင္း သတိထားမိတာက လမ္းမသိလို႔တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေမးလိုက္ရင္ အဂၤလိပ္ ေသခ်ာမေျပာတတ္ေပမယ့္ စိတ္ပါလက္ပါ ေသခ်ာရွင္းျပတာပါပဲ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stxxgdy6dEI/AAAAAAAAB6s/aS78B0y_U8k/s1600-h/DSC_0163_b.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stxxgdy6dEI/AAAAAAAAB6s/aS78B0y_U8k/s400/DSC_0163_b.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394311256250938434" border="0" /></a><br />၁၅ မိနစ္ေလာက္လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးေတာ့ Hasedera ေက်ာင္းအ၀င္ေပါက္ကို ေရာက္ပါေတာ့တယ္။ ဂိတ္ေပါက္မွာ မီးပံုအၾကီးၾကီး ခ်ိတ္ထားတာကိုေတြ႔ရတယ္။ ဂ်ပန္ကိုေရာက္ၿပီးေတာ့ အဲလုိ ပံုစံမ်ိဳး ပထမဆံုးအၾကိမ္ေတြ႔ေတာ့ ဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္မိပါေရာ… ဒါေပမယ့္ အဲဒီဂိတ္က ပိတ္ထားေတာ့ ၀င္လုိ႔ရပါဘူး။ ၀င္ဖုိ႔ လက္မွတ္ ၀ယ္ၿပီး၀င္ေတာ့ ေဘးေပါက္ကေန၀င္ရပါတယ္။ ၀င္ေၾကးက တစ္ေယာက္ ယန္းငါးရာ…<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stxx4CAfZgI/AAAAAAAAB60/ActP_hvjW8A/s1600-h/DSC_0170_b.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stxx4CAfZgI/AAAAAAAAB60/ActP_hvjW8A/s400/DSC_0170_b.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394311661108553218" border="0" /></a><br />၀င္ၿပီးၿပီးခ်င္းေတြ႔မိတာ လက္ေဆးတဲ့ေနရာေလးပါ။ ၀ါးတုတ္တံရွည္ေတြနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ခြက္ကေလးေတြပါရွိပါတယ္။ အရင္က ျမန္မာျပည္မွာသံုးေလ့ရွိတဲ့ အုန္းမႈတ္ခြက္ကိုေတာင္ သတိရမိေသးတယ္။ ဂ်ပန္ေတြ ဘုရားေက်ာင္းေတြမွာ ဘုရားမရွိခုိးခင္ လက္ေဆး၊ မ်က္ႏွာသစ္ ကိုယ္သက္သန္႔စင္ၿပီးမွ ၀င္ေလ့ရွိလို႔ အဲလုိေရကန္ေလးေတြရွိေနတာ ေနမွာပါ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StxyWHdMEeI/AAAAAAAAB68/us4WhlAA7Sg/s1600-h/DSC_0175_b.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 337px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StxyWHdMEeI/AAAAAAAAB68/us4WhlAA7Sg/s400/DSC_0175_b.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394312177967174114" border="0" /></a><br />အဲဒီေနရာကေန ေလွကားထစ္ေတြနဲ႔အေပၚကိုတက္တဲ့ လမ္းတစ္၀က္မွာလည္း ေက်ာင္းေဆာင္ေလးတစ္ခုကိုေတြ႔ရၿပီး ေဘးမွာလည္း ရုပ္တုေလးေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႔ရပါတယ္။ စိတ္၀င္စားလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဂ်ိဇို လုိ႔ေခၚတဲ့ ကေလးေတြကိုေစာင့္ေရွာက္တဲ့သူရဲ႕ ရုပ္တုလို႔ သိရပါတယ္။ အရင္ကေတာ့ ကိုယ့္ကေလးေတြကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ ဘုရားေက်ာင္းေတြမွာ လာၿပီးလွဴေလ့ရိွေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ ကြယ္လြန္သြားတယ္ဆုိ အဲဒီကြယ္လြန္သြားတဲ့ကေလးကို ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ လွဴေလ့ရွိတယ္လို႔ဆုိပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StxynFMYBMI/AAAAAAAAB7E/MOGTUwfvjXA/s1600-h/DSC_0237_b.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 297px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StxynFMYBMI/AAAAAAAAB7E/MOGTUwfvjXA/s400/DSC_0237_b.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394312469417559234" border="0" /></a><span style="color: rgb(102, 102, 204);font-size:85%;" >ဂ်ိဇို လုိ႔ေခၚတဲ့ ကေလးေတြကိုေစာင့္ေရွာက္တဲ့သူ</span><br /></div>ဆက္ၿပီးတက္လိုက္ေတာ့ ေဘးမွာ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ အလယ္မွာေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ၾကီးတစ္ခုကို ေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။ အထဲကို၀င္ၾကည့္ေတာ့ ကန္ႏြန္ (Kannon)၊ ျမန္မာလုိ ကြမ္ရင္မယ္ေတာ္ရုပ္တုၾကီးရွိပါတယ္။ အဲဒီရုပ္ထုၾကီးက သစ္သားနဲ႔ထုလုပ္ထားၿပီး ဂ်ပန္မွာအၾကီးသစ္သားရုပ္တုလို႔လည္းဆုိပါတယ္။ အဲဒီကြမ္ရင္မယ္ေတာ္ရုပ္တုရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ ေခါင္းေတာ္ရဲ႕ အေပၚမွာ ေခါင္း ၁၁ လံုးရွိေနျခင္းပါပဲ။ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုရဲ႕ မ်က္ႏွာအေနအထားေတြကလည္း ကြဲျပားေနပါတယ္။ ဦးေခါင္း အမ်ားၾကီးရွိရတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ကြမ္ရင္မယ္ေတာ္က အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာလူေတြရဲ႕ ဆုေတာင္းျခင္းကို နားေထာင္ေနတယ္ဆုိတာ ေဖာ္ျပျခင္းပါလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ အထဲမွာ ဓာတ္ပံုမရိုက္ရလုိ႔ အဲဒီကြမ္ရင္မယ္ေတာ္ရဲ႕ ရုပ္တုၾကီးကို ၾကည့္ရံုသာပဲၾကည့္ခဲ့ရပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StxzOT48OzI/AAAAAAAAB7M/Mosp7uYmoYw/s1600-h/DSC_0186_b.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StxzOT48OzI/AAAAAAAAB7M/Mosp7uYmoYw/s400/DSC_0186_b.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394313143377476402" border="0" /></a><span style="color: rgb(102, 102, 204);font-size:85%;" >Hasedera ဘုရားေက်ာင္း</span><br /></div>အဲဒီေက်ာင္းေဆာင္ကေနထြက္ၿပီး ဆက္ေလွ်ာက္လိုက္ေတာ့ ပန္းပင္ေလးေတြ နဲ႔ ေရကန္ေလးကိုေတြ႔ရတယ္။ ဆက္ေလွ်ာက္လိုက္ေတာ့ ဘယ္ဖက္မွာ စားေသာက္ဆုိင္ေလး… ညာဖက္မွေတာ့ ပိဋိကတ္တိုက္လို႔ေခၚလို႔ရမယ့္ အေဆာက္အဦးရွိပါတယ္။ အဲဒီ ပိဋိကတ္တိုက္ အထဲမွာ စိတ္၀င္စားစရာကေတာ့ လွည့္လို႔ရတဲ့ စာအုပ္စင္ၾကီး ရွိေနတာပါပဲ။ အဲဒီ အေဆာက္အဦးခ်ည္းပဲ ဓာတ္ပံုမရိုက္ခဲ့မိေတာ့ သူမ်ားဓာတ္ပံုကိုယူသံုးၿပီးျပလိုက္ပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://farm4.static.flickr.com/3048/3005008349_680f77c34d.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 500px; height: 375px;" src="http://farm4.static.flickr.com/3048/3005008349_680f77c34d.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center; color: rgb(102, 102, 204);"><span style="font-weight: bold;font-size:78%;" >Photo Credit: http://www.flickr.com/photos/toranosuke/3005008349</span><br /></div><br />အဲဒီနားမွာ ၀ါးရံုေတာ နဲ႔ ထီးအနီၾကီးေအာက္မွာ ေမေမ ထိုင္ၿပီး ဖုန္းေျပာ၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဓာတ္ပံုရိုက္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stxz-gQBmHI/AAAAAAAAB7U/W-0Lnm5UqgU/s1600-h/DSC_0199_b.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stxz-gQBmHI/AAAAAAAAB7U/W-0Lnm5UqgU/s400/DSC_0199_b.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394313971329243250" border="0" /></a><br />စားေသာက္ဆုိင္ေလးမွာေတာ့ ျပထားတဲ့ မုန္႔တစ္ခုက စားခ်င္စရာ… မုန္႔လံုးေရေပၚကို တုတ္နဲ႔ထုိးထားတဲ့ ပံုစံေလး…<br />“မုန္႔ေလးက စားခ်င္စရာေလးေနာ္… ” လို႔ေျပာလိုက္မိတယ္။<br />“စားခ်င္လုိ႔လား… ၀ယ္လိုက္မယ္ေလ… ” အမကေျပာေမးသည္။<br />“ေနပါေစ.. မစားေတာ့ပါဘူး” လို႔ပဲ ျပန္ေျဖလိုက္မိသည္။<br /><br />အဲဒီကေန ပင္လယ္ဖက္ကို ရႈခင္းၾကည့္တဲ့ ေနရာေလးကို သြားပါတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ သစ္သားနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ထိုင္ခံုေတြရွိေတာ့ ေက်ာပိုးအိတ္ကိုအသာခ် ဓာတ္ပံုရိုက္တဲ့ သံုးေခ်ာင္းေထာက္ကုိထုပ္ကာ ရႈခင္းေတြဓာတ္ပံုရိုက္… ၿပီးေတာ့ ကင္မရာကိုအသာခ် ထိုင္ခံုေပၚနားလိုက္ရင္း…<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stx0W82GUII/AAAAAAAAB7c/bYRrOPq6PF0/s1600-h/DSC_0218_b.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stx0W82GUII/AAAAAAAAB7c/bYRrOPq6PF0/s400/DSC_0218_b.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394314391321989250" border="0" /></a><br />“တစ္ခုခုစားရရင္ေကာင္းမယ္ေနာ္…” လို႔ စကားေခၚလို္က္ေတာ့<br />အမက “ခုနက ဆိုင္မွာေတြ႔တဲ့ မုန္႔စားမလား.. ငါသြား၀ယ္လိုက္မယ္… ” လုိ႔လည္းေမးေရာ<br />“ေအး.. ေကာင္းသားပဲ… ” လုိ႔ ျပံဳးၿပီးေျဖလိုက္ပါသည္။<br /><br />အမက မုန္႔ကိုသြား၀ယ္ၿပီးျပန္လာေတာ့ စားလိုက္ၾကတာ ဓာတ္ပံုရိုက္ဖုိ႔ကို မနည္းလုၿပီး ရိုက္လိုက္ရပါတယ္။ စားခဲ့တာ ဘာမုန္႔လဲဆုိတာ ရွာၾကည့္ေတာ့ Mitarashi Dango လုိ႔ေခၚတဲ့ဂ်ပန္မုန္႔ပါ။ မုန္႔လံုးေရေပၚလုိ ဆန္မႈန္႔နဲ႔လုပ္ထားတဲ့မုန္႔ကို တုတ္နဲ႔ထိုးထားၿပီး အခ်ိဳရည္အျပင္ကေနသုတ္ထားတာပါ။<br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stx0nTCEfnI/AAAAAAAAB7k/xT1u4_h3FIo/s1600-h/DSC_0214_b.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stx0nTCEfnI/AAAAAAAAB7k/xT1u4_h3FIo/s400/DSC_0214_b.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394314672155688562" border="0" /></a><span style="color: rgb(102, 102, 204);font-size:85%;" >Mitarashi Dango မုန္႔လံုးေရေပၚတုတ္ထိုး</span><br /></div>ေမေမကေတာ့ “ငါတုိ႔ ျမန္မာမုန္႔လံုးေရေပၚနဲ႔ အတူတူပဲ… ထန္းလ်က္ရည္ကို ဂ်ပန္က အျပင္မွာသုတ္ထားတာ၊ ငါတုိ႔က အထဲမွာထည့္ထားတာ… ဒါပဲကြာတယ္ ” တဲ့။ ၿပီးေတာ့ ဆက္ေျပာေသးတယ္<br />“ငါတုိ႔ မုန္႔လံုးေရေပၚက ပိုစားလို႔ေကာင္းတယ္ ” တဲ့…<br /><br />စားၿပီးေတာ့ ေရေသာက္ ခဏနားၿပီးတာနဲ႔ ဘုရားေက်ာင္းကေန ေအာက္ကုိျပန္ဆင္းၿပီး ေနာက္တေနရာကို ဆက္လက္ခ်ီတက္ၾကပါေတာ့တယ္။ ေနာက္တစ္ေနရာကိုသြားဖို႔ရာ ကမာကူရ ဘူတာကို ဘတ္စ္ကား ျပန္စီးရမွာပါ။<br /><br />ဘတ္စ္ကားလာေတာ့ ကားေပၚတက္လိုက္ခ်င္းဆုိရင္ပဲ ေနာက္မွာထိုင္ေနတဲ့ ေယာကၤ်ားေလး ႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္က ျပံဳးျပပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပန္ျပံဳးျပလိုက္တယ္။ ဂ်ပန္ေတြမွ မဟုတ္ဘူး ျမန္မာေတြလည္း ခင္တတ္ပါတယ္ေပါ့။ ၿပီးေတာ့ သူ႔လက္ကိုကမ္းၿပီး လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ပါေလေရာ။ ပထမေတာ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ သူ႔ကိုလက္ဆြဲၿပီး ျပန္ႏႈတ္ဆက္လိုက္ျပန္ေရာ… ခဏေနေတာ့ ေနာက္တစ္ခါလာၿပီး လက္ဆဲြႏႈတ္ဆက္ျပန္ပါတယ္။ အဲလိုနဲ႔ တစ္ခါမ ႏွစ္ခါမက လာလာၿပီး လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ေနေတာ့မွ အဲဒီဂ်ပန္နည္းနည္းေတာ့ ေဂါက္ေနတယ္ဆုိတာ ရိပ္မိ လိုက္ရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းမွာ ဘတ္စ္ကားေမာင္းတဲ့သူက ဂ်ပန္လုိလွမ္းေျပာလိုက္ေတာ့မွ ထိုင္ေနရာကေနထသြားၿပီး ကားေမာင္းတဲ့သူနား ရပ္ေနပါေတာ့တယ္။ ေနာက္မွတ္တိုင္မွာေတာ့ အဲဒီ ငေဂါက္ဆင္းသြားပါတယ္။ သူမဆင္းရင္ တလမ္းလံုး လက္ပဲ လုိက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ေနမယ့္ပံုပဲ။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕…<br /><br />ေတာ္ပါေသးရဲ႕လုိ႔ေတြးၿပီး ကင္မရာကိုကိုင္ ေနာက္တစ္ပံုရိုက္မယ္ျပင္လုိက္ေတာ့ ကုန္ပါၿပီ…. ဓာတ္ခဲအားကုန္ေနပါၿပီ…. ေနာက္သြားမယ့္ေနရာေတြမွာရိုက္ဖုိ႔ အတြက္ဘယ္လုိမွ ရိုက္လို႔မရေတာ့ဘူး။ စိတ္ပ်က္မိေပမယ့္ ရသေလာက္ရိုက္တာေပါ့လုိ႔ စိတ္ေျဖေတြးရင္း အမဆီက ခ်ိန္ရိုက္ကင္မရာကိုပဲ ယူထားလိုက္ေတာ့တယ္။<br /><br />ဘူတာကိုျပန္ေရာက္ၿပီး အဆာေျပစားဖုိ႔ ဆိုင္ေတြကိုလိုက္ၾကည့္ပါေသးတယ္။ စားခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ဆိုင္ မေတြ႔တာနဲ႔ မုန္႔ဆိုင္တစ္ဆိုင္က ဂ်ပန္မုန္႔ေလးေတြ၀ယ္ၿပီး ေနာက္ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုကို ခ်ီတက္ၾကျပန္ပါသည္။<br /><br />လမ္းမွာ ေတြ႔တဲ့ ငါးေရာင္းတဲ့ဆုိင္ကိုျမင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက ၾကည့္ခဲ့ဖူးတဲ့ အိုရွင္း ဇာတ္လမ္းကို သတိရလိုက္မိေသးသည္။<br /><br />လမ္းမကိုေရာက္ေတာ့ အမက အဲဒါ ခ်ယ္ရီပင္ေတြရွိတဲ့လမ္းကိုျပပါတယ္။ ကားလမ္းအလယ္မွာ ခ်ယ္ရီပင္ေတြ တဖက္တစ္ခ်က္စိုက္ထားတဲ့ ေျမသား လူသြားလမ္းမၾကီးပါ။ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ခ်ယ္ရီပင္ေတြက အရြက္ေတြပဲရွိေတာ့ မလွဘူးျဖစ္ေနပါတယ္။<br />လွတဲ့သူမ်ားဓာတ္ပံုကိုပဲယူျပလိုက္ဦးမယ္ေနာ္…<br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://farm4.static.flickr.com/3411/3450348976_ffa5dfe42a.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 500px; height: 333px;" src="http://farm4.static.flickr.com/3411/3450348976_ffa5dfe42a.jpg" alt="" border="0" /></a><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);font-size:78%;" >Photo Credit: http://www.flickr.com/photos/skolem/3450348976/</span><br /></div><br />ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္နဲ႔တုိက္ဆုိင္ေတာ့ ကေလးေတြ ေက်ာပိုးအိတ္ကိုယ္စီနဲ႔ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားရင္း အိမ္ျပန္ေနၾကပါတယ္။<br />“ကေလးေတြကေတာ့ အတူတူပဲေနာ္… သားတုိ႔ ငယ္ငယ္ကလည္း ေက်ာင္းကအျပန္ အိမ္ကို အဲဒီလုိပဲ ေဆာ့ၿပီးျပန္ၾကတာပဲ… ” လုိ႔ေတာင္ ေမေမကေျပာပါေသးတယ္။<br />“အဲဒီေလာက္ေဆာ့လို႔လား… ” လုိ႔အတြန္႔တက္မိေတာ့…<br />“အဲဒီထက္ပဲ ပိုေဆာ့တာပဲရွိမယ္… ” တဲ့…<br /><br />လမ္းဆံုးမွာေတာ့ အနီေရာင္ဂိတ္ၾကီးတစ္ခုကိုလွမ္းျမင္လိုက္ရၿပီး အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ တံခါးအခံုးတစ္ခု နဲ႔ ဟိုးအျမင့္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကီးတဲ့ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းၾကီးတစ္ခုကို ျမင္လုိက္ရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ Hachimangu (ဟခ်ီမန္ဂု) ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းၾကီးပါ။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stx1RGFxQaI/AAAAAAAAB7s/xDxk1ZZUxsU/s1600-h/IMG_2566_b.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stx1RGFxQaI/AAAAAAAAB7s/xDxk1ZZUxsU/s400/IMG_2566_b.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394315390236049826" border="0" /></a><span style="color: rgb(102, 102, 204);font-size:85%;" >Hachimangu ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္း အ၀င္ဂိတ္</span><br /></div>အဲဒီဘုရားေက်ာင္းက ကမာကူရျမိဳ႕မွာ အထင္ရွားဆံုးဘုရားေက်ာင္းျဖစ္ပါတယ္။ ပြဲေတာ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုလည္း အဲဒီဘုရားေက်ာင္းမ်ာပဲက်င္းပေလ့ရွိတယ္လို႔လည္း သိရပါတယ္။ တံတားကိုေက်ာ္ၿပီးေတာ့ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းကိုသြားတဲ့ သြားလမ္းနဲ႔ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းကိုေသခ်ာျမင္ရပါေတာ့မယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stx1pJnRY9I/AAAAAAAAB70/cZYTcMgNRTs/s1600-h/IMG_2575_b.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stx1pJnRY9I/AAAAAAAAB70/cZYTcMgNRTs/s400/IMG_2575_b.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394315803498734546" border="0" /></a><br /><br />အေပၚတက္မယ့္ ေလွကားမေရာက္ခင္မွာ အလယ္မွာ အေဆာက္အဦးတစ္ခုရွိပါတယ္။ အဲဒီအေဆာက္အဦးရဲ႕ဘယ္ဖက္မွာေတာ့ ဘုန္းၾကီးေတြကိုလွဴထားတဲ့ ဆာေကးအရက္စည္ၾကီးေတြ စီထားတာရွိပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ေပမယ့္ အယူ၀ါဒေတြကြဲေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းမွာ အရက္စည္ေတြလွဴထားတာေတြ႔ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့ တစ္မ်ိဳးၾကီးပါပဲ။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stx16GMa8VI/AAAAAAAAB78/BzrpiokmDAg/s1600-h/IMG_2576_b.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stx16GMa8VI/AAAAAAAAB78/BzrpiokmDAg/s400/IMG_2576_b.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394316094638584146" border="0" /></a><span style="color: rgb(102, 102, 204);font-size:85%;" > ဆာေကးအရက္စည္ၾကီးေတြ</span><br /></div>အဲဒီကေန ဘုရားေက်ာင္းေပၚတက္ပါတယ္။ ဒီဘုရားေက်ာင္းကေတာ့ ၀င္ေၾကးေပးစရာမလုိ အလကား၀င္လို႔ရပါတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းက အထဲမွာ ျပင္ေနေတာ့ ဘာမွ ေသခ်ာ မျမင္ရပါဘူး။ ျပတိုက္ေတာ့ရွိေပမယ့္လည္း လူၾကီးေတြပင္ပန္းေနတာတေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း စိတ္မ၀င္စားတာကတေၾကာင္း ဘုရားေက်ာင္းအျပင္ကိုထြက္ နားစရာေနရာရွာၿပီး အဆာေျပမုန္႔စား၊ ေရေသာက္ရင္း အေမာေျဖလုိက္ၾကပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္အထိ ေန႔လည္စာမစားျဖစ္ေသးေပမယ့္ မုန္႔စားလိုက္ေရေသာက္လုိက္ဆုိေတာ့ အဆာခံေနပါေသးတယ္။ အခ်ိန္က ညေနေစာင္းေနေလၿပီ…<br /><br />ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းေပၚကေနဆင္း၊ အျပင္လမ္းကိုေရာက္ေအာင္ လမ္းျပန္ေလွ်ာက္ရပါတယ္။ အျပင္ေရာက္ေတာ့ ေမေမက အတက္အဆင္းမ်ားမ်ားလုပ္ရင္ ဒူးနားလာတတ္ေတာ့ ဒူးကိုညွာတဲ့အေနနဲ႔ လမ္းမေလွ်ာက္ပဲ ကားစီးဖို႔ေျပာပါေတာ့တယ္။ ဘူတာကိုေရာက္ၿပီးေတာ့ အဲဒီနားမွာ စားစရာေကာင္းေကာင္းရွာမေတြ႔တာနဲ႔ ဆာတာ အသာေအာင့္လုိ႔ ေနာက္တစ္ေနရာကိုပဲ ဆက္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္တစ္ေနရာကေတာ့ ရင္းႏွီးၿပီးသား Yokohama (ယိုကိုဟားမား) ပါပဲ။ ကားတာယာတံဆိပ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ရင္းႏွီးေနတာပါ။ Yokohama ေရာက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေမွာင္ေနပါၿပီ။ အနားမွာရွိတဲ့ဆုိင္ေတြမွာ ကင္မရာဓာတ္ခဲကိုအားသြင္းဖုိ႔ adaptor ကိုရွာပါေသးတယ္။ မေတြ႔ေတာ့တာနဲ႔ လက္ေလ်ာ့ၿပီး Yokohama World Porters Mall ကုိပဲ ညစာစားဖုိ႔သြားလုိက္ပါတယ္။ လမ္းမွာ Yokohama ျမိဳ႕သက္ ႏွစ္တစ္ရာ့ငါးဆယ္ျပည့္တဲ့ အတြက္ က်င္းပဖုိ႔ banner ေတြကိုေတာ့ေတာ့ Yokohama ဆုိတာ ငါတုိ႔ မႏၱေလးနဲ႔ သက္တမ္းအတူတူပဲလုိ႔ ေျပာမိၾကေသးတယ္။<br /><br />Yokohama Bay မွာရွိတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြ၊ ေရျပင္ေပၚမွာထင္ဟပ္ေနတဲ့ မီးေရာင္ေတြနဲ႔ Cosmo World က Ferris wheel နဲ႔ roller-coaster ေတြနဲ႔ ရႈခင္းက ေတာ္ေတာ္ေလးလွပါတယ္။ ကိုယ့္အေၾကာင္းနဲ႔ကိုယ္ ကင္မရာဘက္ထရီအပိုပါမလာေပမယ့္ adaptor ရွိရင္ အားသြင္းလို႔ရမွာဆုိေတာ့ ဘက္ထရီကုန္တာကို မဆီမဆိုင္ ေနာက္က်တဲ့ ထိုင္းေလၾကာင္းလိုင္းကို စိတ္တုိမိေသးတယ္။<br /><br />“ရႈခင္းေတြကလွလိုက္တာ… ငါ့ ကင္မရာနဲ႔ရိုက္လို႔ရရင္ေကာင္းမွာပဲ… ” လို႔ေျပာလိုက္မိတယ္။<br />အမကေတာ့ အားေပးပါတယ္။<br />“ဟိုမွာ ညစာစားရင္းနဲ႔ရွာတာေပါ့။ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းဆိုင္ေတာ့ရွိမွာပါ….”<br /><br />ခ်ိန္ရိုက္ ကင္မရာနဲ႔ေတာ့ ရသေလာက္ရိုက္ေသးသည္။ ဒါေပမယ့္ အဲလုိကင္မရာေတြက ညရဲ႕အလွကို ဘယ္လုိမွ ပီျပင္ေအာင္ ပံုဖမ္းႏိုင္စြမ္းမရွိေလေတာ့ လက္ေလွ်ာ့ကာ ညစာစားဖုိ႔သာ ဆိုင္ကိုရွာပါေတာ့တယ္။ လူၾကီးေတြလည္း ဗိုက္ဆာ၊ ေျခေထာက္ေညာင္း၊ ပင္ပန္းေနၿပီေလ။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stx2OAffrpI/AAAAAAAAB8E/Wr9wqZOkK8I/s1600-h/IMG_2605_b.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Stx2OAffrpI/AAAAAAAAB8E/Wr9wqZOkK8I/s400/IMG_2605_b.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394316436705357458" border="0" /></a><span style="color: rgb(102, 102, 204);font-size:85%;" >Yokohama Bay ရဲ႕ ညအလွ</span><br /></div>ညစာကိုေတာ့ Yokohama World Porters ရဲ႕ ေျမညီထပ္မွာရွိတဲ့ Food Court မွာပဲ၀ယ္စားလိုက္သည္။ အဲဒီ Food Court ကေတာ့ ၾကိဳက္တဲ့ေနရာမွာထုိင္ ကိုယ္တိုင္မွာယူတဲ့စနစ္ပါ။ စင္ကာပူက Food Court လုိမ်ိဳးေပါ့။ ထိုင္ဖုိ႔ေနရာယူၿပီးေတာ့ ဆိုင္ေတြမွာ လိုက္ၾကည့္၊ ၾကိဳက္တဲ့ဆုိင္ေရာက္ရင္ ႏိုင္ငံတကာသံုး အစားအေသာက္မွာတဲ့ နည္းအတိုင္းမွာ၊ ပိုက္ဆံရွင္းၿပီးေတာ့ တစ္လက္မခြဲပတ္လည္ေလာက္ရွိတဲ့ စက္ကေလးတစ္ခု ကိုယ့္ကိုေပးလိုက္ပါတယ္။ ဘာလဲဆုိေတာ့ သူတို႔အစားအေသာက္ျပင္ဆင္ေနတုန္း ကိုယ့္စားပဲြကိုယ္ထိုင္ေနႏိုင္ၿပီး အစားအေသာက္အဆင္သင့္ျဖစ္ေတာ့မွ ေပးလိုက္တဲ့ စက္ကေလးကို ၾကိဳးမဲ့စနစ္နဲ႔ အခ်က္ေပးမွာျဖစ္ပါတယ္။ စက္ကအသံျမည္ေတာ့မွ ဆိုင္ကိုသြားၿပီး အစားအေသာက္ သြားယူရံုပါပဲ။ စင္္ကာပူမွာလုိေတာ့ လူကိုယ္တိုင္လာမပို႔ေပးဘူးေနာ္…<br /><br />စားျဖစ္တာေတြကာေတာ့ ဂ်ပန္ေခါက္ဆြဲ၊ ကိုရီးယားေခါက္ဆြဲ၊ ၿပီးေတာ့ ဂ်ပန္အေၾကာ္စံု… ေခါက္ဆြဲတစ္ပြဲတစ္ပြဲဆုိ အေတာ္ေလးမ်ားေတာ့ အနည္းကုန္ေအာင္စားရတယ္။ တစ္ပြဲကို ပ်မ္းမွ်အားျဖင့္ ယန္း ရွစ္ရာေလာက္ေပးရပါတယ္။ ေသာက္ေရကိုေတာ့ အလကားေပးပါတယ္။ ေသာက္ေရခပ္တဲ့ေနရာမွာ ခြက္ကေလးေတြယူၿပီး ေသာက္ရံုပါပဲ။ ဗိုက္ကလည္းဆာ လူကလည္း ပင္ပန္းေနေတာ့ အစားအေသာက္ကို ဓာတ္ပံုေတာင္ မရိုက္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။<br /><br />စားၿပီးေတာ့ Mall ထဲမွာ ပတ္ၾကည့္ရင္း adaptor ရွာၾကည့္ေပမယ့္ မေတြ႔ေတာ့တာနဲ႔ လက္ေလ်ာ့ကာ mall ျပန္ထြက္ၿပီး ဘူတာကိုျပန္လာပါတယ္။ ဟုိတယ္ကိုျပန္ နားဖုိ႔အခ်ိန္တန္ၿပီေလ….<br /><br />Ikebukuro ဘူတာကိုျပန္ေရာက္၊ ဟိုတယ္နားေရာက္ေတာ့မွ အသိအမၾကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႔ၿပီး သူက adaptor ၀ယ္ထားေပးေတာ့မွ ေနာက္ေန႔အတြက္ ဓာတ္ခဲအားသြင္းဖုိ႔ အဆင္ေျပသြားပါေတာ့တယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(102, 102, 204);font-size:85%;" >ေနာက္ေန႔မွ ေနာက္ခရီးေတြဆက္ေရးမယ္ေလ… ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေပါ့… :P</span><br /></div><br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-713197281526069471?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-28816759565583215022009-10-15T14:15:00.002+08:002009-10-15T14:18:00.923+08:00ဆယ္တန္း စာေမးပြဲမေျဖခင္မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းကို ေရးမယ္လုိ႔ ေျပာထားတာ ခရီးသြားမွတ္တမ္း မၿပီးေသးလုိ႔ အရင္ ေရးလိုက္ပါတယ္။<br /><br />အိမ္မွာက အိမ္ေမြးတိရိစာၦန္ေတြကို တယုတယ ေမြးခ်င္တဲ့လူမရွိလုိ႔ ၾကြက္ခုတ္ဖုိ႔ေၾကာင္ကလြဲလုိ႔ ဘာမွ မေမြးပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ေမြးထားတဲ့ေၾကာင္ေတြကိုလည္း အမခ်ိဳသင္းတို႔လို နာမည္မေပးခဲ့ပါ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အိမ္မွာေမြးထားတဲ့ေၾကာင္ေတြထဲက တစ္ေကာင္က တကိုယ္လံုးအမည္းေရာင္ျဖစ္ၿပီး တျခားေၾကာင္ေတြနဲ႔ ကြဲေနလို႔ မဲမဲလုိ႔ ေခၚျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီေၾကာင္က လူေတြနဲ႔ အင္မတန္ ပြတ္သီးပြတ္သပ္ နီးနီးကပ္ကပ္ ေနခ်င္ပါတယ္။ ထုိင္ခံုမွာထိုင္ေနလုိ႔ ေျခေထာက္က်ေနရင္ အဲဒီေျခေထာက္ကိုလာပြတ္ေနေရာ… ထမင္းစားရင္လည္း သူနဲ႔ဆုိ ေကာင္းေကာင္းစားလို႔မရပါဘူး၊ ေျခေထာက္ကို သူ႔ကိုယ္လံုးနဲ႔လာပြတ္ေနလို႔ေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္ကလည္း ေၾကာင္ကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္လည္းဆုိ လာပြတ္ရင္ အသာတၾကည့္ ေျခေထာက္နဲ႔ဖယ္လို႔ရရင္ရ မရရင္ေတာ့ ကန္လိုက္တာပဲ… မဲမဲကလည္း တစ္ေယာက္ကကန္လိုက္ရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ေျခေထာက္ကိုသြားပြတ္တာပဲ။<br />(အမခ်ိဳသင္းေတာ့ ဖတ္ရင္းနဲ႔ ေအာ္ေနေလာက္ၿပီ။ :P)<br /><br />အဲဒါလည္း အဲဒီေကာင္ အမွတ္လည္းမရွိပါဘူး ျပန္ျပန္လာတာပါပဲ။ ထမင္းကို ေျဖာင့္ေျဖာင့္စားခ်င္လို႔ သူ႔ကို စားဦးစားဖ်ားေကၽြးထားလည္း စားၿပီးရင္ ထမင္းစား စားပြဲကိုလာ လူတိုင္းရဲ႕ ေျခေထာက္ေတြကို သူ႔ကိုယ္လံုးနဲ႔လုိက္ပြတ္ေတာ့တာပါပဲ။<br /><br />ဘယ္ေလာက္အထိလူေတြနဲ႔ နီးနီးကပ္ကပ္ေနခ်င္လဲဆုိ၊ လမ္းသြားေနတဲ့ ေျခေထာက္ကိုပါ လိုက္လိုက္ပြတ္တတ္လို႔ သူ႔ကိုေရွာင္ရင္း တိုက္လွဲမလုိပါျဖစ္တတ္ပါေသးတယ္။ သူ႔ကို ေအာ္လုိက္ ေငါက္လုိက္ရင္လည္း နားလည္သလိုမ်က္ႏွာနဲ႔ မ်က္ႏွာညိႈးတတ္ပါေသးတယ္။<br /><br />တခါတေလ ကၽြန္ေတာ္ပ်င္းလို႔ေဆာ့ခ်င္ရင္ေတာ့ မဲမဲနဲ႔ ေျပးတမ္းလိုက္တမ္းကစားပါတယ္။ တျခားလူေတြကို လူကေရွ႕ကေျပး ေၾကာင္ကေနာက္ကလုိက္မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ေၾကာင္ကို ေဟးးး လုိ႔ေျခာက္ၿပီးေတာ့ သူ႔ေနာက္ကလုိက္… ေၾကာင္က အေကြ႔ေတြမွာ သံမံတလင္းေျမဆုိေတာ့ ေခ်ာ္ၿပီး အရွိန္ထိန္းမရ ယက္ကန္ယက္ကန္ slip ျဖစ္ၿပီးေျပးေနတာကို ၾကည့္ၿပီး ရယ္… ေနာက္ဆံုးေၾကာင္က အိမ္ေရွ႕က တမာပင္ပင္ေပၚတက္ေျပးမွပဲ ေနာက္ကအလိုက္ခံရတဲ့ဒဏ္ကေန လြတ္ပါေတာ့တယ္။<br /><br />ဘာလို႔ မဲမဲဆုိတဲ့ ေၾကာင္အေၾကာင္းေရးတာလည္းဆုိေတာ့ ျဖစ္တဲ့အျဖစ္က သူတုိ႔ပတ္သက္ေနလို႔ပါ…<br /><span id="fullpost"><br /><br />အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္က ဆယ္တန္းစာေမးပြဲနီးလို႔ ေက်ာင္းမတက္ေတာ့ပဲ အိမ္မွာပဲစာၾကည့္ေနခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲနီးတာမွ ၁၀ရက္သာလုိေတာ့ေပမယ့္ ဒီစာေမးပြဲငါေျဖရမွာပါလားဆုိတဲ့ စိတ္ေသခ်ာမရွိသလို ခံစားရပါတယ္။ ေျဖရမွာ စိတ္လည္းေလးေနတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ ဘာကိုစိုးရိမ္ေနမွန္းေတာ့မသိ…<br /><br />အဲဒါမတိုင္ခင္တုန္းကလည္း အဲလုိပဲ ခံစားရၿပီး အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုရွိပါေသးတယ္။<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဆယ္တန္းမတိုင္ရင္ အရင္ႏွစ္ေတြက ဆယ္တန္းစာေမးပြဲမွာ ကိုးတန္းစာေတြျပန္ေမးေလ့ရွိေတာ့ ဆယ္တန္းေရာက္ေပမယ့္ ကိုးတန္းစာကိုလည္း လႊတ္လို႔မရခဲ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းမသိ ကၽြန္ေတာ္ ကိုးတန္းစာကို ျပန္ၾကည့္ခ်င္စိတ္မရွိလို႔ ကိုင္ကိုမၾကည့္ခဲ့ဘူး။ စာေမးပြဲေျဖဖုိ႔ သံုးေလးလေလာက္အလိုမွာ ပညာေရး၀န္ၾကီးဌာနက ဆယ္တန္းမွာ ကိုးတန္းစာေတြ မေမးေတာ့ဘူးလုိ႔ ထုတ္ျပန္လုိက္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြထက္ ကၽြန္ေတာ္ပိုၿပီး ေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့ဲပါတယ္။<br /><br />အဲဒီတုန္းက အကိုက ရန္ကုန္မွာ အလုပ္လုပ္ေနၿပီး၊ ေဖေဖကလည္း အမ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ရန္ကုန္ကို လိုက္ပို႔ေနေတာ့ အိမ္မွာ ေမေမရယ္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ႏွစ္ေယာက္ပဲရွိပါတယ္။ အိမ္မွာကလူနည္းေတာ့ အိမ္တံခါး ၀ိုင္းတံခါး (ျခံတံခါးမဟုတ္ပါ :P) အျမဲတန္းေသာ့ခတ္ထားေလ့ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကသာ ေက်ာင္းမတက္ေတာ့တာ အေမတို႔ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကေတာ့ ေက်ာင္းသြားေနရတုန္းပါပဲ။<br /><br />အဲဒီေန႔က ေမေမထမင္းစားျပန္လာခါနီးလုိ႔ အိမ္တံခါး ၀ိုင္းတံခါး ဖြင့္ထားလိုက္မယ္ဆုိၿပီး ေသာ့ယူၿပီး အိမ္တံခါးကို လမ္းေလွ်ာက္ မဲမဲက ထံုးစံအတိုင္း ေျခေထာက္ကိုလာၿပီး ပြတ္သတ္ပါေတာ့တယ္။ သူလာတာမျမင္လုိက္ေတာ့ လူက သူ႔ကိုတက္နင္းမိမွာကိုေရွာင္ရင္း လဲေတာ့မလုိ ျဖစ္သြားလို႔ ခ်က္ခ်င္း ေဒါသထြက္သြားတယ္။<br /><br />အာ… ဒီေၾကာင္ ဆုိၿပီး…. ေၾကာင္ကို စီးထားတဲ့ ဖိနပ္နဲ႔ စီးထားလွ်က္နဲ႔ လွမ္းၿပီး ပစ္ကန္ကန္လိုက္ပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဖိနပ္က ေရွ႕ကိုအတည့္ထြက္မသြားပဲ ေျခေထာက္နဲ႔ညိၿပီး အေပၚကိုတက္သြားပါတယ္။<br />အဲဒီမွာ ဖိနပ္က မ်က္ႏွာၾကက္က မီးေခ်ာင္းကိုကာထားတဲ့မွန္ကိုထိ.. မွန္ကကြဲၿပီးေတာ့ ေခါင္းေပၚကိုျပဳတ္က်... ေခါင္းေပၚက်တဲ့မွန္ကထပ္ကြဲၿပီး လက္ေပၚကိုက်ပါတယ္။<br /><br />ေတာ္ေသးတာ ေခါင္းေပၚကို မွန္က အျပားလိုက္က်လုိ႔ေပါ့… မဟုတ္ရင္ေတာ့ အခုလို စာေရးေနႏိုင္မွ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။<br /><br />ျဖစ္ၿပီးစ ဘာျဖစ္သြားမွန္းေတာင္မသိလိုက္ပဲကို ျဖစ္သြားတယ္။ လက္ေပၚက်တဲ့ မွန္က လက္ဖ၀ါးကိုေပၚေဒါင္လိုက္က်သြားတယ္ထင္ပါတယ္။ အားလံုးၿပီးေတာ့ လက္ဖ၀ါးကြဲသြားၿပီး ေသြးေတြဖ်ာကနဲထြက္လာကိုေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္လွန္႔သြားပါတယ္။ အဲဒီတုန္းမွာ ေမေမကေက်ာင္းကျပန္လာပါတယ္။ ေမေမ့ကို ေသာ့ေျပးဖြင့္ရင္း အျဖစ္အပ်က္ကိုေျပာတုန္း လက္ကေသြးေတြကလည္း တေတာက္ေတာက္က်ေနတုန္း… ေမေမကခ်က္ခ်င္းပဲ အိမ္ထဲ၀င္ မ်က္ႏွာသုတ္ပ၀ါအသစ္တစ္ခုကိုယူ လက္ကိုအုပ္ၿပီး ဖိခိုင္းထား… အိမ္တံခါးကိုပိတ္…အိမ္ေရွ႕က ဆိုက္ကားတစ္စီးကိုေခၚကာ ေဆးခန္းကို အျမန္သြားၾကပါတယ္။<br /><br />ေဆးခန္းအသြားမွာ ေမေမက<br />“သား… ဒါျဖစ္လိုက္တာ အရင္က စိတ္ေလးေနတာေတြ မရွိေတာ့ဘူး… အေမ့စိတ္ထဲမွာေပါ့သြားတာပဲ… ဘာမွမျဖစ္ေတာ့ဘူးေနာ္.. အကုန္လံုးေကာင္းသြားမွာ… စိတ္ကိုေအးေအးသာထား… ” နဲ႔ေျပာေနပါတယ္။<br /><br />ေဆးခန္းေရာက္ေတာ့ လက္ကဒဏ္ရာကိုၾကည့္ၿပီး ဆရာ၀န္က ဒဏ္ရာကၾကီးလုိ႔ ခ်ဳပ္မွရမွာဆုိၿပီး ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဆးထိုးပါတယ္။ အဲဒီတုန္း စာေမးပြဲေျဖရမွာကို စိတ္ပူၿပီးေတာ့ မ်က္ရည္ေတာင္ က်မိပါေသးတယ္။ ဆရာ၀န္ကေတာ့ ဘာမွမပူနဲ႔ ေသခ်ာေပါက္ေပ်ာက္တယ္၊ စာေမးပြဲက ၁၀ ရက္ေတာင္လိုေသးတာ ဆုိၿပီး ေဆးေတြေပးလိုက္ပါတယ္။<br /><br />တကယ္လည္း အဲဒါလည္း ျဖစ္ၿပီးေတာ့ စိတ္ထဲမွာေလးေနတာေတြအားလံုးေပါ့သြားပါတယ္။ ဒဏ္ရာအနာေပ်ာက္ဖုိ႔သာစိတ္ထဲမွာ စိုးရိမ္ေနမိေတာ့တယ္။<br /><br />ေနာက္ရက္က်ေတာ့ ေဖေဖ ရန္ကုန္က ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေဗဒင္ေမးလာတဲ့ စာရြက္ကိုဖတ္ၾကတဲ့အခါ…<br />“စာေမးပြဲ ေသခ်ာေပါက္ေအာင္မည္။ ဂုဏ္ထူး ၁ ခုပါမည္။ အကယ္၍ လက္မွာထိခိုက္ရွနာမိပါက ဂုဏ္ထူး ၃ ခုပါမည္…” တဲ့…<br /><br />အဲဒီမွာပဲ သားအမိသားအဖ ၃ ေယာက္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာကိုတစ္ေယာက္ ၾကည့္လိုက္မိေတာ့သည္…<br /><br /><div style="text-align: center;"><span id="fullpost"><span style="color: rgb(153, 153, 255);font-size:85%;" >[အမခ်ိဳသင္းတစ္ေယာက္ ဒီပို႔စ္ကိုဖတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အား ေမာင္ေလး အျဖစ္မွ မစြန္႔လႊတ္ပါရန္ ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။]</span></span><br /></div><br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-2881675956558321502?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-45786510102840648902009-10-14T01:33:00.015+08:002009-10-15T16:40:15.325+08:00ဂ်ပန္ရထားေတြရဲ႕ထိုင္ခံုေတြက စင္ကာပူကလုိ ပလတ္စတစ္ထိုင္ခံုေတြမဟုတ္ပဲ ဆုိဖာထိုင္ခံုေတြဆုိတာ သတိထားမိလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ရထားတြဲရဲ႕ မ်က္ႏွာက်က္မွာ စင္ကာပူမွာလုိ ရွင္းရွင္းၾကီးရွိမေနပဲ ေၾကာ္ျငာေတြနဲ႔ တို႔လို႔တြဲေလာင္း ရွိေနပါတယ္။ ၾကည့္ရတာ အျမင္မရွင္းေပမယ့္ အဆိုးၾကီးေတာ့လည္း မဟုတ္လွပါဘူး။ အရမ္းရွင္းေနေတာ့လည္း ပ်င္းစရာေကာင္းေနသလိုပါပဲ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StS6WBc27KI/AAAAAAAAB40/EgfpTM7uT4k/s1600-h/DSC_0354_B.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StS6WBc27KI/AAAAAAAAB40/EgfpTM7uT4k/s400/DSC_0354_B.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392139541378690210" border="0" /></a><br />နာရီတာေလဆိပ္မွ တနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ရထားစီးၿပီး Nippori (နစ္ပုိးရီ) မွာ ရထားထပ္ေျပာင္းရပါတယ္။ ေျပာင္းလိုက္တဲ့ ရထားလိုင္းရဲ႕နာမည္က Yamanote Line ပါ။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီနာမည္ကိုလည္း ရင္းႏွီးၿပီးသားျဖစ္ေနလို႔ မွတ္မိေနတာပါ။<br /><br />ဘာလုိ႔ ရင္းႏွီးေနတာလဲဆုိေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂ ႏွစ္ေလာက္က ရန္ကုန္မွာ ဂ်ပန္စာသင္တုန္းအခ်ိန္မွာ အကိုကလည္း ဂ်ပန္ကိုသြားၿပီး သင္တန္းတက္ၿပီးျပန္လာပါတယ္။ သူက ဂ်ပန္အေတြ႔အၾကံဳေတြေျပာျပတုန္းက Yamanote Line ဆုိတာ တိုက်ိဳမွာေရွးအက်ဆံုး ရထားလိုင္းျဖစ္ၿပီးေတာ့ အားလံုးက ေျမေပၚမွာပဲေပၚမွာသြားတဲ့ ရထားလိုင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ Yamanote ဆုိတာ ေတာင္ရဲ႕လက္လို႔ အဓိပၸာယ္ရေၾကာင္း ကိုေျပာျပထားတာကို သတိရေနေသးလုိ႔ပါပဲ။ တကယ့္အဓိပၸာယ္က ေတာင္ရဲ႕လက္ဆုိတာထက္ ေတာင္ေတြရွိတဲ့ေနရာလုိ႔ေျပာတယ္လုိ႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေျပာပါတယ္။ နာမည္တစ္ခုအေနနဲ႔ မွတ္ထားတာထက္ တစ္ခုခုနဲ႔တြဲမွတ္မွ မွတ္မိတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္က အဲလုိေလးေတြေျပာထားမွ မေမ့ပဲျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။<br /><br /><span id="fullpost"><br />Yamanote လိုင္းကို ရထားေျပာင္းၿပီး Nippori ကေန မိနစ္ ၁၅မိနစ္ေလာက္စီးၿပီးေတာ့ တည္းမယ့္ဟိုတယ္ရွိရာ Ikebukuro (အိခဲဘုခုရို) ဘူတာကိုေရာက္ပါတယ္။ Ikebukuro ဘူတာက တုိက်ိဳမွာ အရႈပ္ဆံုး နဲ႔ အၾကီးဆံုးဘူတာၾကီးေတြထဲမွာပါပါတယ္။ Ikebukuro မွာ ရထားလုိင္း ရွစ္လိုင္းေလာက္ဆံုၿပီးေတာ့ ဘူတာကလည္း အထပ္ေျမေအာက္မွာ ၇ ထပ္ေလာက္ရွိပါတယ္။ အဲသည္ေတာ့ ရထားလိုင္း ၃လိုင္း နဲ႔ သံုးထပ္ ဘူတာပဲ ရွိေသးတဲ့ စင္ကာပူကလာတဲ့လူတစ္ေယာက္အတြက္ ေတာ္ေတာ္ မ်က္စိလည္စရာပါပဲ။ ဂ်ပန္မွာေနတာၾကာတဲ့လူကေတာင္ သြားေနက်မဟုတ္ရင္ သူတို႔လည္း မ်က္စိလည္တယ္ဆုိေတာ့ အခုမွေရာက္သူအဖို႔ ေျပာဖြယ္မရွိေတာ့ၿပီ။<br /><br />အမလာၾကိဳေပမယ့္ သူက တုိက်ိဳမွာေနတာမဟုတ္ေတာ့ သူလည္း ထြက္ေပါက္ေနရာေတြကို ခ်က္ခ်င္းမသိဘူးျဖစ္ေနပါတယ္။ ဘူတာကေန အျပင္ေရာက္ဖုိ႔ကို အေနာက္ဖက္ထြက္ေပါက္ကို ေတာ္ေတာ္ရွာရတယ္။ အျပင္ေရာက္ေတာ့ ဘူတာေရွ႕မွာ ေယာင္လည္လည္နဲ႔ အထုပ္ေတြခ် ေျမပံုကိုၾကည့္ၿ႔ပီး ဟိုတယ္ကိုသြားရမယ့္လမ္းကိုရွာပါေသးတယ္…<br /><br />အမကေျမပံုကိုင္ထားေတာ့ ဘယ္ေနရာသြားမွာလဲေမးလိုက္ေတာ့…<br />“အိုအိ အိုအိ ဆုိတဲ့ အေဆာက္အဦးကိုရွာ အဲဒီဖက္ကိုသြားရမွာ… ”<br />အဲဒါနဲ႔ ေနရာနည္းနည္းေျပာင္းၿပီးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေရွ႕ကတိုက္ေတြကြယ္ေနတဲ့ 0101 ဆုိတဲ့ စာလံုးေရးထားတဲ့ အေဆာက္အဦးၾကီးကိုေတြ႔လိုက္ရေတာ့…<br />“ဟဲ့.. မမ.. ဟိုဖက္ကိုဆက္ေလွ်ာက္ရမွာထင္တယ္… နင္ေျပာတဲ့ အိုအိ အိုအိ ဆုိတာ အဲဒီအေဆာက္အဦးလား…”<br />“ေအးေအး.. ဟုတ္တယ္.. အဲဒီဖက္ပဲ… ”<br /><br />အျပင္လူၾကည့္ရင္ေတာ့ ရြာကအဖြဲ႔ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးေရွ႕ဘယ္သြားရမွန္းမသိ ေယာင္ခ်ာခ်ာျဖစ္ေနတဲ့ပံုေပါက္ေနမွာပဲေနာ္…<br /><br />ဟိုတယ္ကိုအသြား လမ္းျဖတ္ကူးၿပီးေတာ့ အကိုေျပာထားတဲ့ စကားတစ္ခုကိုသတိရေတာ့ အမကိုလွမ္းေမးလိုက္ေသးသည္။<br />“0101 ကို အိုအိ အိုအိ လို႔ဖတ္တာမဟုတ္ပါဘူး.. မာရုအိ မာရုအိ လို႔ဖတ္ရမွမဟုတ္လား…”<br />“ေအးဟုတ္တယ္ေလ… နင္မဖတ္တတ္မွာစိုးလို႔ အိုအိ အိုအိ လို႔ေျပာလိုက္တာ…”<br />“ေအာင္မယ္… ငါကမွ နင္ထက္ ဂ်ပန္လုိ တစ္လံုးစ ႏွစ္လံုးစ ပိုသိေသးတယ္…”<br />“ေအးပါ… ဟုတ္ပါၿပီ… အဲဒါငါ ေမ့သြားလုိ႔ပါကြာ…”<br /><br />0101 ရဲ႕ logo ကလည္း OIOI လုိပံုမ်ိဳးျဖစ္ေနတာဆုိေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြဆုိ အိုအိအိုအိလုိ႔ အသံထြက္မိမွာ ေသခ်ာပါသည္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StS-x8B6gCI/AAAAAAAAB5c/3IdK3RiA_xE/s1600-h/oioi_b.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 264px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StS-x8B6gCI/AAAAAAAAB5c/3IdK3RiA_xE/s400/oioi_b.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392144419006349346" border="0" /></a><br />အမ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က အသက္သိပ္မကြာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းလုိပဲစကားေျပာ ၾကပါသည္။<br />ေနာက္မွာေတာ့ အေမ နဲ႔ အေဖက ခပ္ျဖည္းျဖည္းပဲေလွ်ာက္လာေတာ့ တခါတေလ ရပ္ေစာင့္ရင္း ေလွ်ာက္ႏိုင္ေသးလား… မေလွ်ာက္ႏိုင္ရင္ ခဏနားလိုက္ နဲ႔ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ေလွ်ာက္ၿပီးေတာ့မွ ဟိုတယ္ကိုေရာက္ပါေတာ့တယ္။<br /><br />ဂ်ပန္မွာ ရထားစီးၿပီး တကၠစီ ဘာလို႔မစီးသလဲဆုိရင္လား… စီးဖုိ႔ မတတ္ႏိုင္လုိ႔လို႔ေျပာရမွာပါပါပဲ။ ဂ်ပန္မွာ တကၠစီေစ်းကေတာ္ေတာ္ၾကီးပါတယ္။ ကမာၻမွာ ေစ်းအၾကီးဆံုး လို႔ေတာင္ေျပာၾကပါတယ္။ စတက္လိုက္ကတည္းက ယန္း ၇၁၀ (~USD 8) ေပးရပါတယ္။ ၂ ကီလုိၿပီးတာနဲ႔ ၂၀၀ မီတာ ကို ယန္း ၉၀ ေပးရပါတယ္။ ယန္း ၁၀၀ ကို USD ၁.၁ ေလာက္ရွိတယ္ဆုိေတာ့ တြက္သာၾကည့္ေတာ့။ Narita ေလဆိပ္ကေန Ikebukuro ဆုိရင္ ယန္ ၁၈၀၀၀ ကေန ၂၀၀၀၀ ေလာက္က်မယ္လုိ႔ေျပာေတာ့ စင္ကာပူေဒၚလာနဲ႔ဆုိ ၃၀၀ ေလာက္က်မယ့္ သေဘာပါပဲ။<br /><br />ဟိုတယ္ကိုေရာက္ေတာ့ ေန႔လည္ ၁၂နာရီ နီးေနပါၿပီ။ ဟိုတယ္ရဲ႕ check-in အခ်ိန္က ညေန ၃ နာရီမွဆုိေတာ့ အခန္းထဲ၀င္ရဖုိ႔ ၃နာရီေလာက္လုိေနပါေသးတယ္။<br /><br />ဟိုတယ္မွာ check-in လုပ္တုန္း အမက ေကာင္တာက အမ်ိဳးသမီးကို ေန႔လည္ ၁နာရီမွာ ၀င္ဖုိ႔ေျပာထားတာ ရတယ္မဟုတ္လားေမးရင္းက... ေနာက္ေတာ့အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက ေမေမတုိ႔ ပင္ပန္းေနပံုကိုၾကည့္ၿပီးေတာ့ “ရပါတယ္… အခုပဲ၀င္လိုက္ေတာ့…” ဆုိတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းအခန္းထဲ၀င္လုိ႔ရၿပီး နားလိုက္ရပါတယ္။ ၾကည့္ရႈၿပီး တတ္ႏိုင္သေလာက္ တစ္ဖက္သားရဲ႕ အခက္အခဲကို လြယ္ကူေအာင္ စီစဥ္ေပးတာ ေက်းဇူးတင္စရာပါပဲ။ လူၾကီးေတြဆုိေတာ့ ခရီးပန္းလာၿပီး လွဲခ်င္ေနၿပီ။ မဟုတ္ရင္ တစ္နာရီေလာက္ အျပင္မွာေစာင့္ေနရဦးမွာေလ။<br /><br />အခန္းထဲ၀င္လိုက္ေတာ့ ၀င္၀င္ခ်င္းက ဖိနပ္ခၽြတ္ဖုိ႔ေနရာ၊ ၿပီးေတာ့ စားပြဲေလးတစ္လံုးနဲ႔ ထိုင္ခံုေတြ၊ ေဘးနားမွာက အိမ္သာတစ္ခန္း ေရခ်ိဳးခန္းတစ္ခန္း၊ ေနာက္ၿပီး အခန္းၾကီးတစ္ခုမွာက ေမြ႔ရာေလးခု၊ ခါးေလာက္ျမင့္တဲ့ စင္တစ္ခု၊ စင္ေပၚမွာ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုး နဲ႔ စင္ေအာက္မွာ တီဗြီတစ္လံုး။ အဆင့္ျမင့္ဟိုတယ္ၾကီးမဟုတ္ေပမယ့္ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ပစၥည္းေတြ အျပည့္အစံုပါၿပီး ေစ်းသက္သာတဲ့ ဟိုတယ္ေလးပါပဲ။ ပစၥည္းေတြေနရာခ်ေနတုန္း ေမေမကေတာ့ ေညာင္းလို႔လွဲေနပါၿပီ။ ၿပီးေတာ့ ေဖေဖနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္ရာထဲလွဲကာ အနားယူဖုိ႔ျပင္ပါေတာ့တယ္။ မမ ကေတာ့ ခဏနားၿပီး သူ႔ပစၥည္ေတြထားခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကုိျပန္သြားရမွာျဖစ္လို႔ အဆင္ေျပတဲ့ အကၤ်ီတစ္ထည္ေလာက္၀ယ္ဖုိ႔ပါ မွာလုိက္ပါေသးတယ္။ လုိရမယ္ရ တစ္စံုေလာက္ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲထည့္ဖုိ႔ သတိရေပမယ့္ ပစၥည္းေတြမ်ားလုိ႔ မထည့္ခဲ့မိတာ အခုေတာ့ ၀တ္စရာမရွိျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ အ၀တ္ေတြထည့္ထားတဲ့အိတ္က မနက္ျဖန္မွ ေရာက္မွာေလ။<br /><br />သားအမိ သားအဖ သံုးေယာက္ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီေက်ာ္က အိပ္လိုက္တာ ညေန ၄နာရီေက်ာ္မွ ႏိုးလာပါေတာ့သည္။ ႏိုးၿပီးသိပ္မၾကာခင္ အမလည္းျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လည္း Uniqlo က အကၤ်ီႏွစ္ထည္ပါလာပါတယ္။ အိတ္ေနာက္က်ေတာ့ အကၤ်ီအသစ္ရသြားတာေပါ့။<br /><br />ၾကိဳတင္ဆြဲထားတဲ့ အစီအစဥ္အရဆုိ ေရာက္တဲ့ေန႔မွာ ခဏနား၊ ၿပီးရင္ တုိက်ိဳဘုရင့္နန္းေတာ္ (Imperial Palace) နဲ႔ Odaiba (အိုဒိုင္းဘ - တုိက်ိဳပင္လယ္ေအာ္မွာရွိတဲ့ လူလုပ္ထားတဲ့ ကၽြန္း) ကိုသြားဖုိ႔ပါပဲ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းမွာ ပင္ပန္းၿပီး ဘယ္မွမသြားႏိုင္ပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကတာေလ။ မိဘေတြလည္း အသက္ေတြရလာၿပီဆုိတာ သတိထားလိုက္မိသည္။ မမကိုေတာင္ ေျပာလုိက္မိေသးသည္။ အကုန္လံုးေရာက္တာ မေရာက္တာထက္ ေရာက္သင့္တဲ့ေနရာကိုသာ သြားႏိုင္သေလာက္ပဲ သြားရေအာင္လို႔… မဟုတ္ရင္ အပန္းေျဖခရီးလုိမျဖစ္မွာစိုးရိမ္မိတာပါပဲ။<br /><br />ညေန ၆နာရီေလာက္ေရာက္ေတာ့ ေမေမ့ရဲ႕ အသိတစ္ေယာက္လာႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီည ဘာအစီအစဥ္ရွိလဲလို႔ေမးေတာ့ ညစာသာထြက္စားၿပီး အနားယူမယ္လို႔ေျပာလိုက္ပါတယ္။ သူကေတာ့ ညစာစားရင္း ဟိုတယ္နားမွာရွိတဲ့ အထပ္၆၀ Sunshine City ကိုလိုက္ပို႔ေပးမယ္ေျပာပါတယ္။<br /><br />ဟိုတယ္အျပင္ထြက္လုိက္သည္ဆုိရင္ပဲ စင္ကာပူမွာရဖို႔ခက္ခဲ့တဲ့ ေအးေအးျမျမေလးကို<br />ခံစားလိုက္သည္။ ေတာင္ၾကီးေႏြရာသီညမွာ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ရင္ ရတဲ့ေလးေအးေအးမ်ိဳးေပါ့။<br /><br />လမ္းမွာေတာ့ နီယြန္ဆုိင္းဘုတ္ေတြနဲ႔ ဆိုင္ေတြလည္းရွိ၊ လမ္းေဘးက အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းထဲက စားေသာက္ဆုိင္မ်ားကိုလည္းေတြ႔ရ၊ လူေတြလမ္းကူးတာကို ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ဟြန္းမတီးပဲ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေစာင့္တတ္တဲ့ ကားေမာင္းသမားေတြလည္း ျမင္ရ၊ အလွျပင္ထားၿပီး စကပ္တုိတုိနဲ႔ စက္ဘီးစီးကာ သြားလာေနတဲ့ ဂ်ပန္မေလးေတြကိုလည္း ရင္ခုန္ရ … အဟိ :P…<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StS6x-D4TzI/AAAAAAAAB48/LmgUfKOQXPs/s1600-h/DSC_0007_B.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StS6x-D4TzI/AAAAAAAAB48/LmgUfKOQXPs/s400/DSC_0007_B.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392140021504954162" border="0" /></a><br />ၿပီးေတာ့ Bic Camera ဆုိတဲ့ Electronic ဆုိင္ၾကီးမွာ ဟုိၾကည့္ဒီၾကည့္လုပ္၊ ၿပီးေတာ့ Sunshine City အေပၚမွာရွိတဲ့ ရႈခင္းၾကည့္တဲ့အထပ္ကိုတက္ၾကည့္ဖုိ႔သြားၾကပါတယ္။ အကို စင္ကာပူကိုလာရင္ Suntec City ကို Sunshine City လို႔အေခၚအျမဲမွားေလ့ရွိတဲ့ ေနရာမို႔လို႔လည္း ဒီေနရာနာမည္ကိုၾကားဖူးေနၿပီးသာပါ။<br /><br />Sunshine City အထပ္ ၆၀ကိုတက္တဲ့ ဓာတ္ေလွကားက တစ္စကၠန္႔ကို မီတာ၆၀၀ ႏႈန္းနဲ႔တက္ပါတယ္။ အထပ္၆၀ကိုတက္တာ မိနစ္၀က္သာသာေလးပဲၾကာလိုက္တယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးျမန္ေပမယ့္ နားအူတာေတြဘာေတြ သိပ္မခံစားလိုက္ရပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဓာတ္ေလွကား စၿပီးတက္တာနဲ႔ မီးေတြက အေရာင္ေတြေျပာင္း၊ တီးလံုးေလးေတြထြက္လာနဲ႔ သာမန္ဓာတ္ေလွကားေတြစီးရတာထြက္ ထူးျခားတဲ့ခံစားမႈေလးရွိပါတယ္။<br /><div style="text-align: center; color: rgb(153, 153, 255);"><br /><object align="center" height="364" width="445"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ODjD5iHr02E&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x006699&amp;color2=0x54abd6&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/ODjD5iHr02E&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x006699&amp;color2=0x54abd6&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="364" width="445"></embed></object><br /><span style="font-size:85%;">Youtube ကဗီဒီယိုကိုၾကည့္ၿပီး ခံစားႏိုင္ပါတယ္။</span><br /></div><br /><br />Sunshine City ရႈခင္းၾကည့္တဲ့အထပ္မွာ တပတ္ပတ္ၿပီး တိုက်ိဳျမိဳ႕ညအလွကို ခံစားၾကည့္ရႈလုိ႔ရပါသည္။ လင္းထိန္ေနတဲ့ မီးေရာင္ေတြနဲ႔ လွပေနတဲ့ တိုက်ိဳျမိဳ႕ညေနခင္းေလးပါပဲ။ Ikebukuro ဘူတာ၊ Tobu Departmental Store တုိ႔ကိုလည္း အေပၚကေနလွမ္းျမင္ေနရပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StS7Wxf_1jI/AAAAAAAAB5E/l87RiK7NSV0/s1600-h/DSC_0021_B.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 257px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StS7Wxf_1jI/AAAAAAAAB5E/l87RiK7NSV0/s400/DSC_0021_B.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392140653788386866" border="0" /></a><br /><br />ဓာတ္ပံုရိုက္ဖုိ႔ၾကိဳးစားေပမယ့္ မွန္မွာေပၚတဲ့ပံုရိတ္ေတြေၾကာင့္ ပံုေကာင္းေကာင္းေတာ့ မရခဲ့ပါဘူး။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StS7kD6sFNI/AAAAAAAAB5M/MsgiYXhuM7s/s1600-h/DSC_0020_B.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StS7kD6sFNI/AAAAAAAAB5M/MsgiYXhuM7s/s400/DSC_0020_B.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392140882070475986" border="0" /></a>Sunshine City ကျပန္ဆင္းၿပီး ညစာစားဖုိ႔ဆိုင္ကိုရွာ၊ တိုက်ိဳမွာပထမဆံုးစားမယ့္ ဂ်ပန္စာအတြက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ခုန္မိေသးတာေပါ့။ စကပ္တုိတုိေတြေၾကာင့္မဟုတ္ပါဘူး၊ ဂ်ပန္စာကိုၾကိဳက္တတ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ပါေနာ္…<br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StS7tund3HI/AAAAAAAAB5U/3AyrmIoEH78/s1600-h/DSC_0042_B.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StS7tund3HI/AAAAAAAAB5U/3AyrmIoEH78/s400/DSC_0042_B.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392141048151399538" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 153, 255);font-size:85%;" >ဂ်ပန္မွာစားျဖစ္တဲ့ ပထမဆံုး ညစာ</span><br /></div><br />ညစာစားၿပီးေတာ့ အနားပတ္၀န္းက်င္က ရပ္ကြက္ေတြကို အသိမိတ္ေဆြက လိုက္ျပေတာ့ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္လုပ္ၿပီးတာနဲ႔ ဟိုတယ္ကိုျပန္ၿပီး အနားယူပါေတာ့တယ္။ လူၾကီးေတြလည္း ပင္ပန္းေနၿပီ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StUualgGMMI/AAAAAAAAB5k/xa-0MxYo6NM/s1600-h/DSC_0045_B.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/StUualgGMMI/AAAAAAAAB5k/xa-0MxYo6NM/s400/DSC_0045_B.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392267163124248770" border="0" /></a></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost"><span style="text-align: center; color: rgb(153, 153, 255);font-size:85%;" >လွလို႔ရိုက္လိုက္တာ ဘာအေဆာက္အဦးလဲဆုိေတာ့ ေမ့သြားၿပီ။</span></span><br /></div><span id="fullpost"><br />မနက္ျဖန္ဘယ္သြားမွာလဲလို႔ အမကိုေမးလိုက္ေတာ့…<br /><br />Kamakura (ကမာကုရာ) ျမိဳ႕ကိုသြားၿပီး နာမည္ၾကီး Kamakura ဘုရားဆင္းတုေတာ္၊ အနီးအနားက ဘုရားေက်ာင္းေတြ နဲ႔ Yokohama ျမိဳ႕ကိုသြားမယ္လုိ႔ေျပာပါတယ္။<br /><span style="font-size:85%;"><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">ေနာက္ေန႔မွပဲဆက္ေရးေတာ့မယ္ေနာ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ Arigato Gozaimasu.</span></span><br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-4578651010284064890?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-86232715147388343452009-10-13T01:52:00.001+08:002009-10-13T01:56:16.226+08:00ေလယာဥ္အတက္မွာ အေမနဲ႔ စကားျပတ္သြားၿပီး ျပန္ေျပာျဖစ္ၾကေတာ့<br />“အေမလည္း ဒီကိုလာသာလာတာ စိတ္ကေလးေနတာ… အခုေတာ့ စိတ္ေပါ့သြားၿပီး…”<br />“ဟုတ္တယ္ အေမ။ သားလည္း အဲလုိပဲ။”<br />“သား ဆယ္တန္းမေျဖခင္ေလးမွာလည္း အဲလုိျဖစ္ေနတာကို မွတ္မိတယ္ မဟုတ္လား… ”<br />“ဟုတ္… မွတ္မိတယ္…”<br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);font-size:85%;" >[ဆယ္တန္း စာေမးပြဲမေျဖခင္မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းကို ဒီမွာစာရွည္မွာစိုးလုိ႔ သပ္သပ္ေရးပါ့မယ္]</span><br /><br />ၿပီးေတာ့ အိမ္အေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္အေၾကာင္းေတြေျပာရင္း ေလယာဥ္မယ္ကိုေခၚ ေရတစ္ခြက္ေတာင္းေသာက္လိုက္ရသည္။ စိတ္ေမာလူေမာျဖစ္ေနတာ က်န္ေနတုန္းပဲကိုး။<br /><br />ခဏေန အနားကလူေတြအိမ္ေမာက်စျပဳလာေတာ့ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မွာစိုးတာနဲ႔ စကားေျပာတာကို အသာရပ္၊ ခံုကို ေနာက္အသာလွန္၊ ေစာင္ျခံဳကာ အိပ္ဖုိ႔ၾကိဳးစားပါေတာ့သည္။ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္မေပ်ာ္ေပမယ့္ နည္းနည္းေတာ့ အနားရလိုက္ပါသည္။<br /><span id="fullpost"><br />ပ်ံသန္းခ်ိန္ ငါးနာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ ေလယာဥ္ေပၚမွာ မနက္စာစားၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေလယာဥ္က ပ်ံသန္းေနတဲ့ အျမင့္ကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေလ်ာ့ခ်လာသည္။ ဂ်ပန္စံေတာ္ခ်ိန္ မနက္ ၇ နာရီ ၄၀ မိနစ္ေလာက္မွာ တိုက်ိဳ နာရီတာေလဆိပ္ကိုေရာက္သည္။<br /><br />ေလယာဥ္ေပၚကဆင္းလာၿပီး အေဆာင္အဦးထဲအ၀င္မွာ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ေရးထားတဲ့ စာရြက္ကိုကိုင္ၿပီးေစာင့္ေနတဲ့ ဂ်ပန္မ ေခ်ာေခ်ာေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ ဘာျဖစ္လို႔မ်ားပါလိမ့္ဆုိတဲ့ အေတြးေရာက္လာပါသည္။ အခက္အခဲေတြၾကံဳခဲ့ရေတာ့ ပူပန္မိလိုက္ပါေသးသည္။<br /><br />ဂ်ပန္မေလးေတြနားေရာက္ေတာ့ ခဏရပ္လိုက္ၿပီး သူတို႔ကိုင္ထားတဲ့ စာရြက္ကိုျပရင္း<br />“ဒီနာမည္က ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ပါ… ဘာမ်ားျဖစ္လို႔ပါလိမ့္ ” လုိ႔ေမးလိုက္ပါသည္။<br />ဂ်ပန္မေလးေတြ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ၿပီး ခဏေတာ့မွင္သက္သြားဟန္ရွိသည္။<br /><br />“ဟို… လူၾကီးမင္းရဲ႕ အိတ္က ဒီေလယာဥ္နဲ႔ ပါမလားဘူး… အဲဒါ ေနာက္ေလယာဥ္နဲ႔မွ ပါလာပါမယ္…” လို႔ အဂၤလိပ္လုိ ေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေျပာပါသည္။<br />အဲေတာ့မွ ခုနက မွင္သက္သြားတယ္ဆုိတာ အဂၤလိပ္လိုေျပာဖုိ႔ အားယူလိုက္တာကို သေဘာေပါက္လုိက္ရပါသည္။<br /><br />ဟုတ္တာေပါ့။ လူေတာင္ မနည္းေျပးလာရတာ.. အိတ္ကေတာ့ ဘယ္ေျပးလာႏိုင္ပါ့မလဲ။ အိတ္က်န္ခဲ့မယ္ဆုိတာကိုေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ထားၿပီးသားပါပဲ။<br /><br />“ဟုတ္ၿပီ… အဲေတာ့ ဘယ္ေတာ့ ေနာက္ေလယာဥ္ေရာက္မွာလဲ… ”<br />“ဒီေန႔ညမွ ေရာက္မွာပါ…”<br />“အဲေတာ့ ဘယ္လုိဆက္လုပ္ရမလဲ… ငါျပန္လာယူရမွာလား…”<br />စိတ္ထဲမွာ လာယူခိုင္းလို႔ကေတာ့ သူတို႔ကိုပို႔ေပးဖုိ႔ ေျပာလိုက္မယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ ေတးထားလိုက္မိပါသည္။ ထိုင္းမွာျဖစ္ခဲ့တဲ့ စိတ္မေက်နပ္မႈကရွိေနေသးသည္။<br /><br />ဂ်ပန္မေလးေတြ ျပာျပာသလဲျဖစ္ၿပီးေတာ့<br />“မလိုဘူးရွင့္… လာယူဖုိ႔မလုိပါဘူး… ကၽြန္မတုိ႔ ပို႔ေပးမွာပါ။ Immigration ျဖတ္ၿပီးရင္ ANA (အာနာ) ေကာင္တာကိုလာခဲ့ပါ… တည္းမယ့္ လိပ္စာကိုသာေပးလုိက္ပါ။ မနက္ျဖန္မနက္ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးပါ့မယ္…”<br />“အဲ… ဟုတ္ပါၿပီ… ANA ေကာင္တာကိုလာရမွာေနာ္…”<br />“ဟုတ္ကဲ့ပါရွင္… ကၽြန္မတုိ႔ ေစာင့္ေနပါမယ္… အိတ္မပါလာတဲ့အတြက္ အမ်ားၾကီးေတာင္းပန္ပါတယ္… ” ဆုိၿပီး ခါးေလးညႊတ္ၿပီးေျပာပါသည္။<br /><br />စိတ္ထဲမွာ ေက်နပ္သြားသည္။ ဂ်ပန္ရဲ႕ ၀န္ေဆာင္မႈလုပ္ငန္းေတြ ေကာင္းတယ္ဆုိတာ ၾကားဖူးေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္ၾကံဳလိုက္ေတာ့ တကယ္ကိုစိတ္ေက်နပ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ဆုိတာ တခါတည္းလက္ခံလိုက္မိသည္။<br /><br />တင္းၾကပ္သည္လို႔ နာမည္ၾကီးတဲ့ ဂ်ပန္ Immigration ကို၀င္ေတာ့ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီသြားဖုိ႔ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္က ေျပာေနေပမယ့္ သံုးေယာက္တခါတည္းသြားခ်င္တယ္… လူၾကီးႏွစ္ေယာက္က မိဘေတြပါေျပာေတာ့ ျပန္ျပံဳးျပၿပီး သြားႏိုင္တယ္ဆိုတာ လက္ေလးျပပါသည္။<br /><br />ေကာင္တာေရာက္ေတာ့ မဂၤလာနံနက္ခင္းပါလုိ႔ ႏႈတ္ဆက္ရင္း လုိအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြျပလိုက္ပါသည္။<br />“သူတို႔က ခင္ဗ်ားရဲ႕ မိဘေတြလား… ” လုိ႔ တာ၀န္က် ၀န္ထမ္းအမ်ိဳးသားကေပးပါသည္။<br />“ဟုတ္ပါတယ္… ” လုိ႔ ျပန္ေျပာေတာ့ သူက ျပန္ျပံဳးျပရင္း<br />“အလည္လာတာလား…”<br />“ဟုတ္တယ္… ငါ့အမက ဒီမွာ တကၠသိုလ္တက္ေနလို႔ ငါတို႔ အလည္လာတာေလ…”<br />“…” ျပန္ျပံဳးျပရင္း ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္နဲ႔ ဗီဇာတုိ႔ကုိ စစ္ေဆးေနပါသည္။ ၿပီးေတာ့မွ<br />“အမက ဘယ္တကၠသိုလ္မွာတက္ေနတာလဲ… ”<br />“xxx တကၠသိုလ္မွာပါ…”<br />“ေၾသာ္ … ဟုတ္ပါၿပီ … ”<br />Immigration ၀န္ထမ္းက အ၀င္ တံဆိပ္တုံးထု၊ white card ကို ကပ္ေပးကာ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ေတြကုိျပန္ေပးလိုက္ပါသည္။ အားလံုးလြယ္လြယ္ကူကူပဲ ၿပီးသြားပါသည္။<br /><br />အျပင္ေရာက္ေတာ့ အေဖနဲ႔အေမတုိ႔ရဲ႕ အိတ္ေတြကို သြားယူဖုိ႔ လုပ္ေတာ့ အဲဒီအိတ္ေတြနားမွာ ခုနကေတြ႔လိုက္ရတဲ့ ဂ်ပန္မေလးေတြ ရပ္ေစာင့္ေနတာကို ထပ္ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။<br /><br />“ANA ေကာင္တာကို ရွာမေတြ႔မွာစိုးလို႔ ဒီမွာေစာင့္ေနတာပါ…” လုိ႔ ျပံဳးၿပီး ေျပာျပသည္။<br />ANA ေကာင္တာလို႔ေျပာျပီး ရွာလာလိမ့္မယ္ေပါ့ဆုိတဲ့ စိတ္မရွိပဲ အခုလိုၾကိဳစဥ္းစားေပးၿပီး လာေစာင့္ေပးေနတာ စိတ္ထဲမွာ ေႏြးေထြးသြားသည္။ ဂ်ပန္ကိုအလည္လာတဲ့လူေတြကို ေႏြးေႏြးေထြးေထြးၾကိဳဆုိပါတယ္ဆုိတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးကိုလည္း ရလိုက္ပါသည္။<br /><br />ေကာင္တာမွာ တည္းမယ့္ လိပ္စာ ဖုန္းနံပါတ္ ကိုေျပာျပလိုက္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ ဟိုတယ္ကိုဖုန္းဆက္ၿပီး ေမးလိုက္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္တုိ႔နာမည္နဲ႔ တည္းမယ့္စာရင္းရွိလားဆုိတာလွမ္းေမးတာပါ။ လိပ္စာေပးထားတာ မေသခ်ာမွာ စိုးရိမ္လုိ႔ ထင္ပါသည္။<br /><br />ေနာက္ေန႔မနက္မွာ ပစၥည္းလာပို႔မယ္ဆုိတာ ေသခ်ာထပ္ေျပာျပန္သည္။ အားလံုးၿပီးေတာ့ ေကာင္တာကေနထြက္ေတာ့<br />“အခုလို အိတ္ေနာက္က်ေနတဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္… ” ဆိုၿပီး ခါးေလးညႊတ္ခါထပ္ေျပာပါေသးသည္။<br /><br />စင္ကာပူမွာဆုိ ေတာင္းပန္ပါတယ္ စကားလံုးရဖုိ႔ မနည္းေျပာကာမွ မေျပာခ်င္ေျပာခ်င္ ေဆာင့္ကာေအာင့္ကာ ေဆာရီး… လို႔ျပန္ေျပာတတ္သည္။ ဂ်ပန္ရဲ႕ ၀န္ေဆာင္မႈလုပ္ငန္းကေတာ့ တကယ္ပဲ စိတ္ေက်နပ္ဖုိ႔ေကာင္းလွသည္။<br /><br />အျပင္ေရာက္ေတာ့…. မမေစာင့္ေနတာကိုေတြ႔လုိက္ရသည္။ သူကလည္းေျပးလာၿပီး လာၾကိဳ… ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ေလယာဥ္ေပၚကယူလာတဲ့ သစ္ခြပန္းေလးေတြကိုေပးလိုက္ပါသည္။<br /><br />အခုမွပဲ လုိရာခရီးေရာက္ပါေတာ့သည္္။ မိဘေတြလည္း ပင္ပန္းေနၿပီျဖစ္လို႔ တည္းမယ့္ ဟိုတယ္ကို ေလဆိပ္ကေန ရထားနဲ႔သြားၾကပါေတာ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);font-size:85%;" >တရက္စာေရးလုိ႔ မၿပီးေသးေပမယ့္ ေစာင့္ေနရတာထက္စာရင္ နည္းနည္းဖတ္ရတာပိုေကာင္းမလားလုိ႔ ၿပီးသေလာက္တင္လိုက္ပါတယ္။ ေက်းဇူး...</span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-8623271514738834345?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-52306427797246979232009-10-12T03:01:00.002+08:002009-10-12T03:05:55.161+08:00ခရီးထြက္မယ္ျပင္ေနေပမယ့္ ဒီခရီးသြားရတာ အရင္လုိ တက္ၾကြရႊင္လန္းမႈကို မခံစားရဘူးျဖစ္ေနသည္။<br /><br />အရင္တုန္းကဆုိ ခရီးတစ္ခုထြက္မယ္ဆုိ ၾကိဳၿပီးရင္ခုန္ေနမိသည္။ သြားမယ့္ေန႔မွာဆုိ ဘယ္လုိ ေပ်ာ္ေနမွန္းမသိကို ေပ်ာ္ေနမိတတ္သည္။ အခုေတာ့ အရင္ကလို မခံစားမိ…<br /><br />ကိုယ္စိတ္ကိုယ္ျပန္ဆန္းစစ္ေနမိသည္။ တခုခုေၾကာင့္ စိတ္ေလးေနတာလား…<br />မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး… မသြားခင္ အလုပ္ၿပီးေအာင္လုပ္ေနရေတာ့ စိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္းျဖစ္ေနတာ ျဖစ္မွာပါ။<br /><br />ေလယာဥ္ခ်ိန္က ည ၈နာရီ မိနစ္ ၄၀ မွ ဆုိေတာ့ ရံုးမသြားေတာ့ပဲ တေနကုန္အိမ္မွာေန အီးေမးလ္ဖတ္၊ ပစၥည္းထည့္၊ လိုအပ္ေလာက္မယ့္ ပစၥည္းေလးေတြ ထြက္၀ယ္နဲ႔ပဲေနလိုက္ေတာ့သည္။<br /><br />ညေန ၆နာရီေလာက္မွ ရထားနဲ႔ ေလဆိပ္ကိုသြားဖုိ႔ အိမ္ကထြက္လာခဲ့သည္။ အိမ္ေအာက္ေရာက္မွ ရထားနဲ႔မသြားေတာ့ပဲ taxi နဲ႔ပဲသြားဖုိ႔ စိတ္ေျပာင္းသြားသည္။ ထြက္သာလာတယ္ အခုခ်ိန္အထိလည္း ဘာမွ မခံစားမိေသး။ စိတ္ေတာ့ နည္းနည္းပူမိသလုိပဲ…<br /><br /><span id="fullpost"><br />ဘာကိုပူေနမိတာလည္း ေသခ်ာေတာ့မသိ။<br />ခရီးသြားဖို႔ လုိအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြစစ္ၾကည့္ေတာ့လည္း အကုန္စံုေအာင္ပါသည္။<br /><br />ကားေပၚမွာ စိတ္ကိုေလ်ာ့ စိတ္ဒုန္းဒုန္ခ်လိုက္ေတာ့မွ စိတ္ထဲမွာ တင္းၾကပ္ေနတာေတြ သက္သာသြားေတာ့သည္။<br /><br />ေလဆိပ္ကိုေရာက္ၿပီး ေလယာဥ္ထြက္ခြါခ်ိန္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ Retimed 21:40 လုိ႔ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ ပံုမွန္အခ်ိန္ထက္ တစ္နာရီေနာက္က်ၿပီးထြက္မယ္ဆုိေတာ့ ဘန္ေကာက္မွာ ေလယာဥ္ေျပာင္းဖုိ႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ေလးနည္းသြားသည္။ ေျပာင္းဖို႔ အခ်ိန္ေတာ့ မွီေတာ့မီွေလာက္ပါတယ္ လို႔ ေတြးရင္း Check-in လုပ္ဖို႔ေကာင္တာကို သြားဖို႔လုပ္ရင္း ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္မွာ ေတြ႔ဖုိ႔ခ်ိန္းထားတဲ့ မိဘေတြ စိတ္ပူေနမွာကိုလည္း ေတြးလိုက္မိသည္။ ခ်က္ခ်င္း ရန္ကုန္မွာ ရွိတဲ့ အကိုဆီလွမ္းဆက္ေတာ့ “လူၾကီးမင္းေခၚဆိုေသာ…. ”<br />အာ… အေရးဆုိခ်က္ခ်င္းဆက္သြယ္ဖုိ႔ အဆင္ေျပေအာင္ လက္ကိုင္ဖုန္းေတြ တီထြင္ထားတာ ငါတို႔ တိုင္းျပည္မွာက်ေတာ့ တစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနပါသည္။ အက်ိဳးအေၾကာင္းကိုေတာ့ တမ်ိဳးမဟုတ္တမ်ိဳးသိရဖုိ႔ လာၾကိဳဖုိ႔ေစာင့္ေနတဲ့ အမဆီကိုပဲ လွမ္းဆက္ေတာ့သည္။<br /><br />“ဟဲလုိ မမလား… ငါ့ေလယာဥ္ထြက္မယ့္အခ်ိန္ေနာက္က်မယ္တဲ့… အဲဒါရန္ကုန္ကို လွမ္းဆက္ၾကည့္ပါဦး။ ေမေမတို႔မထြက္ေသးရင္ အက်ိဳးအေၾကာင္းသိရတာေပါ့။”<br />“ဟုတ္လား…ဘန္ေကာက္မွာ ေလယာဥ္ေျပာင္းဖို႔ေရာ မီွပါ့မလား…”<br />“ေအး..မီွေတာ့မွာပါ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ေတာ့ နည္းလိမ့္မယ္ထင္တယ္…”<br />“ဟုတ္ၿပီ… အဲဒါဆုိ ငါ ရန္ကုန္ကိုလွမ္းဆက္ထားလိုက္မယ္ေလ…”<br />“ေအး… ၿပီးမွ ငါထပ္ဆက္လိုက္ေတာ့မယ္”<br />“ဟုတ္ၿပီ… ဒါပဲေနာ္…”<br />“ေအး…”<br /><br />စကားေျပာၿပီး check-in လုပ္ဖုိ႔ စာရြက္စာတမ္းေတြေပးလိုက္ေတာ့ ၀န္ထမ္းအမ်ိဳးသမီးက ေလယာဥ္ထြက္ခ်ိန္ ေနာက္က်မယ္လုိ႔ ေျပာလိုက္သည္။ သိတယ္ဆုိတာ ျပန္ေျပာရင္း …<br /><br />“ကၽြန္ေတာ့္မိဘေတြက ဒီေလၾကာင္းလိုင္းနဲ႔ပဲ ရန္ကုန္ကေန ဘန္ေကာက္ကိုသြားမွာ… ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘန္ေကာက္မွေတြ႔ၿပီးေတာ့ ေလယာဥ္တစီးထဲ စီးၿပီး ခရီးဆက္မွာဆုိေတာ့ သူတို႔နဲ႔ ေနရာ အတူတူရဖုိ႔ လုပ္ေပးလို႔ရမလား…”<br />“ရတာေပါ့… ကၽြန္မ စီစဥ္ေပးလိုက္မယ္ေလ…”<br />လို႔ ေကာင္တာမွရွိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးက ျပံဳးၿပီးျပန္ေျဖလိုက္သည္။<br /><br />ဒီလုိစီစဥ္လို႔ရမယ္ဆုိေတာ့ ေနာက္ခရီးစဥ္အတြက္ အဆင္ေျပသြားတာေပါ့။ စိတ္ထဲမွာ ပူေနတာ ဒီေလယာဥ္ေနာက္က်တဲ့ ကိစၥျဖစ္မွာပါလုိ႔ ေတြးလိုက္မိရင္း ေကာင္တာေရွ႕မွာ ရပ္ေစာင့္ေနလိုက္သည္။<br /><br />ခဏၾကာေတာ့လည္း အဲဒီအမ်ိဳးသမီး လုပ္ေနတာမၿပီးေသး။ သာမာန္ check-in လုပ္တာ ဒီေလာက္ေတာ့ မၾကာရပါဘူး။ ဘာမ်ားျဖစ္ေနလို႔ပါလိမ့္ဆုိၿပီး စိတ္ထဲမွာ အနည္းငယ္ေတာ့ ပူပန္လာမိျပန္သည္။ မေနႏိုင္ေတာ့ ေကာင္တာအနားကပ္ၿပီး ေမးၾကည့္လိုက္သည္။<br />“ျပႆနာတစ္ခုခုမ်ား ရွိေနလို႔လား…”<br />“ခဏေလးေနာ္…” ေခါင္းငံု႔လုပ္ေနရင္း ျပန္ေျဖသည္။<br /><br /><br />ခဏၾကာေတာ့မွ စိတ္ရႈပ္တဲ့ပံုနဲ႔<br />“ေလယာဥ္ခ်ိန္ ပိုၿပီးေနာက္က်ေတာ့မယ္… ဒီကို ည ၁၁ နာရီက်မွ ေရာက္မယ္တဲ့…”<br />“အိုး… ဒါဆုိ ဘန္ေကာက္ေလယာဥ္ေျပာင္းဖုိ႔ ဘယ္အဆင္ေျပေတာ့မလဲ… ”<br />“ဟုတ္တယ္… ေလေၾကာင္းလိုင္းက တစ္ခုခုစီစဥ္ေပးမွာပါ… ခဏေလးေစာင့္ပါဦး။ ငါသြားေမးလိုက္ပါဦးမယ္။” ဆိုၿပီး ေလေၾကာင္းလိုင္းက တာ၀န္ရွိ လူတစ္ေယာက္ဆီထြက္သြားသည္။ သူ႔ေနာက္လိုက္သြားရင္း ေလေၾကာင္းရဲ႕ ေကာင္တာနားမွာ ရပ္ေစာင့္ေနလိုက္တုန္း ေနာက္ထပ္ ခရီးသည္ ၁၄-၅ ေယာက္လည္းထပ္ေရာက္လာသည္။<br /><br />၁၀ မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေလေၾကာင္းလိုင္းမွ ၀န္ထမ္းတစ္ဦးမွ ဘန္ေကာက္မွ တဆင့္တျခားကို ဆက္သြားမယ္ ခရီးသည္ေတြကုိ တျခားေလေၾကာင္းလိုင္းျဖစ္တဲ့ Bangkok Airways ကိုေျပာင္းေပးမယ္ေျပာပါသည္။<br /><br />Bangkok Airways ေကာင္တာကိုေရာက္ေတာ့ သြားရမယ္ ခရီးစဥ္က စင္ကာပူ ဘန္ေကာက္ တိုက္ရိုက္မဟုတ္ပဲ လမ္းမွာ ကိုဆာမူအိ (Ko Samui) ကၽြန္းကို ခဏရပ္ဦးမွာကို သိလိုက္ရပါသည္။ ဘန္ေကာက္ကို ေရာက္မယ္အခ်ိန္ကို ေမးလိုက္ေတာ့ ည ၁၁ နာရီမွာေရာက္မွာဆုိေတာ့ ေလယာဥ္ေျပာင္းခ်ိန္က မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ပဲရေတာ့မွာပဲ။<br /><br />ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္က အက်ယ္ၾကီးျဖစ္ၿပီး တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာ သြားရတာေ၀းေတာ့ အေျပးအလႊားသြားရမယ္ဆုိတာ ေတြးၿပီး စိတ္ပူေနမိသည္။ ေရြးခ်ယ္စရာလမ္းမရွိေတာ့ လမ္းခရီးမွာ အဆင္ေျပပါေစရန္သာ ဆုေတာင္းေနေတာ့သည္။<br /><br />Bangkok Airways မွာ check-in ၀င္ၿပီးေတာ့မွ အမဆီကို ဖုန္းလွမ္းဆက္သည္။<br />“မမေရ… ေလယာဥ္က ထပ္ေနာက္က်သြားလို႔ ငါ့ကို Bangkok Airways နဲ႔ သြားဖို႔ေျပာင္းေပးလိုက္ၿပီ… အခု ငါေလယာဥ္ဆီကိုသြားေနၿပီ။ ဘန္ေကာက္ကိုေတာ့ ၁၁ နာရီလာက္မွေရာက္မယ္။ အဲဒါလွမ္းေျပာထားတာ…”<br />“ေအးေအး.. ေလယာဥ္ေျပာင္းဖုိ႔ အဆင္ေျပတယ္ မဟုတ္လား…”<br />“ေအး ေျပပါတယ္.. ဒါပဲေနာ္…”<br />“ဟုတ္ၿပီ… ငါလည္း ရန္ကုန္ကို လွမ္းဆက္ေျပာလိုက္ပါဦးမယ္…”<br /><br />ေလယာဥ္ေပၚတက္ဖုိ႔ ပစၥည္းေတြစစ္ေဆးၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေလယာဥ္ေပၚတက္လိုက္ရသည္။<br /><br />တနာရီခဲြေလာက္ ပ်ံသန္းၿပီးေတာ့ ေလယာဥ္မယ္ေလးေတြကို White Card (ဆိုက္ေရာက္ကဒ္) ေတြကိုလိုက္ေ၀ပါသည္။ ဘန္ေကာက္ကို တိုက္ရိုက္သြားမယ္ဆုိေပမယ့္ ေသခ်ာေအာင္ေတာ့ ေမးလိုက္မိသည္။<br /><br />“ဘန္ေကာက္ကို ဆက္သြားမွာ အဲဒီ immigration ကိုျဖတ္ဖုိ႔လုိလား…”<br />“အဲဒါဆုိရင္ေတာ့ ျဖတ္ဖုိ႔မလိုပါဘူး… ” လုိ႔ ေလယာဥ္မယ္ေလးက ျပန္ေျဖသည္။<br />အဲဒါနဲ႔ white card ကို မယူပဲထားလိုက္ေတာ့သည္။<br /><br />အဲလုိေမးၿပီးေနာက္က ခရီးသည္က ကၽြန္ေတာ္ကိုလွမ္းေမးသည္။<br />“ငါတုိ႔လည္း ဘန္ေကာက္ကို ဆက္သြားမွာ အဲဒါ ဒီကဒ္ျဖည့္ဖို႔လုိလား…”<br />“Immigration ကိုျဖတ္ဖုိ႔ မလုိဘူးလို႔ေျပာတာပဲ.. အဲေတာ့ ငါေတာ့ ျဖည့္ဖုိ႔လုိမယ္ မထင္ပါဘူး…”<br />“ဟုတ္ပါၿပီ.. ေက်းဇူးပါ…”<br />“ရပါတယ္…”<br /><br />ေလယာဥ္က ကိုဆာမူအိကိုဆိုက္ေတာ့ ဘန္ေကာက္ကိုသြားမယ့္ ခရီးသည္ေတြ ေအာက္ဆင္းရမွာလား ေမးလိုက္ေတာ့ အားလံုးဆင္းရမယ္ အေျဖျပန္ရေတာ့ လိုရမယ္ရ အထုပ္အပိုးေတြအကုန္လံုးကိုယူလာသည္။ တခ်ိဳ႕ခရီသည္ေတြကေတာ့ ျပန္တက္လာရမွာဆုိၿပီး ပစၥည္းေတြခ်န္ထားခဲ့သည္။<br /><br />ေအာက္ကိုေရာက္ေတာ့ ေလယာဥ္ေပၚကလူေတြအားလံုး Immigration ျဖတ္ရမည္လုိ႔ ေျပာလာျပန္ပါသည္။ အဲဒီမွာ ထိုင္းေလၾကာင္းလိုင္းကေန ေျပာင္းလာတဲ့ ဘန္ေကာက္ကိုဆက္သြားမယ့္ ခရီးသည္က Bangkok Airways က၀န္ထမ္းေတြနဲ႔ အေျခအတင္စကားေျပာၾကပါေတာ့သည္။ အမွန္က အားလံုးေသခ်ာေအာင္ ေလယာဥ္ေပၚမွာေမးလာၿပီးသား အခုမွ တမ်ိဳးျဖစ္ေနရျပန္သည္။<br /><br />“မင္းသိလား… ငါတို႔က ဘန္ေကာက္ကို သြားမွာ… ဒီမွာ ေလယာဥ္ရပ္လို႔မို႔လုိ႔ ငါတုိ႔က ဆင္းရတာ… ဘာျဖစ္လို႔ ငါတို႔က Immigration ကိုျဖတ္ရမွာလဲ…”<br />“ဒါကေတာ့ ေလယာဥ္ေပၚကလူေတြအားလံုး ျဖတ္ရမို႔လို႔ပါ…” ဆုိၿပီး မတိမက်ျပန္ေျဖလာသည္။<br /><br />ေဘးက ရပ္ထားေထာင္ေနသည့္ ဥေရာပသားတစ္ေယာက္က ၀င္ေျပာသည္။<br />“ငါေျပာျပမယ္…. ငါတုိ႔က ဘန္ေကာက္ကိုသြားမယ္.. ဘန္ေကာက္ကေနၿပီး ေနာက္တစ္ေနရာ ဆက္သြားမွာ… အဲေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံဆုိတဲ့ အထဲကို ငါတို႔က ၀င္စရာမလိုဘူး… ေလယာဥ္ကိုပဲ ေျပာင္းစီးရမွာ… အဲေတာ့ Immigration ကို ျဖတ္စရာကိုမလုိတာ… နားလည္လား…”<br />“နားလည္ပါတယ္… ဒီမွာကေတာ့ ေလယာဥ္ေပၚကလူေတြအားလံုး Immigration ျဖတ္ရမွာပါ…”<br />“ဘာေၾကာင့္လဲ…” ဆုိၿပီး ဥေရာပသားက ဆက္ေမးသည္။<br />“ဘာေၾကာင့္လဲေတာ့ ငါလည္းမသိဘူး… ျဖတ္ရမွာပဲ… ” လုိ႔ ေလယာဥ္ အမႈထမ္းက ေျဖသည္။<br />“ငါေျပာမယ္… ငါတုိ႔က တကယ္ဆုိ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ထိုင္ၿပီးေစာင့္ေနရံုပဲ… ငါ့အိတ္ေတြက ေလယာဥ္ေပၚမွာ ရွိေနတုန္း… နားလည္လား…”<br />“ေလယာဥ္ေပၚမွာဘယ္အိတ္မွ မရွိေတာ့ပါဘူး… ဒီမွ အိတ္ေတြေရာ လူေတြေရာ အကုန္လံုး ေအာက္ကုိ ခ်ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ အားလံုး ျပန္တက္ရမွာပါ ” လုိ႔ ေလယာဥ္ အမႈထမ္းကျပန္ေျဖေတာ့…<br />“နင္တုိ႔ ေလေၾကာင္းလိုင္က ေတာ္ေတာ္ေလး ေၾကာင္တာပဲေနာ္…” ဥေရာပသားက ေျပာလိုက္ေတာ့သည္။<br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘယ္လုိမွေျပာလို႔မရေတာ့ လူေတြအားလံုးလက္ေလ်ာ့ၿပီး Immigration ျဖတ္လိုက္ၾကေတာ့သည္။<br /><br />တန္းစီေနရာက ကၽြန္ေတာ္အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္နဲ႔ white card ကိုေပးကာ မတ္တပ္ရပ္ကာ ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ Immigration ၀န္ထမ္းက ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ကို လွန္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ “ဖာ့မာ… ” ဆုိၿပီး အသံထြက္လာသည္္။<br /><br />အဲဒီေတာ့မွာ… ျမန္မာႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ ကိုင္ေဆာင္ထားလွ်င္ ထိုင္းႏိုင္ငံေလဆိပ္ေတြမွာ ဆိုက္ေရာက္ဗီဇာ မရဘူးဆုိတာ သတိရလိုက္ေတာ့ ရုတ္တရက္ေတာ့ ေခါင္းနပန္းၾကီးသြားမိသည္။ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္အမွားမွ မဟုတ္တာ သူတို႔ၾကည့္ ေျဖရွင္းေပးရမွာေပါ့ ဆုိတဲ့ စိတ္၀င္လာၿပီး<br />“ဘာျပႆနာမ်ား ရွိလို႔ပါလဲ … ” လို႔ေမးလိုက္သည္။<br />“မင္းဟာက ျမန္မာႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ ဆုိေတာ့ ဆိုက္ေရာက္ဗီဇာမရဘူး ဆုိတာ မသိဘူးလား…”<br />Immigration ၀န္ထမ္းက မ်က္ႏွာခပ္တင္းတင္းနဲ႔ ျပန္ေမးသည္။<br />“ငါသိတယ္ေလ… အခုဟာက ထိုင္းေလၾကာင္းက ေလယာဥ္ေနာက္က်လို႔ ဒီေလယာဥ္နဲ႔ တင္ေပးလိုက္တာ။ ငါလည္း Immigration ကိုျဖတ္ရမယ္လို႔ မသိဘူး။ အဲေတာ့ မင္းေတာ့ တစ္ခုခု လုပ္ေပးမွာ ရမွာပဲ…”<br />“ငါတုိ႔ ဘာမွ လုပ္ေပးလို႔မရဘူး… ” တဲ့…<br />အဲဒီ ၀န္ထမ္းရဲ႕ မ်က္ႏွာက ခုန ခပ္တည္တည္ရုပ္ထက္ေတာင္ ပိုတင္းသေယာင္ထင္မိသည္။ အဲလုိေျပာၿပီး ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ကို မသကၤာသလို ေလွ်ာက္လွန္ၾကည့္ၿပီး ထိုင္း ဗီဇာတစ္ခုကို ေတြ႔သြားသည္။<br />“ဒီမွာ ဗီဇာရွိတာပဲ … ဒါသံုးလို႔ရတာပဲ…” ဆိုၿပီး ေျပာလာေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္လာသည္။<br />“မင္း… အဲဒီ ဗီဇာကို လံုး၀မထိပါနဲ႔ ငါအခုသြားတဲ့ ခရီးက အျပန္မွာ ထိုင္းကို ၀င္လည္မွာမို႔လို႔ ယူထားတဲ့ ဗီဇာ… ”<br />“အဲေတာ့ ငါတို႔က ဘာလုပ္ရမွာလဲ…” တဲ့… ။<br /><br />ေဘးမွာ ရွိေနတဲ့ Bangkok Airways ၀န္ထမ္းကို လွမ္းေျပာလိုက္သည္။<br />“မင္းလည္းေတြ႔တဲ့ အတိုင္းပဲ… အခု ျပႆနာျဖစ္ေနၿပီ… အဲေတာ့ မင္းတို႔ ငါ့ကို ေျဖရွင္းေပးပါ…”<br />“ငါတုိ႔လူၾကီးနဲ႔ ေျပာလိုက္ပါဦးမယ္… ” ဆိုၿပီး ဖုန္းေတြဆက္၊ စကားေျပာစက္ေတြနဲ႔ ေျပာ နဲ႔ ၅ မိနစ္ေလာက္ေစာင့္ေနလည္း ဘာမွ မထူးေသး။<br /><br />ေဘးက ေကာင္တာမွာလည္း တရုတ္တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ေစာင့္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူလွည့္အၾကည့္နဲ႔ဆံုတာနဲ႔ ျပံဳးျပရင္း သူလည္း ကိုယ့္လုိပဲ ထင္ကာ ေမးလိုက္သည္။<br />“ဘာျဖစ္ေနတာလဲ… ခင္ဗ်ားလည္း ကၽြန္ေတာ့္လုိ ဆိုက္ေရာက္ဗီဇာ မရဘူးလား… ” ဆုိေတာ့<br />“ရတယ္… ဒါေပမယ့္ ပိုက္ဆံေပးရမွာဆုိေတာ့ ငါမေပးႏိုင္ဘူးဆုိေတာ့ ေစာင့္ခိုင္းထားတာ…” “ေအးေလ… ဘာလို႔ေပးရမွာလဲ… သူတို႔ေၾကာင့္ျဖစ္တာ လုပ္ေပးရမွာေပါ့…” ဆုိၿပီး ေသေဖာ္ညိွလိုက္ေသးသည္။ တစ္ေယာက္ထည္း ေစာင့္ေနရတာထက္စာရင္ အေဖာ္ေလးနဲ႔ဆုိ ေတာ္ေသးတာေပါ့ ဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ေပါ့။<br /><br />ဒီအထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ပဲ ဆိုက္ေရာက္ဗီဇာ မရႏိုင္တာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ကိုင္ထားရတာ စိတ္ရႈပ္စရာမေကာင္းဘူးလား ေမးရင္… အဲလုိ ေမးခြန္းမ်ိဳးကို ေခါင္းထဲကို ေရာက္မလာပါဘူး။<br /><br />ေလယာဥ္ထြက္ခြါခ်ိန္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိစၥေၾကာင့္ ေနာက္က်ေနပါၿပီ။ ဘန္ေကာက္မွာ ေလယာဥ္ေျပာင္းခ်ိန္ေတာ့ ရေလာက္ေကာင္းပါရဲ႕…<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္မွာ တျခား Immigration ၀န္ထမ္း က ဘာမသိညာမသိ နဲ႔လာေမးပါသည္။<br />“မင္းက ဗီဇာမပါပဲ ဒီကုိ ဘာလာလုပ္တာလဲ…”<br />အဲဒီေမးခြန္းကို ေျဖစရာမလုိဘူးလုိ႔ ယူဆၿပီး သူတို႔ စိုက္ၾကည့္ေနလိုက္ပါသည္။<br /><br />အဲဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္ကို လုပ္ေပးေနသည့္ ၀န္ထမ္းက ထိုင္းလို ကြိစိကြစ ေျပာခါရွင္းျပကာ Immigration ၀န္ထမ္းေတြအားလံုးထြက္သြားၾကသည္။<br /><br />ခဏေနေတာ့ “ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ကို လိုက္ခဲ့ပါ…” ဆုိၿပီး ေလေၾကာင္း၀န္ထမ္းက လာေခၚသြားေတာ့သည္။ အဲသည္ေတာ့လည္း ဘာ Immigration မွ မျဖတ္ရပါပဲနဲ႔ ေလယာဥ္ေပၚျပန္ေရာက္ကာ ဘန္ေကာက္ကို ခရီးဆက္ထြက္ႏိုင္ပါေတာ့သည္။<br /><br />ေလေၾကာင္းလိုင္ဘက္ကလည္း ေလယာဥ္ကိုမသြားပဲရပ္ထားတဲ့ စရိတ္ထက္ Immigration ၀န္ထမ္းေတြကို က်ဴတ္ၾကက္လိ လိုက္တာကမွ သက္သာမည္လို႔တြက္လိုက္သည္လို႔ ယူဆလိုက္သည္။<br /><br />ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ ေလယာဥ္မယ္တစ္ေယာက္ကလာၿပီး ေရွ႕က Business Class ကထိုင္ခံုေတြမွာ လာထိုင္ဖုိ႔ ဖိတ္ေခၚသည္။ သူတို႔အမွားေၾကာင့္ ေတာင္းပန္ဖုိ႔ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္ေရာက္လွ်င္ ေလယာဥ္ေျပာင္းရမယ့္လူေတြ အရင္ဆင္းႏိုင္ဖို႔ စီစဥ္ေနျခင္းသာျဖစ္ေပသည္။<br /><br />ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြ ကားေလးေတြရပ္ေစာင့္ေနကာ ေလယာဥ္ေျပာင္းစီးရမယ့္ သူေတြကို ကားေတြေပၚခဲြတက္ခိုင္းၿပီး ေလယာဥ္ကြင္းထဲမွာ အရွိန္ျပင္းစြာ ေမာင္းႏွင္ေတာ့သည္။<br /><br />၁၀ မိနစ္ေလာက္ေမာင္းၿပီး အေပါက္တစ္ေပါက္မွာရပ္လိုက္သည္။ အေရွ႕က ၀န္ထမ္းလည္း ဆင္းၿပီးေတာ့ သူေနာက္လိုက္ခဲ့ဖုိ႔ ေအာ္ေျပာရင္း ေရွ႕ေနေျပးေနေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း သူ႔ေနာက္ကေန အထုပ္ေတြဆြဲကာ ေျပးလိုက္ရသည္။ လမ္းမွာေတြ႔တဲ့ ေကာင္တာတစ္ခုကို လက္ညိႈးထိုးတာ “ဖရန္႔ဖာ့ထ္ကိုသြားမယ့္သူ အဲဒီေကာင္တာကိုသြားပါ… ” ဆုိကာ ဆက္ေျပးသည္။ ဖရန္႔ဖာ့ထ္ကိုဆက္သြားမယ့္ တရုတ္ကေတာ့ အဲဒီမွာေနခဲ့ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဆက္လိုက္ေျပးရသည္။ ဒီအတိုင္းေျပးလိုက္၊ travelator ေပၚမွာေျပးလိုက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးေျပးလိုက္ရသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အေ၀းမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနသည့္ အေမ နဲ႔ စိတ္ပူေနလို႔ မတ္တပ္ရပ္ကာ ေစာင့္ေနသည့္ အေဖ တို႔ကိုေတြ႔လိုက္ရေတာ့မွ စိတ္ကေပ်ာ္ႏိုင္ေတာ့သည္။<br /><br />“ခင္ဗ်ားသြားရမွာ အဲဒီေကာင္တာပဲ…” လို႔ လုိက္ပံု႔သည့္ ၀န္ထမ္းက ေျပာလိုက္သည္။<br />“ေက်းဇူး…”<br /><br />ေကာင္တာကို အေျပးသြားတုန္း အက်ယ္ၾကီး လွမ္းေခၚလိုက္မိသည္။<br />“အေဖ့…..” က်န္တဲ့လူေတြလွည့္ၾကည့္ကုန္သည္။ အေဖကေတာ့ ၾကားဟန္မတူ။<br />ေကာင္တာေရာက္ေတာ့ ဘယ္သြားမွာတုန္းေမးတာကို ခ်က္ခ်င္းမေျဖႏိုင္… ေဟာဟဲဆိုက္တာကိုသက္သာေစရန္ အနားယူၿပီးမွာ…<br /><br />“တိုက်ိဳ…. ” ဆုိကာ ေလယာဥ္လက္မွတ္ကိုျပလိုက္ေတာ့… နာမည္ကိုဖတ္ၿပီး<br />“အိုး.. မင္းရဲ႕ အေဖ နဲ႔ အေမ ေစာင့္ေနတာ ၾကာေနၿပီ….”<br />“ငါသိတယ္… မင္းတို႔ ေလေၾကာင္းလိုင္းက ေနာက္တာက်နဲ႔ အကုန္ ကသိကေအာက္ျဖစ္ကုန္တာေလ…”<br />“အဲဒီအတြက္ကို ေတာင္းပန္ပါတယ္…”<br />“ငါ့ကို ငါ့ မိဘေတြနဲ႔ အတူတူထိုင္လို႔ရေအာင္လုပ္ေပးပါ…”<br />“အဲဒီေနရာမွာ လူရွိသြားၿပီ… အနီးအနားမွာပဲ လုပ္ေပးလိုက္မယ္ေနာ္…”<br />ေလယာဥ္ထြက္ခ်ိန္ နီးေနၿပီးျဖစ္လို႔ ဘာမွ မေျပာေတာ့ပဲ ေနလိုက္သည္။ ေနာက္မွပဲ အဲဒီလူကိုေျပာၿပီး ေနရာေျပာင္းခိုင္းေတာ့မယ္လို႔သာ စိတ္ကူးလိုက္ေတာ့တဲ့ အတြက္…<br />“အိုေက…”<br /><br />Boarding pass ရၿပီးေတာ့ ဘယ္ကိုသြားမလဲေပးေတာ့ အေပၚကိုတက္လို႔သာ ေျပာလိုက္သည္။ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္သည္ အင္မတန္ၾကီးေပမယ့္ ေသခ်ာလွမ္းညႊန္ထားတာမရွိ၊ ျပင္ဆင္တာေတြညံ့ေတာ့ ေလဆိပ္ထက္ ေစ်းရံုအၾကီးစားနဲ႔သာ ပိုတူေတာ့သည္။<br /><br />အေပၚေရာက္ေတာ့မွာ ေနာက္မွ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ အေျပးလာၿပီး အေဖနဲ႔ အေမတို႔ရဲ႕ Boarding-Pass ကိုေတြကို လဲေပးကာ အတူထိုင္လို႔ရေအာင္လုပ္ေပးလိုက္ၿပီး လို႔ေျပာသည္။<br /><br />ပစၥည္းေတြစစ္ေဆးၿပီး ၅မိနစ္ေလာက္သာေစာင့္လုိက္ရၿပီး ေလယာဥ္ေပၚစတက္ရပါေတာ့သည္။ အားလံုး အခ်ိန္ကြက္တိေလးေတြ ျဖစ္သြားတဲ့အျပင္ ခုနက ေလယာဥ္ကြင္းထဲမွာ ကားအျမန္စီးခဲ့ရတာေတြ၊ ေျပးခဲ့ရတာေတြက ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္းကားထဲ ေရာက္သြားသလိုပင္ ခံစားမိေသးသည္။<br /><br />ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ၿပီး ဖုန္းထုတ္ကာ ဆက္လိုက္မယ္ၾကံတုန္း အမဆီက ဖုန္း၀င္လာသည္။<br />“မမ… ငါတုိ႔ တိုက်ိဳကိုသြားမယ့္ ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ၿပီ။ အေမတို႔နဲ႔လည္း ေတြ႔တယ္… အကုန္လံုးအဆင္ေျပတယ္ေနာ္…”<br />“ေအးေအး.. အဆင္ေျပရင္ ၿပီးတာပဲ… ငါလည္း ဒီမွာမအိပ္ႏိုင္ပဲ ေစာင့္ေနတာ… ”<br />“ဟုတ္ၿပီ… ေလယာဥ္လည္းထြက္ေတာ့မွာမို႔ ဖုန္းခ်လိုက္ေတာ့မယ္… ကိုကိုဆီသာ နင္ဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာထားလိုက္ေတာ့… ”<br />“ေအး…ေျပာလိုက္မယ္…”<br />“မနက္ျဖန္မွေတြ႔မယ္…”<br /><br />ဖုန္းခ်ၿပီး ေနရာမွာ ထိုင္ကာ အေမတို႔နဲ႔ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေ၀မွ်ေနလိုက္သည္။<br /><br />ေလယာဥ္ပ်ံအတက္ စကားျပတ္သြားတုန္းေတြးေနမိတာ….<br /><br />ခရီးထြက္ခဲ့တဲ့ ေန႔က <span style="font-weight: bold;">၀၉/၀၉/၀၉</span>။<br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);font-size:85%;" >၂၀၀၉ ခုႏွစ္မွာ အားလပ္ရက္ယူၿပီးသြားခဲ့တဲ့ ခရီးသြားမွတ္တမ္းပါ။ အခုလို စစၿပီး မၿပီးေသးတဲ့ စာေတြအမ်ားၾကီးပါ။ အကုန္လံုးကိုၿပီးေအာင္ေရးသြားမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္။ အခုတေလ ဒီအေၾကာင္းပဲ စိတ္ထဲမွာရွိေနတုန္း ဒါေလးစေရးလိုက္ပါရေစ။ စာေတြကို အရင္လုိျပန္ဖတ္ျဖစ္ေနေပမယ့္ မွတ္ခ်က္ေတြလိုက္မေရးျဖစ္ေသးပါဘူး။ နားလည္ခြင့္လႊတ္ၾကပါဦး။ :)</span><br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-5230642779724697923?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-42171077743675937622009-09-03T14:18:00.004+08:002009-09-03T14:27:47.517+08:00ဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ့္အကုိရဲ႕ ေမြးေန႔ပါ။ ဒီႏွစ္မွာ အမွတ္တရေရးဖို႔ မအားလပ္ျဖစ္ေနတာမို႔ အမျဖစ္သူက ေရးၿပီးပို႔လာပါတယ္။ အကို႔ေမြးေန႔အမွတ္တရအျဖစ္ တင္လိုက္ပါတယ္။<br /><br /><span id="fullpost"><br />ဒီေန႕ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူ က်မတို႕ တက္ေရာက္ပညာသင္ႀကားေနတဲ႔ University ရဲ႕ အနီး၀န္းက်င္မွာရွိတဲ႕ၿမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕ကို အလည္သြားရင္း သူငယ္ခ်င္းက သူ႕အေဖအတြက္ နာရီ၀ယ္ခ်င္တာနဲ႕ နာရီဆိုင္ထဲကို ၀င္ႀကည္႔ရင္းက က်မရဲ႕ နာရီဓါတ္ခဲကုန္ျပီး ဓါတ္ခဲမလဲ ျဖစ္ပဲ ထား ထားတာ အေတာ္ႀကာေနျပီျဖစ္တဲ႔ က်မရဲ႕နာရီေလးကိုို သတိရလုိက္မိတယ္။ <br /><br />ဒီနာရီေလးက လြန္ခဲ႕တဲ႕ (၅)ႏွစ္က က်မအစ္ကို ခရီးသြားစဥ္က အျပန္လက္ေဆာင္အျဖစ္ေကာ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္အျဖစ္ပါ ၀ယ္လာေပးခဲ႕တာေလ။ က်မက အိမ္မွာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ထည္း ပါေတာ႕ အိမ္က ဘယ္သူဘဲခရီးသြားသြား က်မအတြက္ အျပန္လက္ေဆာင္ တစ္ခုခုေတာ႕ ပါလာစျမဲပဲေလ။ အစ္ကိုကေတာ႕ သူခရီးထြက္တဲ႕အခါတိုင္း သူဖို႕သာ မပါရင္ရွိမယ္ အိမ္ရွိလူအားလံုးအတြက္ေတာ႕ ပါလာစျမဲပါပဲ။ က်မကေတာ႕ လက္ေဆာင္သိပ္ပါေလ႕မရွိပါဘူး။ ေမြေန႕ လက္ေဆာင္ဆိုရင္လည္း ဟိုဟာယူမလား ဒီဟာယူမလားေမးေမးျပီး မ်ားေသာအားျဖင့္ ဘာမွ မေပးျဖစ္တာမ်ားပါတယ္။ <br /><br />အစ္ကိုက အငယ္ေတြအေပၚညာတာ ဂရုစိုက္ျပီး မိသားစုအေပၚသံေယာဇဥ္ႀကီးရွာသူပါ။ ဒါကိုငယ္ငယ္တံုးကေတာ႕ အစ္ကိုကိုနားမလည္ခဲ႕ပါဘူး။ အစ္ကိုပာာ က်မတို႕ကို ဂရုမစိုက္ဘူးလို႕ ထင္ခဲ႕မိတယ္ေလ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ႕ က်မနဲ႕ ေမာင္ေလးကသာ ကစားေဖာ္ကစားဖက္ျဖစ္ျပီး အစ္ကိုကေတာ႕ က်မတို႕နဲ႕ ကစားေလ႕မရွိပဲ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ႕နဲ႕သာ ကစားေလ႕ရွိလို႔ပါ။ တကယ္ေတာ႕ အစ္ကိုဟာ အေသးအဖြဲကိစေလးေတြမွာ ဂရုမစိုက္တတ္ေပမဲ႕ တကယ္လိုအပ္တဲ႕အခါမွာေတာ႕ ဂရုစိုက္ေလ႕ရွိတယ္ဆိုတာကို က်မတို႕ႀကီးလာတဲ႕အခါမွာေတာ႕ နားလည္သေဘာေပါက္လာခဲ႕ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ မိသားစုနဲ႕ေ၀းျပီး ပညာသင္ႀကားရတဲ႔ အခါမွာေတာ႕ မိဘရဲ႕ဆံုးမမွဳေတြသာမက အစ္ကိုရဲ႕ လမ္းညႊန္မွဳေတြဟာ က်မအတြက္ အဖိုးမျဖတ္နိဳင္ဘူးဆိုတာကို ခံစားသိျမင္လာခဲ႕တဲ႕ အခ်ိန္မွာေတာ႕ အစ္ကိုဟာ ေဖေဖ ျပီးရင္ က်မရဲ႕ ဒုတိယ ဖခင္အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားမိပါတယ္။<br /><br />အေဆာင္ကိုျပန္ေရာက္တဲ႕ အခါမွာေတာ႕ အစ္ကိုေပးတဲ႕ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္နာရီေလးကို ႀကည့္ရင္း ဒီေန႕ဟာျဖင္႕ အစ္ကိုရဲ႕ ေမြးေန႕ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သတိရလိုက္မိပါတယ္။ တကယ္ဆိုရင္ မိသားစု၀င္ေတြရဲ႕ ေမြးေန႕မွာ စာေရးျပီးလက္ေဆာင္ေပးေလ႕ရွိတာ ေမေမ နဲ႕ ေမာင္ေလးက ေပးေလ႕ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ႕ ဒီႏွစ္မွာေတာ႕ ေမေမေရာ ေမာင္ေလးေရာ အလုပ္ရွုပ္ေနႀကၿပီး စာေရးခ်ိန္မႀကတဲ႕အတြက္ အစ္ကိုအတြက္ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္စာေလးကို ေမေမ နဲ႕ေမာင္ေလးကိုယ္စား က်မကပဲ တာ၀န္ယူျပီးေရး ရင္း အစ္ကို စိတ္၏ ခ်မ္းသာျခင္း ကိုယ္၏ က်န္းမာျခင္းနဲ႕ျပည္႕စံုပါေစလို႕ဆုေတာင္းရင္း ကန္ေတာ႕လုိက္ပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Sp9g2WpoZDI/AAAAAAAAB4Q/bcuo5Ac0q4E/s1600-h/IMG_2388_S.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Sp9g2WpoZDI/AAAAAAAAB4Q/bcuo5Ac0q4E/s400/IMG_2388_S.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5377122967013057586" /></a><br />ဒါကေတာ့ အကို႔ေမြးေန႔အတြက္ဆုိ အမက သူ႔ဘာသာလုပ္ထားတဲ့မုန္႔ပါတဲ့။ သူတစ္ေယာက္ထဲစားလို႔ကုန္ေလာက္ပါၿပီ။<br /><br /><br />စာတစ္ပုဒ္အေနနဲ႔ မေရးျဖစ္ေပမယ့္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကိုေတာ့ ေရးေပးျဖစ္လိုက္ပါေသးတယ္... စိတ္ကူးရသလို အဂၤလိပ္လို ေရးလိုက္မိတာပါ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Happy Birthday to My Brother</span><br /><br />Happy Happy 40th Birthday<br />Let me Let me wish for the birthday.<br /><br />Start Start the matured journey<br />Dart Dart what your heart says<br />Love Love the way that you stay<br /><br />Hope you get all of the best things<br />A best that I got is you being<br />Wish you have beautiful feeling<br /><br />Many happy come to your way...<br />And we are here loving you all the way...<br />Wish to have a happiest birthday....<br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-4217107774367593762?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-67948594566058255402009-08-27T00:35:00.003+08:002009-08-27T01:00:46.480+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SpVnvX5yB1I/AAAAAAAAB4I/HsQkDHxhX88/s1600-h/DSC_0002_S.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 244px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SpVnvX5yB1I/AAAAAAAAB4I/HsQkDHxhX88/s400/DSC_0002_S.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5374315793904437074" border="0" /></a><br /><br />တစ္ေန႔က အိပ္ေရးမ၀တ၀နဲ႔ ေနာက္က်ေနလို႔ ရံုးကို ခပ္သုတ္သုတ္ကေလး လမ္းေလွ်ာက္ေနတုန္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ အမ်ိဳးသမီးၾကီးတစ္ေယာက္ ပူပန္စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႔ ခပ္သြက္သြက္ လမ္းေလွ်ာက္လာတာ ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။<br /><br />ေဘးကေရွာင္သြားတုန္း အဲဒီမိန္းမကေန တရုတ္လို ကြိစိကြစ စကားလာေျပာပါသည္။ ဒီတခါေတာ့ နည္းနည္းလည္သြားပါၿပီ။ <a href="http://www.pti31.com/2008/08/blog-post_15.html">ေ၀ါပုေ၀ွ႔က်န္၀ွါရီ </a>လုိ႔ ျပန္မေျပာလိုက္ေတာ့ဘူး။<br /><br />အဂၤလိပ္လိုပဲ ေျပာလိုက္ပါသည္။<br /><br />“ငါ တရုတ္လုိမေျပာတတ္ဘူး…” လို႔…<br />အဲေတာ့မွ “ဒါဆုိ အဂၤလိပ္လုိေတာ့ ေျပာတတ္တာေပါ့ေနာ္…”<br />“အင္း…”<br />“ငါ့ကို တစ္ခုေလာက္ကူညီပါ… ငါ့သမီးေလးကို အိမ္မွာ အိမ္တံခါးပိတ္ထားခဲ့မိတယ္။ ေသာ့ကိုလည္း ငါယူလာခဲ့မိတယ္။ အခု သမီးေက်ာင္းသြားဖုိ႔ အိမ္ထဲမွာ ပိတ္မိေနတာ ငါျပန္ၿပီး ဖြင့္ေပးရမွာ... အခုအိမ္ျပန္ဖုိ႔ ေရးၾကီးသုတ္ျပာ အလုပ္ကထြက္လာတာ ပိုက္ဆံအိတ္ က်န္ခဲ့တယ္…”<br />“အိုေက…”<br /><br /><span id="fullpost"><br />အဲဒီအမ်ိဳးသမီးၾကီး ဒီစကားကို မရပ္မနားဆက္ေျပာသည္။<br />“ငါအိမ္ျပန္ဖုိ႔ လမ္းစရိတ္ ခဏေခ်းလိုက္ပါ… ၿပီးေတာ့ နင့္ဖုန္းနံပါတ္ကို ငါ့ကိုေပးလိုက္... ငါ့ေယာကၤ်ား ေန႔လည္က်ေတာ့ ျပန္လာေပးလိမ့္မယ္… ေနာ္.. ကူညီပါဦး”<br /><br />အေလာတၾကီးျဖစ္ေနပံု ေပၚေနသည္။<br /><br />“ဟုတ္လား… ငါ့မွာလည္း ပိုက္ဆံထုတ္ထားတာ နည္းေနတယ္…” ဆုိၿပီး ပိုက္ဆံအိတ္ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ၁၀ တန္တစ္ရြက္နဲ႔ အေၾကြေတြပဲေတြ႔ေတာ့<br />“ငါ့မွာ တစ္ဆယ္ပဲရွိတယ္…”<br />“ဟင္ တစ္ဆယ္ထဲလား… ရွိေသးလား ရွာပါဦး… အေရးၾကီးလို႔ပါ…” ၿပီးေတာ့ ဆက္တိုက္ေျပာသည္။<br />“ရတယ္ ရတယ္.. ဒီတစ္ဆယ္ရရင္ ငါေနာက္တစ္ေယာက္ဆီက ထပ္ေခ်းလိုက္မယ္… ငါ တကၠစီ ငွားရမွာဆုိေတာ့ မေလာက္ေသးဘူး။ ငါ့ကိုလည္း ဖုန္းနံပါတ္ေပးလိုက္ဦးေနာ္…”<br /><br />ကၽြန္ေတာ္လည္း ေယာင္ေယာင္မွားမွားနဲ႔ လိပ္စာကဒ္ထုတ္ေပးလိုက္မိသည္။ အ<br /><br /></span><span id="fullpost">အဲဒီအမ်ိဳးသမီး</span><span id="fullpost"> ထြက္သြားေတာ့မွ … အေတြးေတြက၀င္လာသည္။<br />အလုပ္ကလာတယ္လို႔သာေျပာတယ္ ပံုစံက စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္နဲ႔။ အင္းေလ.. ဒီနားမွာ စားေသာက္ဆိုင္ေတြရွိေတာ့ ရံုးမွာလုပ္တာမဟုတ္ပဲ ဆိုင္ေတြမွာလုပ္တာေနမွာေပါ့။<br /><br />ေၾသာ္ ငါကလည္း ငါ့ဖုန္းနံပါတ္ေတာ့ ေပးလိုက္ၿပီး သူ႔ဖုန္းနံပါတ္မွ မေတာင္းလိုက္မိ။<br />တစ္ဆယ္ထဲနဲ႔ ျပန္လာေပးရမွာ သူအလုပ္ရႈပ္ေနပါဦးမယ္။ မေပးနဲ႔လုိ႔ ေျပာလိုက္ရေကာင္းသား နဲ႔ အေတြးေတြ ပလံုစီကာ ဆက္ၿပီးေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။<br /><br />ညေန ရံုးဆင္းခါနီးေတာ့မွ မနက္က ပိုက္ဆံေတာင္းသြားတဲ့ မိန္းမကုိ ျပန္သတိရကာ… ဖုန္းဆက္ၿပီး ျပန္ေပးမယ္ဆုိတာ… မလာေသးပါ့လား…. မိုးသာခ်ဳပ္သြားသည္ ဖုန္းလည္းဆက္မလာ။ အဲဒီေတာ့မွ စိတ္ကို ဒုန္းဒုန္းခ် ငါ အလိမ္ခံလိုက္ရျပန္ၿပီလို႔႔႔သိလိုက္ၿပီး အလွဴအျဖစ္သေဘာမထားႏိုင္ စိတ္ရႈပ္သာတာ အဖတ္တင္က်န္ခဲ့ပါသည္။<br /><br /><a href="http://yemon.blogspot.com/" target="_blank">မိတ္ေဆြၾကီး ကိုရဲမြန္</a>ကေတာ့ ေသနတ္ျပ ပိုက္ဆံအေတာင္းခံရေပမယ့္ တစ္ျပားမွမေပးလိုက္ရ။ ဘာမွ မျပပဲအေတာင္းခံလိုက္ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပိုက္ဆံ တစ္ဆယ္အိတ္ထဲက ေသခ်ာထုတ္ေပးလိုက္ရပါသည္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့…တစ္ဆယ္ထဲမို႔လုိ႔။ ဒီထက္မ်ားတဲ့ ပိုက္ဆံမ်ားထည့္ထားမိရင္ အကုန္ပါဦးမွာပဲ။<br /><br />ေနာက္က်ထမိတဲ့ ပိုးေကာင္ ေနာက္က်မွ ထတဲ့ ငွက္အစာျဖစ္သြားတာေပါ့။<br /><br />ရန္ကုန္မွာသာ…<br />လိႈင္သာယာျပန္ရမွာ ပိုက္ဆံမေလာက္လို႔ပါ ဆုိတဲ့လူေတြ…<br />ပိုက္ဆံအိတ္ေပ်ာက္သြားလုိ႔ နယ္ျပန္စရာကားခေလး သနားပါ ဆုိတဲ့လူေတြ…<br />ဖိနပ္ျပတ္သြားလို႔ ဖိနပ္အလွဴခံတဲ့ ခပ္တင္းတင္း ကိုယ္ေတာ္ေတြ…<br />ကိုေတာ့ ေပးဖူးပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ ဒါမ်ိဳးၾကံဳတာ ပထမဆံုးပါပဲ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဟုတ္မွာမဟုတ္ေပ။<br /><br />ေနာက္တစ္ခါလာလုပ္ၾကည့္ ေခါင္းေအးေအးထားၿပီး ေမးခြန္းေတြ ေမးပစ္လိုက္ဦးမယ္။<br />ဘာမွတ္ေနလဲ...<br /><br /><span style="font-size:85%;">[ေခါင္းစဥ္ကို ကိုရဲမြန္ဆီကေန ယူထားပါသည္။ အခုတေလာ စာလည္း မေရးျဖစ္ ဘေလာ့အလည္မသြားျဖစ္။ မွတ္ခ်က္လည္း မေရးျဖစ္။ ခြင့္လႊတ္ၾကပါကုန္…]<br /><br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-6794859456605825540?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-60273753753978794942009-08-14T10:57:00.000+08:002009-08-14T10:59:31.387+08:00သားေရေပၚအိပ္ သားေရနားစားကာ...<br /><br />ေခြးလုိက်င့္<br />ေျမေခြးလုိ ေကာက္က်စ္<br />၀ံပုေလြလုိ စဥ္းလဲ<br />ျဖဳတ္ဦးေႏွာက္နဲ႔<br />မုန္ယိုဆင္လို တေစာက္ကန္း...<br /><br />ကုလားအုပ္လိုေနရာယူ<br />မိေက်ာင္းလုိ မာယာမ်ား<br />ၾကက္တူေရြးလုိ ႏႈတ္တုိက္ေျပာ<br />ေျမြလုိ လွ်ာႏွစ္ခြနဲ႔<br />လင္းတမိႈင္မိႈင္ကာေနတဲ့...<br /><br />ဘာသတၱ၀ါလဲဆုိတာ<br />ေျပာျပဖုိ႔ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ခက္တယ္။<div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-6027375375397879494?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-51449478097288438432009-07-31T22:52:00.003+08:002009-08-01T00:44:35.214+08:00ေခါင္းစဥ္ေတြ႔လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ မိန္းကေလးအေနနဲ႔ ခံစားၿပီး စာေတြေရးေနၿပီးထင္ေနဦးမယ္။ အခုေလးတင္ ေကာက္ရထားတဲ့ ညီမတစ္ေယာက္ေရးၿပီးပို႔လိုက္လုိ႔ ဒီမွာတင္လိုက္တာပါ။<br /><br /><span id="fullpost"><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">က်မတို႔သံုးေယာက္အေၾကာင္း</span></div><br />သူ႔နာမည္ကိုၾကားၾကားခ်င္း အဲဒီနာမည္တေနရာရာမွာၾကားဖူးသလိုပဲလို႔ ေတြးလိုက္မိတယ္ ။ ေနာက္မွသိရတာ သူက က်မေမာင္ေလးနဲ႔ေက်ာင္းတုန္းက course အတူတက္ခဲ့ဖူးတာ ။ အဲဒီတုန္းက ျမန္မာစကားသိပ္မၾကြယ္၀တဲ့ ေမာင္ေလးက အတူတက္ေနတဲ့ ျမန္မာျဖစ္တဲ့သူ႔နာမည္ေျပာေတာ့ နာမည္ၾကီးကလည္း တမိ်ဳးပါလား … ေမာင္ေလးပဲအမွတ္မွားတာ ျဖစ္မွာပါလို႔ ထင္မိတာ ။ ေမာင္ေလးကသူ႔နာမည္ထဲက ပထမတလံုးေတာ့မွန္ေအာင္ေျပာနိုင္တာ သူနဲ႔သိမွသိေတာ့တယ္ ။ အတန္းထဲမွာ အသက္ၾကီးေနေပမယ့္ စာေတာ္တဲ့သူ႔အနား ေကာင္မေလးေတြ၀ိုင္းေနတာပဲလို႔လည္း ေမာင္ေလးက ေျပာဖူးတယ္ ။ တကယ္ဆို ေမာင္ေလးနဲ႔သူအတူတက္တဲ့ course က ျပီးတာ သံုးေလးနွစ္ၾကာမွ သူနဲ႔က်မက စသိကြ်မ္းရတာ ။ ဒါေပမယ့္ သူကေမာင္ေလးနာမည္ကို မွတ္မိေနေသးတာေတြ႔ေတာ့ အံ့ၾသမိတယ္ ။ သူနဲ႔ေတြ႔ေတာ့မွပဲ ကမာၻၾကီးက တခါတေလတကယ္ပဲ တိုက္ဆိုင္မႈေတြမ်ားလွခ်ည္လားလို႔ ေတြးမိတယ္ ။ က်မကေတာ့ သူနဲ႔စသိရခ်ိန္္ကစျပီး ခုခ်ိန္ထိ အဲဒီတိုက္ဆိုင္မႈအတြက္ အရမ္းပဲေက်းဇူးတင္မိပါတယ္ ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီတိုက္ဆိုင္မႈက က်မဘ၀အတြက္ အစ္ကိုတေယာက္ကို ယူေဆာင္လာေပးလို႔ပဲ ။<br /><br />သူမ်ားကို ကူညီေပးတတ္တဲ့သူက က်မအကူအညီတခုခုလိုျပီဆိုရင္ သူ႔ဆီကေတာင္းရင္ လုပ္ေပးမယ္ဆိုတာ သိေနျပီးသား ။ ေနာက္ အျပင္မွာအတူတူစားၾကရင္ ေတြ႔ၾကရင္ အစ္ကုိၾကီးတေယာက္လို အျမဲဂရုတစိုက္နဲ႔ အလုိက္သိတတ္တဲ့အတြက္ တခါတေလ သူက အိမ္မွာအငယ္ဆံုးဆိုတာ ဟုတ္ရဲ႔လားလို႔ေတာင္ သံသယ၀င္မိေသး ။ လူပ်ိဳၾကီးစာရင္း၀င္ေတာ့မယ့္သူ႔ကို က်မက ညီမ၀မ္းကြဲေလးေတြနဲ႔လည္း သေဘာတူ ၊ အမ၀မ္းကြဲနဲ႔လည္း စပ္ဖို႔စကားစမိ … ဒါေပမယ့္ သူကလည္း ဂ်ီးက ခပ္မ်ားမ်ား … ေအးေဆးေနခ်င္ပါေသးတယ္ေလး ဘာေလးနဲ႔ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်မကေတာ့ သူ႔ကို ခင္မင္စရာေကာင္းတဲ့ မိန္းကေလးတေယာက္နဲ႔ေတြ႔တိုင္း “ဘယ္လိုလဲ စိတ္ပါျပီလား” လို႔ ေမးတတ္ျမဲ ။<br /><br />xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx<br /><br />ျမန္မာေက်ာင္းသားေလးေတြတက္ေနတဲ့ေက်ာင္းတေက်ာင္းအတြက္ အလွဴေငြေကာက္တဲ့အီးေမးလ္တေစာင္ကေနစျပီး က်မနဲ႔သူမ ဆံုေတြ႔ခဲ့ရတယ္ ။ သူမနာမည္ကို အီးေမးလ္မွာေတြ႔ေတာ့ အလယ္စကားလံုးကို ဘယ္လိုဖတ္ရမယ္ မသိ ။ ျမန္မာျပည္က တုိင္းရင္းသားလူမိ်ဳးနာမည္လား ဘာလားဆိုျပီး အေတြး၀င္မိတယ္ ။ တခုတိုက္ဆိုင္တာကေတာ့ သူမေရာ က်မေရာ ဒီနိုင္ငံမွာ နည္းပညာပိုင္းနဲ႔ပတ္သက္ျပီးသင္ၾကားေပးတဲ့ institution ေတြမွာ အသီးသီး ဆရာမလုပ္ေနၾကတာပဲ ။ ေနာက္ က်မလည္းစိတ္ပါ၀င္စားတဲ့ social work ဆန္ဆန္ကိစၥေတြကိုလည္း သူမကလုပ္ေနတာသိရေတာ့ အလိုလိုစိတ္ထဲက ခင္သြားမိတယ္ ။ ဘယ္ကေန ဘယ္လို သူမနဲ႔အရမ္းခင္မင္သြားလဲဆိုတာ အခုခ်ိန္ျပန္စဥ္းစားေတာ့ တကယ္မမွတ္မိေတာ့ဖူး ။ ဒါေပမယ့္ က်မနဲ႔ အလုပ္အကိုင္ခ်င္းလည္းတူ ၊ စိတ္ေနသေဘာထားခ်င္းလည္းတူ ၊ ခံစားခ်က္ရွိတဲ့ကိစၥေတြမွာလည္းတူ ၊ တိုင္ပင္ေဖာ္တိုင္ပင္ဖက္ ၊ အျမဲရွိေနေပးတတ္တဲ့ အစ္မတေယာက္ကိုရေအာင္ ဖန္တီးေပးလိုက္တဲ့ အဲဒီအီးေမလ္ကိုေတာ့ က်မက ခုခ်ိန္ထိ ေက်းဇူးတင္ေနတုန္းပါပဲ ။<br /><br />သူမကလည္း သူ႔လိုပဲ အပိ်ဳၾကီး ။ သူမရဲ႔အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေတာ့ သူမကို no hope တဲ့ ။ က်မတို႔ကလည္း no hope လို႔ ထင္ေပမယ့္ သူမကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့စြံမလဲလို႔ စ မိ တုန္း ။ တကယ္ကေတာ့ သူမက မစြံတာမဟုတ္ပါဖူး ။ ေအးေအးလူလူေနခ်င္လို႔ တေယာက္တည္းေနရတာကို အသားက်ေနလို႔ … တေယာက္တည္းပဲေနခ်င္ေတာ့တယ္ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို တေန႔တေန႔ တေယာက္တည္းေနတဲ့ သူမတိုက္ခန္းထဲမွာ သီက်ဴးေနတာပါ ။ ထမင္း ဟင္းခ်က္ဖို႔ ၀ါသနာမပါတဲ့ က်မက သူမကိုေနာက္ေလ့ရွိတဲ့စကားက … က်မလည္း အပ်ိဳၾကီးျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ သူမနဲ႔လာေနမယ္လို႔ ။ က်မကိုဟင္းခ်က္ေကြ်းမလားလို႔ ။ သူမကေတာ့ အျမဲၾကိဳဆိုလ်က္ပါတဲ့ ။ အဲဒီစကားကို က်မက အျမဲစိတ္ထဲမွာမွတ္ထားျမဲ ။<br /><br />သူမနဲ႔က်မက ဖုန္းေျပာျပီဆိုရင္ … ဒါမွမဟုတ္ အျပင္မွာေတြ႔ျဖစ္ရင္ ေျပာစရာေတြက အမ်ားသား ။ အလုပ္ထဲက အေၾကာင္းေတြ ဖလွယ္တာျဖစ္ျဖစ္ ၊ ကိုယ့္ရဲ႔ အေတြးအေခၚေတြ ခံစားခ်က္ေတြ မိသားစုေရးရာေတြကို ရင္ဖြင့္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ က်မက ရင္ဖြင့္တတ္ျပီး သူမက နားေထာင္ေပး ၊ အၾကံဥာဏ္ေပးတတ္ ၊ သူမၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတာေလးကို ျပန္ေျပာျပတတ္ ။ တခါတေလ သူမအသံတိတ္ေနရင္ မၾကာခဏဖ်ားတတ္တဲ့သူမ ဖ်ားမ်ား ဖ်ားေနလားလို႔ လွမ္းေမးရေသး ။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္သိပ္မ်ားတဲ့ သူမနဲ႔ အလုပ္ရွဳပ္တတ္တဲ့က်မတို႔က ေအးေဆးေတြ႔ဖို႔အခ်ိန္က အျမဲလိုေတာ့ မရွိေသးဖူး ။<br /><br />xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx<br /><br />သူရယ္ သူမရယ္ က်မရယ္ သံုးေယာက္သားေတြ႔ၾကျပီဆိုရင္ အျမဲတမ္းပါးစပ္မပိတ္ရေအာင္ ရယ္ေနရတယ္ ။ သံုးေယာက္လံုးကလည္း ရယ္စရာေတြ ေပါက္ကရေတြေျပာတတ္ ၊ ေနာက္ျပီး တေယာက္နဲ့တေယာက္ၾကားလည္း ခင္မင္ျပီး ပြင့္လင္းတဲ့ သံေယာဇဥ္အစစ္အမွန္နဲ႔ ေမာင္နွမေတြလို ခင္တြယ္ေနၾကေတာ့ ။ သံုးေယာက္လံုးကလည္း တကိုယ္တည္းသမားေတြဆိုေတာ့ ။ အငယ္ဆံုးျဖစ္တဲ့က်မကို သူတို႔နွစ္ေယာက္လံုးက အျမဲဂရုစိုက္ သံေယာဇဥ္ေတြ ဗလဗြနဲ႔ ။ တခါတေလက်ေတာ့ သူတို႔ၾကားမွာ အငယ္ဆံုးျဖစ္ေနတာမ်ားေတာ့ က်မအသက္က်မေတာင္ ေမ႔သြားမိတယ္ ။<br /><br />မွတ္မွတ္ရရ သူက က်မရယ္ သူမရယ္ ေနာက္ ညီမေလးတေယာက္ရယ္ကို chili crab ပထမဆံုး treat အေနနဲ႔ လိုက္ေကြ်းဖူးတယ္ ။ အဲဒီတုန္းက လိုက္ေကြ်းတဲ့ေနရာက ေစ်းကခပ္ၾကီးၾကီး ။ ဘာလို႔လိုက္ေကြ်းတာလဲဆိုေတာ့ ခု ေမ႔သြားျပီ ။ မွတ္မိတာကေတာ့ အဲဒီ chili crab က သိပ္အရသာရွိတာပဲ ။<br /><br />သူမလက္ရာကို စစားဖူးတာကေတာ့ ၾကာဇံခ်က္ ။ အဲဒီေန႔က အစစအရာရာ စနစ္တက်ျပင္ဆင္ထားတဲ့ သူမရဲ႔ထမင္းစားပြဲ၀ိုင္းကိုၾကည့္ျပီး ဆရာမလုပ္ေနတာခ်င္းတူေပမယ့္ သူမလို ဘာမွလည္း ဟင္းမခ်က္တတ္ မလုပ္တတ္တဲ့က်မက အားပါးတရနဲ႔ သူမခ်က္ထားတာကိုစားေပးဖို႔ေတာ့ တတ္နိုင္ခဲ့တယ္ ။ ၾကာဇံခ်က္ကို တပြဲမကုန္ခင္ ေနာက္ထပ္ထည့္ျပီးစားေတာ့ က်မက ဘယ္နွစ္ပြဲစားတယ္ဆိုတာ သူမ်ားေတြသိလို႔ မရေတာ့ဖူး… သိပ္လည္တာပဲလို႔ အဲဒီအေၾကာင္းကို စကားစပ္မိတိုင္း သူမက က်မကိုေနာက္ျမဲ ။ အဲဒီေန႔က သူမအိမ္မွာ စားျပီး ခနပဲေနမယ္ဆိုျပီး ခန္႔မွန္းထားတဲ့ သူကလည္း ၊ ၾကာဇံခ်က္ျပီးေတာ့ လက္ဖက္စားရင္းနဲ႔ က်မတို႔ သံုးေယာက္စကားလက္စံုက်ေနၾကတာ ေနာက္ထပ္ သူ႔ appointment အတြက္ ေနာက္ က် ၊ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႔ကို ဖုန္းတကြမ္ကြမ္ေခၚနဲ႔ ။ ေနာက္ဆိုရင္ေတာ့ တရက္လံုး booking လုပ္ျပီးမွ သူမအိမ္ သြားၾကမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ သူမက ဒီနိုင္ငံရဲ႔အေရွ႔ပိုင္းမွာ ေနတယ္ … က်မနဲ႔သူက အေနာက္ပိုင္းမွာေနတယ္ ။ အဲလုိနဲ႔ သူမၾကာဇံခ်က္နဲ႔ ေ၀းေနရတာ ၾကာလွေပါ့ ။<br /><br />xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx<br /><br />ျမန္မာစကားမွာရွိတယ္ေလ … ခင္ရာေဆြမိ်ဳး ျမိန္ရာဟင္းေကာင္းလို႔ ။ က်မကေတာ့ မိုးေပၚကေကာက္ရခဲ့တဲ့ အစ္ကိုရင္း အစ္မရင္းလိုျဖစ္သြားတဲ့ သူနဲ႔ သူမကို တသက္တာခင္မင္တြယ္တာေနမိမွာပါ ။<br /><br /><br />ညီမ<br />၃၁ ဇူလိုင္ ၂၀၀၉<br /><br />(ဖတ္ၿပီးေတာ့ တကယ္ပဲ ခံစားရပါတယ္။ ဒီလုိေရးေပးလိမ့္မယ္လို႔ မထင္မွတ္မိေတာ့ အံ့ၾသ၀မ္းသာ ျဖစ္သြားမိတယ္။ ေမာင္ႏွမရင္းခ်ာေတြလုိျဖစ္သြားတာလည္း ေရစက္ေၾကာင့္ပါပဲ။ အခုလုိ မအားလပ္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ ေရးၿပီးပို႔လာတဲ့ ညီမကို ေက်းဇူးလည္းတင္မိတယ္။)<br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-5144947809728843843?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-91183481344304803162009-07-31T09:39:00.006+08:002009-07-31T11:33:41.313+08:00စာမေရးျဖစ္တာ ဘာလုိလိုနဲ႔ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာလာေတာ့ အသစ္မ်ားရွိမလား လာရွာတဲ့လူေတြကို အားနာမိပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း ဘေလာ့မဖတ္ျဖစ္ေနတာၾကာေနၿပီ။ ေနာက္ၿပီး ဆက္ရန္လုပ္ထားတာေတြကလည္း မ်ားေနၿပီေလ။ ဆက္မယ္ဆက္မယ္နဲ႔ မဆက္ျဖစ္တာေတြ စာဖတ္တဲ့သူေတြေတာင္ ေမ့ေနေလာက္ၿပီ။<br />အခုလည္း ေရးၿပီးသားမရွိျဖစ္ေနတာ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SnJNQV55sLI/AAAAAAAAB4A/tEVqHSjdn1U/s1600-h/DSC083088_S.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 248px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SnJNQV55sLI/AAAAAAAAB4A/tEVqHSjdn1U/s400/DSC083088_S.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5364435049304928434" /></a><br /><br />တေန႔က ခင္တဲ့ အမၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ G-Talk မွာ စံပယ္ပန္းဓာတ္ပံုတင္ၿပီး “စံပယ္ျဖဴေတြေတာင္ ပြင့္ၿပီကြယ္…” ဆုိတဲ့ စာေရးထားတာေတြ႔ေတာ့ ေနာက္ခ်င္တာနဲ႔ ဒီလုိကဗ်ာေလးစပ္ၿပီး အဲဒီအမကိုပို႔ရင္း မေက၊ ညီမ နဲ႔ က်န္တဲ့ႏွစ္ေယာက္ကိုပါ ပို႔လိုက္ပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">စံပယ္အေတြး</span><br />စံပယ္ျဖဴ တငံုႏွစ္ငံုဖူးေတာ့<br />ရင္ခုန္ကာ ၾကည္ႏူးမိတယ္...<br />ဒီႏွစ္တြင္ ထူးလိမ့္မယ္လုိ႔<br />စိတ္ထဲမွာကူးမိေပမယ့္<br />မျဖစ္လွ်င္ ရူးမိမွာစိုး...<br /><br />ခဏေနေတာ့ မေကက ဘာေတြျဖစ္ကုန္တာလဲ ဆုိၿပီး ျပဴးတူးျပာတာျဖစ္ၿပီး မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေမးတယ္ေလ။ <br />ညီမ ကေတာ့ “တယ္ေကာင္းတဲ့ကဗ်ာေလး... ဆက္စပ္ေပးလိုက္တယ္။ မမၾကီး ေျပာေလ့ရွိတဲ့စကားေလးသံုးလို႔ အဟိ...” တဲ့။<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">စံပယ္အေတြး</span><br />စံပယ္ျဖဴ တစ္ငံုႏွစ္ငံုဖူးေတာ့<br />ရင္ခုန္ကာ ၾကည္ႏူးမိတယ္...<br />ဒီႏွစ္တြင္ ထူးလိမ့္မယ္လုိ႔<br />စိတ္ထဲမွာကူးမိေပမယ့္<br />မျဖစ္လွ်င္ ရူးမိမွာစိုးလို႔<br />စံပယ္ျဖဴ ဖူးငံုေတြၾကား <br />တစ္ကိုယ္တည္း ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနပါရေစကြယ္။<br /><br />ခဏလည္းၾကာ မေကက ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္နဲ႔ စာပို႔ပါေလေရာ…<br />“အားးးးးးးး လုပ္ၾကပါအံုး..က်ဳပ္ကို ဂ်ီေတာ့မွာ ျပသာနာ ရွာေနျပီ... ကပီတိ… ထြက္ခဲ့… သူစတာ... မပါ၀ူး..ေၾကာက္တယ္။”<br />မေကက ေၾကာက္တယ္ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဆုိပုိေၾကာက္တာေပါ့။ သာမန္စာေတာင္ မေရးရဲေတာ့ပဲ အမ်က္ေျဖကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ အျမန္စပ္ၿပီး ပို႔လိုက္တယ္။<br /><br />စံပယ္ေတြပြင့္ေနလည္း<br />အခ်ိန္ကလင့္ၿပီမို႔<br />မခူးပဲထားမယ္ၾကံရြယ္<br />ထူးထူး မထူးထူး ကြယ္<br />ဒီအတိုင္းပဲေနေတာ့မယ္။<br /><br />မေကကေတာ့ အားေပးရွာတယ္ေလ “ဒါဆို..ေခါင္းစဥ္ေလးေတာ့ ေပးခ်င္တယ္.. <span style="font-weight:bold;">စံပယ္ အေဆြး</span>” တဲ့...<br /> <br />အဲဒီမွာပဲ အမၾကီးစိတ္ဆိုးသြားတယ္ထင္တယ္ အီးေမးေတာင္ ျပန္မလာေတာ့ဘူး။ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထပ္စပ္လိုက္တာေပါ့။ အမၾကီးကို မျပရဲတာနဲ႔ ေရးၿပီးတဲ့ကဗ်ာ မပုပ္သိုးခင္ ဒီမွာပဲ ခ်ေရးလိုက္ရပါေတာ့တယ္။<br /><br />စံပယ္ေတြပြင့္တာကိုျမင္<br />အခ်ိန္မလင့္မွီ ခူးလိုက္မယ္ျပင္<br />ပန္လိုက္မယ္ ၾကံရြယ္လိုက္ေပမယ့္<br />ပန္းဆုိတာ အပင္ထက္မွာသာ အလွဆံုးေပမုိ႔<br />ကမ္းလာတဲ့ လက္ေတြကိုေရွာင္ဖယ္<br />တစ္ေယာက္ထဲပဲ ေနေတာ့မယ္လို႔<br />ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။<br /><br />ကဗ်ာကို ေခါင္းစဥ္ကိုဘာေပးရမယ္ဆုိတာေတာင္ မစဥ္းစား လိုက္ႏိုင္လိုက္ဘူး...<br />မေကကေတာ့ အၾကံေပးပါတယ္ "ေခါင္းစဥ္ ေပးလိုက္မယ္... <span style="font-weight:bold;">စံပယ္အေ၀း (သို႕) စံပယ္အေငး</span> " တဲ့။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">စံပယ္အေ၀း</span> ကေတာ့ပိုလိုက္မယ္ထင္တယ္ေနာ္... ဘယ္လုိထင္လဲ... အမၾကီးေတာ့ စိတ္ဆိုးေျပေကာင္းေလာက္ပါရဲ႕ :D<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ေနာက္ဆက္တြဲ သတင္း<span style="font-style:italic;"></span></span><br />အခုပို႔စ္တင္ၿပီးေတာ့ "ကဗ်ာေရးၿပီးစၾကလုိ႔ စိတ္မဆိုးတဲ့အျပင္ ကဗ်ာေလးေတြကိုလည္း ၾကိဳက္ပါတယ္..." လုိ႔ အမၾကီးက ေျပာလာပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကဗ်ာေတြကိုလည္း "အမွတ္တရ လံုျခံဳစြာသိမ္းဆည္းထားပါမယ္... " တဲ့။<br />စိတ္မဆုိး ေဗြမယူတာ ေက်းဇူးပါ အမၾကီးေရ... ခင္လုိ႔ စၾကတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလုိ႔ပါ...<br /><span id="fullpost"><br />[က်န္တဲ့ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ စပ္ထားတဲ့ကဗ်ာကို လိုက္မမီွလို႔ပဲလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကေလး ကဗ်ာေလးပါလို႔ ထင္လို႔လားမသိ၊ သူတို႔ဆီက ျပန္စာမရခဲ့ပါဘူး။ :D]<br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-9118348134430480316?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-58332077783454079712009-07-19T02:51:00.001+08:002009-07-19T02:57:19.035+08:00<div style="text-align: center; color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-size:180%;">အာဇာနည္ေန႔ တုိ႔မေမ့</span></div><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-5833207778345407971?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-56977566440973778072009-07-07T01:48:00.002+08:002009-07-07T01:55:45.367+08:00၁၉၉၆ ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာလဆန္းစ တညေနမွာ…<br />ေက်ာင္းကအျပန္ ေရခ်ိဳး၊ ထမင္းစားၿပီး ပင္းယေဆာင္ အလယ္ထပ္ လသာေဆာင္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုရပ္ကာ စကားေျပာေနတုန္း <br /><br />“ပင္းယသားေတြ ထြက္ခဲ့ၾကေဟ့...” ဆုိတဲ့ ေအာက္က ေအာ္တဲ့ အသံၾကားလိုက္ရပါတယ္။ <br /><span id="fullpost"><br />အေဆာင္ေရွ႕မွာ ေက်ာင္းသားေတြအုပ္လိုက္ၾကီးစုကာ စက္မႈေက်ာင္းသား ညီအစ္ကိုေတြကို အားေပးေထာက္ခံ ဆႏၵျပဖုိ႔ ျပင္ဆင္ေနပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေဆာင္ရဲ႕တစ္ဖက္ကေန အင္း၀၊ စစ္ကိုင္း ကေက်ာင္းသားေတြ၊ တျခားတစ္ဖက္က ပဲခူး၊ သထံုေဆာင္က ေက်ာင္းသားေတြ အစုလုိက္ထြက္လာၾကတာေတြ႔လိုက္ရတဲ့အခါ စကားေျပာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ ခ်က္ခ်င္းေအာက္ကို ေျပးဆင္းသြားမိၾကတယ္။<br /><br />အေဆာင္ေအာက္မွာေတာ့ အေဆာင္မွဴးက မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္ပ်က္နဲ႔ <br />“သားတို႔ ေက်ာင္း၀ို္င္းထဲမွာပဲေနေနာ္... အျပင္မထြက္နဲ႔ေနာ္...” လုိ႔ သူတတ္ႏိုင္သေလာက္ မွာေနပါတယ္။<br /><br />အဓိပဓိလမ္းမေပၚေရာက္ေတာ့ အားလံုး စနစ္တက်တန္းစီၿပီး ေၾကြးေၾကာ္သံေတြေအာ္ၿပီး ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ဆႏၵျပၾကတယ္။ ေရႊဘိုေဆာင္ဖက္ကို စီတန္းၿပီးေလွ်ာက္၊ ၿပီးေတာ့ ေတာင္ငူေဆာင္ဖက္ကိုသြား၊ ရာမညေဆာင္ေရွ႕နားေရာက္ေတာ့ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြကို ပိုၿပီး က်ယ္က်ယ္ ေအာ္မိၾကတယ္။ <br /><br />တစ္ဖက္က လွည္းတန္းက အိမ္ေတြရွိေတာ့ ျပည္သူေတြရွိတယ္ေလ။ ျပည္လမ္းမေပၚက ရဲေတြ၊ လံုထိန္းေတြလည္းရွိတယ္။ စိတ္မထိန္းႏိုင္တဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ခ်ိဳ႕က ဆဲမိၾကေတာ့ ေဘးကသူငယ္ခ်င္းေတြကထိန္းၾကတယ္။ <br /><br />“ေဟ့ေကာင္ေတြ သူတို႔က ငါတို႔ ရန္သူေတြမဟုတ္ဘူး... ”<br /><br />ဟုတ္တယ္... ငါတုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြ ဆန္႔က်င္တာ မတရားတဲ့လုပ္ရပ္ေတြ၊ မတရားတဲ့အမႈေတြ၊ မတရားတဲ့ စံနစ္ေတြ။ သူတို႔က သာမန္ေအာက္ေျခက၀န္ထမ္းေတြ၊ အေပၚကခိုင္းလို႔လုပ္ရတာ၊ အဲဒါလည္း စံနစ္ေၾကာင့္ ဆုိတာ ေက်ာင္းသားေတြ နားလည္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ေတြက ေက်ာင္းသားေတြကို နားလည္မေပးၾကပဲဲ ရန္သူလို႔သတ္မွတ္မႈကိုသာျပန္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအေတြးေတြ ၀င္လာေတာ့ အားလံုးရင္ထဲမွာ အသက္ေပးၿပီး မတရားမႈေတြကို ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားအစ္ကိုၾကီးေတြကို သတိရ၀မ္းနည္းလာမိတယ္။ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြေအာ္ေနေပမယ့္ ၀မ္းနည္းသံေတြပါလာတယ္။<br /><br />မႏၱေလးေဆာင္နားေရာက္ေတာ့ ခံစားခ်က္က ပိုၿပီးျပင္းလာၾကတယ္။ <br />ငါတို႔ရဲ႕ အစ္ကိုၾကီးေတြ မႏၱေလးေဆာင္ထဲကေနၿပီး အားေပးေနသေယာင္ ခံစားမိတယ္။ ငါတို႔ကိုၾကည့္ၿပီး လက္သီးကိုက်စ္က်စ္ဆုတ္ မ်က္ႏွာေၾကာေတြတင္းေအာင္ အံၾကိတ္ ေနတဲ့ အစ္ကိုၾကီးေတြကို ျမင္ေနမိတယ္။ <br /><br />ေရွ႕ကေက်ာင္းသားေတြ မႏၱေလးအေဆာင္ေရွ႕က ေျမကြက္လပ္က တံခါးကိုၾကိဳးစားဖြင့္ေနၾကတယ္။ တံခါးပြင့္သြားေတာ့ အားလံုး ေျမကြက္လပ္အလယ္မွာရွိတဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ ေက်ာက္တိုင္ေရွ႕မွာ စုၿပီး ျငိမ္သက္စြာရပ္ေနၾကတယ္။ ဒီေနရာမွာ လြတ္လပ္ေရး သမိုင္း၀င္ ေက်ာင္းသားသမဂၢအေဆာက္အဦး ခန္႔ညားစြာရွိခဲ့တယ္ေလ။ အခု ငါတို႔ ဒီေနရာ ေျခခ်ထားတယ္။ အဲဒီအသိက ငါတို႔ကို အားအင္သစ္ေတြျဖစ္လာေစတယ္။ ႏိုင္ငံေတာင္သီခ်င္းဆိုခ်ိန္လိုက္မွာေတာ့ ၾကက္သီးေတြ တျဖန္းျဖန္းထၿပီး အားလံုး မ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္စေတြနဲ႔...<br /><br />ငါတုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အမွန္ကိုျမတ္ႏိုးတဲ့စိတ္ဓာတ္၊ မတရားတာေတြကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ဆန္႔က်င္တဲ့စိတ္ဓာတ္၊ တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္တဲ့စိတ္ဓာတ္ေတြဟာ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္၊ ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းတို႕မွ ေခတ္အဆက္အဆက္၊ စံနစ္အဆက္အဆက္ လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့တာ မတရားတာေတြရွိေနသမွ် လက္ဆင့္ကမ္း ရွိေနဦးမွာပဲ... <br /><br />အခုလည္း ရွိေနဆဲ...<br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-5697756644097377807?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-20615917139471981592009-07-03T01:12:00.002+08:002009-07-03T01:27:29.015+08:00<a href="http://www.pti31.com/2009/05/blog-post_19.html">ပညာေရးမို႔ လက္မေႏွးေစလို</a> ဆုိၿပီးေတာ့ <span style="font-weight:bold;">ကုသိုလ္အဖဲြ႔</span>ရဲ႕ ေက်ာင္းစရိတ္ေထာက္ပံ့ေရး အစီအစဥ္ကို မွ်ေ၀ဖို႔ ေရးခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အခု ကုသိုလ္အဖဲြ႕ကိုလုပ္ေနၾကတဲ့ လုပ္အားအလွဴရွင္ေတြရဲ႕ ကိုယ္စား ၀မ္းသာစကား ျဖန္႔ေ၀ခ်င္လုိ႔ပါ။<br /><br />ဒီေန႔ပဲ အဲဒီအဖဲြ႔မွာစာရင္းရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားအားလံုးအတြက္ ၂၀၀၉/၂၀၁၀ စာသင္ႏွစ္ ေက်ာင္းစရိတ္ေထာက္ပံ့ေၾကးကို အလွဴရွင္မ်ား လက္မေႏွးပဲ ၀ိုင္း၀န္းထည့္၀င္ၾကလုိ႔ ရရွိသြားပါၿပီ။<br /><br />တစ္ေယာက္တစ္ဆင့္ လက္ဆင့္ကမ္းၿပီး ေျပာၾကားေပးၾကလို႔ အလွဴေငြျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေကာက္လို႔ရၿပီး့ ေက်ာင္းသားေလးေတြကို အခ်ိန္မွီပို႔ေပးႏိုင္တာပါ။ ေနာက္ဆက္တြဲသတင္းကေတာ့ ကုသိုလ္အဖဲြ႔က ေက်ာင္းစရိတ္ေထာက္ပံ့တဲ့အလွဴ အျပင္ က်ဴရွင္ခမတတ္ႏိုင္တဲ့ အထူးသျဖင့္ အထက္တန္း ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားအမ်ားအတြက္ အခမဲ့က်ဴရွင္မ်ားကိုလည္း လုပ္ေပးေနပါတယ္။ တကယ္လို႔ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ခ်င္းစီအတြက္ သီသန္႔မဟုတ္ပဲ အဲလိုေနရာေတြမွာ လွဴဒါန္းမယ္ဆုိလည္း ပါ၀င္လွဴႏိုင္ပါေသးတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တေတြ ၀ါသနာပါရာ စာေရးစာဖတ္လုပ္ေနရံုသာမက လိုအပ္တဲ့ေနရာေတြမွာ ၀ိုင္း၀န္းၿပီး ျဖည့္ဆည္းေနၾကတာေတြ႔ရတာလည္း ၀မ္းသာၾကည္ႏူးစရာပါ။ အမတန္ခူးတို႔၊ အမသက္ေ၀တုိ႔ဆုိ မႏွစ္ကတည္းက လွဴဒါန္းခဲ့တာ ၾကားရေတာ့ ဘေလာ့ဂါေတြ စာေရးတာမွာ လက္သြက္တာမဟုတ္ လွဴတဲ့ေနရာမွာပါ လက္သြက္ေနတာေပါ့။ ေနာက္ၿပီး မ၀ါ၀ါခိုင္မင္းတုိ႔လုိ အဖြဲ႔ေတြကလည္း လိုအပ္တဲ့ေနရာမွာ စုေပါင္းလွဴဒါန္းေနတာ ေတြ႔ရတာလည္း ၾကည္ႏႈးစရာပါပဲ။ <br /><br />အလွဴရွင္ေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ ပို႔စ္ကိုဖတ္ၿပီး ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းၾကတာေတြရွိတယ္လုိ႔ ၾကားရေတာ့ ပိုၿပီးေတာ့ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမိတယ္။ တတ္ႏိုင္သေလာက္ကေလး ကူညီခြင့္ရတာကို ပီတိျဖစ္မိေနပါတယ္။<br /><br />အဲဒီပီတိကို မွ်ေ၀ခ်င္လို႔ အခုလို ေရးလိုက္တာပါ...<br /><span id="fullpost"><br />[ ကၽြန္ေတာ္=ပီတိ ကိုေတာ့ မွ်ေ၀လို႔မရ ဒီအတိုင္းယူသြားပါ.. အဲ... ထားခဲ့ပါေျပာတာ... :P ]<br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-2061591713947198159?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-76787193828215283272009-07-01T01:01:00.003+08:002009-07-01T01:04:43.462+08:00၁၉၉၆ ခုႏွစ္ကစၿပီး ပိတ္လိုက္တဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး၊ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ျပန္ဖြင့္မယ္ဆုိတာ ဘယ္သူမွမသိႏိုင္တဲ့အခ်ိန္… တခုခုလုပ္မွျဖစ္မယ္ဆုိၿပီး စင္ကာပူကိုလာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တယ္။ အဲဒါေတာင္ သူမ်ားေတြထက္ ေတာ္ေတာ္ေနာက္က်ၿပီးမွ ထြက္လာျဖစ္ခဲ့တာ…<br /><br />ဒီမွာ ေက်ာင္းတက္ျဖစ္ေတာ့ ဒီပလုိမာ ရမယ့္ ေက်ာင္းကိုတက္ရတာဆုိေတာ့ ပထမပိုင္းမွာ ကိုးလို႔ကန္႔လန္႔ေတာ့ ခံစားရတာေပါ့။ ကိုယ္တက္ခဲ့တာက တကၠသိုလ္ဆုိတဲ့ အေတြးလည္းပါတာေပါ့။<br /><br />ေက်ာင္းအပ္ၿပီးေနာက္ေန႔ မွာပဲ ေက်ာင္းရဲ႕ စာၾကည့္တိုက္ကိုသြားခဲ့တယ္။ စာၾကည့္တိုက္ကိုေရာက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေက်နပ္သြားမိတယ္။ ထင္တာထက္ အမ်ားၾကီး ၾကီးေနတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ၾကီးျဖစ္ေနတာကိုး… စာၾကည့္တိုက္က ႏွစ္ထပ္၊ ၿပီးေတာ့ အလယ္ေတာင္ပံ၊ ေတာင္ဖက္ ေတာင္ပံ၊ ေျမာက္ဖက္ ေတာင္ပံ လို႔ဆုိၿပီး ေနရာသံုးေနရာေတာင္ ခြဲျခားထားတာ။ (ေတာင္ပံ=wing :P)<br /><br />စာအုပ္ေတြကလည္း စံုတဲ့အျပင္၊ အျပင္အဆင္ အထားအသို၊ သံုးတဲ့ ပစၥည္းကိရိယာ အားလံုးက အဆင့္တန္းျမင့္ျမင့္ပါပဲ။ စာၾကည့္တိုက္မွာ ေက်ာင္းစာနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္ေတြ အျပင္၊ ၀တၳဳစာအုပ္ေတြ၊ တျခားေလ့လာဖုိ႔ စာအုပ္ေတြကလည္း စံုပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး စာဖတ္ဖုိ႔ ေနရာေတြသပ္သပ္ရွိတယ္၊ေဆြးေႏြးဖုိ႔ အခန္းေတြရွိတယ္၊ CDေတြ DVD ေတြ နားေထာင္လို႔၊ ၾကည့္လို႔ရတဲ့ ေနရာေတြရွိတယ္၊ အျပင္ကို ငွားခြင့္မေပးတဲ့ ရည္ညႊန္းခ်က္ စာအုပ္ေတြကို ေကာ္ပီကူးခ်င္ရင္လုပ္ေပးထားတဲ့ေနရာရွိတယ္၊ အင္တာနက္သံုးလို႔ရတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာ ေနရာေတြရွိတယ္။ ဒီမွာ ရွိတဲ့ ဒီပလုိမာသာေပးတဲ့ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရဲ႕ စာၾကည့္တိုက္က ရန္ကုန္မွာ ကိုယ္သံုးခဲ့တဲ့ စာၾကည့္တိုက္ေတြထက္ အမ်ားၾကီးျပည့္စံုေနတာ ေတြ႔ရေတာ့ ကိုးလို႔ကန္႔လန္႔ေတာ့ ခံစားရတာ နည္းနည္း သက္သာသြားပါတယ္။<br /><br /><span id="fullpost"><br />ေရာက္တဲ့ ေန႔မွာပဲ ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုဆြဲၿပီး ငွားဖို႔လုပ္ပါတယ္။ စာအုပ္ကိုယူၿပီး ေရွ႕ကေကာင္တာမွာ ငွားမယ္လုိ႔ သြားေျပာေတာ့ Self-Check Machine မွာ ကိုယ္တိုင္ငွားပါလို႔ျပန္ေျပာတယ္။ ပထမေတာ့ သူတို႔ေျပာတာ နားမလည္ပဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေတာသားျမိဳ႕ေရာက္ ဘ၀ျဖစ္ေနတာမ်ိဳးေလ… ေနာက္ေတာ့မွ သူမ်ားလုပ္တာကို လုပ္ၾကည့္ၿပီး ေက်ာင္းသားကတ္ကို စက္မွာျပ၊ ကိုယ့္ရဲ႕လွ်ိဳ႕၀ွက္နံပါတ္ကိုႏွိပ္၊ ၿပီးေတာ့မွ ငွားခ်င္တဲ့စာအုပ္ကို စက္ေပၚတင္ကာ ပထမဆံုးစာအုပ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ ငွားႏိုင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။<br /><br />ပထမဆံုးငွားခဲ့တဲ့ စာအုပ္ကေတာ့ ေက်ာင္းစာကလြဲအကုန္ဖတ္သည္ဆုိသည့္ ကိုယ္ပိုင္ မူအတိုင္း American Star ဆုိတဲ့ ၀တၳဳစာအုပ္ပါပဲ။<br /><br />ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ အဂၤလိပ္၀တၳဳ ဖတ္တဲ့အက်င့္က ရန္ကုန္မွာကတည္းက အကို႔ဆီက ရတာပါ။ အကိုက သိဂၤီေရႊရည္ဆုိတဲ့ စာအုပ္အငွားဆိုင္က အဂၤလိပ္၀တၳဳေတြငွားလာတတ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္အိမ္မွာက ဖတ္စရာရွားေတာ့ ေတြ႔ရာ အဂၤလိပ္၀တၳဳကို ေကာက္ကိုင္ဖတ္လိုက္ရာက နားမလည္တာေတြ အဘိဓာန္ၾကည့္ၿပီးေတာင္ ၾကိဳးစားဖတ္ေတာ့တာပါပဲ။ ဒီစာအုပ္နာမည္ကိုေတာ့ စိတ္ထဲမွာ စဲြေနေတာ့ ေတြ႔တာနဲ႔ ငွားမိလိုက္တာေပါ့။ ဘာလို႔ ဖတ္လို႔ေကာင္းတာလဲဆုိတာကိုေတာ့ သိၾကမွာပါ :D<br /><br />ေက်ာင္းတက္စမွာ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္လည္း မလုပ္ေသး၊ သင္တဲ့စာေတြကလည္း ကိုယ့္အတြက္ လြယ္ေနေတာ့ အားတဲ့အခ်ိန္ဆုိ စာၾကည့္တိုက္ထဲေရာက္ေနမိတယ္။ (သင္တဲ့စာေတြကလြယ္ဆုိ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းအတူတူတက္တဲ့ အတန္းေဖာ္ေတြထက္ အသက္ၾကီးတာကတစ္ေၾကာင္း၊ သင္တဲ့စာေတြကို ရန္ကုန္မွာ အလုပ္အျဖစ္လုပ္လာခဲ့တာက တစ္ေၾကာင္းဆုိေတာ့ ဒီက ကေလးေတြကို အႏိုင္က်င့္သလိုျဖစ္ေနတာေလ… )<br />စာၾကည့္တိုက္မွာက အင္တာနက္ကိုလည္းသံုးလို႔ရေတာ့ သြားေနတာလည္းပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက အင္တာနက္ဆုိတာ အိမ္ေတြမွာလည္း ရွားပါးေသးတယ္။ SCV ဆုိတာ Singapore Cable Vision ဆုိတဲ့နာမည္နဲ႔ရွိေသးတယ္။ StarHub ဆုိတာ ေပၚကာစ ကာလ။<br />ေနာက္ပိုင္းမွာ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္လုပ္လာေတာ့ စာၾကည့္တိုက္ကို အေရာက္အေပါက္ နည္းနည္း လာပါတယ္။<br /><br />ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း အခ်ိန္မွာေတာ့ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္ကိုပဲေရာက္ျဖစ္တယ္။ အျပင္က စာၾကည့္တိုက္ေတြကို သြားခ်ိန္မရွိတာနဲ႔ အလည္းအျဖစ္ တစ္ခါပဲေရာက္ဖူးခဲ့တယ္…<br /><br />အလုပ္စလုပ္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္မွပဲ National Library မွာ အသင္း၀င္အျဖစ္ ၀င္ေရာက္ၿပီး ဒီက အမ်ားျပည္သူ စာၾကည့္တိုက္ေတြကုိ ပံုမွန္သြားျဖစ္ပါေတာ့မယ္။ အသင္း၀င္ေၾကးေပးစရာမလိုပဲ ကဒ္ဖုိး S$5 တစ္ခါသာေပးတာနဲ႔ အသင္း၀င္ျဖစ္သြားတာမို႔ ရန္ကုန္က BC မွာထက္စာရင္ေတာင္ သက္သာေနပါတယ္။<br /><br />ရန္ကုန္ British Council စာၾကည့္တိုက္ေၾကးက ကိုရြာသားေလး ေျပာသလုိ FEC 7 ပါ။ ကၽြန္ေတာ္က သင္တန္းေၾကးနဲ႔ မွားၿပီးမွတ္ထားလို႔ပါ။ ေက်းဇူးပါ ကိုရြာသားေလး...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SkpFVE3pIuI/AAAAAAAAB1k/QQ7bksOBzZc/s1600-h/NLB_S.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 268px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SkpFVE3pIuI/AAAAAAAAB1k/QQ7bksOBzZc/s400/NLB_S.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353167335469949666" border="0" /></a><br /><br />ဆက္ရန္...<br /><br /><span style="font-size:85%;">ပို႔စ္မ်ားရန္ မရည္ရြယ္ပါ။ အခုတေလာ အိမ္ျပန္ေနာက္က်ေနေတာ့ မေရးျဖစ္ဘူးျဖစ္ေနတယ္...</span><br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-7678719382821528327?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-87288649499055085742009-06-26T01:54:00.003+08:002009-06-26T02:00:42.684+08:00တေလာက စာၾကည့္အေၾကာင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သူမ်ားဘေလာ့ေတြမွာ ေရးထားတာေလးေတြဖတ္လိုက္မိေတာ့ ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားၿပီး မေရးျဖစ္တဲ့ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ဖူးတဲ့ စာၾကည့္တိုက္မ်ားအေၾကာင္းကို ေရးဖို႔စိတ္ကူးရလာပါတယ္။<br /><br />မူလတန္းေက်ာင္းသားဘ၀မွာ တက္ခဲ့ရတဲ့ေက်ာင္းက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာဆုိေတာ့ စာၾကည့္တိုက္ဆုိတာ ဘယ္လိုပံုစံမွန္းေတာင္မသိခဲ့ပါဘူး။ <br /><br />စာဖတ္၀ါသနာပါတဲ့ မိဘေတြေၾကာင့္ စာအုပ္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိတဲ့ အိမ္မွာ ၾကီးျပင္းခဲ့ရေတာ့ ကိုယ့္အိမ္က ပထမဆံုးၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ စာၾကည့္တိုက္လို႔ ေျပာရင္လည္း မမွားဘူးေပါ့။ အိမ္မွာက ေရႊေသြး၊ ေတဇ၊ မိုးေသာက္ပန္း၊ တို႕ေက်ာင္းသား စတဲ့ ကေလးစာအုပ္ေတြ စုထားတာရွိေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္တဲ့အခ်ိန္ အေဟာင္းေတြျပန္ဖြၿပီးဖတ္ရတာ အရသာတစ္မ်ိဳးပါပဲ။<br /><br />ေလးတန္းတက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ရုပ္ပံုေတြပါတဲ့ စာအုပ္ေတြဖတ္ရတာ ရိုးလာၿပီး ၀တၱဳအတိုေလးဖတ္ၾကည့္လိုက္ရာက စာေတြကိုဖတ္ၿပီး စိတ္ကူးထဲမွာ ပံုေဖာ္ၿပီးျမင္ၾကည့္ရတဲ့ အရသာကို ေတာ္ေတာ္ေလးၾကိဳက္သြားပါတယ္။ အဲဒီကစၿပီးေတာ့ အိမ္မွာရွိတဲ့ လူထုဦးလွရဲ႕ ပံုျပင္စာအုပ္ေတြ တစ္အုပ္ၿပီးတစ္အုပ္ ဆြဲခ်ၿပီးဖတ္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာတုန္းကေတာ့ <span style="font-style:italic;">ကၽြန္ေတာ္သံလြင္ေဖာင္စီး</span>၊ <span style="font-style:italic;">ကၽြန္ေတာ္ ျဗဴရိုကရက္</span>၊ <span style="font-style:italic;">ကၽြန္ေတာ္ဆားခ်က္သမား</span> စတဲ့စာအုပ္ေတြကိုေတာ့ သိပ္ၿပီး စိတ္မ၀င္စားမိေသးဘူး။ <br /><span id="fullpost"><br />ငါးတန္း စတက္ေတာ့ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းတက္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာ စာၾကည့္တိုက္ဆုိတာ အမည္သာရွိေပမယ့္ ေဟာခန္းမၾကီးထဲက ေခ်ာင္ေတြမွာ စာအုပ္ဗီရိုေတြကို စီကပ္ထားၿပီး၊ အဲဒီဗီရိုေတြကို ေသာ့ခေလာက္ေတြအျမဲခတ္ထားတာပါပဲ။ ဘယ္ေက်ာင္းသားမွ စာအုပ္ကို ငွားခြင့္မရွိသလုိ၊ ဘယ္လုိငွားရမယ္ဆုိတာလည္း မသိခဲ့ဘူး။ <br /><br />အဲဒီအခ်ိန္မွာ အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ႏုိင္တဲ့ စာအုပ္ေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးကုန္ေနၿပီ။ အဲဒီမွာ ေျခာက္တန္းတက္ေနတုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေဖက ျပန္ၾကားေရးစာၾကည့္တိုက္မွဴး။ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းဆီကေန အသင္း၀င္ၿပီး စာအုပ္ငွားလို႔ရတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း သိၿပီး အဲဒီစာၾကည့္တိုက္မွာ <br />အသင္း၀င္လုိက္ပါတယ္။ ဘ၀မွာ ပထမဆံုးအၾကိမ္ စာၾကည့္တိုက္ကို အသံုးျပဳဖူးတာပါပဲ။<br /> <br />ျပန္ၾကားေရးစာၾကည့္တိုက္မွာ မဂၢဇင္းေတြ နဲ႔ စာေပဗိမာန္စာမူဆုရတဲ့ စာအုပ္ပဲရွိတာမ်ားပါတယ္။ စာၾကည့္တိုက္ဆုိေပမယ့္ အခန္းအက်ယ္က အလ်ား ေပႏွစ္ဆယ္၊ အနံ ဆယ္ေပေလာက္ပဲ ရွိတဲ့ အခန္းထဲမွာ စာအုပ္စင္ ေလးစင္ေလာက္ပဲရွိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး စာအုပ္ ကတ္တေလာက္ရယ္လုိ႔ရွိေပမယ့္ မသံုးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ အဲဒီကတ္တေလာက္မွာ စာရင္းရွိေပမယ့္ စာအုပ္မရွိတာေတြလည္းရွိတာမ်ားေနေတာ့ လုိခ်င္တဲ့ စာအုပ္ကို စာအုပ္စင္မွာပဲ ရွာၿပီးပဲငွားလိုက္တာပါပဲ။ <br /><br />အဲဒီကတည္းက ပိုင္မွဆိုင္မွ ရတယ္ဆုိတဲ့ စနစ္က ထြန္းကားေနပါၿပီ။ ျပန္ၾကားေရးစာၾကည့္တိုက္မွာ ဘယ္ေတာ့မွ စာအုပ္အသစ္၊ မဂၢဇင္းအသစ္ဆို ငွားလို႔မရပါဘူး။ သူတို႔နဲ႔ သိတဲ့လူေတြက လက္ဆင့္ကမ္းဖတ္ေနၾကၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလးေဟာင္းမွသာ သာမန္အသင္းသားေတြငွားလို႔ရတဲ့ စင္ေပၚကိုေရာက္ပါ့တယ္။ အဲေတာ့ အေဟာင္းထဲက ေကာင္းေလးေတြပဲ ရွာရွာၿပီးပဲ ဖတ္ရပါတယ္။ အဲဒီစာၾကည့္တိုက္ကေနၿပီး ဖိုးေက်ာ့၊ လယ္တြင္းသားေစာခ်စ္၊ ၾကဴရတနာ ေမာင္ျမၾကိဳင္ စတဲ့ စာေရးဆရာေတြတဲ့ စာေတြကို ရင္းႏွီးခဲ့ပါတယ္။ အရင္က စာေပဗိမာန္ စာေပဆုကလည္း ေသခ်ာစီစစ္ၿပီးမွေပးေတာ့ ဆုရစာအုပ္ေတြကလည္း အင္မတန္ဖတ္လို႔ေကာင္းခဲ့တယ္။ <br /><br />၈၈ အေရးအခင္းျဖစ္ၿပီးကာစ ေက်ာင္းေတြပိတ္ထားေတာ့ စာဖတ္ႏႈန္းကပိုျမန္လာၿပီး ျပန္ၾကားေရး စာၾကည့္တိုက္က စာအုပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ဖတ္ၿပီးသြားပါၿပီ။ အဲဒီေတာ့က်မွ အရင္က မမွတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အိမ္က စာအုပ္ေတြက ကိုျပန္ၿပီးဖြပါေတာ့တယ္။ <br /><br />အရင္က ဦးႏုဆုိတာ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းဆုိတာပဲ သိခဲ့ၿပီး <span style="font-style:italic;">ရက္စက္ပါ့ေပကြယ္ </span>ဆိုတဲ့ စာအုပ္မွာ စာေရးသူနာမည္ကို ဦးႏု လို႔ေတြ႔ေတာ့မွ စာလည္းေရးတယ္ဆုိတာသိခဲ့ရတယ္။ စာေရးတဲ့လူေတြက ႏိုင္ငံေရးလုပ္တာလား၊ ႏိုင္ငံေရးလုပ္တဲ့လူေတြက စာေရးတာလား မသိဘူး။ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြေရးစာေတြကေတာ့ လက္က မခ်ႏိုင္ေအာင္ ေကာင္းပါတယ္။ ဦးႏုရဲ႕ <span style="font-style:italic;">ငရဲဆုိတာခ်ိဳနဲ႔လား </span>ဆုိတဲ့ စာအုပ္ကိုဆုိ ဖတ္လို႔ေကာင္းလို႔ ၃ေခါက္္ ဖတ္ၿပီးပါၿပီ။ <br /><br />အေရးအခင္းၿပီး ေက်ာင္းတစ္ႏွစ္ေလာက္ပိတ္ၿပီး ျပန္ဖြင့္ေတာ့ ေမေမကို အထက္တန္းေက်ာင္းရဲ႕ စာၾကည့္တိုက္မွဴး အျဖစ္ တာ၀န္ေပးလုိက္ပါတယ္။ တျခားဆရာမေတြက စာၾကည့္တိုက္မွဴတာ၀န္မယူခ်င္ၾကပါဘူး၊ စာသင္ရတဲ့အျပင္ အလုပ္တစ္ခုပိုလာလုိ႔ပါပဲ။ ေမေမကေတာ့ စာၾကည့္တိုက္မွဴးျဖစ္သြားတာဟာ ေက်ာင္းသြားေတြကို စာၾကည့္တိုက္နဲ႔ ထိေတြ႔ေပးဖို႔ အခြင့္အေရးလုိ႔ ယူဆၿပီ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းရဲ႕ ေဟာခန္းၾကီးရဲ႕ ေခ်ာင္ကပ္ေနတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ေသခ်ာထားဖို႔ အခန္းသီးသန္႔ေတာင္းယူၿပီး စာၾကည့္တိုက္ကို ေသခ်ာျပင္ဆင္ပါတယ္။ ၀ါသနာပါတဲ့ ဆရာ၊ဆရာမမ်ား နဲ႔ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အကူအညီယူၿပီးေတာ့ စာၾကည့္တိုက္တခုပီျပင္ေစခဲ့ပါတယ္။ <br /><br />စာၾကည့္တိုက္မွဴးျဖစ္လာေတာ့ ေမေမက ေက်ာင္းကို ေစာေစာသြားၿပီး ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းမတက္ခင္ စာဖတ္ႏိုင္ဖို႔ စာၾကည့္တိုက္ကိုဖြင့္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းကိုဘယ္ေလာက္ ေစာေစာသြားသြား စာဖတ္ဖို႔ စိတ္အားထက္သန္တဲ့ ေက်ာင္းသားေလးေတြက မနက္ဆုိ ေမေမကို ေစာင့္လုိ႔ေနပါတယ္။ အဲလုိေက်ာင္းသားေတြက စိတ္အားထက္သန္ေလ ေမေမက ေက်ာင္းကို ပိုၿပီး ေစာေစာေရာက္ေအာင္သြား ၾကိဳးစားသြားေလပါပဲ။ စာအုပ္ငတ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးေတြ အငမ္းမရစာဖတ္တာကိုေတြ႔ရတာ ေမေမ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္ရပါတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ <br /><br />ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္မွာ ဆရာေရာ ေက်ာင္းသားပါ အခြင့္အေရးအတူတူပဲ စာအုပ္ငွားခြင့္ရွိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆရာေတြက အခြင့္အေရးပိုလိုခ်င္ေပမယ့္ စည္းကမ္းကိုတင္းၾကပ္ထားေတာ့ အခြင့္အေရးပိုလိုခ်င္တဲ့ တခ်ိဳ႕ဆရာ ဆရာမေတြနဲ႔ ျငိဳျငင္မႈကို ေမေမ ခံခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေက်ာင္းသားေတြ စာအုပ္အပ္ရက္ေက်ာ္ၿပီး မအပ္ပဲေနရင္ အတန္းထဲအထိလိုက္ၿပီး အပ္ခိုင္းတတ္လို႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြလည္း စာအုပ္မအပ္ပဲ မေနရဲေတာ့ဘူးေပါ့။<br /><br />ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး အထက္တန္းေက်ာင္းကထြက္လာ၊ ရန္ကုန္ေရာက္လာေတာ့ အစ္ကိုျဖစ္တဲ့သူရဲ႕ လမ္ညႊန္မႈနဲ႔ အေမရိကန္သံရံုးရဲ႕ ျပန္ၾကားေရးလုပ္ငန္းက စာၾကည့္တိုက္မွာ အသင္း၀င္ခဲ့ပါတယ္။ အသင္း၀င္ေၾကးေတာ့ မေပးခဲ့ရပါဘူး။ <br /><br />ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ British Council ကဖြင့္တဲ့ စာၾကည့္တိုက္မွာ အခေၾကးေပးၿပီးေတာ့ (FEC ၉၀ ေလာက္ေပးရတယ္ ထင္ပါတယ္။ ေမ့ေတ့ေတ့ျဖစ္ေနၿပီ) စာအုပ္ေတြငွားခဲ့ပါတယ္။ British Council က ခပ္လြယ္လြယ္ဖတ္လို႔ရတဲ့ အဂၤလိပ္စာအုပ္ငယ္ေလးေတြကို ဖတ္ရတာ သေဘာက်မိတယ္။ ကိုယ့္အဂၤလိပ္စာကလည္း ခပ္ေကာင္းေကာင္းဆုိေတာ့ အ၀ါေရာင္၊ အစိမ္းေရာင္ ေလဘယ္ပါတဲ့ စာအုပ္ေလာက္ေတြကို အဖတ္မ်ားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီထက္ျမင့္ရင္ Dictionary ၾကည့္ရလြန္းလို႔ေလ။<br /><br />ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အမ်ိဳးသားစာၾကည့္တိုက္က ေျခာက္ထပ္ရံုးမွာ ရွိတယ္လုိ႔ ၾကားဖူးခဲ့ပါတယ္။ ဆရာမၾကီး ယု၀တီခင္စိန္လိႈင္ရဲ႕စကားနဲ႔ဆုိ <span style="font-style:italic;">အဖိုးတန္စာအုပ္ေတြကို ဟင္းရြက္ကန္စြန္းရြက္ထားသလို ေတာင္းေတြထဲမွာ စုပံုထည့္ထားတာ ေတြ႔ရတာ အင္မတန္၀မ္းနည္းဖို႔ေကာင္းတယ္တဲ့</span>။ ကိုယ္တိုင္လည္း ေသခ်ာမေရာက္ဖူးခဲ့ေတာ့ ဘယ္လုိရွိတယ္ဆုိတာ မသိခဲ့ပါဘူး။ အခုလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အမ်ိဳးသားစာၾကည့္တိုက္ ဘယ္မွာရွိတယ္ဆုိတာ သိရင္ေျပာသြားပါဦး။ <br /><br />အဲဒီလုိနဲ႔ တကၠသိုလ္ေရာက္လာေတာ့ စာၾကည့္တိုက္ကိုသြားၾကည့္ခဲ့မိပါတယ္။ လိႈင္နယ္ေျမမွာ ရွိတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ကေတာ့ တကၠသိုလ္ဆုိတဲ့ ဂုဏ္အဂၤါနဲ႔ဘယ္လုိမွ မလိုက္ပါဘူး။ တစ္ထပ္ေဆာင္မွာ စာအုပ္ေကာင္းေကာင္းမရွိတဲ့ ခၽြတ္တီးခၽြတ္ေျခာက္ စၾကည့္တိုက္ပါပဲ။ အသင္း၀င္ခ်င္လို႔ေမးတာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းျပန္ေျဖမယ့္သူမရွိခဲ့ဘူး။ ေမးခြန္းေဟာင္းေတြကိုပဲ တစ္ခါပဲ ငွားဖူးခဲ့တယ္။<br /><br />ပညာေရးကို တကယ္ပဲအားေပးသလားဆုိတာ စာၾကည့္တိုက္ေတြရဲ႔ အဆင့္အတန္းကို ၾကည့္ရံုနဲ႔ သိသာႏိုင္ပါတယ္။ <br /><br />ဆက္ရန္...<br /><br />(အမွန္ကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ဖုိ႔အတြက္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ ကိုေရးဖို႔ပါပဲ။ ေရးလက္စျဖစ္တဲ့ ဒီစာကို ျပန္ဖတ္မိလိုက္တာ ဆက္ေရးျဖစ္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူမ်ားေရးတဲ့စာကို ျပန္ေရးရတာ ထင္သေလာက္ မလြယ္ဘူး... :D အမခ်ိဳသင္း တံခါးေခါက္ထားတာကိုေတာ့ အားနာပါတယ္။)<br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-8728864949905508574?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-7399488547196607642009-06-25T02:57:00.004+08:002009-06-25T03:05:59.592+08:00ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ လူေတြရဲ႕ ရိုးရွင္းတဲ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ ၁၀၀ (100 Simple Secrets of Happy People) ဆုိတဲ့ စာအုပ္ကို ေမြးေန႔တုန္းက လက္ေဆာင္ အျဖစ္ ရခဲ့ပါတယ္။ <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.davidniven.com/images/book8.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 196px; height: 222px;" src="http://www.davidniven.com/images/book8.jpg" border="0" alt="" /></a><br />တျခားစာအုပ္ေတြ ဖတ္လက္စရွိေနေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ကို ခ်က္ခ်င္းေကာက္မကိုင္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ အခုဖတ္ေနရင္း လက္ေတြ႔ဘ၀မွာ ၾကံဳရတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြဆက္စပ္ၿပီး ေရးဖို႔ စိတ္ကူးေပၚလာမိပါတယ္။ <br /><br />စာအုပ္လက္ေဆာင္ေပးတဲ့သူရဲ႕ ေက်းဇူးၾကာင့္ေပါ့...<br />ဘေလာ့စကားနဲ႔ေျပာရရင္ ဆားထုပ္ၾကီး လက္ထဲေရာက္လာတယ္ပဲေျပာမလား၊ မိုးေရထည့္ထားတဲ့ ေဆးထိုးအပ္ ရွိေနတယ္ပဲေျပာမလား... ဘယ္လုိေျပာေျပာ ဆားခ်က္ ေရထိုးဖုိ႔ အစီအစဥ္ မၾကာမွီ စပါေတာ့မည္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ေရးဖို႔က မပ်င္းဖုိ႔ကလည္း လုိေသးတယ္။ ေနာက္ၿပီး တိုင္းေရးျပည္ေရး သာယာ၀ေျပာၿပီး စိတ္ၾကည္ဖုိ႔ကလည္း လုိေသးတယ္ မဟုတ္လား။ အေမကေျပာဖူးတယ္ “ငါ့သား စာေရးတယ္ဆုိတာ ဒီေလာက္မခက္ဘူး၊ စာေရးမပ်င္းဖုိ႔ကသာ ခက္တာ။ စာေရးမပ်င္းပဲ ခ်ေရးျဖစ္ရင္ စာေရးဆရာျဖစ္တယ္...” တဲ့။ <br /><br />အဲလုိဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စာေရးစားလို႔မရပါ။ အခုေတာ့ မပ်င္းပဲ ေရးဖို႔ၾကိဳးစားပါမည္။ (ၾကိဳးစားမည္လို႔ပဲ ေျပာတာပါ… :P )<br /><br />အဲဒီ စာအုပ္ေရးတဲ့သူကေတာ့ <span style="font-weight:bold;">David Niven, Ph.D</span> ပါ။ (အဲလုိ Ph.D ရေပမယ့္ နာမည္ေရွ႕မွာ ေဒါက္တာေတြဘာေတြ တပ္မထားပါဘူး။ ၾကည့္ရတာ ဖတ္တဲ့လူေတြ စိတ္မခ်မ္းသာမွာစိုးလို႔ထင္ပါရဲ႕)။ David က အိုဟိုင္းအိုးျပည္နယ္တကၠသိုလ္မွာ စာသင္ေနတဲ့ စိတ္ပညာ နဲ႔ လူမႈေရးသိပၸံပညာရွင္ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေအာင္ျမင္တဲ့လူေတြရဲ႕ ရိုးရွင္းတဲ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ ၁၀၀၊ က်န္းမာတဲ့လူေတြရဲ႕ ရိုးရွင္းတဲ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ ၁၀၀၊ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ မိသားစုေတြရဲ႕ ရိုးရွင္းတဲ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ ၁၀၀ စတဲ့ ရိုးရွင္းတဲ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ ၁၀၀ အတြဲ စာအုပ္ေတြကိုလည္း ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ ဒီအတြဲစာအုပ္ေတြကို စုစုေပါင္း စာအုပ္ေရ တစ္သန္းေက်ာ္ ေရာင္းခဲ့ၿပီးပါၿပီ။<br /><br />စာအုပ္ရဲ႕အေၾကာင္းကို ရွင္းျပထားတာကေတာ့။<br /><span id="fullpost"><br />ဘာေတြက လူေတြကိုေပ်ာ္ေအာင္လုပ္ႏိုင္တာလဲဆုိတာကို သိပၸံပညာရွင္ေတြ ရွာေဖြေနတာ ၾကာပါၿပီ တဲ့။ အဲလုိရွာေဖြလို႔ ရလာတဲ့ ေတြ႔ရွိခ်က္ေတြဟာ ဖတ္ရခက္တဲ့ ပညာေရးဆိုင္တာစာတမ္းေတြ အေနနဲ႔သာရွိေတာ့ သာမန္လူေတြဖတ္ဖို႔ရာ အလွမ္းေ၀းေနပါတယ္ တဲ့။ ဒီစာအုပ္ကေတာ့ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ သိပၸံနည္းက် ရွာေဖြေတြ႔ရွိထားခ်က္ေတြကို ဖတ္ရလြယ္ကူၿပီး တန္ဖိုးရွိအၾကံေပးခ်က္ေတြျဖစ္ေအာင္ အဆီအႏွစ္ထုပ္ထားပါတယ္ တဲ့။ တစ္ခ်က္ခ်င္းစီကိုလည္း နားလည္လြယ္ေအာင္ ဥပမာေပးၿပီး ျငီးေငြ႔စရာေကာင္းတဲ့ ဘ၀ကေန ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ဘ၀ကို ရေအာင္ ေျပာင္းလဲႏိုင္ဖို႔ တည့္တိုးရွင္းျပထားပါတယ္ တဲ့။ <br /><br />ေပ်ာ္ရႊင္ေစတဲ့အခ်က္ တခ်ိဳ႕ကေတာ့၊ <br /><span style="font-weight:bold;">ကိုယ့္ကိုကိုယ္ယံုၾကည္ျခင္း</span>။ ။ ဘယ္အသက္အရြယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္လုိလူမ်ိဳးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းကိုယ္ယံုၾကည္တယ္ ဆုိရင္ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ စိတ္ေက်နပ္မႈက ၄၀ ရာခိုင္ႏႈန္း တိုးတက္ေစပါတယ္။ အဲလုိ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ယံုၾကည္ျခင္းရွိတာဟာ အလုပ္မွာေရာ အိမ္မွာပါ ေပ်ာ္ရႊင္ေစပါတယ္။ <br /><br /><span style="font-weight:bold;">တီဗြီပိတ္ထားျခင္း</span>။ ။ တီဗြီ အလြန္ၾကည့္လို႔ရွိရင္ ဟိုဟာလုိခ်င္ ဒီဟာလုိခ်င္တဲ့ ပိုင္ဆုိင္လုိစိတ္ေတြဟာ သံုးဆေတာင္ တက္လာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္နာရီ တီဗီြၾကည့္လုိက္တိုင္း ကိုယ္တိုင္စိတ္ေက်နပ္မႈဟာ ၅ ရာခိုင္ႏႈန္း က်က်လာပါတယ္။ <br /><br />အဲလုိ အခ်က္ေတြ ၁၀၀ ေတာင္ပါတဲ့စာအုပ္ဆုိေတာ့ တစ္ပတ္တစ္ပုဒ္တင္ရင္ေတာင္ အပတ္ ၁၀၀=ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ အသာေလး ဆားခ်က္လို႔ရၿပီေပါ့။ <br /><br />တကယ္ေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ဗုဒၺျမတ္စြာဘုရားကေဟာၾကားထားၿပီးသားပါပဲ။ ဗုဒၺမဂၤလာတရားေတာ္ေတြဟာ လူမႈပတ္၀န္းက်င္မွာ သံုးဖို႔ရာအတြက္ ေဟာၾကားထားတာေတြပါ။ အဲဒါေတြလိုက္နာ က်င့္သံုးရံုနဲ႔ စိတ္ခ်မ္းသာမႈရၿပီး ဘ၀မွာ ေအာင္ျမင္မႈေတြလည္း ရႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ေမေမေရးထားတာေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။ အရင္က ေရးထားတာေတြကို <a href="http://www.pti31.com/search/label/%E1%80%99%E1%80%82%E1%81%A4%E1%80%9C%E1%80%AC%E1%80%90%E1%80%9B%E1%80%AC%E1%80%B8%E1%80%B1%E1%80%90%E1%80%AC%E1%80%B9">ဒီမွာ</a>မွ်ေ၀ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ စာအုပ္ထြက္ခါနီးၿပီဆုိေတာ့ ရပ္လိုက္တာပါ။ အခုေတာ့ စာအုပ္က လက္ေဆာင္ေပးခ်င္ရင္ေတာင္ ကိုယ္တိုင္၀ယ္လို႔မရေတာ့ဘူးျဖစ္ေနေတာ့ ျပန္္ၿပီးေ၀မွ်ဖုိ႔လည္း စိတ္ကူးထားပါတယ္။ စာေရးသူဆီကို ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းလိုက္ပါဦးမယ္။ <br /><br />ဆားေတြမ်ားေနၿပီးလို႔ေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ႔... ဆားတြင္မက က်န္တာေတြလည္း ခ်က္ဦးမွာပါ… (ရိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြတင္တာတို႔ ဘာတို႔ေပါ့ :D)<br /><br /><br />ေနာက္လာမယ့္ ေခါင္းစဥ္<br /><span style="font-style:italic;">သင့္ဘ၀မွာ ရည္ရြယ္ခ်က္ နဲ႔ အဓိပၸာယ္ရွိပါေစ</span><br /><br />(ဘာသာျပန္ေရးမယ္ ဆုိေပမယ့္ တိုက္ရိုက္ၾကီးေတာ့လည္း ဘာသာမျပန္ခ်င္ဘူး။ သင့္သလုိ ေရးသြားပါဖို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္။)<br /><br />Ref: <br />- 100 Simple Secrets of Happy People (David Niven, Ph.D)<br />- http://www.davidniven.com<br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-739948854719660764?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-78883018209378388572009-06-19T01:06:00.002+08:002009-06-19T01:11:41.786+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Sjp0gzHeNHI/AAAAAAAABos/GtFsZkhMxRo/s1600-h/happy_birthday_amaysu.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 318px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Sjp0gzHeNHI/AAAAAAAABos/GtFsZkhMxRo/s400/happy_birthday_amaysu.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348715614282069106" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္ က်န္းမာရႊင္လန္း စိတ္ေအးခ်မ္းပါေစ။</span></div><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-7888301820937838857?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-25596606648362967372009-06-15T23:28:00.004+08:002009-06-15T23:36:05.386+08:00လူဆုိတာ ကိုယ္ေမြးဖြားရာ ဇာတိေျမကိုေတာ့ စြဲလန္းတတ္ၾကပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SjZp4p20rWI/AAAAAAAABok/GerQTYG6xgw/s1600-h/Bagan.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 372px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SjZp4p20rWI/AAAAAAAABok/GerQTYG6xgw/s400/Bagan.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347578029578431842" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;">ဓာတ္ပံုကို <a href="http://www.flickr.com/photos/jmhullot/2263074109/" target="_blank">ဒီက </a>ယူထားပါသည္။</span><br /></div><br />ဇာတိျမိဳ႕ကေနထြက္လာၿပီး ရန္ကုန္ကိုေရာက္ေတာ့ ဘယ္ကလာတာလဲ ဆုိတာ အေမးခံရေလ့ရွိတယ္။ အဲလုိအေမးခံရတိုင္း ေညာင္ဦးကလုိ႔ပဲေျဖတယ္။ အဲလုိေျဖတုိင္းလည္း ႏွစ္ခါ ႏွစ္ခါ ျပန္ၿပီး ေျဖရတယ္။ ေညာင္ဦး ဆုိတာဘယ္နားမွာလဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္းကို ထပ္ၿပီး အေမးခံရလုိ႔ပါပဲ။ ပုဂံေညာင္ဦး လုိ႔ ေျဖေတာ့မွပဲ ေသခ်ာသိၾကတာကိုး။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ပုဂံေညာင္ဦးကလုိ႔ အစကတည္းက ေျဖရင္လည္း ရတာပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ ေညာင္ဦး နဲ႔ ပုဂံ မတူဘူးဆုိတာ သိေစခ်င္လုိ႔ ေညာင္ဦးကလုိ႔ပဲေျဖေလ့ရွိတာေပါ့။<br /><br />ပုဂံ နဲ႔ ေညာင္ဦးက အရင္တုန္းကေတာ့ ၄ မိုင္ေလာက္သာေ၀းတဲ့ ျမိဳ႕ကေလး ႏွစ္ျမိဳ႕ပါ။ (ပုဂံျမိဳ႕ အေျပာင္းခံရၿပီးေနာက္ အခုေတာ့ ၈ မိုင္ေလာက္ ေ၀းသြားပါၿပီ။) အဲေလာက္ နီးေနေတာ့လည္း ျမိဳ႕ေတြမွာေနၾကတဲ့ လူေတြအနည္း နဲ႔ အမ်ားေတာ့ ျပႆနာရွိၾကတယ္။ ဇာတ္လမ္းေတြထဲမွာ ပါတတ္တဲ့ ရြာေျမာက္ပိုင္းနဲ႔ ေတာင္ပိုင္း မတည့္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြလုိေပါ့။ အထူးသျဖင့္ လူငယ္ေတြၾကားမွာ ျပႆနာ ျဖစ္ေလ့ရိွပါတယ္။ ပုဂံ နဲ႔ ေညာင္ဦး ကန္တဲ့ ေဘာလံုးပြဲတိုင္း ဘယ္သူ ႏိုင္မယ္ ရံႈးမယ္ ဆုိတာသာ မေသခ်ာျဖစ္မယ္၊ ေဘာလံုးပြဲမွာေတာ့ ရန္ျဖစ္မွာကေတာ့ အေသအခ်ာပဲ။<br /><br />ဘုရားပြဲခ်ိန္ေတြဆုိလည္း အဲဒီလုိပဲ ျမိဳ႕ႏွစ္ျမိဳ႕က လူငယ္ေတြ ရန္ျဖစ္တယ္ဆုိတာကလည္း မဆန္းေတာ့ဘူး။ တစ္ဖက္နဲ႔တစ္ဖက္ကလည္း ဘာေၾကာင့္ရယ္မဟုတ္ ၾကည့္မရတာကေန ရန္ပဲြစျဖစ္ၾကတာပါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ ပုဂံသား လုိ႔ အေခၚခံရရင္ ပုဂံသားမဟုတ္ဘူး ေညာင္ဦးသားလုိ႔ ျပန္ျပင္ေျပာေလ့ရွိတယ္။<br /><br />၁၉၈၈ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ပုဂံသားလုိ႔ အေခၚလုိက္ရရင္ ပိုၿပီး နာတတ္လာပါတယ္။ ၈၈မွာတုန္းက တစ္ပါတီ အာဏာရွင္ စနစ္ကို စတင္ေတာ္လွန္ၾကေတာ့ ေညာင္ဦးမွာလည္း တစ္ေက်ာင္းတည္းေသာ အထက္တန္းေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေတြကပဲ စတင္ခဲ့ပါတယ္။<br />ေက်ာင္းသား အခ်င္းခ်င္း စည္းရံုးတဲ့ အေနနဲ႔ ပုဂံေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေတြကို ပူးေပါင္းဖုိ႔ သြားေျပာေတာ့ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပဲ ပုဂံသားေတြ ျပန္ေျပာလုိက္တဲ့ စကားလံုးကေတာ့ ရာဇ၀င္တြင္ၿပီး က်န္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။<br /><br />ပုဂံဆုိတာကလည္း ရာဇ၀င္နဲ႔ေပပဲကိုး...<br /><br />ျမန္မာႏိုင္ငံကေနထြက္လာေတာ့မွ ကိုယ့္ရဲ႕ ဇာတိေျမေဒသက ျမန္မာေတြအတြက္ အင္မတန္ ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းတဲ့ ေနရာပါလားဆုိတာ ပိုသိလာရတယ္။ ပုဂံရဲ႕အလွ ဓာတ္ပံုေတြ ျမင္တုိင္း ငယ္ငယ္ကေနခဲ့တဲ့ ေနရာေဒသကို ပိုၿပီး သတိရလာတယ္။ လြမ္းလည္း လြမ္းမိတယ္။ အခြင့္အေရးေပးတာနဲ႔ ျပန္ၿပီး လည္ပတ္ဖုိ႔စိတ္ကူးေနမိတယ္ေလ။<br /><br />အဲလုိနဲ႔ ျမန္မာျပည္က အသိမိတ္ေဆြေတြက ဘယ္ဇာတိလည္းေမးရင္ ပုဂံကလုိ႔ ျပန္ေျဖရင္း ဂုဏ္ယူတတ္လာတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသား သူငယ္ခ်င္းေတြေမးလုိ႔ရွိရင္ ဓာတ္ပံုေတြျပရင္း ဒါ ငါ့ရဲ႕ ဇာတိျမိဳ႕ေလလုိ႔ေျပာျပရင္ သူတုိ႔ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ ဓာတ္ပံုကိုၾကည့္ၾကတာကိုၾကည့္ရင္း ၾကည္ႏူးတတ္လာတယ္။ တေလာက မေကက ပုဂံသားလုိ႔ေခၚတာေတာင္ ဘာမွျပန္မေျပာပဲ ေနတတ္လာတာသာ ၾကည့္ေတာ့။<br /><br />ၿပီးေတာ့… ပုဂံသားေတြ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ကိုယ္ထက္ ေခတ္မွီခဲ့တာကိုလည္း စိတ္ထဲမွာ သတိရမိရင္း ၀ယ္နည္းစြာ ခံစားမိတယ္။ အခုေတာ့ ဟိုမွာ ျဖစ္သမွ် စိတ္ထဲမွာ ေ၀မွ်ခံစားေနရံု သာပဲ ေနမိေတာ့တယ္ေလ...<br /><span id="fullpost"><br />ေၾသာ္ ၈၈တုန္းက ပုဂံသားေတြ ေျပာခဲ့တာ စကားလား။<br />“ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုး ဒီမိုကေရစီရမွေတာ့ ပုဂံျမိဳ႕ကို့ ခ်န္မထားပါဘူး... ” တဲ့ေလ...<br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-2559660664836296737?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-23056838891306630422009-06-04T20:04:00.002+08:002009-06-04T20:07:27.042+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Sie4xg7lhYI/AAAAAAAABn4/QSM63VyMgpI/s1600-h/freedom_from_fear.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 257px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Sie4xg7lhYI/AAAAAAAABn4/QSM63VyMgpI/s400/freedom_from_fear.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5343442643691341186" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">အေမွာင္ကိုခြင္းတဲ့အလင္း<br />လမ္းမွန္ကိုျမင္ေစျခင္းနဲ႔<br />ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းကိုကင္းေစခဲ့တယ္။<br /><br />အခုေတာ့ အဲဒီအလင္းကို<br />ခပ္ရႈပ္ရႈပ္ ေကာင္ေတြက<br />ဇြတ္အတင္းပဲ အေမွာင္ခ်ေတာ့မွာတဲ့...<br /><br />အခုအခ်ိန္<br />လိုရာဆုေတာင္းရမယ္ဆုိ<br />ဘုရားသခင္ကိုယ္တိုင္ၾကြလုိ႔<br />ရွိသမွ်တန္ခိုး အကုန္သံုးကာ<br />အားလံုးတတဲ့ လမင္းကို<br />ခပ္ရွင္းရွင္းပဲ လင္းခြင့္ေပးလုိက္စမ္းပါဗ်ာ...<br /></div><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-2305683889130663042?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-1679452898157303942009-05-25T19:00:00.001+08:002009-05-25T19:02:35.608+08:00အေ၀းက ငွက္ငယ္ပ်ံသန္းရင္း<br />လြတ္လပ္ျခင္းသီခ်င္း သီဆိုသြားတယ္<br />ငါတုိ႔လည္း ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ေတြနဲ႔<br />သီခ်င္းေတြဆုိခ်င္လွၿပီ။<br /><br />စႏၵားယားသံ သဲ့သဲ့<br />ၾကားေနရတယ္<br />ပန္းလုိ ႏူးည့ံလွပတဲ့ေတးသြားနဲ႔<br />ဒါေပမယ့္ သန္မာတဲ့ အားအင္ အျပည့္ပါတယ္။<br /><br />မ်က္စိတဆံုး ကြင္းျပင္က်ယ္က်ယ္မွာ<br />ရင္ထဲကျဖစ္တဲ့ ငါတုိ႔ရဲ႕ သီခ်င္းကို<br />အတူတူဆုိၾကဖို႔ <br />စာသားေတြျပင္ဆင္ သံစဥ္ေတြထည့္<br />အခ်ိန္မလင့္ခင္ ၿပီးေအာင္စပ္လိုက္ၾကရေအာင္...<br /><br />ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ <br />အေမကေျပာဖူးတယ္...<br />လြတ္လပ္ျခင္းရဲ႕သီခ်င္းေကာင္းတစ္ပုဒ္ဟာ<br />ရွည္လ်ားတဲ့ စကားလံုးေတြထက္ <br />ပုိၿပီးထက္ျမက္ တာသြားတယ္တဲ့ ကြ...<div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-167945289815730394?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-2961661981421814752009-05-19T19:45:00.005+08:002009-05-19T19:50:26.514+08:00ျမန္မာလူမ်ိဳး တို႔ရဲ့ အသက္အိုးအိမ္ စည္းစိမ္ကို မညွာမတာ ၀ါးျမိဳ၊ ျဖိဳဖ်က္ ခဲ့တဲ့ နာဂစ္မုန္တုိင္း ဟာ ဘယ္သူကမွ မဖိတ္ေခၚရပါပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္ကို ရက္ရက္စက္စက္ က်ဴးေက်ာ္ ၀င္ေရာက္ တုိက္ခတ္ခဲ့တာ အခ်ိန္ကာလတာအားျဖင့္ တစ္ႏွစ္တာ ေက်ာ္လြန္ခဲ့ပါျပီ။<br /><br />နာဂစ္မုန္တိုင္းေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ လယ္ယာလုပ္ငန္း၊ ငါးဖမ္းလုပ္ငန္းနဲ႕ စိုက္ပ်ိဳးေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္းမ်ား အဓိကရွိရာ ဧရာ၀တီတိုင္း၊ ရန္ကုန္တိုင္း နဲ႔ ပဲခူးတိုင္းမွ လူဦးေရ တစ္သိန္းခြဲေက်ာ္ အသက္ဆံုးရံႈးခဲ့ရၿပီး သန္းနဲ႔ခ်ီကာ အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />ေသေဘးမွလြတ္ အသက္ရွင္က်န္ခဲ့သူမ်ားအတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ျပည္သူမ်ား၊ ႏိုင္ငံတကာရွိ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ၊ ကမၻာအရပ္ရပ္က ေစတနာရွင္ေတြ၊ ႏိုင္ငံတကာ အဖြဲ႔အစည္းေတြက မုန္တိုင္းျဖစ္ၿပီးစမွာ အေရးေပၚ ကူညီခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br />အေရးေပၚ အကူအညီမ်ား ေဆာင္ရြက္လို႔ မၿပီးေသးခင္မွာပဲ ေက်ာင္းမ်ား ျပန္လည္ဖြင့္လွစ္ေတာ့ မုန္တိုင္းေၾကာင့္ မိဘမဲ့ျဖစ္သြားၾကတဲ့ ကေလးမ်ား ေက်ာင္း ဆက္တက္ဖုိ႔ရာ အခက္အခဲမ်ားစြာရွိေနၾကပါတယ္။<br /><br />မိဘမဲ႔ ေက်ာင္းသားကေလးေတြရဲ႕ ပညာေရးကို ဆက္လက္ႏိုင္ေစရန္သာမက လမ္းစ ေပ်ာက္ဆံုးျပီး၊ အနာဂါတ္မဲ့တဲ့ ကေလးငယ္ေတြအျဖစ္ကပါ ကာကြယ္ဖို႔ အတြက္<br />စကၤာပူမွာရွိတဲ့ ေစတနာရွင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုကေနၿပီး သူတို႔ ပတ္၀န္က်င္ရွိ အသိမိတ္ေဆြေတြဆီကေန အလွဴေငြ ေကာက္ခံၿပီး ေက်ာင္းစရိတ္ေထာက္ပံ့ေပးတဲ့ အဖြဲ႔ေလးတစ္ခု ဖြဲဲ႔စည္းေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါတယ္။ အဖြဲနာမည္ကိုေတာ့ ကုသိုလ္ ဆုိၿပီး နာမည္ေပးခဲ့ၾကတယ္။<br /><br /><span id="fullpost"><br />အဲဒီအဖြဲ႕က ေကာက္ခံရတဲ့ အလွဴေငြမ်ားနဲ႕ ဘိုကေလး၊ ေဒးဒရဲ၊ ဖ်ာပံု၊ ေမာ္လျမိဳင္ကၽြန္း နဲ႔ ရန္ကုန္ျမိဳ႕နယ္တို႔မွ မိဘမဲ့ ကေလးေတြ နဲ႔ ေက်ာင္းေနခ်င္ေသာ္လည္း ခ်ဳိ႕တဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသား စုစုေပါင္း ၅၃၉ ေယာက္ အတြက္ ၂၀၀၈/၂၀၀၉ ပညာႏွစ္ေက်ာင္းစရိတ္ကို ေထာက္ပံ့ေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အခုတခါ ၂၀၀၉/၂၀၁၀ ပညာသင္ႏွစ္စတင္ခ်ိန္လည္း နီးကပ္လာျပန္ပါၿပီ။ ကုသိုလ္အဖြဲ႔ရဲ႕ ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈ အစီအစဥ္ေတြကို ဆက္လုပ္ေဆာင္ရြက္နိဳင္ဖုိ႔ လုပ္အားအလွဴရွင္ ေတြစုေပါင္းၿပီး ေက်ာင္းစရိတ္ေထာက္ပံ့ေငြမ်ားကို ထပ္မံေကာက္ခံေနပါၿပီ။ မႏွစ္က ေထာက္ပံ့ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို စဥ္ဆက္မျပတ္ေထာက္ပံ့ေပးဖုိ႔ အလွဴေငြကို ေကာက္ခံေနခဲ့ရာမွာ ေက်ာင္းသား ၁၀၀ ေက်ာ္ခန္႔ အလွဴေငြရရွိဖုိ႔ လုိအပ္ေနေသးတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ <br /><br />မုန္တုိင္းတိုက္ခတ္ၿပီး အခက္အခဲမ်ားစြာ ၾကံဳေတြ႔ေနၾကရတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးေတြရဲ႕ အနာဂတ္ ေအးခ်မ္းေစ ဖုိ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြရဲ႕ ေထာက္ပံ့မႈေတြ အမ်ားၾကီး လုိပါေသးတယ္။ <br /><br />ကုသိုလ္အဖြဲ႕ရဲ႕ ေက်ာင္းစရိတ္ အလွဴေကာက္ခံတဲ့ ႏႈန္းထားေတြကေတာ့ -<br />မူလတန္းေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကို တစ္လ ေက်ာင္းစရိတ္ S$15<br />အလယ္တန္းေက်ာင္းသားတစ္ယာက္ကို တစ္လ ေက်ာင္းစရိတ္ S$20<br />အထက္တန္းေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကို တစ္လ ေက်ာင္းစရိတ္ S$25 <br />ျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၀၉/၂၀၁၀ စာသင္ႏွစ္အတြက္ ၈ လစာေကာက္ခံမွာျဖစ္လုိ႔ လစဥ္ ေထာက္ပံ့ႏိုင္သလုိ သို႔မဟုတ္ ၈လစာအျပတ္လည္း ေထာက္ပံ့ႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />လစဥ္ေက်ာင္းစရိတ္ေထာက္ပံ့တဲ့ ေစတနာရွင္ေတြကို ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ ကိုယ္ေရးအက်ဥ္းကို ေပးပို႔ေပးမွာ လည္းျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ကေလးမ်ားအတြက္ ေက်ာင္းစရိတ္ကို ေထာက္ပံ့ဖုိ႔္ စိတ္၀င္စားရင္္ enquiry@kutho.org ကို ဆက္သြယ္ ေမးျမန္း ႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ ေမေမေျပာခဲ့တဲ့စကားတစ္ခုရွိပါတယ္။ “ပညာေရးကို ေထာက္ပံ့ကူညီတယ္ဆုိတာ၊ ပညာေရးတစ္ခုအတြက္သာမက၊ လူမႈေရးတည္ျငိမ္မႈေတြကိုပါ ကူညီၿပီးသားျဖစ္တယ္...” ဆုိတာပါပဲ။ <br /><br />ဆုိလုိတာကေတာ့ ပညာတတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ အသိပညာပိုၿပီးၾကြယ္၀လာၿပီး လူေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖုိ႔ အခြင့္အလမ္း ပုိၿပီး မ်ားသြားလုိ႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />အဲဒါေၾကာင့္ ပညာေရးအတြက္ လက္မေႏွးပဲ ကူညီၾကပါလို႔ တိုက္တြန္းပါရေစ။<br /><br /><br />ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေက်းဇူးတင္စကား...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/ShKcgYix1dI/AAAAAAAABnI/3-TfaKQZ-mE/s1600-h/thanks.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/ShKcgYix1dI/AAAAAAAABnI/3-TfaKQZ-mE/s400/thanks.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5337500588545529298" /></a><br /><br />ေထာက္ပံ့ေငြကို ဆရာေတာ္ေတြ စနစ္တက် ကူညီမွ်ေ၀ေပး...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/ShKclkZQWzI/AAAAAAAABnQ/RFJ9wN7WlIA/s1600-h/supporting_school_fees.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 252px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/ShKclkZQWzI/AAAAAAAABnQ/RFJ9wN7WlIA/s400/supporting_school_fees.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5337500677626157874" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/ShKcrfjEn1I/AAAAAAAABnY/JYCy1CbMQjw/s1600-h/supporting_school_fees_2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/ShKcrfjEn1I/AAAAAAAABnY/JYCy1CbMQjw/s400/supporting_school_fees_2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5337500779404369746" /></a><br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-296166198142181475?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-87878975682719507662009-05-05T20:09:00.005+08:002009-05-05T20:25:06.685+08:00လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လေလာက္ကတုန္းက ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်င္တဲ့ ေရာဂါတက္ၿပီးေတာ့ DSLR တစ္လံုး လက္ေဆာ့ၿပီး၀ယ္ခဲ့တယ္။ ပထမေတာ့ Nikon D90 ၀ယ္မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးထားေပမယ့္ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္သာသိေတာ့ ေစ်းပိုခ်ိဳတဲ့ D60 ကိုပဲ၀ယ္လုိက္တယ္။ ကိုယ္အေၾကာင္းဆုိတာလည္း တစ္ခုခုလုပ္မယ္ဆုိ စိတ္ကအင္မတန္ ထက္သန္ေနၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ထက္သန္ေနတဲ့စိတ္က ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတတ္လြန္းလို႔ပါ။<br /><br />ဒီဘေလာ့ေရးတာလည္း သူမ်ားေတြေရးေတာ့ ေရးခ်င္လာၿပီး ဘေလာ့လုပ္လိုက္မိတာ။ ဒီေလာက္ၾကာေအာင္ေတာင္ ေရးျဖစ္မယ္ထင္ခဲ့မိဘူး။ ပ်င္းတတ္ေတာ့ ခဏေရးၿပီး ရပ္သြားမယ္ထင္ေနတာ။ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ အေမကေတာင္္ စာတတန္ ေပတတန္ ေရးရေလာက္ေအာင္ စာစီစာကံုးဆို ေရးဖုိ႔ရာ အင္မတန္ပ်င္းတာေလ။ စာစီစာကံုးမွတင္ မဟုတ္ဘူး ကိုယ့္အတြက္ျပဌာန္းထားတဲ့ ေက်ာင္းစာဆုိ ဖတ္ရမွာ အင္မတန္ပ်င္းတယ္။ အကိုေတြ၊ အမေတြရဲ႕ ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြဆုိရင္ေတာ့ အကုန္လိုက္ဖတ္ေတာ့တာပဲ။<br /><br />အခုလည္းၾကည့္ ဒီဘေလာ့ကိုစေရးေတာ့ စိတ္ပါၿပီးေရးခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ေသြးေအးလာတယ္ေလ။ ကင္မရာလည္း အဲလုိပဲ ေတာ္ၾကာ ေစ်းၾကီးတာ၀ယ္ၿပီးေတာ့မွ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူးဆုိ မလုိအပ္ပဲ ပိုကုန္မွာစိုးလုိ႔။ Lens ဆုိလည္း 18-200mm ကိုပဲ ေသခ်ာ၀ယ္ထားတယ္။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ portrait lens တစ္ခု။ သိပ္ေတာင္ မသံုးျဖစ္ပါဘူး။<br /><br />ေနာက္တစ္ခ်က္က ဓာတ္ပံုပညာကိုလည္း သိပ္ၿပီးေတာ့ နားမလည္ဘူးဆိုေတာ့ သင္ရင္းရိုက္မွာဆုိေတာ့ entry level တစ္လံုးဆုိရၿပီဆုိၿပီးေတာ့လည္း စိတ္ကူးတာပါ။ ဓာတ္ပံုေတြ လွမလွပဲ ခံစားတတ္ခဲ့တာကိုး။ အခုလည္း ဓာတ္ပံုပညာကို နားလည္ေအာင္ သင္ေနတုန္းပါပဲ။ အေတြ႔အၾကံဳရွိတာေတာ့ လက္ရွိကင္မရာကိုေတာ့ သိပ္မၾကိဳက္ေတာ့ဘူး၊ အဓိကကေတာ့ focal point နည္းတာ နဲ႔ lens အေဟာင္းေတြ သံုးမရတာပဲ။ လဲေတာ့လဲမယ္ အခုေတာ့ ခဏေနလိုက္ပါဦးမယ္...<br /><br />တျခားအေၾကာင္းေတြ ေျပာေနတာနဲ႔ ေလရွည္ေနၿပီ... ကဲ တကယ္ၾကြားခ်င္တာကဒီမွာ...<br /><br />ေဖေဖာ္၀ါရီလတုန္းက အမ်ိဳးသားစာၾကည့္တိုက္အဖြဲ႔ရဲ႕ <a href="http://www.pl.sg/" target="_blank">http://www.pl.sg/</a> မွာ Share & Learn through photos ဆုိတဲ့ က႑မွာ ဓာတ္ပံုသံုးပံုကို စိတ္လုိလက္ရနဲ႔ တင္လုိက္ပါတယ္။ ကိုယ္ဓာတ္ပံုလွလွေလးေတြ သူမ်ားေတြလည္း ၾကည့္ပါေစဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ေပါ့။ ကို္ယ့္ရိုက္တဲ့ ဓာတ္ပံုကို သူမ်ားေတြက မလွဘူးထင္လည္း ကိုယ္ကေတာ့ လွတယ္ေနတာပဲေလ။<br /><br />ၿပီးခဲ့လကပဲ မထင္မွတ္ပဲ library က email ရပါတယ္။ Email ရရခ်င္းမွာ စာအုပ္အပ္ဖုိ႔ သတိေပးတာထင္ေနတာ။ ေသခ်ာဖတ္ၾကည့္ေတာ့မွ တင္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုတစ္ပံုက ႏွစ္ပတ္တစ္ခါ ေပးတဲ့ဆု တစ္ဆု ရပါတယ္တဲ့။ Border Book Store ရဲ႕ $15 တန္ Gift Card တစ္ခုပါ။ တန္ဖုိးအားျဖင့္နည္းေပမယ့္ မထင္မွတ္ထားတာေရာ၊ ကိုယ့္ဓာတ္ပံုကို သေဘာက်တယ္ဆုိတာနဲ႔တင္ ေပ်ာ္ၿပီး ၾကည္ႏႈးေနမိတယ္။ <br /><br />အေပ်ာ္ေတြကို မွ်ေ၀ရင္း ဒီမွာလည္း ၾကြားလိုက္တယ္ေနာ္.. :D<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SgAuqBjCSAI/AAAAAAAABmI/qr_7nTPg438/s1600-h/DSC_0251_S.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 299px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SgAuqBjCSAI/AAAAAAAABmI/qr_7nTPg438/s400/DSC_0251_S.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332313258311436290" /></a><br /><br />ဒီပံုေတြကို တင္ခဲ့တာေလ...<br /><span id="fullpost"><br />အလွခ်င္းျပိဳင္ လုိ႔ <a href="http://www.pti31.com/2009/02/hortpark-photos.html">ဒီပို႔စ္</a> မွာတင္ခဲ့ဖူးတဲ့...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SaFq5rt-WcI/AAAAAAAABiA/nSLqtgcQ7-U/s1600-h/DSC_0167_S.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 268px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SaFq5rt-WcI/AAAAAAAABiA/nSLqtgcQ7-U/s400/DSC_0167_S.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305639375239797186" /></a><br /><br />အနီးကပ္အလွ ဆုိတဲ့ပံု...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SgAs4QG0hMI/AAAAAAAABmA/RnHj0Qq-13M/s1600-h/flowers-closeup.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 268px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SgAs4QG0hMI/AAAAAAAABmA/RnHj0Qq-13M/s400/flowers-closeup.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332311303714538690" /></a><br /><br />Edges လုိ႔ ကိုယ့္ဘာသာကို အမည္ေပးထားတဲ့ဒီပံု...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SgAs0lMzyMI/AAAAAAAABl4/yhSXVkBZh8w/s1600-h/edges.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 268px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/SgAs0lMzyMI/AAAAAAAABl4/yhSXVkBZh8w/s400/edges.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332311240657324226" /></a><br /><br />အၾကြားခံၿပီး စာဖတ္သြားတာ ေက်းဇူး... <br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-8787897568271950766?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-77251710102520677012009-05-04T23:14:00.006+08:002009-05-04T23:32:50.513+08:00ၿပီးခဲ့တဲ့ ၾကာသာပေတးေန႔ ဧျပီ ၃၀ရက္ ညေနက သူငယ္ခ်င္းမိသားစုရဲ႕ အစီအစဥ္နဲ႔ BBQ လုပ္ျဖစ္တယ္ေလ။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ လေလာက္ကတည္းက သံုးရက္ဆက္တိုက္ပိတ္ရက္ရွိတဲ့ အပတ္ကိုေရြးၿပီ ခဲရခဲဆစ္ ေနရာကို ၾကိဳတင္ booking လုပ္ထားေလရဲ႕ေလ။<br /><br />လုပ္ၿပီးေတာ့မွ BBQ လုပ္မယ့္ေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္ကိုေျပာေတာ့…<br />“ဟဲ့... နင္ကငါ့ေမြးေန႔ကိုလုပ္ေပးမွာလား...” ဆုိေတာ့<br />“ဟာ... ငါက သတိေတာင္မရဘူး... အဲလုိမွန္းသိ မလုပ္လိုက္ပါဘူး” တဲ့ေလ။<br />တိုက္ဆိုင္သြားတာေလ...<br /><br />အနားနီးလာေတာ့ သူကလည္း သတိေပးရဲ႕။ BBQ မွာ ဘာေတြလုပ္ၾကမွာလဲလုိ႔လည္း ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။<br />“ငါကေတာ့ ဟိုတစ္ခါလုပ္တဲ့ ငါးကင္လုပ္မယ္ လုိ႔ စိတ္ကူးထားတယ္...” လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ကေျပာေတာ့...<br />“ေအး...ဟုတ္တယ္... ငါလည္း အဲဒီ ငါးကင္ နင့္ကို လုပ္ခိုင္းမလုိ႔ပဲ...”<br />အရင္တစ္ခါတုန္းက လွ်ိဳ႕၀ွက္စြာရထားတဲ့ recipe ကို အသံုးခ်ၿပီး ငါးကင္လုပ္ထားတာကို စားေကာင္းလို႔ အဲဒီသူငယ္ခ်င္း သတိရေနတယ္ထင္ပါရဲ႕...<br /><br />“ၿပီးေတာ့ ငါ အေၾကာ္လည္း စားခ်င္တယ္...” လုိ႔ ဆက္ေျပာလုိက္တယ္။<br />“ေကာင္းတယ္ ေကာင္းတယ္ ငါလည္း အေၾကာ္စားခ်င္ေနတာ... အေၾကာ္ေၾကာ္စားရရင္ ရွယ္ပဲ... ဗူးသီးေၾကာ္မယ္၊ ၾကက္သြန္ေၾကာ္မယ္၊ ဗယာေၾကာ္မယ္...” ေနာက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကလည္း ၀င္ေျပာတယ္။<br />တုိက္ဆိုင္မႈေတြ ထပ္ရွိေနျပန္တာ...<br /><span id="fullpost"><br />ရံုးကအေစာျပန္ BBQ ကို ေရာက္ေတာ့ ငါးကင္ေတြက က်က္လုက်က္ခင္။ ဘယ္သူ႔ငါးေတြလဲေမးေတာ့ တျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ား လုပ္လာတာဆုိပဲ။ ငါးကင္ လုပ္မယ္ဆုိတာေတာင္ လာၿပီး တိုက္ဆိုင္ေနျပန္တယ္ေနာ္...<br /><br />ၾကက္ကင္... ၀က္ကင္... ငါးကင္... ပုဇြန္ကင္... ကင္းမြန္ကင္... ကန္ဇြန္းဥကင္... ေျပာင္းဖူးကင္... ကညြတ္ကင္... ပ်ိဳေမလက္ေခ်ာင္းကင္...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Sf8Hf-1vbgI/AAAAAAAABlw/M3djwTa5iw0/s1600-h/DSC_0242_S.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 268px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OEnwXT4dt_s/Sf8Hf-1vbgI/AAAAAAAABlw/M3djwTa5iw0/s400/DSC_0242_S.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331988729855700482" /></a><br />အကင္ေတြ အစံုစား အေသာက္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမဖက္ျဖစ္ခဲ့တာ၊ ၿပီးတာနဲ႔ ဂဏန္း သခ်ာၤ ျပန္လည္ေႏြး၊ ဘုရင္ေတြ၊ ဘုရင္မေတြ နဲ႔ မိုးလင္းခဲ့ရေပေတာ့တယ္။<br /><br />အေၾကာ္ေၾကာ္မယ့္အလုပ္စဖုိ႔ အားေမြးစိတ္ကူး တေရးတေမွး ခဏတာ အိပ္စက္လိုက္ပါေတာ့တယ္။<br /><br />“ဒုန္း... ဒုန္း... ဒုန္း... သားတုိ႔ သမီးတို႔ ထ ထ ထ...”<br />“ဒုန္း... ဒုန္း... ဒုန္း... ဟဲ့ ထၾကထၾက... ငါတုိ႔ တနာရီ အတြင္း ဒီကေန ထြက္ေပးေတာ့မွာတဲ့…”<br /><br />အိပ္ေကာင္းတုန္း ဒီလုိအိပ္မက္ေတြက မက္တတ္တယ္။ ကိုယ့္အိမ္မဟုတ္တဲ့ ေနရာမွာ အိပ္ရင္ ဒီလုိေတာ့ ျဖစ္ေနၾကပါပဲ…<br /><br />“ဒုန္း... ဒုန္း... ဒုန္း... ဟဲ့ ထၾကဦး... စာလာပို႔သြားၿပီ… တနာရီ အတြင္း ဒီကေနထြက္ေပးရမယ္တဲ့...”<br /><br />အဲဒီေတာ့မွ အျပင္က သူငယ္ခ်င္း အေမ တံခါးကိုထုၿပီး ႏိႈးေနတာကို သတိထားမိလုိက္ေတာ့တယ္။<br /><br />“ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ...”<br />“ဘာလုိ႔ ဖယ္ေပးရမွာလဲ...”<br />အိပ္ခ်င္မူးတူးတဲ့ ထလာတဲ့သူေတြက တေယာက္တေပါက္ေမးလုိက္ေတာ့<br /><br />“ဒီေနရာကို အစိုးရက swine flu အတြက္ quarantine centre အျဖစ္သတ္မွတ္လိုက္လို႔ တနာရီအတြင္း ခ်က္ခ်င္းဖယ္ေပးရမယ္တဲ့...”<br /><br />ေၾသာ္… သူနဲ႔က်မွ တိုက္တုိက္ဆိုင္ဆုိင္ .....<br />(ဒါကေတာ့ ဗဒင္)<br /><br /><br /><blockquote>တိုက္ဆိုင္လိုက္တာမ်ားေနာ္။ ဧၿပီလ ၃၀ရက္၊<br />BBQ ေနရာကို Quarantine Centre လုပ္မယ္တဲ့၊ ေျပာလိုက္တာ ထြက္ေပးပါ အၾကာဆံုး တနာရီ။<br />တံုးလိုက္တဲ့ အစီအစဥ္ေတြ ဘယ္ကလဲ မေမးပါနဲ႔၊ အပူေတြဆင့္ကထူတဲ့ ပူကာစင္ ကြဲ႕။ <br />ပစၥည္းေတြနဲ႔ ရႈပ္ေထြးကာေပြလီ။ အဟုတ္ပဲ ဖယ္ကာေပးရမည္ဆုိေတာ့၊<br />အေၾကာ္ေတာင္ မစားလိုက္ရ၊ အေဖာ္ေတြ နဲ႔ ကားေတြငွားရ၊<br />ဗူးသီးကိုဆြဲကာတင္၊ အဲဒီ အရူးၾကီးေတြကို ဆဲကာပစ္လိုက္ခ်င္တယ္၊<br />ကဲမထူးပါဘူး အိမ္ေရာက္မွပဲ တရႈးရႈးနဲ႔ အိပ္လိုက္ပါေတာ့မယ္။</blockquote><br /><span style="font-size:85%;">လြမ္းခ်င္းလုိ ျငီးျငီး၊ တြ႔ံေတးသိန္းတန္လုိ ဆုိဆုိ၊ ခမ္းခမ္းစိုင္းလိႈင္လုိ ဟစ္ဟစ္၊ ခံစားခ်က္ရွိသလုိသာ ဖတ္ပါေတာ့။ ဒီမွာေတာ့ အိမ္ကအေအးခန္းထဲမွာ အေတာင္ပံေတြ ျဖန္႔ခင္း ကာထားေနရဆဲ. . .<br /><br />ဆက္စပ္ဖတ္ရႈရန္: <a href="http://newpaper.asia1.com.sg/news/story/0,4136,200757,00.html" target="_blank">http://newpaper.asia1.com.sg/news/story/0,4136,200757,00.html</a><br /></span><br /></span><div class="blogger-post-footer">အခုလုိ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6640185708455546115-7725171010252067701?l=www.pti31.com' alt='' /></div>P.Tihttp://www.blogger.com/profile/00043394068618076784noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6640185708455546115.post-63596642036772435852009-04-30T01:10:00.005+08:002009-04-30T01:31:31.047+08:00ႏွစ္တိုင္း မိသားစု၀င္ေတြဆီက လက္ေဆာင္ရေနၾကေလ။ ဒီႏွစ္မွာရတဲ့ လက္ေဆာင္ကိုေတာ့ အၾကိဳက္ဆံုးပါပဲ။ ပထမတစ္ခုကေတာ့ ေမေမ့ဆီကပါ။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ အမဆီက။ ႏွစ္ခုစလံုးကို ၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏူးေနမိပါတယ္။<br /><br />အျမဲတန္းအမွတ္တရရွိၿပီး တစ္မဟုတ္ တစ္ခု အမွတ္တရေပးေလ့ရွိတဲ့ အေဖ၊အေမ၊ အကို နဲ႔ အမ တို႔ကို ေက်းဇူး အမ်ားၾကီးတင္မိပါတယ္။ သူတို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕စိတ္ဓာတ္ခြန္အား အျမဲတန္းျပည့္ေနလုိ႔ပါပဲ။<br /><br /><span id="fullpost"><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold;">"ေတာ္ေသးတာေပါ့"</div><br />မေရာက္တာၾကာျပီမို႔ ၊ ျခံ၀ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၊ ျခံတံခါး မလွပ္ေသးဘဲ ၊ ျခံ၀င္းထဲကို ၾကည့္မိပါတယ္။ေရႊ၀ါေရာင္ ကဗၺလာခင္းထားသကဲ့သို႔ တမာရြက္ေျခာက္ေတြက ထူထပ္ေနပါတယ္။ ရြက္ေဟာင္းကုန္လို႔ ရြက္သစ္ေ၀ရံုမက ၊ တမာပြင့္လႊာေလးေတြ ၊ေလဟုန္စီး ၊ ပ်ံ၀ဲျပီး ၊တျခံလံုး တမာရနံ႔သင္းၾကိဳင္ေနပါေတာ့တယ္။ အညာေျမ ေႏြအပူေတာ့ မမႈေသးဘူး ၊၀င့္ၾကြားေနသေယာင္ေပါ့။<br /><br />ျခံတခါးဖြင့္၊ အိမ္္တံခါးေတြလွပ္လိုက္ေတာ့ ဖံုမွဳန္႔ေတြက အထပ္ထပ္ ျပည့္သိပ္ နူညက္လို႔ေနတယ္။ ပစၥည္းေတြ အျပင္မွာ ခဏထား ဖံုေတြလွဲက်င္း သုတ္သင္ရွင္းလင္းျပီးမွ အထုပ္ေတြ ယူျပီး ခ်ထားလိုက္တယ္။<br /><br />ျခံ၀င္းထဲလည္း လမ္းျဖစ္ေအာင္ အမွိဳက္ရွင္းလုိက္ေတာ့ သြားလာျဖစ္သြားပါျပီ။ အခ်ိန္တိုအတြင္း ေနသားတက်ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဆယ္စုနွစ္ ၂စုနီးပါး ေနလာခဲ့တဲ့ ကိုယ့္အိမ္ဆိုေတာ့ စိမ္းမေနပါဘူး ။ ရင္းနွီးျပီးသားကိုး။<br /><br />ေနရတာ ေအးခ်မ္းလိုက္တာ စိတ္ခ်မ္းေျမ ႔မႈ အျပည့္အ၀ ရတယ္။ က်ယ္၀န္းတယ္။ သန္႔ရွင္းတယ္။ အန႔ံအသက္ ဘာမွ် မရွိဘူး။ စိတ္လံုျခံဳမႈရွိတယ္။ အထပ္ထပ္ဖံုေတြ သုတ္သင္လုိက္ေတာ့ ေနခ်င္စရာေလး ျဖစ္သြားပါတယ္။<br /><br />"၀မ္းလ်ားထိုးေမွာက္ျပီး စာဖတ္လိုက္ခ်င္တယ္…"<br />လို႔သားငယ္ဆိုတဲ့ အေမတို႔ အခန္းထဲက ႏွစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္ၾကီးကိုလည္း အထပ္ထပ္ အ၀တ္နဲ႔တိုက္လို႔ ေျပာင္လက္သြားျပီေပါ့။ ၀မ္းလ်ားထိုးေမွာက္ စာဖတ္ေနတဲ့ သားငယ္ရဲ ႔ ပံုကိုေတာင္ ျမင္ေယာင္လာမိေသးတယ္<br /><br />သားသမီး ၃ ဦးရဲ ႔ ပံုရိပ္ေလးေတြက ေပၚလာတယ္။ ေနရာတိုင္းမွာ ေပၚလာတာေလ ။ သားနွစ္ေယာက္ရဲ႕ အခန္းထဲ ၀င္လုိက္ေတာ့ စာၾကည့္စားပြဲက ေနရာမယြင္း မီးေခ်ာင္းကလည္းမပ်က္မစီး လင္းလက္ပါပဲ။ သားသမီး ၃ေယာက္ စလံုးရဲ ႔ စာက်က္ခဲ့ၾကတဲ့ ေနရာေလးေပါ့။ ဒီအခန္းထဲ ဒီေနရာေလးမွာ စာက်က္ခဲ့ၾကျပီး ၁၀တန္း ေအာင္ျမင္သြားခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />သားၾကီး ၁၀တန္းေအာင္လို႔ တကၠသိုလ္သြားေတာ့ သားမိ ၃ ေယာက္က်န္ခဲ့တယ္။ ဒီအခန္းထဲမွာ စုေနၾကျပီး စာၾကည့္ ၊ စာေရး အတူတူလုပ္ခဲ့ၾကတယ္ေလ။ ကို္ယ့္အခန္းကို မျပန္ၾကေတာ့ဘူး။<br /><br />သမီး ၁၀တန္းေအာင္ျပီး တကၠသိုလ္သြားျပန္ေတာ့ သားငယ္ နဲ႔ သားမိ ႏွစ္ေယာက္က်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။ သားၾကီးက ဘြဲ႔ရျပီး ဆက္ေက်ာင္းတက္၊ သားငယ္ကလည္း ၁၀ တန္းေအာင္ တကၠသိုလ္ကိုလည္းသြားေရာ အေမ တစ္ေယာက္ထဲ က်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။ ဒီအခန္းထဲမွာပဲ ဆက္ေနလိုက္တယ္။ အခုလို ခဏတျဖဳတ္ျပန္လာေတာ့လည္း ဒီအခန္းထဲဘဲ ၀င္ေနျဖစ္တယ္။ အခန္းေလးက ေဆာင္းရာသီမွာ ေႏြးျပီး ေႏြရာသီမွာ ေအးပါတယ္။ အလြန္အဆင္ေျပတဲ့ အခန္းျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ကြ်န္မက စာစီစာကံုးေရးသားျခင္းကို အေလးထားတယ္။ ေက်ာင္းပိ္တ္ရက္ရွည္မွာ သားသမီး တို႔ကို စာစီစာကံုးေရးခို္င္းေလ့ရွိပါတယ္။<br /><br />စာစီစာကံုးေရးသားျခင္းဟာ ကိုယ္ပို္င္အေတြးအေခၚရင့္သန္ေစတယ္။ နီးစပ္ရာ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေလ့လာ စူးစမ္းျပီးသားျဖစ္တယ္။<br /><br />ျမန္မာစာေပအေရးအသား ေျပျပစ္ေစတယ္။ ဒီအက်ိဳးတရားေတြ ရေစတဲ့အျပင္ ကေလးေတြရဲ႔ စိတ္ထဲကို ထိုးေဖာက္ျမင္ႏိုင္ေစတယ္။<br /><br />အဲဒီအခ်က္ကို ကြ်န္မ အလိုခ်င္ဆံုးပါပဲ။<br />သူတို႔ စိတ္ထဲ ဘာရွိလည္း ကြ်န္မ သိခ်င္တယ္ေလ။ ကြ်န္မတို႔ မိဘက သားသမီး သူတို႔ကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ ေပးရသူ မဟုတ္လား။ သန္သန္မာမာ ျဖစ္ထြန္းေစခ်င္တယ္။ ထူးခြ်န္ ထက္ျမက္ေစခ်င္တယ္။ လိမၼာေရးျခား ရွိေစခ်င္တယ္။ ျပည့္စံုေအာင္ျမင္တဲ့ အနာဂတ္ ကို ပိုင္ဆိုင္ေစခ်င္တယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ ေစခ်င္တယ္။<br /><br />သားသမီးကိုျဖစ္ထြန္းေစခ်င္ရင္ သူတို႔ရဲ ႔ စိတ္အထားကို သိျပီး ပံ့ပိုးကူညီ ေထာက္ပံ့ေပးမွ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵျပည့္၀မွာေပါ့။ ပညာျပည့္၀ ႏွလံဳးလွတဲ့ သူေလးေတြ ျဖစ္လာမယ္ေလ။<br /><br />အၾကီးႏွစ္ေယာက္ေရးခဲ့ၾကတဲ့ စာစီစာကံုးမ်ားကို အမွတ္မထင္ရွိခဲ့ေပမယ့္. သားငယ္ေရးတဲ့ စာစီစာကံုး ႏွစ္ပုဒ္ ကိုေတာ့ အမွတ္တရ ရွိေနမိတယ္။<br /><br />မူလတန္းအဆင့္မွာ သားငယ္ေရးတဲ့ "က်ေနာ့္အေမ" စာစီစာကံုးကိုဖတ္ျပီး ကြ်န္မ တို႔ သားအမိတေတြ ရယ္ေမာလုိက္ၾကရတာ။ အဲဒီစာစီစာကံုး စာရြက္ေလးကို သိမ္းေတာင္ ထားမိေသးတယ္။ အခ်ိန္ၾကာလာေတာ့ ဘယ္ထားမိမွန္းမသိျပန္ဘူး။ အခုအိမ္ကို ေရာက္ခိုက္ အဲဒီစာရြက္ကေလး ရွာၾကည့္မိေသးတယ္။ စာရြက္မေတြ႔ေတာ့ စိတ္ထဲ မွတ္မိသမွ် ျပန္ေရးခ်မိတယ္။<br /><br /><blockquote><div style="text-align: center;">"က်ေနာ့္အေမ"<br /></div>အေမက ငါးအလြန္ၾကိဳက္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္က ငါးမၾကိဳက္ပါ။ ငါးေသးေသးေလး ဟင္းခ်က္တိုင္း အရိုးပါ၀ါးစားလို႔ ခိုင္းပါသည္။ ကယ္လ္စီယံဓါတ္ ၊ပရိုတင္းဓါတ္ေတြ ရဖို႔ စားရမည္လို႔ ေျပာပါသည္။<br /><br />သားငယ္၁၀တန္းနွစ္မွာ စာစီစာကံုးေခါင္းစဥ္ "ပန္းအိုးကေလး" လို႔ အမည္ေပးျပီး အေရးခိုင္းမိပါသည္။<br /></blockquote><br /><br /><blockquote><br /><div style="text-align: center;">"ပန္းအိုးကေလး"<br /></div>ပန္းအိုးကေလးကို ဧည့္ခန္းေထာင့္က စားပြဲ ပုေလးေပၚမွာ ထားပါသည္။ ျခံထြက္ပန္းမ်ားထိုးစိုက္ထား၍ လန္းဆန္းလွပေနပါသည္။ ပန္းရနံ ႔ ကလည္း ဧည့္ခန္းတစ္ခန္းလံုး ၾကိဳင္သင္းေနပါသည္။<br /><br />လာသမွ် ဧည့္သည္မ်ားကို ပန္းအိုးအလွ ပန္းရန႔ံ တို႔က ေခတၱခဏ ဧည့္ခံထားႏိုင္စြမ္းရွိပါသည္။ (မွတ္ခ်က္ - ကန္းသူ ႏွင့္ ရွမ္းသူမွ အပ)<br /><br />ထိုပန္းအိုးကေလးကို ကြ်န္ေတာ္ႏွစ္သက္ပါသည္။ ဧည့္ခန္း၏ က်က္သေရကို ေဆာင္သည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။ ပန္းမ်ားကလည္း ကြ်န္ေတာ္ ေရေလာင္း ဂရုစိုက္၍ ပြင့္လာေသာ ပန္းမ်ားျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ အလြန္တန္ဖိုးထား မိပါသည္။<br /><br />ပန္းညွိဳးလွ်င္ အသစ္ထပ္မံ ျဖ ည့္ျခင္းျဖင့္ လန္းဆန္းလွပေသာ ပန္းမ်ားကို အျမဲျမင္ေနရပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္လည္း အျမဲ လန္းဆန္းခ်မ္းေျမ့ေနပါေတာ့သည္။<br /></blockquote><br /><br />သားငယ္ေရးတဲ့ စာစီစာကံုးက ျဖစ္ရပ္မွန္ကို ေပၚလြင္ေအာင္ ေရးျပထားတာမို႔ ဖတ္လို႔ေကာင္းပါတယ္။ စိတ္ခံစားခ်က္ကိုလည္းျမင္သာပါတယ္။<br /><br />သားငယ္က နဂိုေနအတိုင္းဆိုလွ်င္ မ်က္ႏွာေလးက ျပံဳးခ်ိဳျပီး ရႊင္ျမဴးေဆာ့ကစား ေနေလ့ ရွိပါတယ္။ စာက်က္ခုိင္းရင္သာ မ်က္ႏွာက အိုသြားျပီး ပါးစပ္က ပြစိပြစိ ေျပာတတ္ပါတယ္။ စာအုပ္ကိုထုတ္ စာရြက္ကို တျဗန္းျဗန္းလွန္ကာ စိတ္မပါ တပါ ဖတ္ပါတယ္။<br /><br />တစ္ခါတရံ အိပ္ရာေပၚေမွာက္ယားၾကီးထိုး ေမးဖ်ားကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ေထာက္ ေျခေထာက္၂ ေခ်ာင္း ဒူးဆစ္ခ်ိဳး ေျမွာက္ရက္ၾကီးနဲ႔ စာအုပ္ကို မ်က္ႏွာေအာက္မွာ ဖြင့္ထားပါတယ္။<br /><br />ေျခရင္းကၾကည့္ရင္ စာၾကည့္ေနရွာသားလို႔ ထင္စရာပါ။ ေရွ႔တည့္တည့္က သြားၾကည့္မွ စာအုပ္ဖြင့္ ေမးေထာက္ အိပ္ငိုက္ေနေတာ့တာကိုး။<br /><br />အဲသေလာက္ စာဖတ္ပ်င္းတဲ့ကေလး အေတာ္ငယ္တဲ့ အရြယ္ကဆို စာက်က္ခုိင္းလို႔ကေတာ့ အစ္ကို အမ အရင္းေရာ ၀မ္းကြဲ ေတြေရာ ျပႆနာ ရွာ ရန္လုပ္ျပီး အိပ္ရာ၀င္ေတာ့တာပဲေလ။ စာမဖတ္ရေအာင္ လုပ္ေလ့လုပ္ထ ရွိတဲ့ နည္းေပါ့။<br /><br />စာေရးခုိင္းရင္လည္း တစ္ခုခုေတာ့ ရြဲ႔ရက္ျပီး လုပ္လုိက္ေတာ့တာပဲ။ "ပန္းအိုးကေလး" စာစီစာကံုးမွာ မွတ္ခ်က္ - ကန္းသူနဲ႔ ရွမ္းသူမွတပါးလို႔ ထည့္ေရးထားတာ ၾကည့္ေပေတာ့။<br /><br />အဲဒီေလာက္ စာဖတ္စာေရးပ်င္းသူက ပီတိအမည္နဲ႔ blog မွာ စာေရးေနသတဲ့။ အတန္းပညာအေနနဲ႔လည္း တကၠသိုလ္က ဘြဲ႔ကို ေအာင္ျမင္ၿပီးၿပီးဆုိေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့လို႔ ပဲ ေအာက္ေမ့မိပါေတာ့တယ္။<br /><br />"သားငယ္ရဲ႕ ေမြးေန႔ အမွတ္တရ"<br />အေမ<br /><br /><hr /><br /><br /><div style="text-align: center;">အေမခ်က္တဲ့ ငါးေသးေသး</div><br />“သားငယ္ ဒီပဲရြက္ေတြက ဘီတာမင္ေအေတြ အမ်ားႀကီးပါတယ္ စား ေနာ္” ဟုေျပာေျပာဆိုဆို ႏွင့္ အေမက သားငယ္ ပန္းကန္ ထဲကို ထည့္စဥ္ သားငယ္ က သူ႔ပန္းကန္ထဲ ကို ထဲ့အံ႔ဆဲဆဲ ဟင္းရြက္မ်ားကို မထည့္ရန္ လက္ကတားရင္း ပါးစပ္ကလည္း “ဟိုးဟိုး ေတာ္ပါျပီ ေတာ္ပါျပီ သားမွာ ဘီတာမင္ေအေတြမ်ားျပီး အရပ္ပုေနပါမယ္”<br /><br />တကယ္ေတာ႔ သားငယ္ လုပ္သူက အရပ္ပုမွာ ေႀကာက္သည္ထက္ အေမထည္႔ေပးသည့္ ဟင္းရြက္ေတြကို စားရမွာ ေႀကာက္ေသာေႀကာင့္ ထိုသို႔ �